Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Китнос (Κύθνος), көбінесе Термия (Θερμιά) деп аталады, Батыс Циклад аралдарындағы, Кея мен Серифос арасында орналасқан грек аралы және муниципалитеті. Ол Афинаның Пирей портынан шамамен 60 теңіз милі қашықтықта жатыр. Китнос муниципалитетінің ауданы 99 шаршы километр, ал жағалау сызығының ұзындығы шамамен 60 километрді құрайды. Каковоло тауы аралдың ең биік нүктесі (365 м).
Kythnos (Κύθνος), commonly called Thermia (Θερμιά), is a Greek island and municipality in the Western Cyclades between Kea and Serifos. It is from the Athenian harbor of Piraeus. The municipality Kythnos is in area and has a coastline of about Mount Kakovolo is island's highest peak (365m).
Елді мекендер
Аралда екі маңызды елді мекен бар: Мессария ауылы немесе Китностың Хорасы (2011 жылғы санақ бойынша халқы 561 адам), жергілікті тұрғындарда Хора деп аталады, және Дриопис немесе Дриопида ауылы (халқы 325 адам), сондай-ақ Хорио деп те аталады. Екі ауыл да көлік құралдары үшін тым тар, қияңдап және көбінесе сатылы көшелерімен ерекшеленеді. Ауылдар өте көркем, бірақ әртүрлі сәулет стилінде салынған. Хорада Киклад аралдарына тән жалпақ шатырлар, ал Дриопидада көлбеу және плиткамен жабылған шатырлар бар. Хора үлкен грек православие шіркеуімен де танымал. Аралдың шығыс жағында Канала деп аталатын, сол аттас христиан православие қасиетті орны бар жағалаудағы елді мекен де бар, ал көптеген үлкен жағажайларда аздаған тұрғындар қоныстанған. Аралдың оңтүстік ұшындағы Агиос-Димитриос көбінесе заманауи елді мекен, төбесінде кең жағажайға тіреліп, теңіз нарцистерімен көмкерілген шағын демалыс үйлері орналасқан. Аралдың солтүстік-шығыс бөлігінде 81 адам тұратын Лутра ауылы орналасқан, ол емдік қасиеттері бар, делінген, термалдық бұлақтарымен танымал. Бұл жердегі үлкен туристік қонақ үй бірнеше жылдан бері жабық болғанымен, монша әлі де жұмыс істейді және келушілер шағын төлем жасап, оның мәрмәр ванналарында суға түсуге болады. Порт қаласы Мерихас (халқы 369 адам), оның халқы жыл бойы айтарлықтай өзгереді. 1970 жылдарға дейін жақын арада жыл бойы тұратын адамдар болған жоқ; грек балықшысы Манолас Псарас және оның әйелі Фото портта жыл бойы тұрған алғашқы адамдар болды. Бүгінде жыл бойы тұратын халықтың саны артып келеді, әсіресе жазғы туристік маусымның ең қызу кезінде қала өте қарбалас болады. Порттың көптеген тұрғындары ағылшын тілінде сөйлейді, бұл ең танымал екінші тіл. Мерихас Пирей және Лаврионмен паром арқылы байланысады, саяхат уақыты кеменің жылдамдығы мен ауа райына байланысты бірден төрт сағатқа дейін созылуы мүмкін. Үлкен паромдарды қабылдау үшін 2005 жылы жаңа моланың құрылысы басталды және 2008 жылы аяқталды. Китнос аралы жақында ғана туризмнің әсеріне ұшырамаған соңғы Циклад аралдарының бірі саналды, бірақ бұл жағдай өзгеріп келеді. Дегенмен, арал әлі де тым дамымаған, ал ауылдардың шалғай аудандарында дәстүрлі өмір салты көбінесе өзгеріссіз сақталып келеді.
The island has two significant settlements, the village of Messaria or Chora of Kythnos (pop. 561 in 2011 census), known locally as Chora, and the village of Dryopis or Dryopida (pop. 325), also known as Chorio. Both villages are notable for their winding and often stepped streets, too narrow for vehicular traffic. The villages are very picturesque but have different architectural styles. Chora has the more typical flat roofs of the Cyclades, while Dryopida's rooftops are slanted and tiled. Chora is also notable for its large Greek Orthodox Church. There is also a growing coastal settlement called Kanala on the east side of the island with the homonymous Christian Orthodox shrine, and many of the larger beaches are settled by a handful of residents. Aghios Dimitrios, at the southern tip of the island, is a mostly modern settlement, with small vacation houses dotting the hillside above a wide beach that is dotted with sea daffodils. On the northeast end of the island lies Loutra (pop. 81), a village famous for its thermal springs, which are said to have curative properties. Although the large tourist hotel there has been closed for several years, the bathhouse is still functioning and visitors may soak in its marble tubs for a modest fee. The port town is called Merichas (pop. 369), its population significantly fluctuating during the year. Before the 1970s, there were no year round residents in recent history; a Greek fisherman named Manolas Psaras and his wife Foto were the first to live in the port year round. Today, there is a growing year round population, and, especially during the peak of the summer tourist season, the town becomes quite busy. Many residents of the port speak at least some English, the most popular second language. Merihas is connected to Piraeus and to Lavrion by ferry boat, and the ride takes one to four hours, depending on the speed of the ship and the weather. Construction of a new mole began in 2005 to accommodate larger ferryboats and was completed in 2008. Kythnos was until recently considered to be one of the last Cycladic islands unaffected by the impact of tourism, but this is inexorably changing. Still, the island has not yet been overdeveloped, and in the more remote areas of the villages, traditional ways live on relatively unchanged.
Атауы
Китностың алғашқы тұрғындары Дриоптар болған, олардың мифтік патшасы Китнос (Аполлон құдайының ұлы) еді, сол себепті арал осы атпен аталады. Ол сонымен қатар Дриопис немесе Офиуса деп те белгілі болды. Орта ғасырларда оны Тирамна деп атаған, ал Нилос Доксапатрис 1143 жылдан бастап оны Термия деп атады, себебі онда ыстық су бұлақтары бар. Кейін түріктер оны "Хамам Антасси" ("жылы сулы арал") деп атады.
The first inhabitants of Kythnos were the Dryopes whose mythical king was Kythnos (son of the God Apollo), hence the name of the island. It was also known as Dryopis or Ofiousa. In the Middle Ages it was called Thiramna, while Nilos Doxapatris mentions it with the name Thermia as early as 1143, from the hot springs that exist. Later, the Turks called it "Hamam Antassi" ("island of warm waters").
Тарихқа дейінгі кезең
Китнос Киклад аралдарындағы ең ежелгі белгілі тұрақтардың біріне ие, солтүстік-шығыс жағалауындағы Марулас маңындағы мезолиттік қонысқа (б.з.д. 10000 – б.з.д. 8000). Лутра ауылына жақын, жағалауда орналасқан бұл жердің үлкен бөлігі теңізге ыдырап кеткен. 1996 жылғы қазба жұмыстары кезінде толық сақталған адам қаңқалары, тас құралдары және еден төсемінің бір бөлігі табылды, бұл ұзақ мерзімді тұруды, ең болмаса аңшы-жинаушылардың қонысын көрсетеді.
Kythnos can lay claim to one of the oldest known habitations in the Cycladic islands, a Mesolithic settlement (10000 BCE – 8000 BCE) at Maroulas on the northeast coast. The site, close to the village of Loutra, is situated on the shore, and large portions have eroded into the sea. Excavations in 1996 found intact human skeletons, along with stone artifacts and part of a floor pavement, which indicates a long term settlement, probably of hunter gatherers.
Классикалық дәуірге дейінгі антикалық дәуір
Б.з.д. үшінші мыңжылдықта (бірінші Циклад кезеңінде) аралдың ең биік нүктесіне жақын, Профит Ильяс тауының маңындағы Скоуриесте жасалған қазбалар Китностың қола дәуірінде металлургия үшін шикізатпен басқа аралдарды қамтамасыз еткенін көрсетеді. 1984–1985 жылдары мыс қорыту орындарының қалдықтары және ашық мыс кендері зерттелді. (Мирто Георгакопулоның жақындағы зерттемесі Гейл және басқалардың маңызды еңбектерін атап көрсетеді.) Тарихшыларға белгілі болған аралдың алғашқы тұрғындары – Каре (кариялықтар), Анатолия халқы, олар, мүмкін, Миной цивилизациясының ықпалында болған немесе оған бағынышты болған. Кейіннен, шапқыншы тайпалардың қысымымен олар Кіші Азияға көшіп, қоныстанды. Геродот (Книга VIII, 73) б.з.д. 13 ғасырында Парнас тауының жанындағы Грек материгінен келген Дриоп тайпасының аралдарға, алдымен Эвбеяға, содан кейін Кеяға, Китносқа және одан әрі тарағанын жазды. Бұл тайпа екі негізгі ауылдың біріне – Дриопис немесе Дриопидаға атын берген болуы мүмкін. Кейбір дереккөздер аралдың атын Дриоптардың патшасы Китностан алғанын айтады, ал басқалары бұл мифтік екенін, тарихи тұлға емес екенін болжайды. (Атаудың шығу тегі туралы болжамдар Валлинда, 1896 ж. еңбегінде келтірілген.) Дриоптар да Иондардың қысымымен көшті, ал Иондар солтүстіктен келген Дорий тайпаларының ықпалымен Грекиядан шықты. Аралдың солтүстік-батыс бөлігіндегі Эпископи шығанағының үстінде орналасқан Вриокастродағы эллиндік орындары 20 ғасырдың ортасында ішінара қазба жұмыстарынан өтті, нәтижесінде үйлердің және ғибадатхананың жоспарлары, сондай-ақ бірнеше артефакттар табылды. 2002 жылдың 19 желтоқсанындағы грек газеттерінде археолог Александрос Мазаракис Айниан осы орындағы керемет жаңалықты хабарлады: ғибадатхананың ішкі киелі бөлігі (адитон) зақымдалмаған және тоналмаған күйінде табылған. Археологтардың пікірінше, 2700 жыл бұрын құдайлардың патшайымы Гераға немесе махаббат құдайы Афродитаға арналған ғибадатханадан 1400-нен астам заттар, соның ішінде құнды әшекейлер, алтын, күміс және қоладан жасалған бұйымдар, терракотадан жасалған мүсіндер және боялған тостағандар қазылып алынды. Бұл заттардың көпшілігі б.з.д. 7-5 ғасырларға жатады. Вриокастродағы орын римдік кезеңге дейін мекенделген. Осы дәуірде Киклад аралдары жиі қарақшылардың шабуылына ұшырады, сондықтан, мүмкін, негізгі елді мекендер ішкі және қорғанысқа ыңғайлы жерлерге көшірілді. Солтүстік бөлігіндегі ең шеткі шытырда қалың тас қабырғалары бар ескі елді мекеннің қалдықтарын көруге болады. Бұл орын Кастро (грекше "Қала") деп аталды және шамамен 1 ғасырдан бастап Византия дәуіріне және Франк кезеңіне дейін аралдың астанасы болды. Бұл орынның үш жағында теңізге қарай тік 152 метрлік құлау бар. Төртінші жағына тар жол арқылы жетуге болады, ол қалың, биік қабырғамен қоршалған, оның бір бөлігі әлі де сақталған (жүздеген үйлерді бөліп тұратын қабырғалармен бірге). Дегенмен, қала бірнеше рет қиратылып, қайта салынғанына куәліктер бар. Бұл кезеңде халық саны күрт өзгерді және кейде арал қарақшылар мен обадан құрып кетті (Смит, 1854 және Бент, 1885, 2002 ж. қайта басылды).
Third millennium BCE (First Cycladic Period) findings at Skouries near the highest peak of the island, Mt. Profitis Elias, suggest that Kythnos was a supplier of raw materials for metallurgy to other islands during the Bronze Age. Remains of copper smelting sites and open air copper mines were investigated in 1984–1985. (A recent paper by Myrto Georgakopoulo points to the seminal work here by Gale and others.) The earliest inhabitants of the island known to historians were the Kares (Carians), an Anatolian people probably allied to or under the dominion of the Minoans, who eventually were forced by pressure of invading tribes to move on and settle in Asia Minor. Herodotus (Bk. viii, 73) records that in the 13th century BCE, another pre Hellenic tribe, the Dryopes, originally from the Greek mainland near Mount Parnassus, migrated to the islands, first to Euboea and later spreading to Kea, Kythnos, and beyond. This tribe most probably gave rise to the name of one of the two main villages, Dryopis or Dryopida. Some sources say the island took its name from King Kythnos of the Dryopes; others suggest this is a mythical rather than a historical figure. (Speculations on the origin of the name are contained in Vallinda, 1896.) The Dryopes eventually moved on as well under pressure from Ionians, who migrated out of mainland Greece as Dorian tribes moved in from the north. A Hellenistic site at Vryokastro, above the bay of Episkopi on the northwest part of the island, was partially excavated in the mid 20th century, yielding floor plans of houses and a sanctuary, as well as a few artifacts. In Greek newspaper articles of December 19, 2002, archaeologist Alexandros Mazarakis Ainian announced a spectacular discovery on this site: an inner sanctum (adyton) of the temple was found intact and unplundered. Over 1,400 objects, including precious jewels and gold, silver and bronze artifacts, terracotta figurines, and painted vases, were excavated from what the archaeologists have determined is a 2,700 year old temple dedicated to either Hera, queen of the gods, or Aphrodite, goddess of love. The artifacts date mostly from the 7th to the 5th centuries BCE. The site at Vryokastro was inhabited until Roman times. In this era, the islands of the Cyclades suffered frequent predation by pirates, and perhaps for this reason, the main settlements moved inland and to more defensible locations. Remains of another old settlement, with extensive stone walls, can be seen in the extreme northern headland. This site, called Kastro (Greek for Castle), was likely the capital of the island from about the 1st century through the Byzantine era and into Frankish times. This site seems nearly impregnable: on three sides is a sheer 500 feet (152 m) drop to the sea. The fourth side is approached via a narrow track, which was barricaded with a thick, high wall, parts of which are still extant (along with walls delineating hundreds of houses). Nevertheless, there is evidence that the town was destroyed and rebuilt several times. The population fluctuated dramatically during this period and at times the island was decimated due to marauders and plague (Smith, 1854 and Bent, 1885, reprinted 2002).
Классикалық антикалық
Ежелгі авторлар бұл аралды сирек еске алады. Саламис шайқасында (б.з.д. 480 ж.) Геродот Китностың трирема мен пентеконтер бергенін жазды. Бұл үлес Дельфидегі алтын үш аяқтың тұғырында белгіленген (Геродот, Bk viii, 46). Көптеген дереккөздер Аристотельдің «Китностың Конституциясы» еңбегінде Китностың үкіметін жоғары бағалағанын қайталайды. Ол не жазғанын анықтау қиын, өйткені оның 158 қала-мемлекеттің конституциялары туралы жазбаларының барлығы, Афина жөніндегі жазбадан басқа, жоғалып кетті. (Мүмкін, бұл цитатаның бастауы 2 ғасырлық лексикограф Харпократионнан шыққан.) Рим дәуірінде Китнос маңызды тұлғалардың жер аударылатын орны болды. Сонымен қатар, ежелгі заманда аралда бірнеше храмдар болған, нәтижесінде әртүрлі аймақтардан (мысалы, Египет, Кіші Азия, Италия және т.б.) келген саяхатшылар аралға келіп тұрды. Суретшілер Тимантис пен Кидий ежелгі Китноста туған. Кейін Китнос Византия империясының құрамына енді.
Only rarely is the island mentioned by ancient authors. In the Battle of Salamis (480 BCE), Herodotus records that Kythnos contributed a trireme and a penteconter, and this contribution is commemorated on the base of a golden tripod at Delphi (Herodotus, Bk viii, 46). Innumerable sources repeat, without providing a citation, that Aristotle praised the government of Kythnos in his "Constitution of Kythnos." Exactly what he wrote is difficult to ascertain, since all of his essays on the constitutions of 158 city states are lost except for the one on Athens. (Possibly, the origin of the quote is from the 2nd century lexicographer Harpocration.) In the Roman period Kythnos was a place of exile for important persons. In addition, in antiquity there were several temples on the island, which resulted in the island being visited by travelers from various regions (e. g. Egypt, Asia Minor, Italy, etc.). The painters Timanthis and Cydias were born in Kythnos in antiquity. Later Kythnos became part of the Byzantine Empire.
Крестонос және Венеция дәуірі
1207 жылы Китнос франк әміршісі Марко Санудоның Эгей архипелагы герцогтігіне (немесе Наксос герцогтігіне) қосылды. Осы кезеңде ол Термия деп аталды, бұл атау солтүстік-шығыс жағалаудағы Лутра ауылындағы (грек тілінде «бұлақтар» дегенді білдіреді) ыстық минералды су көздерінен шыққан. Бұл емдік сулар кемінде рим дәуірінен бері белгілі болған және танымал демалыс орны мен курорт аймағы болған. Арал 16 ғасырдан бастап Герцогтік құлағанға дейін Архипелаг герцогтігінің жеке иелігі ретінде басқарылды, содан кейін ол де-факто тәуелсіз болды. 1600 жылы Термия Киклад аралдарындағы латын епископтығының жаңа аты болды, бұрын ол Сео Рим-католик епископтығы (қазір латын католик титулдық орын) деп аталған. Аралдың астанасы Ориядағы Кастро немесе Катакефало қаласында қалды, ол франк бекінісі ретінде қайта салынды және Термия мұнарасы деп аталды (Бент, 1885, 2002 ж. қайта басылды). 15 ғасырдың басында халық азайып кеткеннен кейін, жақын жердегі Эвбеядан албандық бірнеше қауымдар көшіп келді. Олар жергілікті грек халқының құрамына сіңіп кетті.
In 1207, Kythnos was annexed to the Frankish overlord Marco Sanudo's Aegean Duchy of the Archipelago (or of Naxos). During this period, it was known as Thermia, a name derived from the hot mineral springs occurring on the northeastern coast at the village of Loutra (which means "baths" in Greek). These medicinal baths were renowned at least since Roman times and were a fashionable spa and resort area. The island was ruled as an appanage of the Duchy of the Archipelago from the 16th century until the fall of the Duchy, where it became de facto independent. In 1600, Thermia also became the new name of a Latin bishopric on the Cyclades, formerly known as Roman Catholic Diocese of Ceo (now a Latin Catholic titular see). The island capital remained at Kastro of Oria or Katakefalo, which was rebuilt as a Frankish fortress and was known as the Tower of Thermia (Bent, 1885, reprinted 2002). After a period of depopulation in the early 15th century some Albanian communities moved from nearby Euboea. They were assimilated into the local Greek population.
Осман дәуірі
Түрік әскері 1617 жылы қоршаудан кейін соңғы венециялық билеуші Анджело III Гоццадиниді жеңіп алды. Теодор Бенттің 1885 жылы Киклад аралдарына жасаған саяхатында баяндалған аңыз бойынша, Кастро түріктердің опасыз әрекетінен ғана құлады: жүкті және ауырсынып жүрген жас әйел кіреберіске жақындап, кіруге рұқсат сұрады; күзетшінің қызы оған, сондай-ақ жақын жерде тығылып отырған түріктерге есікті ашты. Бенттің сөзіне қарағанда, осы нұсқа аралдың халық балладасында сақталған. Түріктер басып алғаннан кейін Кастро тасталып, жаңа астана Мессария атауынан көрініп тұрғандай, құрлық ішінде орналасты. Кейіннен бұл қала Хора (грек тіліндегі «астана» деген жалпы атау, сонымен қатар Хора деп те жазылады) деп аталды. Осы кезеңде Китнос кедей, сирек қоныстанған, қарақшылардың шабуылына ұшырап, жиі эпидемиялармен күрескен аймақ болды. 1791 жылы Хорада (Мессария) Панагия Никоу монастырында грек мектебі ашылды. Бастапқыда Сифнос монахы Парфений Кулурис сабақ берді. 1809 жылы оның орнын Китностық монах Макарий Филиппайос басты, ол Иоаннис Каподистрия жылдарында оқытуды жалғастырды. 1806 жылы қарақшылардың шабуылы тойтарылғанымен, жергілікті тұрғындардың бір тобы Кіші Азия жағалауына көшіп кетті, кейін олардың бір бөлігі елге оралып, тұрған жерлерінен аралға әдет-ғұрыптар әкелді. Китнос 1821 жылғы революцияға қатысып, оның барысында Хиос, Псара және Айвали сияқты аймақтардан келген грек босқындары үшін қауіпті баспана болды. 1823 жылы оба індеті басталып кетті. Китнос Эпидаврдың үшінші Ұлттық жиналысында, Троизинаның үшінші Ұлттық жиналысында Мосхос Филиппайос (Хора) және Н. Экономидис Левантис (Дриопида) өкілдік етті. 1832 жылға дейінгі кезеңде Китностың Ұлттық жиналыстардағы өкілі Н. Валлиндас болды.
Following a siege, the Turks were victorious over the last Venetian overlord, Angelo III Gozzadini, in 1617. According to a myth recounted by Theodore Bent in his 1885 travelogue on the Cyclades, Kastro fell only because of a treacherous ploy by the Turks: a young woman, heavy with child and apparently in pain, approached the entrance and begged to be admitted; the watchman's daughter opened the gate for her—and for the Turks hiding nearby. Bent writes that this version is preserved in a popular island ballad. After its fall to the Turks, Kastro was abandoned and the new capital was located inland, as the name Messaria suggests. Later, this town became known as Hora (the generic Greek name for a capital town, also spelled Chora). During this period Kythnos was a poor, under populated place, still beset by pirates and suffering frequent epidemics. In 1791 a Greek school was opened in Chora (Messaria), which was housed in the monastery of Panagia of Nikous. The monk Parthenios Koulouris from Sifnos initially taught there. He was succeeded in 1809 by the monk Makarios Filippaios from Kythnos, who continued teaching during the years of Ioannis Kapodistrias. In 1806 a pirate raid, although repelled, resulted in groups of locals emigrating to the coast of Asia Minor, from where some later repatriated, bringing back customs to the island from the places where they had lived. Kythnos took part in the 1821 Revolution and during its duration was a safe haven for Greek refugees from areas such as Chios, Psara and Aivali. In 1823 a plague broke out. Kythnos was represented in the 3rd National Assembly of Epidaurus, in the 3rd National Assembly of Troizina by Moschos Filippaios (Chora) and N. Economidis Levantis (Dryopida). In the following years until 1832 Kythnos was represented in the National Assemblies by N. Vallindas.
Қазіргі Китнос
1828 жылы аралда жекеменшік мектептерді қоса алғанда бес мектеп жұмыс істеді, ал 1833 жылы тек екі мектеп қалды. Олар арал тұрғындарының жарналарымен және аралдағы монастырлардың кірістерімен қаржыландырылды. Жаңа ғасырдың басында аралда темір кені табылды, соның арқасында китниялықтар шахтада жұмыс істеп, аз көлемдегі табыстарын арттыра алды. Бірақ, бұл кен орындары Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін көптеген жылдар бойы тозығып, арал халқының саны тағы да азайды, себебі жастар Афинаға немесе одан да алысқа жұмыс іздеп, жақсы өмір сүру үшін кетіп жатты. Грекияны біріккен державалар басып алған кезде Афинада тұратын көптеген китниялықтар жақсырақ тұру үшін аралға оралды. 20-шы ғасырдың ортасында Грекияда туризм өркендегенімен, Китносқа көп көңіл бөлмеді, себебі оның портында паромдар тоқтауы үшін жеткілікті тереңдігі бар док болған жоқ. 1974 жылы жаңа моланың салынуы үлкен өзгерістерге алып келді. Бүгінде арал – дамып келе жатқан туристік саласы бар, заманауи және гүлденген жер. Ол баламалы энергия саласындағы тәжірибелерде жетекші болып табылады, 1982 жылы Грециядағы алғашқы жел электр стансасы құрылды. Фотовольтаикалық жүйелер мен аккумуляторлардың қосылуы арқасында аралды электрмен жабдықтау үшін қажетті дизель отынының мөлшері 11%-ға төмендеді. Шабытты шығанақтардағы көптеген жеке үйлер фотовольтаикалық жүйелермен жабдықталған, ал дерлік барлық үйлер күн энергиясын пайдаланатын су жылытқыштарымен жабдықталған. Афинаға жақын орналасқандықтан, Китнос шетелдік туристер үшін тартымды бағыт болғанмен қатар, демалыс үйлері үшін де сәнді орынға айналды. Оның көптеген жағажайлары мен әдемі ауылдарынан басқа, ол Грециядағы ең үлкен үңгірлердің бірі – Дриопидадағы Катафики үңгірінің орналасқан жері. Бұл үңгір алғаш рет 1830 жылдары зерттелген және геолог Фидлер сипаттаған, онда ерекше "шраттен" немесе тас перделер және спелеотермдер бар. 1939 жылға дейін бұл жерде темір кеніші болды, ал қазір ол туристік нысан ретінде дамытылған. 2023 жылы Китнос арал тұрғындарының көптен күткен арманы – Китнос археологиялық мұражайының ашылуын тойлады. Ол Китнос қаласының Хорасындағы ескі, бір сыныпты бастауыш мектебінде орналасқан, мұражай экспонаттарында келушілер әр түрлі алтын және құнды металдардан жасалған Архаикалық храм қазынасын, сондай-ақ б.з.д. 7-ші ғасырдан б.з.д. 5-ші ғасырдың басына дейінгі заттарды таба алады.
In 1828 five schools were operating on the island, including private schools, and by 1833 there were only two schools operating. They were financially supported by contributions from the residents and income from monasteries on the island. As the new century dawned, iron ore was discovered on the island and Kythnians were able to supplement their meager incomes by working in the mines. These mines, however, were mostly played out by World War II, and once again, the population of the island went into decline, as young people left to find employment and a better life in Athens or even further afield. During the Axis Occupation of Greece, many Kythnians living in Athens returned to the island for better living conditions. The Greek tourist boom beginning in the mid 20th century largely bypassed Kythnos because its harbor lacked a deep water dock for ferryboats. The construction of a new mole in 1974 precipitated great changes. Today, the island is a modern, prosperous place, with a burgeoning tourist trade. It is in the forefront of alternative energy experiments, with the establishment in 1982 of Greece's first wind park. With the addition of a photovoltaic system and storage batteries, the amount of diesel fuel required to supply the island's electricity has been reduced by 11%. Numerous individual houses on remote coves are equipped with photovoltaic systems, and nearly all houses employ solar water heaters. Due to its proximity to Athens, Kythnos has become a fashionable setting for vacation homes, in addition to being an accessible destination for foreign visitors. Besides its numerous beaches and picturesque villages, it also is the site of one of the largest caves in Greece, Katafyki Cave in Dryopida. This cave, first visited in the 1830s and described by the geologist Fiedler, has unique "schratten" or rock curtains, as well as speleotherms. It was the site of an iron mine until 1939 and has now been developed as a tourist attraction. In 2023, Kythnos celebrated the inauguration of the Archaeological Museum of Kythnos, a long awaited dream for the island's inhabitants. It is housed in the old, Single Classroom Primary School of Chora, Kythnos, and along its exhibits visitors may find an Archaic temple treasure with various golden and precious metals offerings, plus 7th to early 5th century BC objects.
Сұлбалар
Коуниес (грекше: Κούνιες) – бүгінге дейін сақталған Пасха мерекесінің дәстүрі. Ауыл орталығында ағашқа немесе тіреулерге ағаштан жасалған серік байланады, ал жас жігіттер мен қыздар оған мініп, бір-біріне мақтау айтып, өлеңдер оқиды.
Swings or Kounies (Greek: Κούνιες) is an Easter custom that has been preserved to this day. A wooden swing is tied to a tree or to stakes in the centre of the village and young men and women swing on it, exchanging praise and poetry.
Бірінші мамыр
Бірінші мамыр қарсаңында олар гүлдермен "мамыр" гүлдестесін дайындап, музыка қосып ән айтар еді. Бұл дәстүр қазірге дейін сақталып келеді.
On the eve of the first of May they would prepare the "May" wreath with flowers and sing to music. This is a custom that is still preserved today.
Лазань
Тирлік жексенбі күні түскі уақытта "лазаньи" – "лазанья (спагетти) алуға" келгендей саналатын сабаннан жасалған қуыршаққа шомылдыру рәсімі жасалады. Бұл әдет әлі күнге дейін сақталып келеді, ал "Лазаньи" Карнавал патшасының рөлін сомдайды.
At noon on the Tyrian Sunday, the "Lazanis", a straw puppet who supposedly came to "take the lasagna (spaghetti)", would be baptized. The custom is still maintained to this day, with 'Lazanis' occupying the role of King Carnival.
Музыка және би дәстүрі
Аралдағы басты музыкалық аспаптар – скрипка мен лютня, олар аралда "Зяс" деп аталады. Цампуна (немесе кайда) мерекелік шеруде естілетін ерекше аспап.
The violin and the lute are the main musical instruments of the island, which form the "Zyas", as they are called on the island. The tsampouna (or kaida) is the characteristic instrument heard on Carnival.
Дәстүрлер
Китностың аңыздары мен сенімдерінде феялар, вампирлер, айдаһарлар сияқты жаратылыстардың аралдың әртүрлі жерлерінде – ежелгі қираған орындарда, диірмендерде, астық сабатын алаңдарда, шұғыласыз жағажайларда және тағы да басқаларда мекендейтіні туралы көптеген айтылымдар кездеседі.
In the legends and beliefs of Kythnos there are multiple references to fairies, vampires, dragons etc. living in various places on the island such as: ancient ruins, mills, threshing floors, isolated beaches etc.
Гастрономия
Жергілікті асүйдің ең танымал тағамдары – sfougata (қуырылған ірімшік шарлары), kolopi (жасылдармен пісірілген пита) және poulos (тұздалған шошқа етімен толтырылған нан). Аралда сондай-ақ бал және әртүрлі ірімшіктер сияқты дәстүрлі өнімдер де бар.
Representative dishes of the local cuisine are sfougata (fried cheese balls), kolopi (pita with greens) and poulos (a bread roll filled with salted pork). The island also has other traditional products such as honey and various types of cheese.
Жағажайлар
Китностың 90-нан астам жағажайы бар, олардың көпшілігіне әлі күнге дейін жолмен бару мүмкін емес. Атап айтарлықтай, Колонадағы жарты ай пішіндес, ұсақ құмды тілке ерекше көзге түседі. Басқа жағажайлар: Эпископи, Апокроуси, Мегали Аммос, Схинари, Симуси, Мартинакия, Зогаки, Наусса, Кури, Агиос Стефанос, Василика, Лефкес және Лиотриви.
Kythnos has more than 90 beaches, many of which are still inaccessible by road. Of particular note is the crescent shaped isthmus of fine sand at Kolona. Other beaches are: Episkopi, Apokrousi, Megali Ammos, Schinari, Simousi, Martinakia, Zogaki, Naoussa, Kouri, Agios Stefanos, Vasilika, Lefkes & Liotrivi.
Танымал мәдениетте
Клайв Баркердің "Бабел балалары" әңгімесі Китнос аралында өтеді.
Clive Barker's story Babel's Children is set in Kythnos.