Лоуренс Кроуфорд: Шотландиялық әскери қолбасшының тағдыры

Кіріспе

Лоуренс Кроуфорд (1611 - тамыз, 1645) - шотландтық солдат, Еуропа құрлығында ағылшын немесе басқа армияларда шайқасқан. Оның мақсаты жалдамалы болған жоқ, себебі ол тек пресвитериандық принциптер мен мүдделер үшін күресті.

Өмірбаян

Ол Глазго қаласында Килбирнидің Хью Кроуфордтың ұлы болып дүниеге келді және ерте жасынан Данияның Кристиан IV, Швецияның Густав Адольф және Палатин курфюрсті Карл I Людовик әскерлерінде қызмет етті. Англияға саяхаттағаннан кейін, 1641 жылы Кроуфорд 1641 жылғы ирландтық көтерілісті басу үшін Ормонд графының армиясында Ирландияда қызмет ететін жаяу әскер полкінің полковнигі болып тағайындалды. 1641 жылдан 1643 жылға дейін Кроуфорд Ирландияда қалды, бірақ Англияда Азамат соғысы басталған еді. 1643 жылы Ормонд бүлікші Ирландия католик конфедерациясымен «бітімге келуге» келісті және король Чарльз I үшін күресіп жатқан роялистерді қолдау үшін Англияға әскер жіберді. Кроуфорд осы әскерлермен, пресвитериандық Келісімге қарсы қызмет етуден бас тартты. Ол қашып, Англияға келді. Парламент оны Англияның шығыс округтерінде құрылған Шығыс Ассоциациясының Парламенттік армиясында сарбаз генерал-майор болып тағайындады. Ол дереу әскери генерал-лейтенант Оливер Кромвельмен офицерлерді тәуелсіздерден тағайындау мәселесінде қақтығысқа түсті. Парламенттің шотландтық келісімшілермен жасасқан келісімі, оған сәйкес пресвитериандық екі елде де мемлекеттік дін болады, Кроуфордтың құқылы екенін көрсетті, бірақ ешкім де мойын бұрмады. Армия қолбасшысы Манчестер графы Кроуфордты және ресми ұстанымды қолдады. 1644 жылы Манчестер армиясы Йорк қамалына қатысты. Кроуфорд қала қабырғасының бөлігі болған мұнараның астында мина жарып, бірақ бұзу арқылы қалаға шабуылдауға жеткілікті әскері болмады. Оның әскері ауыр шығынмен кері шегінді. Кроуфорд мұнан кейін сынға ұшырады. Ол, мүмкін, минаны қорғаушылар суға батыруға тырысып жатқанын сезіп, оны ұятты жағдайда жоғалтудың орнына жаруға шешкен шығар. 2 шілдеде, Йорк Рейн князі Рупертпен босатылғаннан кейін Марстон-Мур шайқасы болды. Кроуфордтың жаяу әскер полкі Кромвельдің атты әскеріне баға жетпес көмек көрсетті, олар шайқасты жеңіске жеткізді. Кромвельдің Парламенттегі кейбір қарсыластары Кроуфорд Кромвельдің жараланған немесе үрейленген кезде оның әскерлеріне басшылық еткенін айтты. Бұған ешқандай дәлел болмады, тек қана жала жабушылық әңгімелер ғана болды. Жеңіс екі генералдың арасында бейбітшілікке әкелмеді. Кромвель Кроуфордты қызметтен босатуды талап етті, бірақ әскери қажеттіліктерге байланысты талабын қайтарып алды. Кромвель Ньюберидің екінші шайқасынан кейін Манчестердің іс-әрекетін тергеуді талап еткенде, Кроуфорд Манчестерді Халық палатасы алдында қолдады. Парламент Жаңа үлгідегі армияны құрғанда Кроуфордқа оның бір жаяу әскер полкіне басшылық ету ұсынылды, бірақ ол тәуелсіздер армиясы деп санайтын жерде қызмет етуден бас тартты. Оның орнына ол Эдвард Масси басшылығындағы «Батыс қауымдастығының» кішігірім армиясында қызмет етті. Ол 1645 жылдың тамызында Херефорд қамалында роялистік снайпердің қолынан қаза тапты.

He was born in Glasgow, the son of Hugh Crawford of Kilbirnie and from a fairly early age served in the armies of Christian IV of Denmark, Gustavus Adolphus of Sweden and Charles I Louis, Elector Palatine. Having travelled to England in the suite of Charles Louis, in 1641 Crawford was appointed Colonel of a regiment of foot which was to serve in Ireland in the army of the Earl of Ormonde to put down the Irish Rebellion of 1641. From 1641 to 1643, Crawford remained in Ireland, although the English Civil War had broken out in England. In 1643, Ormonde agreed to a "cessation", or a truce with the rebel Irish Catholic Confederation, and to send troops to England to support the Royalists fighting for King Charles I. Crawford refused to serve with these troops, against the Presbyterian Covenanters. Ormonde had him arrested, but he escaped and made his way to England. He was appointed by Parliament to be Sergeant Major General of Foot in the Parliamentarian Army of the Eastern Association, raised in the eastern counties of England. He almost immediately clashed with the army's Lieutenant General, Oliver Cromwell, over the appointment of Independents as officers. Parliament's agreement with the Scottish Covenanters, by which Presbyterianism was to be made the established religion of both countries meant that Crawford was legally in the right, but neither General would give way. The army's commander, the Earl of Manchester supported Crawford and the official position. In 1644, Manchester's army took part in the Siege of York. Crawford exploded a mine beneath a tower forming part of the city walls, but had insufficient troops on hand to storm the city through the breach. His men were driven back with heavy casualties. Crawford attracted some censure for this. It is possible that he believed that the mine was about to be flooded by the defenders, and decided to fire it rather than lose it ignominiously. On 2 July, after York was relieved by Prince Rupert of the Rhine, the Battle of Marston Moor was fought. Crawford's foot regiments provided invaluable support to Cromwell's cavalry, who largely won the battle. Some of Cromwell's opponents in Parliament alleged that Crawford had commanded Cromwell's troopers while Cromwell was having a wound attended to, or in a state of panic. There was never any evidence for this apart from malicious second hand gossip. The victory brought no peace between the two generals. Cromwell demanded that Crawford be dismissed, but withdrew the demand on the grounds of military necessity. When Cromwell demanded an inquiry into the conduct of Manchester after the Second Battle of Newbury, Crawford supported Manchester before the House of Commons. When Parliament created the New Model Army, Crawford was offered command of one of its regiments of foot, but refused to serve in what he regarded as an army of Independents. Instead, he served in the smaller army of the "Western Association" under Edward Massey. He was killed in August 1645, at the Siege of Hereford by a Royalist sniper.