Улфрун: Мерсиялық ақсүйек әйелдің тарихы

Кіріспе

Англосаксон (ерте ағылшын) ақсүйек әйел NOTOC

Өмірбаян

Ол 935 жылы Мерсияда дүниеге келді және сол кезде Мерсиядағы патшалық биліктің басты орталығы болған Тамвортпен тығыз байланыста болған сияқты. Англосаксон шежіресінде айтылғандай, 943 жылы осы жерден даниялықтар оны ұрлап әкеткен. Кейіннен оның ұлы Вулфрик Спот қызына "ешқандай міндетке немесе туған еркекке бағынбас" мұралық жерді қалдырды, ол Вулфрундан мұраға алған болуы мүмкін; және ол сол жердегі діни қауыммен бірге жерленген деп есептеледі, Вулфрик сонда жер қалдырған. Оның ұлы Вулфрик "Спот" 990 жылдары корольдің маңызды тегндерінің бірі болды және анасынан гөрі ірі жер иесі болды, ол Дербиширде, батыс Уорвикширде, "Риббл мен Мерси арасындағы" аймақтарда, Нортумбрияда және тағы жеті ағылшын графтығында, сондай-ақ 1002-1004 жылдары қайтыс болған кезде Стэффордширдегі мұралық жерлеріне ие болды. Өсиеті бойынша, ол көптеген жерлерін Бертон аббаттығын қайта құруға бөлді. Тағы бір ұлы, Эльфелм, шамамен 994 жылдан 1006 жылы қайтыс болғанға дейін Нортумбрияның елдорманы болды (яғни Йорк аймағындағы Оңтүстік Нортумбрия). Оның қызы Эльфгифу 1013 жылы оның әкесі Свен Форкбардтың Англияға басып кіргеннен кейін Англияның болашақ патшасы Кнутқа үйленді. Кейіннен Эльфгифу 1036 жылы ұлы Харольд Харефуттың таққа отыруына көмектесті. Вулфрунның кем дегенде бір баласы болғаны белгілі: Вулфриктің өсиеті 1002 жылы жазылғанға дейін қайтыс болған Эльфтрит деген қарындасының қызына мұра қалдырылған. Оның нақты қайтыс болған күні белгісіз, бірақ 1005 жылғы Еншам монастырының жарғысында Уулфрунның Рамсидегі (қазіргі Кембриджширде) жерді "соңғы демінде" мұра етіп қалдырғаны айтылады, бұл ол жарғы жазылғаннан кейін көп ұзамай, 1005 жылы қайтыс болғанын көрсетеді, бірақ ол, мүмкін, 1005 жылға дейін тірі болған. 942 жылы король Эдмунд оған жер берген, олардың кейбіреулері кейіннен Вулфрунның берген жерлерімен, ал кейбіреулері оның ұлы Вулфриктің өсиетінде сипатталған жерлермен сәйкес келеді. Осылайша, Вулфсиге оның әкесі болуы мүмкін.

She was born around 935 in Mercia and she seems to have also had a close connection with Tamworth, the main centre of royal power in Mercia at the time. It was from here that according to the Anglo Saxon Chronicle she was abducted by Danes in 943. Later her son Wulfric Spot left to his daughter the lordship of an estate there that was "not to be subject to any service nor to any man born", that he may have inherited from Wulfrun; and it is believed that she was buried with the religious community there, to which Wulfric also left land. Her son Wulfric "Spot" became one of the king's principal thegns in the 990s and an even more extensive landowner than his mother, with holdings in Derbyshire, western Warwickshire, the territories "between the Ribble and the Mersey", Northumbria, and seven other English counties as well as his inheritance in Staffordshire by the time of his death circa 1002 1004. In his will, which survives, he endowed much of his land to re found Burton Abbey. Another son, Ælfhelm, was made ealdorman of Northumbria, in practice southern Northumbria (the area around York), from about 994 until his death in 1006. His daughter Ælfgifu would go on to be married to Cnut, future king of England, in the wake of his father Sweyn Forkbeard's invasion of England in 1013. Ælfgifu later played a key role in securing the throne for her son Harold Harefoot in 1036. Wulfrun is known to have also had at least one other child: Wulfric's will contains bequests to the daughter of a sister, Ælfthryth, who had apparently died before the will was written in 1002. Her exact death date is unknown, but a reference however can be found in a charter to Ensham Monastery dating to 1005 which states that Wulfrun bequested land at Ramsey (now located in Cambridgeshire), being "at her last breath", indicating that she died shortly after the charter was written, sometime in 1005, although she was probably alive until 1005. who was granted lands by King Edmund in 942, some of which correspond with lands later endowed by Wulfrun, and some with lands described in the will of her son Wulfric. Wulfsige may thus have been her father.