Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Майор Александр Генри Луис Хардиндж, Пеншёрст бароны Хардинджтің 2-ші ұрпағы (17 мамыр 1894 – 29 мамыр 1960) – Эдуард VIII тақтан бас тарған кезде және Екінші дүниежүзілік соғыстың басым бөлігінде монархтың жеке хатшысы болды.
Major Alexander Henry Louis Hardinge, 2nd Baron Hardinge of Penshurst, (17 May 189429 May 1960) was Private Secretary to the Sovereign during the Abdication Crisis of Edward VIII and during most of the Second World War.
Өмір тарихы
Хардиндж 1894 жылы туған, Чарльз Хардиндждің ұлы (ол 1910 жылы Пенхёрст бароны Хардиндж атанды және 1910-1916 жылдары Үндістанның вице-королі қызметін атқарды). Хардиндж Харроу мектебінде және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алған. Ол Гренадерлік гвардияға офицер болып қабылданып, Бірінші дүниежүзілік соғыста қатысты, лейтенант шеніне көтеріліп, Әскери крест орденімен марапатталды. 1915-1916 жылдары Үндістанның вице-королінің жеке көмекшісі болды. Алан Ласселл, жеке хатшының көмекшісі, Хардиндждің отставкаға кетуіне себепкер болып, оның орнына жеке хатшы болып тағайындалды. Бранди МакКарридің талдауында көрсетілгендей, Хардиндждің басты адалдығы жеке тұлға ретінде келіспеушілік тудырған монархқа емес, парламенттегі корольге болды (әсіресе бұл келіспеушілік монарх пен "оның" Парламенті арасында болған жағдайда). Бұл әсіресе 1936 жылғы 13 қарашада Эдуардқа жіберілген Хардинджтің ескерту хатында көрінді, онда премьер-министр Стэнли Болдуинмен алдын ала кеңескендігінің куәлігі болды, ол және оның кабинеті Уоллис Симпсон ханымның монархтың әйелі болуға лайықтылығына күдікпен қарады. Осылайша, оның адалдығының мәні конституциялық сипатта болды – ол өзінің жеке хатшы ретінде дұрыс деп санайтын істі істеді. 1940 жылы ол Корольдік отбасына 20 жыл қызмет еткені үшін Король Георг VI нұсқасындағы Корольдік үйдің Ұзақ және адал қызмет медалін алды.
Hardinge was born in 1894, the son of Charles Hardinge (who was created Baron Hardinge of Penshurst in 1910 and served as Viceroy of India from 1910 to 1916). Hardinge was educated at Harrow School and Trinity College, Cambridge. He was commissioned into the Grenadier Guards and fought in the First World War and became a Lieutenant and received the Military Cross. He was Aide de Camp to the Viceroy of India between 1915 and 1916. Alan Lascelles, the Assistant Private Secretary, effected the forced resignation of Hardinge and took over as Private Secretary. Significantly, as Brandi McCarry's commentary has pointed out, Hardinge's ultimate loyalty lay with the King in Parliament rather than personally with a monarch in conflict (and especially when the conflict was between the Sovereign and "his" Parliament). This was particularly reflected in Hardinge's warning letter to Edward, received on 13 November 1936, which showed evidence of prior consultation with Prime Minister Stanley Baldwin, who, with his cabinet, had serious misgivings about the suitability of Mrs Wallis Simpson as the possible spouse of the monarch. The precise nature and extent of his loyalty were thus constitutional—doing what he thought was right in his post as Private Secretary to the Sovereign. In 1940 He received the King George VI Version of the Royal Household Long and Faithful Service Medal for 20 years of service to the Royal Family.
Өлім және мұра
1960 жылы Хардинге қайтыс болды және оның титулын ұлы Джордж мұраға алды. Оның әйелі Хелен «Үш патшаға адал» атты өмірбаянын жазды, «Уильям Кимбер», Лондон, 1967.
Hardinge died in 1960 and his title was inherited by his son, George. His wife Helen wrote his biography Loyal to Three Kings, William Kimber, London 1967.