Америкаға шабуыл: Супердержаваның соңғы демі

Кіріспе

Invasion: America, "Сүпер державаның соңғы демі" деген қосымша атаумен, 1976 жылы SPI баспасынан шыққан, жақын болашақтағы үстел ойыны, Солтүстік Америкаға түрлі топтардың гипотетикалық, үйлестірілген шабуылын модельдейді.

Сипаттама

Бұл балама тарихта 2000 жыл. Америка Құрама Штаттары Мексиканы және Орталық Америка мемлекеттерін аннексиялаған. Invasion: America – 2-4 ойыншыға арналған корпус деңгейіндегі стратегиялық ойын, онда бір жақ Тынық мұхиты, Оңтүстік Америка және Кубадан Солтүстік Америкаға бірдей шабуыл жасайтын үш фракциядан құралған коалицияны басқарады, ал екінші жақ американдық және канадалық күштермен Солтүстік Американы қорғайды.

Сыналмаған бірліктер

Invasion: America картада соғыс тұмандылығын кеңейту үшін "сыналмаған бөлімшелер" тұжырымын қолданған алғашқы стратегиялық ойын болды. Әрбір милиция бөлімшесінің бір жағында нақты күші көрсетілген, ал екінші жағында сұрақ белгісі басылған. Бөлімше саққышы сұрақ белгісімен төмен қаратып қойылады. Ойыншылар бөлімшенің күшін оны шайқасқа салғаннан және оны айналдырғаннан кейін ғана біледі. Егер милиция бөлімшесінің күші нөлге тең болса, ол және оның қатарындағы барлық бөлімшелер кері шегінеді.

Жеңіс шарттары

Әр сценарийде маңызды қалалар мен ресурстарды бақылау жеңіс ұпайларын әкеледі – 8-ші турдың соңында ең көп ұпай жинаған тарап жеңіске жетеді. Кампаниялық ойында басып алушылар 60-шы турдың соңына дейін барлық қалалар мен ресурстарды бақылауы керек; әйтпесе Солтүстік Америка жағы жеңіске жетеді. 1978 жылы SPI үлкен жалғасын шығарды, «Мақсат: Мәскеу», онда жағдай өзгеріп, НАТО, Қытай және Ираннан құралған коалиция Кеңес Одағына шабуыл жасайды. 1977 жылы жарық көрген «Кеңестік соғыс ойындарына толық нұсқаулық» кітабында Николас Палмер: «Гипотеза қиялға толы, бірақ континенттің алып түрлі-түсті картасымен жүргізілген қазіргі заманғы соғыс үшін тамаша мүмкіндік береді» деп атап өтті. Палмер қысқа сценарийлерді ұнатты, «Сценарийлерде күрделі ойындарға қарағанда айналымдар саны аз, сондықтан оларды 4–6 сағат ішінде ойнауға болады» деді. Ол «Ойын теңгерімінде кейбір мәселелер бар, өйткені қорғанушылар (реалистік түрде) өздерінің әуе күштерін ішкі аймақтарда орналастыру арқылы әуеде басымдықтарын сақтай алады» деп атап өтті. Палмер «Жалпы әсері түрлі-түсті, күрделі және табиғаты бойынша абстрактілі» деп қорытындылады. «The Space Gamer» журналының 16-шы санында Тони Ван Лиен: «Холокост тақырыбына қызығушылық танытқандар үшін Simulations Publications Inc. компаниясының «Invasion: America» ойыны біз күткен ойын» деп түсіндірді. Ол сол кездегі жаңа «сыналмаған бөлімше» ережесін «ойындағы соғыс тұманының сезімін күшейтетін қарапайым және ойнауға ыңғайлы жүйе» деп атады. Ван Лиенге ережелердің қарапайымдылығы ұнаса да, Беринг бұғазы арқылы шабуыл жасау сценарийі болмағандықтан көңілі қалды. Ол сондай-ақ картаның физикалық өлшемдері мен көптеген элементтер жаңа ойыншыларға қиындық тудыруы мүмкін деп ойлады. Осы кемшіліктерге қарамастан, Ван Лиен оң пікір білдіріп: «I:A тәжірибелі ойыншыларға да, жаңадан келгендерге де қызықты. Бұл шынымен керемет ойын» деді. «Ares» журналының алғашқы санында (1980 жылдың наурызы) Эрик Голдберг картаның «әдемі» екенін айтып, «үлкен ойын үшін өте жақсы ойнайды» деп жазды. Бірақ Голдберг «Сценарийлерде жеңіс шарттарында және кейбір қосымша ережелерде елеулі мәселелер бар» деп тапты. Ол ойынға 9 баллдан 6 балл беріп, «Бұл ойынды мен бір реттен артық ойнамас едім. Алайда, жүйеге қызығушылық болғандықтан, Кеңес Одағы да осындай жағдайға түскен ойын жасалды («Мақсат: Мәскеу»)». 1980 жылы жарық көрген «The Complete Book of Wargames» кітабында ойын дизайнера Джон Фримен: «Сыналмаған бөлімшелердің негізгі әрекетіне Солтүстік Америкада жүргізілген қазіргі заманғы шайқастың сирек кездесетін тартымдылығы қосылған» деп түсіндірді. Ол графиканы «соңғы үлгідегі» деп тапты және ойынның жеке ойын ретінде жоғары әлеуетке ие екенін атап өтті. Фримен ойынның жалпы бағасын «Жақсы» деп қорытындылады, ойынды «қазіргі заманғы соғысқа қызығушылық танытқан кез келген адамның кітапханасына қош келдіңіз» деп атады. «Simulacrum» журналының 11-ші санында Люк Оливье бұл ойынды «ойнауға қызықты» деп сипаттады, ережелері қарапайым, «бірнеше бетке ғана сыйып, сол кезең үшін стандартты және оңай үйренілетін». Оливьеге ойын компоненттері ұнады, ол: «Карта сол кезең үшін әдемі» деді. Оливье шабуыл сценарийлерін ең қызықты деп тапты, «өйткені үш басқыншы қайда қону керектігін және жеңіске жету үшін барлық қажетті жеңіс ұпайларын қалай алу керектігін анықтау үшін нақты талдау қажет». Алайда, Оливье «бірнеше ойыннан кейін стратегиялар мен ойын ағыны бірдей болып көрінеді; олардың артында тарих болмағандықтан, сценарийлер қызығушылықты жоғалтады». Оливье: «Алып картаны зерттеуге және толық кампаниялық ойынды ойнауға біраз уақыт қажет, сондықтан жалыққанша уақыт өтеді».

In each of the scenarios, control of important cities and resources results in victory points – the side with the most points at the end of the 8th turn wins. In the campaign game, the invaders must control all cities and resources by the end of the 60th turn to win; otherwise the North American side wins. In 1978, SPI released a larger sequel, Objective Moscow, in which the tables are turned and the Soviet Union is invaded by a coalition composed of NATO, China and Iran. In his 1977 book The Comprehensive Guide to Board Wargaming, Nicholas Palmer noted, "The hypothesis is fanciful, but it gives an excellent excuse for a modern war fought over a giant multi coloured map of the continent." Palmer liked the shorter scenarios, saying, "the scenarios have fewer turns than most complex games, so they can be played in 4–6 hours." He noted "Some problems with play balance, as the defence (realistically enough) can maintain almost permanent air superiority by basing their planes well inland." Palmer concluded "The total effect is colourful, complex, and naturally rather abstract." In Issue 16 of The Space Gamer, Tony Van Lien commented that "For those of us who are into holocaust, Invasion: America, by Simulations Publications Inc. is the game we've been waiting for." He called the then new "untried unit" rule "a simple and very playable system that adds greatly to the feel of the fog of war in the game." Although Van Lien liked the simplicity of the rules, he was disappointed that there was no scenario that involved an invasion force crossing the Bering Strait. He also thought the actual physical size of the map and the large number of counters might be off putting to a new gamer. Despite these faults, Van Lien concluded on a positive note, saying, ""I:A has appeal for experienced gamers as well as newcomers. It's a truly great game." In the inaugural issue of Ares (March 1980), Eric Goldberg liked the "beautiful" map, and commented that "for a large game, [it] plays quite well." But Goldberg found that "There are serious problems in the scenario victory conditions and some of the miscellaneous rules." He concluded by giving the game a below average rating of 6 out of 9, saying, "the game is not one this writer would play more than once. There was enough interest in the system, however, to do a game in which the Soviet Union got the same treatment (Objective: Moscow)." In the 1980 book The Complete Book of Wargames, game designer Jon Freeman commented, "To the basic gimmick of untried units is added the rare attraction of a modern battle fought in North America." He found the graphics to be "state of the art" and noted that the game had high potential as a solitaire game. Freeman concluded by giving an Overall Evaluation of "Very Good", calling the game "a welcome addition to the library of anyone interested in modern warfare." In a retrospective review in Issue 11 of Simulacrum, Luc Olivier called this "a fun game to play" with simple rules, "amounting to only a few pages, standard for the period and very easy to learn." Olivier liked the components, saying, "The map is beautiful for the period." Olivier found the invasion scenarios the most interesting "because they need a real analysis about where to land for the three invaders, and what to do afterwards to get all necessary victory points to win." However, Olivier found that "after a few plays, the strategies and the game flow seem, the same; as there is no history behind them, the scenarios lose interest." Olivier concluded, "With a large map to discover and a full campaign game to play, it takes a while before boredom sets in."