Сиырғыр Гюстав Гарригу: Француз велошабанұзының өмірі мен жетістіктері
Gustave Garrigou
Сиприен Гарригу – француздық велошабандоз, Tour de France жеңімпазы (1919). 8 рет қатысып, 8 кезеңде жеңіске жеткен, үздік 10-дыққа 96 рет кірген. Велоспорт шебері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз велоспортшысы
XVIII-XIX ғасырлардағы Рим католик шіркеуінің әулиесі және діни қызметкері
XX ғасырдағы Рим католик дінінің өкілі
French cyclist
18th to 19th century Roman Catholic saint and priest
20th century Roman Catholic
Киприан Густав Гарригу (ɡystav ɡaʁiɡu; 24 қыркүйек 1884 – 23 қаңтар 1963) өз заманының ең үздік кәсіби велоспортшыларының бірі болды. Ол "Тур де Франс" жарысына сегіз рет қатысып, бір рет жеңіске жетті. 117 кезеңнің ішінде сегізін жеңіп алды, 96 рет үздік ондыққа кірді және 65 рет алғашқы бестікке ілесіп өтті.
Cyprien Gustave Garrigou (ɡystav ɡaʁiɡu; 24 September 1884 – 23 January 1963) was one of the best professional racing cyclists of his era. He rode the Tour de France eight times and won once. Of 117 stages, he won eight, came in the top ten 96 times and finished 65 times in the first five.
Мансап
Гарригу Францияның Вабрес қаласында дүниеге келген және Парижде тұрған. Ол таулардағы жеңілдігінен пайда тапты, бірақ жазық кезеңдерде де қарқынды жүруге күші жетті және тез қалпына келу қабілетімен ерекшеленді. Әуесқой кезінде ол Париж-Амиен және Париж-Дипп жарыстарында жеңіске жетті. 1907 жылы кәсіпқой болып, сол жылы ұлттық чемпионатты, Джиро ди Ломбардияны, Париж-Брюссельді ұтып алды және Тур де Франста командаласы Люсьен Пети-Бретоннан 19 ұпайға қалып, екінші орынға ие болды. Командалық ойыншы ретінде келесі үш жылда ол 1908 жылы төртінші, 1909 жылы екінші, 1910 жылы үшінші орын алды. 1911 жылы Турде жеңіске жетті, жарыстан ғана емес, сонымен қатар өлім туралы қорқытуларға да тап болды, себебі тағы бір француздық шабандоз Пол Дюбоктың жанкүйерлері Гарригудың Пиренейде Дюбок құлап, уланған бөтелкеден ішкеннен кейін бір сағат бойы азап шеккен оқиғаға қатысы бар деп сенді. Гарригу 6-шы кезеңнің соңында 16 ұпайға көш алды, бірақ Пиренейге жеткен кезде Дюбок оны 10 ұпайға дейін қысқартты. Дюбок 3 сағаттан артта қалғанда, Гарригу екінші орынға шығып, көшбасшылықты нығайтты, ал кезең жеңімпазы Морис Брокконың тәртіпсіз мінез-құлқы үшін дисквалификацияға ұшырауы осы үстемдікті одан әрі арттырды. Руан қаласында, Дюбок тұратын жерде, жағдай шиеленістің шегіне жетті, онда оның атынан «Дюбок уланбағанда Турда көшбасшы болар еді» деген мазмұндағы хабарламалар жарыса тігілді және көпшілікті кек алуға үгіттеді. Дюбоктың бұл хабарламалармен ешқандай қатысы болмады және жарыс ұйымдастырушысы Анри Десгранж сияқты алаңдады. Гарригу мен көпшіліктің арасында үш автомобиль кедергісін құрып, жарыс қаладан шыққанша сақтап тұрды. Кінәлінің қарсылас команданың көмекшісі екені кейін анықталды, бірақ Дюбоктың жақтастары Гарригуды күдікпен қарады, өйткені Дюбокты тоқтатудан ең көп пайда көретін адам осы шабандоз еді. Гарригу Дюбоктан көп ұпай жинап, Турде жеңіске жетті. Алғашқы жылдары Турда жеңімпазды анықтау үшін өткен уақыт емес, шабандоздың кезеңдерді аяқтаған орнына сәйкес ұпайлар есептелді. Барлық француздық команда, Альсионның жетекшісі ретінде Гарригу 1912 жылы атағын сақтап қалуға тиіс болды, бірақ соңғы минуттағы жарнамалық трюк оған қанағатсыздық әкелді. Бельгиялық Одиль Дефрай командаға қосылып, 2-ші және 3-ші кезеңдерде Гарригуды озасып, жеңіске жетті. Гарригу Эжен Кристофтан кейін үшінші орынға ие болды. 1913 жылғы Турде жалпы есеп бойынша жеңімпазды анықтау үшін қолданылатын ұпай жүйесі тоқтатылды. Гарригу тағы бір бельгиялық, Филипп Тистен 8 минут 37 секунд қалып, екінші орынды иеленді. Гарригу – жан-жақты шабандоз, ол Париж-Брюссель (1907), Милан-Сан-Ремо (1911) және Джиро ди Ломбардия жарыстарында да жеңіске жетті. Ол 1907 және 1908 жылдары ұлттық чемпион атанды. Оның мансабы 1914 жылы соғыс басталғанда аяқталды.
Garrigou was born in Vabres, France, and lived in Paris. He gained from his lightness in the mountains but had the strength to ride hard on flat stages, and had remarkable powers of recovery. As an amateur he won Paris Amiens and Paris Dieppe. He turned professional in 1907 and that year won the national championship, the Giro di Lombardia, Paris–Brussels and came second in the Tour de France 19 points behind teammate Lucien Petit Breton. A team rider, in the next three years, he placed fourth in 1908, second in 1909 and third in 1910 behind winning teammates Petit Breton, Francois Faber and Octave Lapize. He won the Tour in 1911 surviving not only the race but death threats because fans of another French rider, Paul Duboc, believed Garrigou to be behind an incident in which Duboc collapsed in the Pyrenees and lay in agony for an hour after drinking from a poisoned bottle. Garrigou had built a lead of 16 points after the end of Stage 6 but by the time they reached the Pyrenees, Duboc had reduced it to 10 points. With Duboc finishing 3 hours behind, Garrigou finished second to consolidate a lead which increased when stage winner Maurice Brocco was disqualified for unsportsmanlike behaviour. Feelings came to their height in Rouen, where Duboc lived and in which notices had been posted in his name pointing out that he would have been leading the Tour had he not been poisoned and inciting the crowd to take revenge. Duboc had nothing to do with the notices and was as alarmed as the race organizer, Henri Desgrange. Three cars provided a barrier between Garrigou and the crowd until the race had cleared the city. The culprit was eventually found to be a helper with a rival team but Duboc's supporters had suspected Garrigou, as the man most likely to profit from stopping Duboc. Garrigou won the Tour with a generous number of points over Duboc. In some early years, the Tour was decided not on elapsed time but on points based on the position in which riders finished stages. As leader of an all French team, Alcyon, Garrigou was supposed to retain the title in 1912, but a last minute publicity stunt cost him. The Belgian Odile Defraye was included in the team and repaid them by outsprinting Garrigou in stages 2 and 3 on the way to victory. Garrigou finished third behind Eugene Christophe. The Tour of 1913 saw the ending of the points system deciding the winner of the general classification. Garrigou finished in second place 8 minutes and 37 seconds behind another Belgian, Philippe Thys. Garrigou was an all rounder, also winning Paris–Brussels (1907), Milan–San Remo (1911) and the Giro di Lombardia. He was national champion in 1907 and 1908. His career ended with the outbreak of war in 1914.
Зейнеткерлік
Гарригу Париждегі Эсблиге зейнетке шығып, кәсіппен айналысты.
Garrigou retired to Esbly, Paris, and went into business.