Кайтангата желісі: Жаңа Зеландиядағы көмір кеніштерін байланыстырған 1876-1970ж.ж. теміржол тарихы. Құрылысы, мемлекеттік басқару және маңызы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Каитангата желісі, алғашқы жылдары Каитангата тармағы деп аталған, Жаңа Зеландияның Отаго аймағындағы темір жол желісі болды. Ол жеке компания құрылысын жүргізді, кейіннен Үкіметтің Тау-кен министрлігі сатып алып, 1876 жылдан 1970 жылға дейін пайдаланды. Желі көмір кендерін Оңтүстік магистральдық желісімен байланыстырды, бірақ Жаңа Зеландия темір жолдары департаменті басқаратын желіге біріктірілген жоқ. Сондықтан, оны Оңтүстік магистральдық желісінің тармағы деп санауға болады, алайда ол ресми түрде тармақ болып есептелмеді.
The Kaitangata Line, also known as the Kaitangata Branch in its first years of operation, was a railway line in Otago, New Zealand. It was built by a private company and was later acquired by the government's Mines Department, and operated from 1876 until 1970. It provided a link from coal mines to the Main South Line, and was never integrated into the network managed by the New Zealand Railways Department, thus although it could be seen as a branch line of the Main South Line, it officially never was.
Өмірбаян
1873 жылы жергілікті тұрғындар провинциялық үкіметке Оңтүстік аралдың Бас желісінен Каитангатаға жақын Роперс сағасына дейін тармақ желісін салу туралы петиция жолдады, бұл көмірді шахталардан оңай тасымалдауға мүмкіндік берер еді. 1874 жылы провинциялық үкімет 27 750 фунт стерлингтік несие алуға келісім сұрады. Бұл сұраныс қабылданбады, соның салдарынан Kaitangata Rail Company өз желісін салу мүмкіндігін зерттеуге кірісті. Компанияның теміржол салуына заңдық рұқсат қажет болды. Алғашқыда бұл провинциялық үкіметтің жарлығы түрінде болды, бірақ губернатор оны мақұлдамады. Осы мақсатқа жету үшін компания Бас Ассамблеядан келісім алу үшін күш-жігер жұмсады. Жарлық заң жобасына қайта жазылып, 1875 жылы «Каитангата темір жолы және көмір компаниясын кеңейту туралы» заң қабылданды. Заң жобасы құрылыс басталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң бекітілді.
In 1873 local residents petitioned the Provincial Government to construct a Branch Line from the South Island Main Trunk to Ropers Creek near Kaitangata to enable coal to be easily transported from the mines. In 1874 the Provincial Government applied for consent to raise a £27,750 loan to construct the Branch line with an extension as far as Coal Point. This was unsuccessful and as a result the Kaitangata Rail Company began to investigate constructing its own line. Legislation was required to allow the construction of the railway by the Company. Initially this took the form of an ordinance by the Provincial Government, but this was disallowed by the Governor. Wishing to pursue this, the company pressed the General Assembly for consent. The ordinance was redrafted into a Bill and passed as the Kaitangata Railway and Coal Company Empowering Act 1875. The legislation was passed some months after construction had commenced.
Құрылыс
1875 жылғы 26 ақпанда Kaitangata Rail Company компаниясы Kaitangata Coal Company компаниясымен бірігіп, Kaitangata Railway and Coal Company компаниясын құрды. Темір жолдың Kaitangata шахтасынан және Stirling-тегі Main South Line-ға дейінгі маршруты келісілгеннен кейін, қоршау жұмыстарына конкурс жарияланды. 1875 жылғы 19 маусымда Сэр Дж.Л.С. Ричардсон Каитангата өзенінің көпіріне жақын жерде алғашқы қазба жұмысын бастады. Желі құрылысы 1875 жылғы мамыр айында келісімшарт бойынша басталды, құрылысқа шамамен 40 қытай жұмысшысы және А. Иерусалим Смит басқаруымен бірнеше еуропалықтар жұмылдырылды. Қыркүйек айына дейін олар теміржол төсегінің 4,5 шақырымын аяқтады. Желіге арналған ұйықтар жергілікті өндірісте жасалды, ал рельстер Дарлингтон темір компаниясынан (Англия) әкелінді, ал бұрандалар, гайкалар мен болттар Вулвергемптон қаласындағы Bayliss, Jones, and Bayliss компаниясынан жеткізілді. Жаңа Зеландия үкіметінің инспекторы Г. Брюс бұл өнімдердің сапасын "Матура" кемесіне тиеп жіберу алдында тексерді. 1876 жылдың қыркүйек немесе қазан айында Дунедин қаласындағы James Davidson and Co компаниясынан локомотив пен 25 көмір тасымалдау вагоны тапсырылды. 1876 жылғы ақпан айының соңына қарай рельстер төселді және балласт тасу жұмыстары басталды. Жолды жүк тасымалы үшін ашу жоспарланған, ал бірнеше аптадан кейін жолаушылар тасымалы да басталтын. Балласт тасу жұмысы 31 наурызда аяқталды, және жол қозғалысқа дайын деп есептелсе де, ресми ашылуы 1 мамырға белгіленді. Маусым айында Каитангатада жүк қоймасы мен локомотив депосы салынып жатыр. Платформа салынды, бірақ станция ғимараты әлі салынып бітірмеген.
On Friday, 26 February 1875 the Kaitangata Rail Company merged with the Kaitangata Coal Company to form the Kaitangata Railway and Coal Company. With the route of the railway from its mine in Kaitangata and to the Main South Line at Stirling, having already been agreed to, fencing contracts were agreed to be called. A sod turning ceremony was carried out near the Kaitangata Creek bridge by Sir J L C Richardson on 19 June 1875. Construction of the line began under a contract let in May 1875, using about 40 Chinese labourers and some Europeans under A Jerusalem Smyth. By September they had completed some 4.5 miles of the rail bed. The sleepers for the line were locally produced, while the rails came from the Darlington Iron Company (England) and the spikes, bolts, and nuts came from Bayliss, Jones, and Bayliss of Wolverhampton. The New Zealand Government Inspector, Mr G B Bruce of Westminster, checked the quality of these products prior to them being shipped on the Mataura. A locomotive and 25 coal trucks were ordered in September or early October from James Davidson and Co of Dunedin. By the end of February 1876 the lines had been laid and ballasting commenced. The intention was to open the line for freight and a few weeks later, passenger traffic. Ballasting was completed on 31 March and although the line was considered ready for traffic, its formal opening was announced to be held on 1 May. By June a goods shed and engine shed were under construction at Kaitangata. The platform had been built, but the station building had yet to be constructed.
Қолдану
Жолдағы алғашқы бейресми сапар 8 сәуірде болды, онда жергілікті мәртебелі тұлғалар тобы Балклутадан Каитангатаға дейін Компаниямен тасымалданды. Жаңа желіге 22 сәуірде аудандық инженер У.Н. Блэр ресми тексеру жүргізді. 20 мамырға қарай жолаушылар және жүк пойыздары желіде күн сайын жүріп тұрды. Бұл алғашқы пойыздар мемлекеттік меншікте болды, себебі Компания әлі өз локомотивтері мен вагондарының келуін күтіп отырды. Ресми ашылу рәсімі 1876 жылдың 16 маусымында өтті. Дюнедин қаласының мэрі Х.Дж. Уокер ашылуын өткізді, оған пойызбен 300-ге жуық адам келді. Эндрю Дэвидсон пойыздың проводнигі болды. Салтанатты шарада Компания екінші локомотив сатып алып, желіде күніне үш пойыз жүргізуге ниетті екенін жариялады. Компания акциялары 10 фунт стерлингке сатылды. 1876 жылдың желтоқсанында сағат 10:10 және 16:55-те екі пойызбен кесте енгізілді. Дүйсенбі және сенбі күндері пойыздар сағат 6:45 және 19:30-да жүрді. Сәуір айында Компания жүк тасымалы бағасын өсіргенін хабарлады. Бұл шара кеңінен наразылық тудырып, желінің иелігін және басқаруын Үкіметке беру туралы талаптар көтерілді. Компания белгілеген бағалар: Каитангатадан Стирлингке дейінгі жолаушылар үшін бір шиллинг 6 пенс (1/6), астық үшін тоннасына 2/6, отын үшін бір вагонға 10/1. Кеңесте көмірдің тоннасына 2 фунт екендігі айтылды. Компания акциялары шілде айына дейін құны 7 фунтқа дейін төмендеді. 1878 жылдың қыркүйек айының соңындағы ауыр су тасқыны Каитангатадағы теміржол көпірінің тіректерін қиратты, нәтижесінде желі уақытша тоқтатылды. Желтоқсанның соңында желі қайтадан пайдалануға берілді. 1879 жылдың 21 ақпанында пойыздар Каитангата шахтасындағы апатқа құтқарушылар мен шенеуніктерді жеткізу үшін желіні пайдаланды. Каитангатада локомотив депосы, тауар қоймасы және станция ғимараты орналасқан, Оңтүстік магистралінен 5,95 км қашықтықта. Станция теміржол департаментінің ұлттық желісіндегі ғимараттарға ұқсас болғанымен, желі ешқашан оның құрамына кірген жоқ. Бастапқыда жеке меншік иелерінің тапсырысы бойынша теміржол департаменті пойыздарды басқарды және желі жұмыс кестелерінде Каитангата тармағы ретінде көрсетілді, бірақ 1880-ші жылдарға қарай бұл практика тоқтатылып, жеке басқару күшіне енді. Жолаушылар тасымалы 1937 жылға дейін жалғасты. 1963 жылға дейін Castle Hill Mine-ға дейін созылатын тармақ болды, ал өмірінің көп бөлігінде желі D классы локомотивтерінің дизайнына сәйкес (Крайстчерчтегі Scott Brothers Ltd) және 1896 жылы Sharp, Stewart & Co. компаниясымен салынған "Жақсартылған F" 0-6-0 танк локомотивімен басқарылды.
The first informal journey on the line was on 8 April when a group of local dignitaries were bought from Balclutha to Kaitangata on the line by the Company. Formal inspection of the new line was carried out by W N Blair, District Engineer, on 22 April. By 20 May passenger and goods trains were running daily on the line. These early trains were Government owned ones as the Company was still waiting for delivery of its own engine and rolling stock. The formal opening ceremony was on 16 June 1876. About 300 people journeyed by train from Dunedin to attend the opening performed by the Mayor of Dunedin, H J Walker. Andrew Davidson was the conductor on the train. At the ceremony, the company announced its intention to acquire a second engine and run three trains a day on the line. Shares in the Company were selling for £10. A timetable had been introduced by December 1876 with two trains each day at 10:10 a. m. and 4:55 p. m. On Mondays and Saturdays the trains were at 6:45 a. m. and 7:30 p. m. By March 1877 there were three trains per day at 10:10 a. m., 2:10 p. m., and 4:45 p. m. as had been mooted in when the line was opened. In April the Company announced that it was increasing its freight charges. This met with considerable outcry and a call for the Government to take over ownership on running of the line. The rates being charged by the Company were one shilling 6 pence (1/6) for passengers from Kaitangata to Stirling, 2/6 per ton for grain, and 10/ per truck for firewood. At the meeting Coal was said to be charged at £2 per ton. Shares in the Company had dropped to £7 in value by July. A severe flood in late September 1878 undermined the railway bridge piles at Kaitangata, putting the line out of action. By the end of December the line was back in use. On 21 February 1879 trains used the line to bring rescue workers and officials to the Kaitangata Mine disaster. An engine shed. goods shed, and a station building were located at Kaitangata, 5.95 km from the Main South Line. Although the station bore much resemblance to buildings on the national network operated by the Railways Department, the line was never part of its network. Trains were initially operated by the Railways Department on behalf of the private owners and the line appeared in working timetables as the Kaitangata Branch, but by the 1880s, this practice had ceased and private operation took over. Passenger services were provided until 1937. Until 1963, an extension ran down a road to the Castle Hill Mine, and for much of its life the line was operated by both a tank engine built to the design of a D class engine (built by Scott Brothers Ltd, of Christchurch) and an "Improved F" 0 6 0 tank locomotive, constructed in 1896 by Sharp, Stewart & Co.
Қозғалтқыштар
Жолдағы алғашқы локомотивтер мемлекеттік меншікте болды. Олардан кейін 1876 жылдың шілдесінде «Дэвидсон және Ко» (Дунедин) компаниясы жасаған компанияның «Иерусалим» локомотиві пайда болды. 1877 жылдың қыркүйегіне қарай компанияда әлі де тек бір ғана локомотив болды.
The first engines on the line were Government owned. These were followed in July 1876 by the Company's engine Jerusalem constructed by Davidson and Co of Dunedin. By September 1877 the Company still only owned one engine.
Өлім
1956 жылы Тау-кен департаменті бұл тармақты қабылдады және 1968 жылдың тамызында пойыз жұмысын жүзеге асыру үшін дизельді локомотив енгізді, бірақ F резервтік машина ретінде сақталды. 1960 жылдардың соңына қарай, жолдың жағдайы күрт нашарлады; осыған байланысты, 1970 жылдың 30 желтоқсанында Тау-кен департаменті оны жапты. F батыс жағалаудағы Грейммут қаласының жанындағы Шэнтитаун жеріндегі сақтау қоғамына сыйға берілді, онда ол әлі де жұмыс істеп тұр және бұрынғы орнының құрметіне "Каитангата" деп аталды. D класты локомотив 1957 жылы қызметтен шығарылып, мақұлдауға келмейтіндей етіп бұзылды.
In 1956, the Mines Department took over the branch and in August 1968 introduced a diesel shunter to work the trains, although the F was retained as a spare. By the end of the 1960s, the condition of the line had deteriorated markedly; accordingly, on 30 December 1970 it was closed by the Mines Department. The F was donated to the preservation society at Shantytown, near Greymouth on the West Coast, where it continues to operate and is named "Kaitangata" after its former home. The D class engine was retired and scrapped in 1957.