Жамму және Кашмир: 1952-2019 жылдардағы мемлекеттік басқару тарихы
Jammu and Kashmir (state)
Жамму және Кашмир: 1952-2019 ж.ж. аралығындағы бұрынғы үнді мемлекеті. Тарихы, мәртебесі, таратылу себептері және қазіргі әкімшілік бөлінісі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1952–2019 жылдары Үндістан басқаруында болған бұрынғы мемлекет
1952–2019 state administered by India
the former state
Жамму және Кашмир – 1952 жылдан 2019 жылға дейін Үндістанның мемлекет ретінде басқарған аймағы. Бұл аймақ Үлкен Кашмир аймағының оңтүстік және оңтүстік-шығыс бөлігін құрайды. Кашмир аймағы 20 ғасырдың ортасынан бері Үндістан, Пәкістан және Қытай арасындағы даудың нысаны болып келген. Бұл мемлекеттің негізгі аумағы бұрынғы Жамму және Кашмир княздығының бір бөлігі болды. Княздықтың батыс аудандары, қазір Азад Кашмир деп аталады, ал солтүстік аумақтары, қазір Гилгит-Балтистан деп аталады, Пәкістанның басқаруында. Шығыстағы Тибетпен шектесетін Ақсай-Чин аймағы 1962 жылдан бері Қытайдың бақылауында. 2019 жылы Үндістан үкіметі Үндістан Конституциясының 370-бабына сәйкес Жамму және Кашмирге берілген ерекше мәртебені жойғаннан кейін, Үндістан Парламенті Жамму және Кашмирді қайта ұйымдастыру туралы заң қабылдады. Бұл заң мемлекетті таратып, оны 2019 жылдың 31 қазанынан бастап екі одақтық аумаққа – батыстағы Жамму және Кашмир және шығыстағы Ладакқа бөліп қайта ұйымдастырды. Таратылған кезде Жамму және Кашмир Үндістанда мұсылман халқы басым мемлекет болды.
Jammu and Kashmir was a region formerly administered by India as a state from 1952 to 2019, constituting the southern and southeastern portion of the larger Kashmir region, which has been the subject of a dispute between India, Pakistan and China since the mid 20th century. The underlying region of this state were parts of the former princely state of Jammu and Kashmir, whose western districts, now known as Azad Kashmir, and northern territories, now known as Gilgit Baltistan, are administered by Pakistan. The Aksai Chin region in the east, bordering Tibet, has been under Chinese control since 1962. After the Government of India repealed the special status accorded to Jammu and Kashmir under Article 370 of the Indian constitution in 2019, the Parliament of India passed the Jammu and Kashmir Reorganisation Act, which contained provisions that dissolved the state and reorganised it into two union territories – Jammu and Kashmir in the west and Ladakh in the east, with effect from 31 October 2019. At the time of its dissolution, Jammu and Kashmir was the only state in India with a Muslim majority population.
Құру
1947–1948 жылдардағы Үнді-Пәкістан соғысынан кейін, Джамму және Кашмир княздығы Үндістан (Джамму, Кашмир аңғары және Ладак аймақтарын бақылаған) мен Пәкістан (Гилгит-Балтистан және Азад Кашмирді бақылаған) арасында бөлінді. Мемлекет пен Үндістан үкіметінің өкілеттіктеріне қатысты қосылу шартының ережелерін үйлестіру мақсатында Үндістанның Конституциялық Ассамблеясы 306 А бап деп аталатын, кейіннен 370-бапқа айналатын жобаны әзірледі. 1951 жылғы қазан айында Абдулланың «Джамму және Кашмир Ұлттық Конференциясы» партиясы барлық орындарды жеңіп алған сайлаудан кейін, штаттың жаңа конституциясын жасау үшін Джамму және Кашмирдің Құрылтай жиналысы шақырылды. Абдулла 1952 жылғы 24 шілдеде Үндістанның премьер-министрі Джавахарлал Нерумен «Дели келісімі» деп аталатын келісімге келді. Бұл келісім азаматтық және негізгі құқықтарға қатысты Үндістан Конституциясының ережелерін штатқа, сондай-ақ Үндістан Жоғарғы Сотының құзырына таратуға мүмкіндік берді. Монархияны жою, мемлекетке жеке ту және ресми тіл беру мәселелері де келісілді. «Дели келісімі» Джамму және Кашмирдің автономиясын мойындау арқылы орталық үкімет пен штат арасындағы қарым-қатынасты анықтады, сонымен бірге оны Үндістанның ажырамас бөлігі деп жариялады және қосылу шартына кірмеген бірнеше сала бойынша орталық үкіметке бақылау құқығын берді. Джамму және Кашмир үкіметі келісімнің шарттарын қабылдауға дереу кірісті. Джамму және Кашмир Конституциясы бойынша жобалау комитетінің монархияға қатысты ұсыныстары 1952 жылғы 21 тамызда Джамму және Кашмирдің Конституциялық Ассамблеясымен қабылданды. 1952 жылғы қарашада Джамму және Кашмир Конституциясын өзгерту туралы заңға түзетулер енгізілді. Регент Каран Сингх Құрылтай жиналысымен Садар-и Риясат, яғни мемлекет басшысы болып ресми түрде сайланды және кейіннен Үндістан Президенті тарапынан мойындалды. Осы түзетулер штат конституциясына енгізілген ережелер 17 қарашада күшіне енді.
After the Indo Pakistani War of 1947–1948, the princely state of Jammu and Kashmir was divided between India (which controlled the regions of Jammu, Kashmir Valley, and Ladakh) and Pakistan (which controlled Gilgit–Baltistan and Azad Kashmir). In order to integrate the provisions of the instrument of accession relating to the powers of the state and Indian government, the Constituent Assembly of India drew up the draft provision named Article 306 A, which would later become Article 370. A constituent assembly for Jammu and Kashmir was convened to frame a new constitution for the state in October 1951, after an election in which all the seats were won by the Jammu & Kashmir National Conference party of Abdullah. Abdullah reached an agreement termed as the "Delhi Agreement" with Jawaharlal Nehru, the Prime Minister of India, on 24 July 1952. It extended provisions of the Constitution of India regarding citizenship and fundamental rights to the state, in addition to the jurisdiction of the Supreme Court of India. Agreements were also reached on issues of abolishing the monarchy, as well as the state being allowed a separate flag and official language. The Delhi Agreement spelt out the relationship between the central government and the state through recognizing the autonomy of Jammu and Kashmir, while also declaring it as an integral part of India and granting the central government control of several subjects that were not a part of the instrument of accession. The government of Jammu and Kashmir quickly moved to adopt the provisions of the agreement. The recommendations of the Drafting Committee on the Constitution of Jammu and Kashmir regarding the monarchy were accepted by the Constituent Assembly of Jammu and Kashmir on 21 August 1952. The Jammu and Kashmir Constitution Act 1939 was amended in November 1952 to adopt the resolutions and the monarchy was officially abolished on 12 November. The regent Karan Singh was formally elected as the Sadar i Riyasat or head of state by the Constituent Assembly and was later recognized by the President of India. The amendments incorporating the provisions into the state constitution entered into force on 17 November.
Үндістанмен интеграция
Алайда Абдулла 370-бапты тұрақты етуге тырысты және штаттың Үндістаннан бөлінуін талап ете бастады, бұл 1953 жылы оның тұтқындалуына әкелді. Бакши Гулам Мохаммед содан кейін Жемму-Кешмірдің премьер-министрі болды. 1954 жылғы ақпанда штаттың құрылтай жиналысы Үндістан Конституциясының кейбір ережелерін кеңейтіп, штаттың Индияға қосылуын ресми түрде бекітті. 1954 жылғы 14 мамырда Дели келісімін іске асыру үшін Президент жарлығы қабылданды, оның күші құрылтай жиналысының қаулысына негізделген. Жамму-Кешмірдің жаңа Конституциясы 1956 жылғы 17 қарашада қабылданды және 1957 жылғы 26 қаңтарда күшіне енді. Осыдан кейін штаттық құрылтай жиналысы өзін таратып, 1957 жылы заң шығарушы жиналысқа сайлау өтті, онда Ұлттық конференция 75 орынның 68-ін жеңіп алды. 1956-1957 жылдары Қытай Ладак аймағының даулы Ақсай Чин ауданы арқылы жол салды. Үндістанның бұл жолды кеш байқауы 1962 жылғы Қытай-Индия соғысына әкелді; Қытай содан бері Ақсай Чинді басқарып келеді. 1971 жылғы Үнді-Пәкістан соғысынан кейін Үндістан мен Пәкістан Симла келісіміне қол қойды, Кашмирдегі бақылау сызығын мойындады және екіжақты келіссөздер арқылы дауды бейбіт шешуге міндеттенді. 1964 жылғы желтоқсанда Үндістан үкіметі Үндістан Конституциясының 356 және 357-баптарының ережелерін кеңейтті, бұл штатты Президенттік үкімге беруге мүмкіндік берді. 1965 жылғы сәуірде заң шығарушы жиналыс Садар-и Риясат лауазымын Губернаторға, ал Вазир-и Азам (Премьер-министр) лауазымын Жамму және Кашмирдің Бас министріне өзгертуге келісім берді. Бұл өзгеріс штаттің құқықтық құрылымына тікелей әсер етпесе де, Жамму және Кашмир үкіметінің басқа кез келген үндістандық штаттың үкіметімен тең екенін көрсетті. Нехру 1964 жылғы сәуірде тұтқынға алынған Абдулланы босатып, Пәкістанмен диалог бастауға тырысқанымен, Пәкістан бұл оқиғаларды Жамму және Кашмирдің Үндістаннан бөлінбеуіне алып келетінін көрді және қарулы қақтығысты бастады. Гулам Мохаммед Садық үкіметі осы уақытта штатты Үндістанға одан әрі интеграциялау үшін Үндістан Конституциясының көптеген ережелерін кеңейтті. 1971 жылғы Үнді-Пәкістан соғысындағы Пәкістанның жеңілісі Кашмир ұлтшыл қозғалысын әлсіретті және Абдулла бөліну талаптарынан бас тартты. 1975 жылғы Индира-Шейх келісімі бойынша ол аймақты Үндістанның бір бөлігі деп мойындады, штат заң шығарушы органы заң шығару үшін Президенттің мақұлдауын қажет етеді және Үндістан Парламенті сепаратизмге қарсы заңдар қабылдай алады. Қарсылық ретінде 370-бап өзгеріссіз қалды және Абдулла штаттың Бас министрі болды. Аймақта оның 1982 жылы қайтыс болғанға дейін көбінесе бейбітшілік сақталды.
Abdullah however sought to make Article 370 permanent and began calling for the secession of the state from India, which led to his arrest in 1953. Bakshi Ghulam Mohammad then became the Prime Minister of Jammu and Kashmir. The Constituent Assembly of the state passed a resolution in February 1954, extending some provisions of the Constitution of India and formally ratifying the accession of the state to India per the Instrument of Accession. A Presidential Order was passed on 14 May 1954 to implement the Delhi Agreement, drawing its validity from the resolution of the Constituent Assembly. The new Constitution of Jammu and Kashmir was adopted on 17 November 1956 and came into force on 26 January 1957. Following this, the state constituent assembly dissolved itself and elections were held for the legislative assembly in 1957, with the National Conference winning 68 out of 75 seats. In 1956–57, China constructed a road through the disputed Aksai Chin area of Ladakh. India's belated discovery of this road culminated in the Sino Indian War of 1962; China has since administered Aksai Chin. Following the Indo Pakistani War of 1971, India and Pakistan signed the Simla Agreement, recognising a Line of Control in Kashmir, and committing to a peaceful resolution of the dispute through bilateral negotiations. In December 1964, the Indian government extended provisions of Articles 356 and 357 of the Constitution of India, which allowed for President's rule in the state. In April 1965, the legislative assembly approved renaming the positions of Sadar i Riyasat to Governor and Wazir i Azam (Prime Minister) to Chief Minister of Jammu and Kashmir. Though the change had no actual effect on the legal structure of the state, it conveyed that the government of Jammu and Kashmir was equal to that of any other Indian state. Despite Nehru releasing the imprisoned Abdullah in April 1964 to initiate dialogue with Pakistan, it viewed these developments as leading to the inseparablity of Jammu and Kashmir from India and launched an armed conflict, The government of Ghulam Mohammed Sadiq meanwhile rapidly extended many provisions of the Indian Constitution to further integrate the state into India. The failure of Pakistan in the 1971 Indo Pakistani war weakened the Kashmiri nationalist movement and Abdullah dropped demands of secession. Under the Indira–Sheikh Accord of 1975, he recognised the region as a part of India, the state legislature requiring the approval of the President to make laws, and the Parliament of India being able to promulgate laws against secessionism. In return, Article 370 was left untouched and Abdullah became the Chief Minister of the state. The region remained mostly peaceful until his death in 1982.
Кашмирдегі көтеріліс
1980 жылдардың соңында Одақ үкіметінің қатаң саясатына наразылық және 1987 жылғы Джамму мен Кашмир заң шығару жиналысы сайлауындағы бұрмалаушылық туралы айыптаулар Пәкістан қолдаған зорлық көтерілісіне және қарулы бүлікке әкелді. Пәкістан сепаратистік қозғалысқа "моральдық және дипломатиялық" қолдау көрсетіп отырғанын мәлімдеді, соның ішінде Джамму-Кашмирде күресу үшін. 2015 жылы Пәкістанның бұрынғы президенті Первез Мүшәрраф 1990 жылдары Пәкістанның бүлікшіл топтарды қолдап, оқытқанын мойындады. Үндістан Пәкістанды Кашмирдегі "шекаралық терроризмді" тоқтатуға бірнеше рет шақырды. Радикалды ислами көзқарастары бар бірнеше жаңа жауынгерлік топтар пайда болды және қозғалыстың идеологиялық бағытын ислами бағытқа өзгертті. Бұл 1980 жылдардағы кеңес-ауған соғысының аяқталуынан кейін Кашмир аңғарына көптеп келген ислами "жиһадшы" жауынгерлерінің (мужахидтердің) келуімен жеңілді. 1999 жылға қарай Одақ тізіміндегі 97 пәннің 94-і және Үндістан Конституциясының 395 бабының 260-ы штатқа қолданыла бастады, бірақ ол өзінің автономиясын сақтап қалды. 370-бап осы уақытқа дейін көбінесе символдық мәнге ие болды. 2016-2017 жылдардағы Кашмирдегі тәртіпсіздіктер нәтижесінде 90-нан астам бейбіт тұрғын қаза тапты және 15 000-нан астам адам жарақаттанды. 2017 жылдың маусым айында Аннантнагта Пәкістандық "Лашкар-е-Тоиба" тобының шабуылдық әрекеттерінен алты полицей, оның ішінде бір кіші инспектор қаза тапты. 2019 жылдың ақпан айында Пулвамада үнділік полиция кортежіне жасалған шабуылда 40 полицей қаза тапты. Шабуылға жауапкершілікті Пәкістан қолдаған "Джейш-е Мохаммед" экстремистік тобы өз мойнына алды.
In the late 1980s, discontent over the high handed policies of the union government and allegations of the rigging of the 1987 Jammu and Kashmir Legislative Assembly election triggered a violent uprising and armed insurgency which was backed by Pakistan. Pakistan claimed to be giving its "moral and diplomatic" support to the separatist movement. to fight in Jammu and Kashmir. In 2015, former President of Pakistan Pervez Musharraf admitted that Pakistan had supported and trained insurgent groups in the 1990s. India has repeatedly called Pakistan to end its "cross border terrorism" in Kashmir. Several new militant groups with radical Islamic views emerged and changed the ideological emphasis of the movement to Islamic. This was facilitated by a large influx of Islamic "Jihadi" fighters (mujahadeen) who had entered the Kashmir valley following the end of the Soviet–Afghan War in the 1980s. By 1999, 94 out of the 97 subjects in the Union List and 260 out of 395 articles of the Constitution of India had become applicable in the state, though it retained some of its autonomy. Article 370 had meanwhile become mostly symbolic. The 2016–17 Kashmir unrest resulted in the death of over 90 civilians and the injury of over 15,000. Six policemen, including a sub inspector were killed in an ambush in Anantnag in June 2017, by trespassing militants of the Pakistan based Lashkar e Toiba. An attack on an Indian police convoy in Pulwama, in February 2019, resulted in the deaths of 40 police officers. Responsibility for the attack was claimed by a Pakistan backed militant group Jaish e Mohammed.
Тарату
2019 жылдың тамызында Үндістан Парламентінің екі палатасы да 370-бапқа түзетулер енгізу және Үндістан Конституциясын штатқа толығымен қолдану туралы қаулылар қабылдады, бұл Үндістан Президентінің конституциялық бұйрығы арқылы іске асырылды. Сонымен қатар, Парламент 2019 жылғы «Джамму және Кашмирді қайта ұйымдастыру туралы» заңды қабылдады, онда Джамму және Кашмир штаты таратылып, екі жаңа одақтық аумақ құрылды: Джамму және Кашмир және Ладакх. Аталған қайта ұйымдастыру заңына Үндістан Президенті қол қойды және ол 2019 жылдың 31 қазанында күшіне енді. Бұл шараларға дейін Одақ үкіметі Кашмир аңғарын тоқтатып, қауіпсіздік күштерін күшейтті, жиналыстарға тыйым салатын 144-бапты енгізіп, Джамму және Кашмирдің бұрынғы бас министрлері Омар Абдулла және Мехбуба Муфти сияқты саяси лидерлерді үй қамауына алды. Сондай-ақ интернет және телефон байланысы тоқтатылды.
In August 2019, both houses of the Parliament of India passed resolutions to amend Article 370 and extend the Constitution of India in its entirety to the state, which was implemented as a constitutional order by the President of India. At the same time, the parliament also passed the Jammu and Kashmir Reorganisation Act, 2019, which contained provisions that dissolved the state of Jammu and Kashmir and established two new union territories: the eponymous union territory of Jammu and Kashmir, and that of Ladakh. The reorganisation act was assented to by the President of India, and came into effect on 31 October 2019. Prior to these measures, the union government locked down the Kashmir Valley, increased security forces, imposed Section 144 that prevented assembly, and placed political leaders such as former Jammu and Kashmir chief ministers Omar Abdullah and Mehbooba Mufti under house arrest. Internet and phone services were also blocked.
Демография
Джамму және Кашмир – мұсылман халқы басым болған Үндістандағы жалғыз штат. 1961 жылы өткен, штат құрылғаннан кейін алғаш рет жүргізілген Үндістан халық санағында халықтың 68,31% ислам дінін ұстанса, 28,45% индуизмді ұстанды. 1981 жылы ислам дінін ұстанатын халықтың үлесі 64,19%-ға төмендеді, бірақ содан кейін қайта қалпына келді. 2011 жылғы халық санағы бойынша, штат территориясында өткізілген соңғы санақ бойынша, халықтың шамамен 68,3% ислам дінін ұстанды, ал 28,4% индуизмді ұстанды, ал шағын азшылықтар сикхизмді (1,9%), буддизмді (0,9%) және христиан дінін (0,3%) ұстанды. Штаттың ресми тілі – урду тілі, ол БАҚ-та, білім беруде, діни және саяси талқылауларда және Джамму және Кашмирдің заң шығару органында орталық орынды иеленді; бұл тіл Оңтүстік Азия мұсылмандары арасында өзіндік сәйкестіктің символы ретінде танылды. Халықтың 1%-дан аз бөлігі үшін бірінші тіл ретінде қарастырылатын урду, көптілді аймақтың «бетарап» және туған тілі емес тілі саналды және Кашмир мұсылмандары тарапынан кеңінен қабылдалды. Ең көп таралған тіл – кашмир тілі, 2011 жылғы халық санағы бойынша халықтың 53% үшін ана тілі. Басқа маңызды тілдерге догри (20%), годжри (9,1%), пахари (7,8%), хинди (2,4%), пәнджәби (1,8%) кіреді.
Jammu and Kashmir was the only state in India with a Muslim majority population. In the Census of India held in 1961, the first to be conducted after the formation of the state, Islam was practised by 68.31% of the population, while 28.45% followed Hinduism. The proportion of population that practised Islam fell to 64.19% by 1981 but recovered afterward. According to the 2011 census, the last to be conducted in the state, Islam was practised by about 68.3% of the state population, while 28.4% followed Hinduism and small minorities followed Sikhism (1.9%), Buddhism (0.9%) and Christianity (0.3%). The state's official language was Urdu, which occupied a central space in media, education, religious and political discourses and the legislature of Jammu and Kashmir; the language functioned as a symbol of identity among Muslims of South Asia. The first language of less than 1% of the population, it was regarded as a "neutral" and non native language of the multilingual region, and broadly accepted by Kashmiri Muslims. The most widely spoken language is Kashmiri, the mother tongue of 53% of the population according to the 2011 census. Other major languages include Dogri (20%), Gojri (9.1%), Pahari (7.8%), Hindi (2.4%), Punjabi (1.8%),
Үкімет
Джамму және Кашмир – Үндістан Конституциясының 370-бабына сәйкес, ерекше автономияға ие болған жалғыз штат. Оған сәйкес, қорғаныс, байланыс және сыртқы саясат салаларындағы заңдарды қоспағанда, Үндістан Парламенті қабылдаған ешқандай заң, егер Джамму және Кашмир штатының заң шығару органы ратификацияламаса, Джамму және Кашмирде қолданылмайтын. Штат тұрақты тұрғындарды анықтауға құқылы болды, олар ғана штаттық сайлауда дауыс беруге, мемлекеттік қызметке орналасуға және штат аумағында жер мен мүлікке ие болуға құқылы болды. Джамму және Кашмир – Үндістанның ұлттық туымен қатар, жеке Конституцияға және өз ресми штат туына ие болған жалғыз үндістандық штат. Бұрынғы билікте болған Ұлттық Конференция партиясы жасаған Джамму және Кашмир штатының туында еңбектің символы ретінде қызыл түс фонға салынған сабалы шабу көрсетілген. Тудағы үш жолақ штаттың үш әкімшілік бөлімін білдіреді: Джамму, Кашмир аңғары және Ладакх. Үндістанның барлық штаттары сияқты, Джамму және Кашмирде көппартиялық демократиялық басқару жүйесі және екі палаталы заң шығару органы болды. Джамму және Кашмир Конституциясы жасалып жатқан кезде, аумақтық округтерден тікелей сайлауға 100 орын бөлінген. Оның ішінде 25 орын Пәкістанның бақылауындағы Джамму және Кашмир аймақтарына арналған, бірақ Джамму және Кашмир Конституциясына енгізілген 12-ші түзетуден кейін бұл сан 24-ке дейін азайтылды. 1988 жылы аумақтарды қайта бөлуден кейін орын саны 111-ге жетті, оның 87-сі Үндістанның басқаруындағы аумақта орналасқан. Джамму және Кашмир Ассамблеясының мерзімі 6 жылды құрады, бұл басқа штаттардың ассамблеяларындағы 5 жылдық мерзімнен өзгеше. 2005 жылы Үндістан Ұлттық Конгресі басшылығындағы штат үкіметі басқа штаттармен теңдік орнату үшін мерзімді өзгертуге ниеттенгені хабарланды.
Jammu and Kashmir was the only state in India which had special autonomy under Article 370 of the Constitution of India, according to which no law enacted by the Parliament of India, except for those in the field of defence, communication and foreign policy, would be extendable in Jammu and Kashmir unless it was ratified by the state legislature of Jammu and Kashmir. The state was able to define the permanent residents of the state who alone had the privilege to vote in state elections, the right to seek government jobs and the ability to own land or property in the state. Jammu and Kashmir was the only Indian state to have its own official state flag, along with India's national flag, in addition to a separate constitution. Designed by the then ruling National Conference, the flag of Jammu and Kashmir featured a plough on a red background symbolising labour; it replaced the Maharaja's state flag. The three stripes represented the three distinct administrative divisions of the state, namely Jammu, Valley of Kashmir, and Ladakh. Like all the states of India, Jammu and Kashmir had a multi party democratic system of governance and had a bicameral legislature. At the time of drafting the Constitution of Jammu and Kashmir, 100 seats were earmarked for direct elections from territorial constituencies. Of these, 25 seats were reserved for the areas of Jammu and Kashmir state that came under Pakistani control; this was reduced to 24 after the 12th amendment of the Constitution of Jammu and Kashmir. After a delimitation in 1988, the total number of seats increased to 111, of which 87 were within Indian administered territory. The Jammu and Kashmir Assembly had a 6 year term, in contrast to the norm of a 5 year term followed in every other state assemblies. In 2005, it was reported that the Indian National Congress led government in the state intended to amend the term to bring parity with the other states.
Орталық ережелер
1990 жылы Үндістанның «Қарулы күштері (арнайы өкілеттіктер) туралы» заңы күшіне енді, ол Үндістан қауіпсіздік күштеріне ерекше өкілеттіктер берді, соның ішінде адамдарды екі жылға дейін айыптаусыз ұстауға мүмкіндік берді. Бұл шешімді Human Rights Watch және Amnesty International адам құқықтарын бұзу деп сынға алды. Қауіпсіздік күштері жоғалып кеткен көптеген адамдар ұсталмаған, олар Пакистан басқаратын Кашмирге өтіп, соғыс әрекеттеріне қатысқан деп мәлімдеді.
In 1990, an Armed Forces (Special Powers) Act of India, which gave special powers to the Indian security forces, including the detaining of individuals for up to two years without presenting charges, was enforced in Jammu and Kashmir, a decision which drew criticism from Human Rights Watch and Amnesty International for violating human rights. Security forces claimed that many missing people were not detained, but had crossed into Pakistan administered Kashmir to engage in militancy.
Экономика
Джамму және Кашмир экономикасы негізінен ауыл шаруашылығы және оған байланысты салаларға тәуелді болды. Бау-бақша шаруашылығы штаттың экономикалық дамуында маңызды рөл атқарды; өнімдеріне алма, шабдалы, шие, алмұрт, өрік, бадам және жаңғақ кірді. Жоғары сапалы сапфирге бай Дода ауданында 1989 жылғы бүлікке дейін шахталар жұмыс істеді; 1998 жылы үкімет контрабандистердің осы шахталарды басып алып, ресурстың көп бөлігін ұрлағанын анықтады. Өнеркәсіптік дамуды қатаң таулы ландшафт және электр қуатының жетіспеуі шектеді. Бау-бақша шаруашылығы мен ауыл шаруашылығымен қатар, туризм де Джамму және Кашмир үшін маңызды сала болып табылады, ол экономиканың шамамен 7% құрайды. Джамму және Кашмир Үндістаннан грант алған ірі аймақтардың бірі болды; 2004 жылы бұл сома 812 миллион АҚШ долларын құрады. Экономиканың негізгі бөлігі болған туризм, бүлік салдарынан төмендеді, бірақ кейін шетелдік туризм жанданды, және 2009 жылы штат Үндістандағы ең танымал туристік орындардың біріне айналды. Экономикаға жыл сайын Вайшно Деви және Амарнатх храмдарына барушы индуист паломниктері де үлкен үлес қосты. 2013 жылы британ үкіметі, кейбір ерекшеліктермен бірге, Джамму және Кашмирге баруға кеңес бермеді.
The economy of Jammu and Kashmir was predominantly dependent on agriculture and related activities. Horticulture played a vital role in the economic development of the state; produce included apples, apricots, cherries, pears, plums, almonds and walnuts. The Doda district, rich in high grade sapphire, had active mines until the 1989 insurgency; in 1998, the government discovered that smugglers had occupied these mines and stolen much of the resource. Industrial development was constrained by the extreme mountainous landscape and power shortage. Along with horticulture and agriculture, tourism is an important industry for Jammu and Kashmir, accounting for about 7% to its economy. Jammu and Kashmir was one of the largest recipients of grants from India; in 2004, this amounted to US$812 million. Tourism, which was integral to the economy, witnessed a decline owing to the insurgency, but foreign tourism later rebounded, and in 2009, the state was one among the top tourist destinations in India. The economy was also benefited by Hindu pilgrims who visited the shrines of Vaishno Devi and Amarnath Temple annually. The British government had reiterated its advise against all travel to Jammu and Kashmir in 2013, with certain exceptions.