Кіріспе

1979-1983 Гренаданың социалистік үкіметі

1979 жылдың 13 наурызында Марксистік-лениндік Жаңа Жұмек қозғалысы Гренада үкіметін төңкеріспен құлатып, Гренаданы Ұлттар Достастығындағы жалғыз социалистік мемлекет етіп жариялағаннан кейін Халықтық революциялық үкімет (ХРҮ) жарияланды. Гренадада бұл төңкеріс 1979 жылғы 13 наурыздағы революция немесе жай ғана «Революция» деп аталады. Үкімет конституцияны күштен тоқтатып, фракциялық қақтығысқа дейін жарлықтармен билік жүргізді, бұл 1983 жылдың 25 қазанында АҚШ-тың басып кіруіне әкеп соқты.

Гренаданың тәуелсіздігі және Эрик Гейри режимі

Гренада – Кіші Антиль аралдарында орналасқан, 350 км² аумақты Кариб теңізіндегі арал мемлекеті. 1974 жылы ел ұзақ процестен кейін Ұлыбританиядан тәуелсіздік алды. 1967 жылы елге байланысты мемлекет мәртебесі берілді, соның арқасында ол ішкі істерді басқаруда жоғары дәрежеде автономияға ие болды. Эрик Гейри, бұрынғы кәсіподақ жетекшісі және Гренада Біріккен Еңбек партиясының (GULP) басшысы премьер-министр болып тағайындалды және елдің толық тәуелсіздігіне әкелген саяси процестің кезінде үкіметті басқарды. Алайда, осыған дейін Гейри үкіметі авторитарлыққа қарай бет бұрған болатын. 1960 жылдары Гренадада орта таптан шыққан жаңа буын зиялылар пайда болды, олардың көпшілігі британдық және американдық университеттерде білім алды. Олардың елге оралуы Кариб бассейнінде АҚШ-тан шабыт алған «Қара күш» қозғалысының күшеюімен бірге болды. Заңгер және революционер Морис Бишоп 1970 жылы Тринидад пен Тобагода бір уақытта өткен наразылық акциясын қолдаған демонстрацияның жетекшілерінің бірі болды. Гренадалық оппозиция осы мүмкіндікті пайдаланып, Гейри үкіметінің жемқорлығын айыптады. Бірнеше айдан кейін медбикелердің ереуілін қолдаған қозғалыс полициямен қақтығысқа ұласты. Бишоп айыпталушылардың қорғалуына және оларды ақтауға көмектесті. Басты оппозиция – бұрынғы премьер-министр Герберт Блайздің Гренада Ұлттық партиясы (GNP), ол «Қара күш» қозғалысы кезінде құрылған, марксистік-лениндік бағытты қабылдаған және халықаралық коммунистік қозғалысқа қосылған радикалды топтардың бірі еді. 1972 жылы Морис Бишоп астанадағы зиялылар құрған Халықтық жиналыстар қозғалысын (MAP) құруға қатысты және парламенттік жүйені Танзанияның африкалық социалистік режиміндегі Уджамаа ауылдарынан шабыт алған жергілікті жиналыстармен алмастыруды жақтады. Сонымен қатар, экономист Юнисон Уайтменнің басшылығымен «Игілік, білім және азаттық үшін бірлескен күш» (JEWEL) құрылды. JEWEL негізінен ауылдық халық үшін үгіт жүргізді және түрлі әлеуметтік қозғалыстарға қатысқандығы үшін елде үлкен қолдауға ие болды. Алайда, бұл топ толыққанды саяси партия емес еді және билікті алуға қатысты нақты мақсаты болмады. Керісінше, MAP зияткерлік тұрғыдан жақсы құрылған партия болды, бірақ астанадан тыс жерде ықпалы болмады. 1972 жылғы сайлауда Гренада Ұлттық партиясы жеңіліске ұшырады, ал радикалдар Гериге қарсы тұру үшін жаңа саяси күш құру үшін бірігу қажет деген қорытындыға келді. 1973 жылдың 11 наурызында Морис Бишоп пен Кенрик Радикс басшылығымен MAP, JEWEL-мен бірігіп, өзін GULP және GNP-ге балама ретінде ұсынған «Жаңа Зергерлік қозғалысын» (NJM) құрды. Социалистік идеяларға негізделген NJM манифесті елдің Еуропа мен АҚШ-тан тәуелсіздігін сақтауға шақырды және мемлекеттік биліктен гөрі жергілікті қауымдастықтардың рөлін бағалады. Мәтінде саяси партиялар жүйесі жоққа шығарылып, «барлық халықты, барлық уақытта» қамтитын «таза демократия» талап етілді. NJM құрылғаннан кейін аралда саяси шиеленіс күшейді. 1973 жылдың мамырында Ұлыбритания Гренаданың толық тәуелсіздігі 1974 жылдың ақпанында болатынын жариялады. Оппозиция Эрик Гейри елге диктатура орнатады деп қорқып, жұмылдырылды. NJM сияқты саяси ұйымдар шіркеулермен бірлесіп, Гайриге қарсы наразылық акциясын ұйымдастыру үшін 22 комитетін құрды. 4 қарашада NJM «Халықтық Конгресс» деп аталған демонстрацияда 8000 адамды жинады. Қаулы жарияланып, Гейри полицияның қатыгездігі мен мемлекеттік қаражатты жымқыру сияқты көптеген қылмыстарда кінәлі деп танылды. Премьер-министр бұған күшті қарсылық көрсетті. Көп ұзамай NJM-ді қолдаушылар полициядан және Гейридің «Мангуст тобы» деп аталатын қолбасшыларынан қорқыныш сезінді. Өзінің Халықтық Конгресінің сәттілігінен күш алған «Жаңа Зергерлік қозғалысы» 18 қарашада жалпы ереуіл ұйымдастыруға шешім қабылдады. Сол күні партия басшылары, соның ішінде Морис Бишоп, тұтқындалып, түрмеде ұрып-соқты. Премьер-министрге жауап ретінде 22 комитеті, NJM қолдауымен, 1974 жылдың 1 қаңтарында басталған жалпы ереуілді ұйымдастырды. Тәуелсіздікке бірнеше апта қалғанда, елдегі шиеленіс сақталды және зорлық-зомбылық жалғасты. 21 қаңтарда Бишоптың әкесі өлтірілді, сондай-ақ бірнеше NJM қолдаушылары қаза тапты. Ел экономикасы парализге ұшырады. Гейри үкіметі Ұлыбритания, Тринидад пен Тобаго және Гайанадан мемлекеттік қызметкерлерге жалақы төлеу және тәуелсіздік күніне дейін мемлекетті басқару үшін қаржылық көмек алды. 1974 жылдың 7 ақпанында Гренада жоспарланғандай тәуелсіздік алды, ал «Жаңа Зергерлік қозғалысының» басшылары түрмеде қалды. Ереуіл наурыз айының соңына дейін жалғасты. Босатылғаннан кейін NJM басшылары өз әрекеттерінің сәтсіздігін мойындап, билікке келу үшін әлдеқайда жүйелі жұмыс істеуге бел буды.

Жаңа асыл тастар қозғалысының өрлеуі

Келесі жылдары «Жаңа асыл тастар» қозғалысы халық арасында бекінуге ұмтылды. Оның апталық басылымы «Жаңа асыл тастар» аралдағы ең көп таралған басылымға айналды. Гренада халық партиясының (ГХП) және негізгі кәсіподақтың – Гренада қол және зиялы жұмысшылар одағының (GMMWU) шаруалар мен ауыл шаруашылығы жұмыскерлері арасындағы ықпалы күшті болды. «Жаңа асыл тастар» қозғалысы белсенділерінің қатарын кеңейтті, бірақ идеологиялық тұрақтылыққа ие болмады. Жағдай Бишоптың балалық шағының досы, академик Бернард Коардтың Гренадаға оралуымен өзгерді. Англияда оқып жүргенде Коард Ұлыбритания Коммунистік партиясымен байланыс орнатты, ал Тринидадта сабақ бергенде Ямайка коммунистерімен жақын қарым-қатынаста болды. Коард елге қайтар алдында марксизмге кіріспе курстарын ұйымдастырды. 1976 жылдың қыркүйегінде Гренадаға оралған Коард «Жаңа асыл тастар» қозғалысының эволюциясында маңызды рөл атқарды. Партия жетекшілігі марксизм-ленинизмді ресми қабылдауды талап еткен жоғары сынып бөлімшесінің өтінішін қабылдамады. Содан кейін қозғалыс социализм мен марксизм бағытына қарай айқын өзгерді. Дегенмен, «Жаңа асыл тастар» қозғалысы әлі де негізінен капитализмге қарсы тұру идеологиясын қабылдаған жоқ, оның басты мақсаты Эрик Гейри үкіметімен күресу болды. Сыбайлас жемқорлыққа қарамастан, Гейридің жақтастары оны табысқа жеткен қара нәсілді адамның символы деп есептеді және ол Гренада халқы арасында әлі де беделге ие болды. 1976 жылғы заң шығару сайлауында «Жаңа асыл тастар» қозғалысы бұрынғы премьер-министр Герберт Блайздың Гренада Ұлттық партиясымен «Халықтық альянс» коалициясын құрды. Сайлау кезінде коалицияда жетекші орынға ие болған «Жаңа асыл тастар» қозғалысы үш мандат алды, ал оның серігі ГҰП – екі мандат. Эрик Гейри партиясы парламентте абсолютті көпшілікті сақтап қалды, ал Морис Бишоп оппозиция жетекшісі болды. 1977 жылы партиясы марксизм-ленинизм бағытына қарай дамып жатқанда Морис Бишоп пен Юнисон Уайтман Кубаға сапар шекті және одан үлкен әсер алды. Осы кезеңде «Жаңа асыл тастар» қозғалысы Куба Коммунистік партиясымен байланыс сақтаған көрінеді.

1979 жылғы революция

Жаңа зергерлік қозғалыстың күшеуіне байланысты Эрик Гейри 1979 жылдың басында шаралар қабылдауды және партия жетекшілерін қамауды қарастырды. Саяси шиеленіс одан әрі күшейді, себебі полиция АҚШ-тан Гренадаға қару-жарақ тасымалдауға арналған майге толы баралар тапты, олар NJM үшін болған. NJM сондай-ақ бұрынғы түрме күзетшісі және полиция офицері Хадсон Остин басшылығындағы шағын, құпия қарулы топ құрды, ол партияның әскери дайындықтан өткен жалғыз лауазымды адамы болды. NJM жетекшілері Премьер-министрдің оларға қарсы жоспарларын білген соң, қамаудан құтылып, бірнеше күн жасырын өмір сүрді. NJM Эрик Гейридің Нью-Йоркке жасаған сапасынан пайдаланды – ол БҰҰ-ға барып, сырт планеталық құбылыстарды зерттейтін мекемеге қолдау көрсетуге баруда – төңкерілді. 12 наурызда, түнгі жарыққа дейін, Морис Бишоп, Бернард Коард, Юнисон Уайтман және басқа партия шенеуніктері шақырып, Гренада армиясын партияның 200 шамасындағы адамы бар казарманы шабуылдауға, радио станциясын басып алуға және елді бақылауға алуға жіберу жоспарын жасады. 13 наурыз таңында NJM жетекшілері төңкерілді жасау керек пе, жасамай керек пе деген мәселе бойынша дауыс берді. Дауыстар тең болғандықтан (Хадсон Остин мен Бернард Коард қолдады, ал Морис Бишоп пен басқа бір жетекші қарсы болды), қосымша жетекші Джордж Луисон дауысқа қатысып, көтеріліске дауыс берді, бұл революцияның басталуына себеп болды. Операцияны 46 NJM жауынгері жүзеге асырды, олардың көпшілігі өте жас болды, олардың тек 18-і ғана қарулы болды. Таңғы сағат 4-те казарма басып алынды және ғимараттарға өртке ұшыратын бомбалар лақтырылды. Әскерлер толығымен алаңдап, оңай жеңіліске ұшырады. Радио станциясы бір оқ атусыз басып алынды және Морис Бишоп халыққа үндеу жасап, революциялық армияның билікті басып алғанын жариялады. Эрик Гейри режимінің шенеуніктері көбінесе оңай ұсталды, тек Гейридің оң қолы Дерек Найт ғана каноэмен елден қашып құтыла алды. Көтеріліс нәтижесінде екі адам ғана қаза тапты – қаруын суырып ала жатқанда атып өлтірілген жоғары шенді офицер және полиция офицері. Сағат 16:00-де революционерлер елді бақылауға алды. NJM төңкерілімі халықтан бірден кең қолдау алды, олардың көпшілігі Гейридің зұлсалынан шаршаған еді. Ауылдарда әйелдер көтерілісшілерге тамақ дайындады, көптеген жастар жаңа революциялық армияның ер адамдарына қосылып, патрульдеуге қатысты. Көтерілісшілердің радионы басып алуы халық арасында маңызды рөл атқарды, сондықтан Морис Бишоп кейіннен «радио арқылы жасалған революция» деп айтты. Ескі режимнің алпысқа жуық шенеунігі түрмеге қамалды. Армия мен «Мунгус» тобы таратылды деп жарияланды. Төңкеріліс кезінде халықтың үлкен қолдауын алған Бишоп Халықтық революциялық үкіметті (ХРҮ) жариялады, ол Премьер-министр болды. Жаңа үкіметті Жаңа зергерлік қозғалысы басқарды, бірақ оған елдің бизнес элитасының өкілдері де кірді, соның ішінде Гренада Ұлттық партиясына жақын адамдар да болды. Бернард Коард қаржы министрі болды, кейіннен Премьер-министрдің орынбасары болып тағайындалды. Гренада Біріккен Еңбек партиясының шенеуніктері ешқандай қуғын-сүргінге ұшыраған жоқ, олардың аз бөлігі ғана әкімшіліктегі лауазымдарынан алынды. Ел әлі де Ұлттар Достастығының құрамында болды, және Королева Елизавета II Гренаданың ресми мемлекет басшысы ретінде танылды. Жаңа режим бұрынғы отарлық метрополияны қорғауды қалағандықтан, аралдың генерал-губернаторы сэр Пол Скоун да өзінің құрметті лауазымында қалды. Гренадада кең таралған Католик шіркеуі жаңа билікті бірден мойындады, ал Англикан шіркеуі көбірек сақтанды, Жаңа зергерлік қозғалысын үкіметті құлату үшін күш қолданды деп айыптады.

Билік құрылымдары

Демократиялық принциптермен революция бастаған «Жаңа зергерлік қозғалысы» басшылары билікті қолға алғанда елге қандай саяси модель ұсынғылары келетінін нақты білмеді. Олардың әрекеттерінің ең айқын негіздері 1973 жылғы НЖМ манифестінде қамтылған, ол Лениншіл үлестерді ескере отырып қайта қарастырылды. Морис Бишоп Гренадада Ұлыбританиядан мұра етілген Вестминстер жүйесінің, сондай-ақ парламенттік демократияның аяқталғанын жариялады. Билікке келгеннен кейін он бес күн өткен соң, ХРҮ «Гренада революциясының декларациясында» конституцияны «уақытша тоқтатуды» және парламентті таратуды жариялады, осылайша өзіне атқарушы және заң шығару өкілеттіктерін берді. Морис Бишоп жариялаған сайлау кейінге шегерілді. Бұл шешімдер Гренаданың үкіметі мен буржуазиясы арасындағы алғашқы шиеленісті тудырды, олардың көпшілігі Гейридің құлатылуына қуанды. Бишоп конституциялық билікке «мүмкіндігінше ерте» оралуға және референдум арқылы бекітілетін жаңа конституцияны әзірлеуге жауапты конституциялық жиналысты тағайындауға уәде берді. Жаңа сайлау тізімдерін құруға жауапты комиссия құрылды. Алайда, 1979 жылғы Халық заңы №20, тізімдерді құруға мүмкіндік беруі керек болған, ешқашан жарияланбады. «Жаңа зергерлік қозғалысы» билікті басып алғаннан кейін танымал болды, бірақ ХРҮ уәде етілген сайлауды ұйымдастырудан бас тартты, кейіннен дауыс беруді ұйымдастырудан да бас тартты. НЖМ коалициялық серігі – Гренада Ұлттық партиясы тыйым салынбады, бірақ оның қалыпты жұмыс істеуіне кедергі келтірілді, ХРҮ оны «ірі тұлғалардың» партиясы деп айыптады. Оның басшысы Герберт Блайз кездесу ұйымдастыруға тырысқанда, НЖМ жақтастары тарапынан зорлық-зомбылыққа ұшырады, ал революциялық армия араласпады. Парламенттік демократияның орнына Халықтық революциялық үкімет «халық билігіне» немесе «қатысу демократиясына» сүйенуге тырысты, яғни Морис Бишоптың баспасөз конференциясында айқындаған жергілікті жиналыстар жиынтығына, мысалы, ауылдық және жұмысшылар жиналыстарына, олар «приходтық жиналыстарды» сайлау міндетіне ие болды, содан кейін парламент сайланып, үкімет тағайындалады. Бишоптың бұл мәлімдемелері жаңа режимде қарастырылған институттар туралы ең нақты ақпаратты құрады. «Жаңа зергерлік қозғалысының» тұжырымдамаларына кеңестік Карибтік марксистік теоретиктердің ықпалы зор болды: олар Кариб теңізінде буржуазия мен жергілікті пролетариат арасындағы сыныптық одаққа негізделген «ұлттық демократиялық» саяси режимдерді құруды көздеді. «Ұлттық демократия» кезеңі Кариб бассейнінде капитализмнің дамуын болдырмауды мақсат етеді, содан кейін «социалистік құрылыс» кезеңіне өтуді көздеді. Үшінші әлем зиялылары жасаған бұл теория, олардың елдерінде капитализмнің даму кезеңінен өтіп, тікелей социализмге өтуді көздеді. Биліктің халықтық сипатына баса назар аударған кезде, ХРҮ халықты белсенді элитамен бақылаудың лениндік стратегиясын ұстанды: билікті басып алғаннан кейінгі алғашқы айлардан бастап «Жаңа зергерлік қозғалысы» үкіметі барлық стратегиялық лауазымдарға сенімді басшылар мен белсенділерді орналастыру арқылы билікке монополияны талап етті. Партияның билігімен жастар ұйымдары, мысалы, Ұлттық жастар ұйымы құрылды. Бернардтың әйелі Филис Коард Ұлттық әйелдер ұйымының төрағасы болды: партияның әйелдер бөлімі билікті басып алудан бұрын құрылған, бірақ 1979 жылдан кейін көбіне дамыды. НЖМ белсенділері партиялық бөлімшелердің басшылығымен «приход кеңестерін» құрды: бүкіл ел бойынша жеті, бұл кеңестер Гренададағы тікелей демократияның негізгі құралдары болуды көздеді. Бастапқыда партия мүшелері мен жақтастарына ғана ашық болған, заңды болмысы жоқ приход кеңестері тез арада барлық адамдарға жергілікті проблемаларды талқылау үшін ашылды. Кеңестер ең алдымен халықтың ынтасынан пайда алды, ал көптеген адамдардың келуі оларды «аймақтық кеңестерге» бөлуді талап етті. Кеңес отырыстары жиі семинарларға бөлініп, нақты тақырыптарды талқылау үшін өткізілетін. 1982 жылы жергілікті кеңестер өздерінің маңыздылығын жоғалтып, өз жұмысын мемлекеттік органдармен, жергілікті милициямен және одақтармен үйлестіруге жауапты ауылдық үйлестіру бюроларына (АҮБ) ие болды. Жергілікті ассамблеялардың дамуына қарамастан, олардың мүшелері шешім қабылдау процесінен шеттетілді және олар ұсыныстар жасай алса да, олар мемлекеттік саясатты сынға ала алмады, оларды мақұлдау қажет болды. «Халық билігі» осылайша ХРҮ Орталық комитетінің алдында қарусыз қалды, ол 1973 жылы аккламациямен сайланған мүшелерінен басқа демократиялық өкілеттікке ие болмаған, нақты шешім қабылдау өкілеттігіне ие болды. Халық арасында бастапқы ынтасы бірте-бірте наразылыққа ұласты, өйткені Халықтық революциялық үкіметтің саясатына қатысты келіспеушіліктер күшейді. Арал экономикасы үшін (әсіресе туристер санының төмендеуі) АҚШ-пен қарым-қатынастың нашарлауының салдары негізгі наразылықтардың бірі болды. Таратылған армия жаңа Халықтық революциялық армия (ХРА) арқылы ауыстырылды, оның басшысы Хадсон Остин болды, ол генерал шеніне көтерілді. Аралға шабуыл жасалған жағдайда армияны қолдау үшін халықтық милиция құрылды. Кубаның көмегі арқасында Халықтық революциялық армияның саны шамамен елу адамнан шамамен 2000 адамға дейін өсті, бұл Антил аймағындағы барлық басқа қарулы күштердің жиынтығынан асып түсті. «Жаңа зергерлік қозғалысының» басшылығында да бөліністер болды, Бернард Коард фракциясы Морис Бишоп фракциясына қарсы болды. Бишоп басқарған революция «орташа баяу» болып көрінді. Бернард Коард қорғаған позиция кейбір мәселелер бойынша одан да радикалды коммунистік логикада, тіпті сталинистік логикада болды және партияның, билікті басып алғаннан кейін де, құпия қозғалыс сияқты басқарылуын ұсынды. Бернард Коардтың марксистік-лениндік теориялық ұғымдарды жақсы меңгеруі, Бишоп пен оның айналасындағылардың лениндік талдауға құрметінің арқасында, партия басшылығындағы ішкі пікірталастарда үстемдік етуге мүмкіндік берді. Алайда, Бишоп пен Коард фракциялары социализмке өту қарқыны туралы ең маңызды келіспеушілікке ие болған жоқ. 1982 жылы «Жаңа зергерлік қозғалысының» басшыларына арналған сөйлесінде Морис Бишоп гренадалық революцияның «ұлттық демократиялық» және «империализмге қарсы» сипатын, сондай-ақ «жұмысшылар диктатурасын» орнату ниетін растады: осы мақсатта ол жарлық арқылы үкімет жүргізуді жалғастыруды және өз режиміне одақтас буржуазия мен шағын буржуазия элементтерін биліктен және қоғамдық кеңістіктен шығаруды көздеді, Гренаданы «социалистік бағытқа» бастау үшін.

Қоғамдық бостандықтар

Режимнің репрессивті бейілімдері айлар бойы арта түсті. Халық заңы №8, билікті басып алғаннан кейін жарияланған, «халық қауіпсіздігіне қауіп төндіруі күдікті» деп саналатын кез келген адамды алдын ала ұстауға мүмкіндік берді. 1979 жылдың сәуірінде Гренадада 80 саяси тұтқын болды, олардың көпшілігі Гейридің бұрынғы серіктестері еді. Келесі айларда екі оқиға қауіпсіздік шараларын күшейтуге себеп болды. 1979 жылдың қарашасында бұрынғы полиция офицері Уилтон де Равениер жасаған үкіметке қарсы қастандық жоспары ашылды; 1980 жылдың маусым айында халық жиналысы кезінде Морис Бишоп және басқа да көрнекті тұлғалар отырған ресми трибунаның астында бомба жарылды. Сөз сөйлеушілердің өмірі астындағы бетон плитаның арқасында сақталды, бірақ үш жас қыз қаза тапты. 1979 жылғы қарашадағы қастандық жоспары және 1980 жылғы маусымдағы шабуыл үкіметтің «жауларына» қарсы «шабуылға» түсуіне әкеп соқты, бұл оқиғалар аралдағы контрреволюциялық топтардың болуымен байланыстырылды. Бомбалаудан кейін тұтқындаулар күшейді; терроризмге қарсы декретте шабуылға қатысы бар кез келген күдікті жюрисіз сотталады және террористік әрекеттер өлім жазасымен жазаланады делінген. Шабуыл үшін төрт адам ұсталды және айыпталды: сот барысында судья екеуінің мойындаулары азаптау арқылы алынғанын анықтады және олардың көрсетулерін қабылдамады. Сот осыған байланысты кейінге қалдырылды: күдіктілер түрмеде қалды және 1983 жылдың желтоқсанында, PRG құлағаннан кейін генерал-губернатордың кешіріміне ие болды. Гренаданың Халықтық революциялық үкіметі, Үшінші әлемдегі басқа «социалистік» режимдерден айырмашылығы, қарсыластарына қарсы кең ауқымды зорлық-зомбылық қолданбады — оларды өлім жазасына кесуден немесе мәжбүрлі еңбекке жіберуден бас тартты — бірақ алдын ала ұстаулар жиі болды. PRG билікте болған төрт жыл ішінде бүкіл елдегі 90 000-нан аспайтын халқының шамамен 3000 адамы ұсталды және сұраққа алынды, 300-і қамауға алынды: ұсталғандардың көпшілігі бірнеше күнге немесе тіпті бірнеше сағатқа ғана қамауға алынды, бірақ 1982 жылдың соңында елде 120 контрреволюциялық тұтқын болды, олардың көпшілігі екі жылдан астам уақыт бойы сотсыз қамауда болды. Бұрын «Жаңа асыл тастар» қозғалысымен одақтас болған Біріккен халық партиясының жетекшісі Уинстон Уайт тұтқындалғандардың қатарында болды. 1983 жылдың наурыз айында Amnesty International бұрынғы айларда босатылғандарды ескере отырып, Гренадада 97 саяси тұтқын тіркелгенін хабарлады. Жалпы, қоғамдық бостандықтар тұрғысынан алғанда, PRG өзінің рөлін марксистік тұрғыдан, «пролетариат диктатурасы» тұрғысынан қарастырды, бұл революцияға қарсы «бұржуазиялық» оппозицияға қарсы «шектеулі репрессияны» жүзеге асыру құқығын қамтиды. Гейри режимі кезінде оппозиция мемлекеттік БАҚ-қа қол жеткізе алмады, бұл жағдай PRG кезінде де өзгермеді. Аралдағы жалғыз радиостанция (Радио Гренада, революциядан кейін Радио Free Grenada деп аталды) мемлекеттік меншікте болғандықтан, PRG-нің оны бақылауы статус-квоға тең болды. Жазбаша баспасөз жағдайы басқаша болды, ол жеке капиталға тиесілі болды: 1979 жылдың қыркүйегінен бастап Бишоп әртүрлі газеттерді, оның ішінде консервативті Torchlight басылымын «тұрақсыздандыру әрекеттеріне» қатысқан деп айыптады. Сондықтан үкімет оппозициялық баспасөзді жоюға кірісті, бұл «Жаңа асыл тастар» қозғалысына ақпаратты монополиялауға мүмкіндік берді. Халық заңы №81 жеке тұлғаларға газет акцияларының 4%-дан астамын иеленуіне тыйым салды, бұл үкіметтік емес баспасөздің жойылуына әкеп соқты. 1981 жылдың маусым айында қабылданған екінші заң баспасөз бостандығына қатысты жаңа заң қабылданғанға дейін газет шығаруға бір жылға тыйым салды. Үкімет газеттерді ұжымдық меншікке беру жүйесін анықтады, бұл жазбаша баспасөзді өзін-өзі басқару тәсіліне тең болды; газеттерді ұжымдық меншікке беруге көшу кестесі туралы нақтылықтың болмауы сол кезде осы бағдарламаның баспасөзді мемлекеттік бақылауға алу үшін ғана сылтау екеніне қатысты қорқыныштарға әкелді. PRG-нің ақпарат еркіндігі саясаты жеке газет иелері оларға қатысты репрессиялық шараларды барынша жариялағандықтан нашар қабылданады. Ал бұқаралық ақпарат құралдарын ұжымдық меншікке беру бағдарламасы халыққа аз әсер етті.

Жергілікті билік

1982 жылы жергілікті кеңестер маңыздылығын жоғалтып, үкіметтік органдармен, жергілікті милициямен және кәсіби одақтармен жұмыстарын үйлестіруге жауапты Ауылдық Ұйымдастыру Бюроларына (АҰБ) бағындырылды.