Буэнос-Айрес қаласының Kavanagh ғимараты

Кіріспе

Буэнос-Айрестегі Каванаг ғимараты (Lang es) – Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласындағы тұрғын үй көкжиек. 1934 жылы Грегорио Санчес, Эрнесто Лагос және Луис Мария де ла Торре сәулетшілері жобалаған бұл ғимарат модернистік сәулет өнерінің ең биік деңгейі саналады. 2013 жылы Clarín газеті жүргізген сауалнамада, архитектор немесе құрылысшы емес 600 адамның арасында Каванаг ғимараты портеностарға ең ұнайтын ғимарат екені анықталды. Каванаг ғимараты 1994 жылы Америка инженерлік-құрылыс қоғамы тарапынан тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші, ал 1999 жылы Аргентинаның ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды.

Орналасқан жері

Кавана ғимараты Флорида көшесіндегі 1065 нөмірде, Ретиро ауданында орналасқан және Сан-Мартин алаңына қарап тұрады.

Тарих

Оны 1934 жылы жергілікті сәулетшілер Грегорио Санчес, Эрнесто Лагос және Луис Мария де ла Торре жобалады, құрылысшы және инженер Родольфо Сервини салған, ал 1936 жылы ашылды. 120 метр биіктікте тұрған ғимараттың ерекшелігі – оның сызықтарының қатаңдығы, сыртқы әшекейлеудің болмауы және оның ірі призмалық көлемдері. 1994 жылы Америка инженерлік қоғамы оны тарихи құрылыс инженерлік ескерткіш деп жариялады, ал 1999 жылы Аргентина үкіметі ұлттық тарихи ескерткіш деп мойындады. Құрылысы аяқталған жылы ғимарат Ұжымдық тұрғын үйлер мен қасбеттерге арналған қалалық сыйлықты (Premio Municipal de Casa Colectiva y de Fachada) алды, ал үш жылдан кейін оның қасбеті Америка сәулетшілер институтынан ұқсас сыйлыққа ие болды. Бұл ғимаратты 1934 жылы ирланд тегіндес миллионер Корина Кавана 39 жасында өзінің биік ғимаратты салу үшін екі ранчосын сатуға тапсырыс берді. Құрылыс 14 айға созылды. Ғимараттың биік пішіні бар, симметриялық кері шегінулермен және беткейдің біртіндеп азаюымен ерекшеленеді. Ол сырттан ішке қарай жобаланған. Құрылымның қажетсіз салмақты болдырмау үшін мүмкіндігінше жұқа болуы көзделіп, қала құрылысы ережелеріне сәйкес жасалды. Дизайн модернизм мен арт-деконы рационалистік көзқараспен үйлестіреді және Аргентинадағы ерте модернизмнің ең жоғалған нүктесі деп есептеледі. Бетон құрылысын салуға инженерлер Гарбарини, Мюэр және Горостиаганың «Аргентина цемент арматурасы» (E.A.C.A.) компаниясы шақырылды. Тендер құрылыс инженері Карлос Лаухер дайындаған алдын ала жоба негізінде жасалды. Құрылымның соңғы жобасын E.A.C.A. Техникалық бюросы, инженер Фернандо Шварц басшылығымен жүзеге асырды, ол әлемдегі ең биік бетон қаңқасының жобасын жасауға және есептеуге жауапты болды. Сол кезде топырақ механикасы – жердің көтергіштік қабілетін есептеуге қолданылатын ғылым – дамудың бастапқы кезеңінде болды және желге қарсы тұруды есептеу үшін шектеулі құралдар болды. Ол сол кезде Латын Америкасындағы ең биік көкжиек болды. Ғимарат екі стильдің ұқсастығына байланысты кейде арт-деко ретінде жіктеледі. «La Nación» газетінің Фабио Грементьери оны «рационализм мен арт-деконың, Париж бен Нью-Йорктің жаңару мен дәстүрінің шеберлік синтезі» деп атады. Қаланың жоғарғы топтары арасында танымал болған көршілес ауданның белль-эпок стиліндегі үйлерімен салыстырғанда, оның контрасты сынға түсті. Дегенмен, Окампоның үйі рационалистік стиль 1930 жылдары танымал болғандықтан, үлкен әсер етті. Ол ауруханаларда, кинотеатрларда және үш биік ғимаратта: Кавана, Комега және Сафико ғимараттарында қолданылды. Бұл ертедегі көкжиектердің ерекшелігі – олардың дизайны зигкурат тәрізді көрінеді, бұл Нью-Йорк қаласының 1916 жылғы аймақтық ережелеріне ұқсас қалалық ережемен талап етілді, ол биік ғимараттардың төменгі көшелерге жарық пен ауаның жеткізілуіне кедергі келтіруін тоқтату үшін қабылданды.

It was designed in 1934, by local architects Gregorio Sánchez, Ernesto Lagos and Luis María de la Torre, built by the constructor and engineer Rodolfo Cervini, and inaugurated in 1936. Standing at a height of 120 meters, the building is characterised by the austerity of its lines, the lack of external ornamentation, and its large prismatic volumes. It was declared a Historic Civil Engineering Landmark by the American Society of Civil Engineers in 1994 and a National Historic Monument by the Argentine government in 1999. In the year of its completion the building obtained the Municipal Award for Collective Houses and Facades (Premio Municipal de Casa Colectiva y de Fachada), and three years later its façade received a similar award from the American Institute of Architects. It was commissioned in 1934 by Corina Kavanagh, a millionaire of Irish descent who sold two ranches at the age of 39 to erect her own skyscraper. Construction took 14 months. The building has a towering form, with symmetrical setbacks and gradual surface reductions. It was created from the outside in. The structure was designed to be as slender as possible, in order to avoid unnecessary weight, and influenced by city planning regulations. The design combines Modernism and Art Deco with a Rationalist approach, and is considered the apex of early Modernism in Argentina. The building of the concrete structure was awarded to the Empresa Argentina de Cemento Armado, E. A. C. A. of engineers Garbarini, Meuer and Gorostiaga. The tender was made based on a preliminary project prepared by structural engineer Carlos Laucher. The final design of the structure was executed by the Technical Office of E. A. C. A., led by Eng. Fernando Schwarz, responsible for the design and calculations of the highest concrete skeleton in the world. At the time soil mechanics—used to calculate the bearing capacity of the ground—was in its infancy, and there were limited tools to calculate wind resistance. It was at the time the highest skyscraper in Latin America. The building is sometimes classified as Art Deco due to the similarity of both styles. La Nacións Fabio Grementieri called it a "masterful synthesis of rationalism and Art Deco, of renewal and tradition, of Paris and New York." Its contrast with the Belle Époque style houses of the rest of the neighborhood, popular among the city's upper classes, led to critical reviews. Nevertheless, Ocampo's house proved to be very influential as the rationalist style gained popularity during the 1930s. It was used in hospitals, movie theaters and three high rise buildings: the Kavanagh, Comega and Safico buildings. These early skyscrapers are characterized by the ziggurat like approach of their design, mandated by a municipal regulation analogous to New York City's 1916 Zoning Resolution, which had been adopted to stop tall buildings from preventing light and air from reaching the streets below.