Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық жазушы, суретші (1413–1463)
Italian writer, artist (1413–1463)
Болоньялық Екатерина [Caterina de' Vigri] (8 қыркүйек 1413 – 9 наурыз 1463) – итальяндық Кедей Клэр орденінің мүшесі, жазушы, мұғалім, мистик, суретші және әулие. Суретшілердің қамқоршысы және құлшындыруға қарсы тұрушы Екатерина де Вигри өзінің туған Болонья қаласында үш ғасырға жуық құрметке ие болды, содан кейін 1712 жылы Папа Климент XI оны ресми түрде қасиетті деп жариялады. Оның мерекесі 9 наурыз.
Catherine of Bologna [Caterina de' Vigri] (8 September 1413 – 9 March 1463) was an Italian Poor Clare, writer, teacher, mystic, artist, and saint. The patron saint of artists and against temptations, Catherine de' Vigri was venerated for nearly three centuries in her native Bologna before being formally canonized in 1712 by Pope Clement XI. Her feast day is 9 March.
Өмір
Катерина жоғары топтық отбасынан шыққан, Болоньялық Бенвенута Маммолини мен Феррараның маркизі Никколо III д’Эстеге қызмет еткен ферраралық нотариус Джованни Вигридің қызы еді. Ол Никколо III-нің сарайында оның әйелі Паризина Малатестаның (1425 жылы қайтыс болған) күтімшісі ретінде өсті және оның заңды емес қызы Маргарита д’Эстемен (1478 жылы қайтыс болған) өмір бойы дос болды. Осы кезеңде ол оқу, жазу, музыка, виола тарту және д’Эсте сарайы кітапханасындағы безенділген қолжазбаларға қол жеткізу арқылы білім алды. 1426 жылы Никколо III Паризина д’Эстеді адалдықсыздық үшін өлімге кескеннен кейін Катерина сарайды тастап, жартылай діни өмір салған және Августин ережесін ұстанған бегуиндер қауымдастығына қосылды. Әйелдердің арасында францискан ережесін қабылдау мәселесі туды, ақырында осы шешімге келді. 1431 жылы бегуин үйі Корпус-Доминидің Кедей Клар монастыріне айналдырылды, ол 1431 жылы 12 әйелден ғасыр сотына қарай 144 әйелге дейін өсті. Катерина 1431 жылдан 1456 жылға дейін өмірінің көп бөлігін Феррарадағы Корпус-Доминиде жаңадан келгендердің жетекшісі ретінде өткізді. Ол ізгіліктің үлгісі болды және Мәсіхтің, Құдай Ананың, Томас Бекеттің және Жозефтің бірнеше көріністерін көргенін, сондай-ақ 1453 жылы Константинопольдің құлауы сияқты болашақ оқиғаларды болжағандығы туралы хабарлады. Ол көптеген діни трактаттар, мадақтар, уағыздар жазды, сондай-ақ өзінің жеке бревиарин көшіріп, суреттермен безендірді (төменде қараңыз). 1455 жылы францискандықтар мен Болонья губернаторлары оны Болоньяда Корпус-Домини атты жаңа монастырьдің әйелі болуын сұрады. Ол 1456 жылдың шілдесінде 12 қарындасымен бірге Феррарадан жаңа қауымды құру үшін кетіп, 1463 жылдың 9 наурызында қайтыс болғанға дейін сол жерде әйел болып қызмет етті. Катерина монастырь зиратына жерленді, бірақ он сегіз күннен кейін қабірден тәтті иіс шығып, шірімеген денесі қайтадан жерден шығарылды. Кейін ол шіркеуге көшірілді, онда ол әлі күнге дейін діни киімімен киініп, шыны артында тік отырып, көрсетілуде. Оның замандасы, Кедей Клар әпкесі Илюмината Бембо 1469 жылы оның өмірбаянын жазды. Катерина Вигриге қатысты Болоньядағы күшті культ қалыптасты және ол 1520 жылдары Беата атанды, бірақ 1712 жылға дейін қанонизацияланбады.
Catherine came from an upper class family, the daughter of Benvenuta Mammolini of Bologna and Giovanni Vigri, a Ferrarese notary who worked for Niccolò III d'Este, Marquis of Ferrara. She was raised at Niccolo III's court as a lady in waiting to his wife Parisina Malatesta (d. 1425) and became lifelong friends with his natural daughter Margherita d'Este (d. 1478). During this time, she received some education in reading, writing, music, playing the viola, and had access to illuminated manuscripts in the d'Este Court library. In 1426, after Niccolo III's execution of Parisina d'Este for infidelity, Catherine left court and joined a lay community of beguines living a semi religious life and following the Augustinian rule. The women were divided over whether instead to adhere to the Franciscan rule, which eventually happened. In 1431 the beguine house was converted into the Observant Poor Clare convent of Corpus Domini, which grew from 12 women in 1431 to 144 women by the end of the century. Catherine lived at Corpus Domini, Ferrara most of her life from 1431 to 1456, serving as Mistress of Novices. She was a model of piety and reported experiencing miracles and several visions of Christ, the Virgin Mary, Thomas Becket, and Joseph, as well as future events, such as the fall of Constantinople in 1453. She wrote a number of religious treatises, lauds, sermons, and copied and illustrated her own breviary (see below). In 1455, the Franciscans and the governors of Bologna requested that she become abbess of a new convent, which was to be established under the name of Corpus Domini in Bologna. She left Ferrara in July 1456 with 12 sisters to start the new community and remained abbess there until her death on 9 March 1463. Catherine was buried in the convent graveyard, but after eighteen days, a sweet smell emanated from the grave and the incorrupt body was exhumed. It was eventually relocated to a chapel where it remains on display, dressed in her religious habit, seated upright behind glass. A contemporary Poor Clare, Sister Illuminata Bembo, wrote her biography in 1469. A strong local Bolognese cult of Caterina Vigri developed and she became a Beata in the 1520s but was not canonized until 1712.
Әдеби шығармалары
Екатеринаның ең танымал еңбегі – рухани соғысқа қажетті жеті рухани қару. Ол бұл мәтінді алғаш рет 1438 жылы жазып, кейін 1450 мен 1456 жылдар аралығында қайта жазып, толықтырған. Ол бұрын да осы сияқты идеяларды оқыған болса да, өліміне жақындағанға дейін жазба нұсқасын жасырып, содан кейін оны Фераррадағы кедей Кларсаларға көшірмесін жіберуді тапсырды. Осы кітаптың бір бөлігінде оның Құдай және шайтан туралы көріп өткен аяндары егжей-тегжейлі сипатталады. Сонымен қатар, "I Dodici Giardini" және "I Sermoni" атты еңбектері де бар. Олар 2000 жыл шамасында табылып, кардинал Джакомо Биффи оларды "өте керемет сұлулығымен ашылған" деп сипаттады. Оның жоғары білімді тұлға ретінде танылуы заңды. Қазір біз теологияның шын мәніндегі ескерткіші туралы ой жүгірте аламыз. Бұл еңбек "Жеті рухани қару туралы трактаттан" кейін, жеке-жеке және дербес бөлімдерден тұрады: "Он екі бақ" – оның жастық шағындағы мистикалық туындысы, "Rosarium" – Иса Мәсіх өмірі туралы латын тіліндегі поэма және "The Sermons" – Екатеринаның діни қарындастарына айтқан сөздерінің жинағы. Болоньялық Әулие Екатерина сурет салу, жазу, оқу және тілдерді жақсы меңгерген.
Catherine's best known text is Seven Spiritual Weapons Necessary for Spiritual Warfare which she appears to have first written in 1438 and then rewritten and augmented between 1450 and 1456. Although she probably taught similar ideas, she kept the written version hidden until she neared death and then handed it to her confessor with instructions to send a copy to the Poor Clares at Ferrara. Part of this book describes at length her visions both of God and of Satan. the I Dodici Giardini and I Sermoni. These were discovered around 2000 and described by Cardinal Giacomo Biffi: as "now revealed in their surprising beauty. We can ascertain that she was not undeserving of her renown as a highly cultivated person. We are now in a position to meditate on a veritable monument of theology which, after the Treatise on the Seven Spiritual Weapons, is made up of distinct and autonomous parts: The Twelve Gardens, a mystical work of her youth, Rosarium, a Latin poem on the life of Jesus, and The Sermons, copies of Catherine's words to her religious sisters." Saint Catherine of Bologna had good education in drawing, writing, reading and language.
Көркем шығармалар
Екатерина – 15 ғасырдағы сирек кездесетін суретші монах әйел, оның туындылары жеке бривиарінде сақталған. Ол киелі жазбаларды көшіріп, шамамен 1000 дұға рубрикасын қосып, әулиелердің портреттерімен безендірілген әріптер салды, әсіресе Клэр мен Франциске ерекше назар бөлді. Ол Мәсіхтің және нәресте Мәсіхтің көптеген бейнелерін, сондай-ақ Томас Беккет, Жером, Пауыл, Падуандық Антоний, Мария Магдалина және Александриялық Екатерина сияқты басқа да қасиеттілерді бейнеледі. Оның өзіндік стиліне тігін және діни гравюралардан алынған мотивтер енді. Кейбір әулиелердің бейнелері мәтін мен рубрикалармен өріліп, неміс монахтарының туындыларында (nönnenarbeiten) кездесетін ерекше, жаңашыл иконографияны көрсетеді. Бриари және оның суреттері монастырь қауымында білім беру мақсатында қызмет еткен. Оған тағы да тақта суреттері мен қолжазбалар жатады, олардың ішінде Каппелла Делла Сантадағы Мадонна мен Бала (Мадонна дель Помо деп аталған), Седьмой Арми Спиритуалидің автографтық данасындағы мүмкін портрет немесе өзінің портреті, Құтқарушы және оның капелласындағы тағы бір Мадонна мен Бала кіреді. Жақында бір ғалым кейбір авторлыққа күмән келтіруге тырысты. Болоньядағы (Ms. 35 no.4, Archivio Generale Arcivescovile) мақтаулар жинағында табылған Қайғылы Адам немесе қайта тірілген Мәсіхтің суреті де оған жатқызылды. Екатерина – эстетикалық философияны қалыптастырған әйел суретші ретінде маңызды. Ол өзінің діни өнерінің мақсаты "өзін және басқаларды құлшылыққа ынталандыру" екенін түсіндірді. Әйелі Екатеринаға жатқызылатын тағы бір үлкен картина – қасиетті Урсула мен оның серіктерін бейнелейтін сурет. Екатерина осы әулиеге құрметпен қараған сияқты, өйткені ол оның екі суретін салған.
Catherine represents the rare phenomenon of a 15th century nun–an artist whose artworks are preserved in her personal breviary. She meditated while she copied the scriptural text, adding about 1000 prayer rubrics, and drew initials with bust portraits of saints, paying special attention to images of Clare and Francis. Besides multiple images of Christ and the infant swaddled Christ Child, she depicted other saints, including Thomas Becket, Jerome, Paul, Anthony of Padua, Mary Magdalene, and Catherine of Alexandria. Her self taught style incorporated motifs from needlework and devotional prints. Some saints' images, interwoven with text and rubrics, display an idiosyncratic, inventive iconography also found in German nuns' artworks (nönnenarbeiten). The breviary and its images surely served a didactic function within the convent community. Other panel paintings and manuscripts attributed to her include the Madonna and Child (nicknamed the Madonna del Pomo) in the Cappella Della Santa, a possible portrait or self portrait in the autograph copy of the Sette Armi Spirituali, a Redeemer, and another Madonna and Child in her chapel. Recently one scholar has tried to question certain attributions. A drawing of a Man of Sorrows or Resurrected Christ found in a miscellany of lauds (Ms. 35 no.4, Archivio Generale Arcivescovile, Bologna) has also been attributed to her. Catherine is significant as a woman artist who articulated an aesthetic philosophy. She explained that although it took precious time, the purpose of her religious art was "to increase devotion for herself and others". Another large painting attributed to St. Catherine is one depicting St. Ursula and companions. Catherine seems to have had a devotion to this saint as she painted two images of her.