Жаңа Зеландиядағы Нгапара және Токарахи тармақтарының тарихы
Ngapara and Tokarahi Branches
Жаңа Зеландиядағы Отаго аймағындағы Ngapara және Tokarahi тармақтары – бұрынғы теміржол желілері. 1877-1997ж аралығында жұмыс істеген, қайта құру жоспарлары бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нгапара және Токарахи бөлімдері – Жаңа Зеландияның Отаго аймағының солтүстігіндегі ұлттық теміржол желісінің екі байланысқан тармақтары. Нгапара тармағы 1877 жылы ашылды және оның көбі 1959 жылы жабылды; қалған шамалы шақырымдары, Вайарка өнеркәсіптік желісі деп аталды, 1997 жылы демонтаждалды. Токарахи тармағы Нгапара тармағынан бөлінді. Ол 1887 жылдан 1930 жылға дейін жұмыс істеді және бастапқыда Ливингстон тармағы деп белгіленген, бірақ Токарахиден Ливингстонға дейін ешқашан жеткен жоқ. 2008 жылдың басында Нгапара тармағының алғашқы 4,5 шақырымын қайта жаңарту туралы ұсыныс енгізілді.
The Ngapara and Tokarahi Branches were two connected railway branch lines in northern Otago, New Zealand, part of the national rail network. The Ngapara Branch opened in 1877 and almost all of it closed in 1959; the remaining few kilometres, called the Waiareka Industrial Line, were removed in 1997. The Tokarahi Branch branched off the Ngapara Branch. It operated from 1887 until 1930 and was originally known as the Livingstone Branch, though it never progressed beyond Tokarahi to Livingstone. In early 2008 there is a proposal to reinstate the first 4.5 km of the Ngapara Branch.
Құрылыс
1870-ші жылдардың басында Оамару қаласынан ішке қарай орналасқан Уайарека аңғарының тұрғындары жағалаумен теміржол байланысын орнату үшін петиция жинауға кірісті. Бұл шара шаруашылық жерлеріне оңай қол жеткізуді қамтамасыз ету және ауыл шаруашылығы өнімдері мен әк тасын экспорттау үшін қажет болды. Облыстық үкімет 1872 жылы Нгапараға дейін желі салуға рұқсат берді, ал құрылыс 1874 жылдың бірінші жартысында басталды. Қоғамдық жұмыстар департаменті 1876 жылы бұл желіде пойыз қатынасын бастады, бірақ құрылыс кешігулер мен басқа да мәселелерге толы болды. Соның ішінде, 1876 жылдың мамыр айында мердігердің локомотивінің жарылуынан екі адам қаза тапты. 1877 жылдың 1 сәуірінде Басты Оңтүстік Желісіндегі Уайарека тоғысынан Нгапараға дейінгі 24,34 шақырымдық желі ашылды. Тоғысқан жер Оамарудан алыс, оңтүстікке қаратылды, себебі солтүстікке қаратылған тоғысқан жер тым күрделі бұрылысқа әкеп соғар еді. 1879 жылдың маусым айында Виндзор тоғысынан Нгапара тармағы арқылы Токарахиға қосалқы тармақ құрылысы басталды, және 1880-ші жылдардағы экономикалық төмендеу кезінде бұл желі жұмыссыздықпен күресу үшін пайдаланылды. 19,22 шақырымдық желі 1887 жылдың 8 шілдесінде ашылды. Бұл екі тармақтың Куроу тармағымен біріктірілуі жөнінде ұсыныстар болды, бірақ олар ешқандай нәтиже бермеді.
In the early 1870s, residents in the Waiareka Valley inland from Oamaru started petitioning for a railway connection to the coast to provide easier access to farmland and to export agricultural produce and limestone. The provincial government granted approval for a line to Ngapara in 1872, with construction commencing during the first half of 1874. The Public Works Department began running trains on the line during 1876, but construction was hampered by delays and other problems, including an incident in May 1876 when two died after a contractor's locomotive exploded. On 1 April 1877 the 24.34 kilometre line from Waiareka Junction on the Main South Line opened to Ngapara. The junction points faced south, away from Oamaru, because north facing points would have required an excessively sharp curve. In June 1879, construction of a side branch from Windsor Junction on the Ngapara Branch to Tokarahi began, and through the economic depression of the 1880s building the line was used to provide unemployment relief. The 19.22 kilometre line opened on 8 July 1887. There were proposals that the two branches be extended to join the Kurow Branch, but they were abandoned without any progress made.
Операция
Токарахи тармағы ашылғаннан кейін екі желіде де ерекше жұмыс істелді. Әр таңертең екі терминалдан шыққан аралас пойыздар Виндзор тұйықтауында кездесіп, Оамаруға жолаушылар және баяу жүк пойызына біріктірілді. Күнбатысында кері процесс орын алды. Екі тармақ та елді ашу және шаруашылық жерлерге тасымалдау үшін құрылған болса да, желідегі жүк тек ауыл шаруашылығымен шектелмеді: Нгапарада көмір шахтасы және 20 ғасырдың басында ұн диірмені орналасқан, ал құрылыс материалдары мен ауыл шаруашылығына қажетті әктас желі бойындағы карьерлерден тиеліп алынды. Энфилдте 1940 жылдардың соңына дейін немесе 1950 жылдардың басына дейін Оамарудың жағалауын қорғауға қажетті материалдарды қамтамасыз ететін балласт орны болды. Бастапқыда локомотивтердің ішінде FA класы болды, олар Нгапарада орналасып, 1918 жылға дейін Виндзор тұйықтауынан Оамаруға жолаушылар пойызын тартқан. Басқа қолданылған классқа P, T, UB, UC, WD және WF кірді. T класы 1920 жылдарға дейін Токарахиға қатынайтыны белгілі. 1926 жылдың желтоқсанында Нгапара және Токарахи тармақтары жолаушылар қызметін тоқтатқан алғашқылардың бірі болды, себебі автобустар пойыздардың орнына өтіп, қаржылық шығындарды тоқтатуға тырысты. 1927 жылы Нгапарадағы локомотив депосы жабылып, пойыздар Оамарудан жүре бастады. Токарахи тармағы 1930 жылдың 14 шілдесінде жабылды. Бұл, әрине, бидай шаруашылығының төмендеуіне байланысты болды; 20 ғасырдың басында аймақта мыңдаған гектар бидай егілген, бірақ 1920 жылдары ол маңызды тауар болмай қалды. Токарахи тармағы жабылғаннан кейін жүк пойыздары аптасына үш рет, әдетте сейсенбі, бейсенбі және сенбі күндері Нгапараға қатынайтын болды. Олар Оамарудан сағат 7:30-да шығып, Нгапараға сағат 9:40-қа жетті. Қайта оралу рейсі Нгапарадан сағат 10:30-да шығып, Оамаруға сағат 13:30-да келді. 1951 жылға қарай пойыздар сейсенбі және бейсенбі күндері жүрді, бірақ негізгі желімен қиылыстан 4,74 шақырым қашықтықта орналасқан әктас зауытына арналған рейстерден басқа, олар күн сайын бірнеше жүз тонна жүк тасымалын жүзеге асырды. 1958 жылы тұрақты рейстер тоқтатылып, пойыздар тек қажет болған жағдайда ғана жүрді, нашар рельс жағдайына байланысты жылдамдық 10 км/сағатқа дейін шектелді. Қаржылық шығындар мен жөндеудің жоғары құны салдарынан желінің әктас зауытынан өтетін бөлігі 1959 жылдың 31 шілдесінде жабылды; жергілікті халықтың желіні ашық ұстауға жасаған наразылықтарына қарамастан, соңғы пойыз AB 783 локомотивімен Нгапарадан шықты. Осы класс және A класы тармақтың соңғы 25 жылында локомотивтік күштің негізгі тірегі болды. 1959 жылдың тамызынан бастап тармақ Кормаксқа дейін қысқартылып, қызмет көрсеткен бизнесі – Тейлордың әктас зауытының атымен Тейлордың Сайдинг деп аталды. 1990 жылдары тармақ Вайарка өнеркәсіптік желісі деп қайта аталды.
Once the Tokarahi Branch opened, the two lines employed some inventive working. Each morning mixed trains from the two termini met at Windsor Junction, where they were marshalled into a passenger train to Oamaru and a slower goods train. The reverse of this took place in the afternoon. Although the two branches were set up to open up country and provide transport for farmland, the freight on the line was not purely agricultural: a coal mine and, at the turn of the 20th century, a flour mill were located in Ngapara, and limestone for both building blocks and agricultural uses was loaded from quarries along the line. Enfield had a ballast pit until the late 1940s or early 1950s, used to supply materials for the protection of Oamaru's foreshore. In the early days, motive power included the FA class, which were stationed in Ngapara and were known to haul the passenger train from Windsor Junction to Oamaru prior to 1918. Other classes utilised included the P, T, UB, UC, WD, and WF. T class are known to have operated to Tokarahi into the 1920s. The Ngapara and Tokarahi Branches were some of the first in the country to lose their passenger services, in December 1926, when buses replaced trains in an attempt to stem increasing financial losses. In 1927, Ngapara's locomotive depot closed and trains operated from Oamaru. The Tokarahi Branch closed on 14 July 1930. This was due at least in part to the decline in wheat farming; at the start of the 20th century, thousands of acres of the crop were grown in the region, but by the 1920s it was no longer a significant commodity. After the closure of the Tokarahi Branch, freight trains ran thrice weekly to Ngapara, typically on Tuesdays, Thursdays and Saturdays. They departed Oamaru at 7:30am and arrived at Ngapara at 9:40am. The return working departed Ngapara at 10:30am, reaching Oamaru at 1:30pm. By 1951 trains ran on Tuesdays and Thursdays, except for services to the limeworks 4.74 kilometres from the junction with the main line, which provided a few hundred tonnes of freight daily. In 1958, regular services were cancelled and trains ran only when required, restricted to 10 km/h due to the poor condition of the track. Financial losses and the prohibitive cost of repairs meant that closure of the line past the limeworks came on 31 July 1959; despite local protests to keep the line open, the final train departed Ngapara behind AB 783. This class and the A were the mainstay of motive power on the branch for its final 25 years. The branch was truncated to Cormacks from August 1959 and was known as Taylor's Siding after the business it served, Taylor's Limeworks. In the 1990s the branch was renamed the Waiareka Industrial Line.
Бүгін
Нгапара және Токарахи тармақтарының іздері таңғажайсып жақсы сақталған. Ескі құрылым көбінесе анық көрінеді: Уэстондағы жолға рельстер әлі де кіріктірілген, Энфилд станциясының ғимараты мен жүк қоймасы падокқа көшіріліп, жақсы күйде, Корридейл ауласы 11 мильдік белгісі әлі орнында тұрған күйі жақсы сақталған, және екі Токарахи тармақ туннелі жеке жерде сақталған. Токарахида терминалдан көбінесе ештеңе қалмаған, бірақ Нгапарада жолдан өткен қайырымдылық жолында рельстердің бір бөлігі әлі де асфальтқа кіріктірілген, жүк тиеу алабы мен платформа жиегі сақталған, ал ескі станция тақтасы жергілікті регби клубының үйіне орнатылған. Бұрын теміржолға жүк тасыған ескі ұн диірмені де қалада әлі бар. 2008 жылдан бері "Уайтаки" қыздар орта мектебі ұйымдастырған Токарахи тармағының "Туннельдер арқылы" жыл сайынғы ойын-сауық жүгіруі/велосипед тебуі өткізіліп келеді. Іс-шара жартылай марафон және жол бойында велосипедпен жүруден тұрады. Бұл шараларға жүздеген қатысушы тартылды.
Traces of the Ngapara and Tokarahi Branches survive remarkably well. The old formation is often very distinct: rails are still embedded into the road surface at Weston, the Enfield station building and goods shed have been moved into a paddock and are in good repair, Corriedale yard is well preserved with the 11 mile peg still in place, and both Tokarahi branch tunnels survive, on private land. In Tokarahi very little remains of the terminus, but in Ngapara some rails remain embedded in tar seal where the backshunt crossed the highway, the loading bank and platform edge survive, and the old station sign is affixed to the local rugby club's rooms. The old flour mill that once provided traffic for the railway is also still present in the town. Since 2008 there has been an annual "Over The Tunnels" recreational run/ride of the Tokarahi Branch organised by Waitaki Girls High School. The event consists of a half marathon and a cycle ride along the route of the line. The events have attracted hundreds of participants.
Альптерден мұхитқа дейінгі велосипед жолы
Альптен Океанға дейінгі велосипед жолының соңғы бөлігі (Дунтроуннан Оамаруға дейін) осы екі тармақ жолдардың кейбір учаскелерімен бірге өтеді. Велосипед жолы Карара өзенінің жанымен созылады және Токарахи-Виндзор желісімен Токарахидан шамамен 4 км, ал Токарахи-Нгапара жолынан 1 км қашықтықта қиылысады. Жол, өзен және теміржолдың негізі өзен мен жолдың айырылысуына дейін шамамен бір шақырымдай қатар жүреді, бірақ келесі шақырымның көп бөлігінде теміржол негізін көруге болады. Шамамен 5 км жолымен, жол Туннель жолы арқылы Ракыс туннелінің батыс кіреберісіне түседі және (көбінесе) теміржол негізімен алты немесе жеті шақырымдай Виндзордағы тоғысқа дейін 1,5 км шамасындағы нүктеге дейін созылады. Энфилдтен (Нгапара тармағында) шыққаннан кейін велосипед жолы теміржолдың төбесімен шамамен 1 км (ішінде маңызды көпір бар) Уэстон-Нгапара жолына дейін жалғасады. Содан кейін жол Маккормакстағы әк зауытының шығысынан, Уэстон арқылы Waiareka қаласындағы Басты Оңтүстік Желісімен бұрынғы тоғысқа дейін 200 метрдей қысқа нүктеге дейін теміржол негізін жалғастырады.
The final section of the Alps to Ocean cycle trail (from Duntroon to Oamaru) follows these two branchlines in places. The cycle trail follows beside the Karara Creek and intersects the Tokarahi Windsor line at a point approx 4km from Tokarahi, and 1km from the Tokarahi Ngapara Road. Trail, creek and railway formation run roughly parallel for a kilometre before creek and trail diverge, although the formation can be observed for most of the next kilometre. Approximately 5km further the trail drops down Tunnel Road to the western portal of the Rakis Tunnel and follows (mostly on) the formation for six or seven kilometres to a point about 1.5km short of the junction at Windsor. After leaving Enfield (on the Ngapara Branchline) the cycle trail follows on the railway embankment for about 1km (including a significant bridge) until rejoining the Weston Ngapara Road. The trail again follows on the railway formation from east of the lime works at McCormacks, through Weston, to a point about 200m short of the former junction with the Main South Line at Waiareka.
Қайта қабылдау туралы ұсыныс
2006 жылдың тамызында тармақтың алғашқы 4,5 км-ін қайта жаңарту туралы ұсыныс енгізілді. Вестон цемент зауытының орналасқан жері ретінде қарастырылып жатыр, және егер таңдалса, экспорт мақсатында Тимару немесе Порт Чалмерс порты пайдаланылатын болады. Цемент зауытын салуға ниеттенген Holcim компаниясы, цемент зауыты мен порт арасында теміржол көлігін пайдалануға басымдық беретінін және осылайша Вестонға дейінгі желіні қайта жаңартуға ұмтылатынын мәлімдеді. Теміржол дәлізі әлі де ONTRACK компаниясына тиесілі, және ұсыныс бойынша күніне кем дегенде екі пойыз әр бағытта жұмыс істеуі көзделеді. Waitaki аудандық кеңесінің аудандық жоспарында теміржол дәлізі "жабық" деп белгіленген. ONTRACK бұл қателік екенін мәлімдеді және 2007 жылдың қыркүйегінде Қоршаған ортаны қорғау сотына мәртебені түзету және теміржолды қайта жаңарту үшін өтініш білдірді. Holcim ұсынысына қарсы шығып құрылған Waiareka Valley Preservation Society (WVPS) қоғамы ONTRACK-тің әрекетіне наразылық білдіріп, теміржолды қайта жаңартудың 1991 жылғы Ресурстарды басқару туралы заңға қайшы екенін жариялау үшін Қоршаған ортаны қорғау сотына шағым түсірді. Теміржолды қайта жаңарту Holcim ұсынысы үшін маңызды болды, себебі цементті тасымалдау үшін теміржол көлігіне қол жеткізу қажеттілік тудырды. 2007 жылдың 2 қарашасында сот отырысы Қоршаған ортаны қорғау сотында өтті, судья Джефф Смит және комиссар Шила Уотсон шешімді келешекке қалдырды, және мәселе 2007 жылдың соңына дейін шешілмей қалуы мүмкін. Комиссарлар 2008 жылдың 11 ақпанында цемент зауытының құрылысына рұқсат берді, бірақ WVPS бұл шешімге шағымданып, Қоршаған ортаны қорғау сотында филиал желісін қайта ашу туралы хабарлауды талап етті. 2009 жылдың желтоқсанына қарай цемент зауыты жобасы әлі де қарастырылып жатыр. Цемент зауытының ұсынысы бойынша шешім 2010 жылдың тамызында немесе қыркүйегінде қабылданады деп күтілуде. Егер жоба іске асса, Виндзорда құм карьері ашылады, ол ескі Токарахи тармағына тікелей іргелес, ескі теміржол жолы арқылы қол жеткізіледі. Сонымен қатар, Нгапарада ашық көмір шахтасы салынады, ал цемент зауыты мен әк тас карьері бұрынғы Тайлорс әк зауытының жанындағы Кормакста салынады. 2013 жылдың тамызында Holcim жобаның мерзімсіз тоқтатылғанын хабарлады.
In August 2006 a proposal was made to reinstate the first 4.5 km of the branch. Weston is under consideration as the location for a cement works, and if chosen, the harbour in either Timaru or Port Chalmers would be used for export purposes. The company intending to establish the cement works, Holcim, has stated a strong preference to use rail transport between the cement works and harbour and thus would seek to restore the line to Weston. The rail corridor is still owned by ONTRACK and the proposal would involve the operation of at least two trains each way daily. The rail corridor was designated as "closed" in the Waitaki District Council's district plan. ONTRACK asserted that this is a clerical error and has filed with the Environment Court in September 2007 to have the status corrected so that the railway can be reinstated. The Waiareka Valley Preservation Society (WVPS), whose existence is premised upon opposition to Holcim's proposal, has challenged ONTRACK and filed with the Environment Court to have the railway's reinstatement declared to be in contravention of the Resource Management Act 1991. The railway's reinstatement was critical to the Holcim proposal as access to rail transport was crucial to transport the cement. On 2 November 2007 the case went before the Environment Court, and Judge Jeff Smith and commissioner Sheila Watson reserved their decision and the matter may not be resolved before Christmas 2007. The Commissioners granted a consent for the cement works on 11 February 2008, but this was challenged by the WVPS, who sub sequentially won an appeal in the Environment Court, requiring the re opening of the branch line to be notified. As of December 2009 the cement works project remains under consideration. A decision on the cement works proposal is expected to occur in August or September 2010. If the project goes ahead, a sand quarry will be established at Windsor, directly adjacent to the old Tokarahi Branch, with access along the old railway formation. There will also be an opencast coal mine at Ngapara, while the cement works and limestone quarry will be built close to the former Taylors limeworks at Cormacks. In August 2013, Holcim announced that the project was on hold indefinitely.