Флоридадағы маяк тарихы

Кіріспе

Флорида штатындағы (АҚШ) маяк. Қазіргі 46 метрлік (151 фут) маяк мұнарасы алғаш рет 1868 жылы салынды және жарықтандырылды, содан кейін 1893 және 1894 жылдар аралығында құрлыққа қарай жылжытылды. Ол бастапқыда бірінші дәрежелі Френель линзасымен жабдықталған, ол 1967 жылы автоматтандырылды және 1993 жылы мұнарадан алынып тасталды.

Тарих

Кейп-Канаверал маяғы теңізшілерді оның жағалауындағы алыс жатқан сайлаулар туралы ескерту үшін салынған. Бұзылған жерлер мен сайлаулар маяктан солтүстікке және солтүстік-шығысқа қарай созылып, сәйкесінше 11 фут (3 метр) және 19 фут (6 метр) тереңдіктегі Хетцель және Огайо сайлауларында аяқталады. Хетцель сайлауы маяктан солтүстік-шығысқа қарай, ал Огайо сайлауы Хетцельдің оңтүстігіне қарай орналасқан. Күшті толқындарда бұл сайлаулар толқындармен белгіленеді, бірақ тыныш теңізде олардың орналасқан жерін көрсететін ештеңе жоқ. Сыртқы сайлаулардан құрлықты көру әдетте мүмкін емес. Құрлыққа жақын орналасқан Честер, Буль және Оңтүстік-шығыс сайлаулары, шамамен кейптың жағалауынан орналасқан.

Бірінші маяк

Қазіргі Кейп-Канаверал маягы – Кейп-Канавералға салынған алғашқы маяқ емес. 1838 жылдың 21 мамырында Флориданың аумақтық өкілі Чарльз Даунинг алғашқы маяқ құрылысын сұрады. Натаниел Скоби бірінші маяк сақшысы болып тағайындалды және маяқ құрылысын қадағалады. 20 метр биіктігіндегі ақ түсті конус пішіндес кірпіш мұнара және сақшының үйі 1848 жылдың қаңтарында 13 300 долларға аяқталды. Оның жарығы кит майымен жұмыс істейтін 15 Льюис шамдарынан тұрды, әрқайсысы 530 мм (21 дюйм) шағылыстырғышқа ие болды. Шамдар сағат механизмі арқылы айналатын шамшарапқа орнатылған. Семинол соғысы қаупі кезінде Скоби маяқты тастап кетіп, қызметіне оралудан бас тартты. Капитан Миллс Олкотт Бернхэм (1817 жылдың 8 қыркүйегінде туған) 1853 жылдың шілдесінде келесі маяк сақшысы болып тағайындалды. Теңізшілер ақ кірпіштен салынған маяқты қатты сынап, жарықтың тым әлсіз екенін және кемелер рифтерге жақындағанша көрінбейтінін айтты.

Екінші маяк

1860 жылы үкімет жаңа маяк салуды мақұлдады. Алайда, Америка Азамат соғысының басталуы жаңа мұнараның құрылысын тоқтатты. Бернхам маяқтың шамдарын мен механизмін мұнарадан алып, оларды федералды шабуылдардан қорғау үшін апельсин бақшасына көміп қойды. Соғыс аяқталғаннан кейін маяк құрылысын қайта бастады. Таңдалған алмастыру мұнарасы құйма темірден жасалған, сондықтан оны бөлшектеуге және жаңа орынға ең төмен шығынмен көшіруге болады, егер теңіз маяққа қауіп төндіретіндей жағдай туса. Қоңыр пішіндес мұнараның ішкі жағы тұрақтылық пен жылу сақтау үшін кірпішпен қапталған. Ол алғашқы мұнара тұрған жерге орналастырылды. Жаңа, толығымен ақ маяк мұнарасы 1868 жылы аяқталды және 10 мамырда тұңғыш рет жарық берді, ол Францияның Париж қаласындағы Генри Лепоут және компаниясы жасаған бірінші тапсырыс Френель линзасын алды. Жаңа мұнараның қасында шамамен екі онжылдық бойы тұрған ескі мұнара (1848 ж.) жарылып, оның қираған қалдықтары жаңа орындағы маяқтың негізін дайындау үшін пайдаланылды. Құйма темір мұнара бөлшектелді, қашырлар тартқан трамваймен жылжытылды және күзетшілер үйлерімен бірге батысқа қарай шамамен бір шақырымдай жерге қайта құрастырылды. Бұл жұмыс тоғыз айға созылды және 1894 жылдың 25 шілдесінде маяқ жаңа орнында қайтадан жарық берді. 1900 жылғы Атлантикалық шамдар тізімінде фонарь бөлмесінің түсі қара деп көрсетілген, бұл көшіру кезінде боялған болуы мүмкін. Осы кезде Кейп-Канавералда бірнеше шағын елді мекендер пайда болды, олардың екеуі маяққа жақын орналасқан: солтүстікке қарай Де Сото жағажайы, ол 36-шы ұшыру кешенінің жанында орналасқан, және оңтүстікке қарай Стинкмор, ол 17-ші және 5-ші ұшыру кешендерінің жанында орналасқан. 1950 жылдардың басында мыстан зымырандар ұшырыла бастағанда, маяк күзетшілерінен басқа барлық тұрғындар басқа аймақтарға көшірілді. 1960 жылы шамды автоматтандырғаннан кейін, маякқа жақын тұру қажеттілігі жойылды. Кейіннен күзетшілердің үйлері бұзылды, маяқтың жанында тек кірпіштен жасалған май сақтау үйі қалды. Зымырандар ұшырылған кезде туындаған күшті дірілдер бірінші тапсырыс Френель линзасының призмаларын босатып жатқаны анықталғаннан кейін, ол 1993 жылы алынып, қалпына келтіру және көрсету үшін Понсе-де-Леон шығанағы маяғының мұражайына жіберілді. Шам DCB 224 үлгісімен ауыстырылды.

In 1860, the government approved the construction of a new lighthouse. However, the start of the American Civil War stopped the work on the new tower. The lamps and mechanism of the lighthouse were removed from the tower by Burnham and buried in his orange grove to protect them from Federal raids. At the end of the war, construction resumed on the lighthouse. The chosen replacement tower was made with cast iron plate designed so that it can be disassembled and moved to a new location at a minimal cost, in case the encroaching sea started threatening the lighthouse. The conical tower was lined inside by bricks for stability and insulation. It was situated about from the location of the first tower. The new all white lighthouse tower was completed in 1868, receiving a first order Fresnel lens made by Henry Lepaute and Company of Paris, France that was first lit on May 10, 1868. The old tower (1848), which stood next to the new tower for about two decades, was blown up and the rubble was used to prepare a foundation for the lighthouse at the new location. The cast iron tower was dismantled, moved by a tram pulled by mules, and reassembled at the new location about a mile westward together with the keepers' houses. The move took nine months, and the lighthouse was relit at its new location on July 25, 1894. The 1900 Atlantic List of Lights indicated the color of the lantern room, which was probably painted during the move, as black. By this time, several small communities had developed in Cape Canaveral, two of which lies near the lighthouse: De Soto Beach to its north, which was located in the vicinity of Launch Complex 36 and Stinkmore to the south, located near Launch Complexes 17 and 5. When rockets began launching from the Cape in the early 1950s, all its residents, except the lighthouse keepers, were relocated to other areas. In 1960, the need for a keeper to live nearby was eliminated with the automation of the light. The keeper's homes were later demolished leaving only the brick oil house in the vicinity of the lighthouse. After it was discovered that strong vibrations that accompany launches were loosening the prisms of the first order Fresnel lens, it was finally removed in 1993 and sent to the lighthouse museum of the Ponce de Leon Inlet Light for restoration and display. The light was replaced by a DCB 224,

Маякқа иелік құқығы 2000 жылдың 14 желтоқсанында Жағалау күзетінен АҚШ Әуе күштеріне берілді. 2002 жылы Кейп-Канаверал маяк қоры құрылды және АҚШ Әуе күштерімен келісім шарты жасалды.

Қалпына келтіру

Жарық үйді бояу үшін улы қорғасын бояу қолданылғандықтан, 1995-1996 жылдар аралығында жүргізілген қайта жаңарту жобасы зиянды бояуды құммен тазалап шығарды. 2003 жылы жер қабатының есігі алдындағы мұнай сақтау үйі 1890 жылдардағы түпкілікті күйіне келтірілді. 1970 жылдары болған күшті жел шатырға зақым келтірген. 1900 жылдардың басында кірпіш құрылысына қосылған терезе де қайта жаңарту жұмыстары кезінде жабылды. 2006-2007 жылдардағы жоба аясында ғимарат заманауи материалдармен қайта боялды. Түпкілікті мыс фонарь жөнделіп, қайтадан жарық үйге орнатылды. Оның орнына ауыстырылған мырышталған болат фонарь жарық үйдің аялағына қойылды, үстінде тек бастапқы мыс желдеткіш шар қалды. Қонақтар жарық үйдің бесінші қабатына ғана көтеріле алады, себебі қалған қабаттар Ғарыш күштерімен қауіпсіздік тұрғысынан қарастырылып, көтерілуге арнайы рұқсат қажет. Кейп-Канаверал жарық үйі қоры және еріктілер қайта жаңарту жобаларында және жарық үй тарихын түсіндіруде маңызды рөл атқарады. Қордың болашақ жоспарларына үш күзетші үйін көп мақсатты пайдалану үшін қайта жаңарту кіреді.