Ортақ мақсат, ортақ жоспар және қылмыстық жауапкершілік доктринасы

Кіріспе

Құқықтық термин – құқықтық ілім. Ортақ мақсат, ортақ жоспар, бірлескен кәсіпорын, бірлескен қылмыстық кәсіпорын немесе паразиттік қосымша жауапкершілік туралы ілім Тринидад және Тобаго, Соломон аралдары, Техас, Халықаралық қылмыстық сот және бұрынғы Югославия үшін халықаралық қылмыстық трибуналында қолданылады. Ортақ жоспар азаматтық құқықта да қолданылады. Бұл қылмыстық құқықта қолданылатын құқықтық сынақтан өзгеше. Қылмыстық және азаматтық құқықтағы ортақ жоспарлардың айырмашылығы NCB v Gamble [1959] 1 QB 11, 23-бетте Devlin LJ мырзасымен мысалда келтірілген:

Legal termthe legal doctrine

The doctrine of common purpose, common design, joint enterprise, joint criminal enterprise or parasitic accessory liability Trinidad and Tobago, the Solomon Islands, Texas, the International Criminal Court, and the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia. Common design also applies in the law of tort. It is a different legal test from that which applies in the criminal law. The difference between common designs in the criminal law and the civil law was illustrated in NCB v Gamble [1959] 1 QB 11 at 23, by Devlin LJ:

The difference applies in US law as well. The United States Supreme Court reached the same conclusion in Sony Corporation of America v Universal City Studios Inc. 464 US 417 (1984). The supply of equipment for copying video cassettes did not give rise to joint liability in tort for copyright infringement. There was no encouragement to copy music and therefore no liability as an accessory. The difference lies between mere knowledge at the point of sale and action combined with common intention: Metro Goldwyn Mayer Studios Inc. v Grokster Ltd. 545 US 913 (2005): see p. 931. A different result was reached in Metro Goldwyn Mayer by the US Supreme Court. There was a common design there because the defendants "distribute[d] a device with the object of promoting its use to infringe copyright". That test was satisfied because clear statements and positive steps were taken by the administrators of the website to encourage infringement. A common application of the rule is to impute criminal liability for wounding a person to participants in a riot who knew, or were reckless as to knowing, that one of their number had a knife and might use it, despite the fact that the other participants did not have knives themselves. In England and Wales and certain other Commonwealth countries, this was the understanding of the courts until February 2016, when the Supreme Court of the United Kingdom and the Judicial Committee of the Privy Council jointly ruled in R v Jogee that it was wrong, and that nothing less than intent to assist the crime would do.

Бұл айырмашылық АҚШ құқығында да қолданылады. АҚШ Жоғарғы Соты Sony Corporation of America v Universal City Studios Inc. 464 US 417 (1984) ісінде де осындай қорытындыға келді. Видеокассеталарды көшіруге арналған жабдықтарды ұсыну авторлық құқықты бұзу үшін бірлескен жауапкершілікке алып келмейді. Музыканы көшіруге ынталандыру болған жоқ, демек, қосымша жауапкершілік те болған жоқ. Сату кезіндегі жай ғана білу мен ортақ ниетпен үйлескен әрекет арасындағы айырмашылық: Metro Goldwyn Mayer Studios Inc. v Grokster Ltd. 545 US 913 (2005): 931-бетті қараңыз. АҚШ Жоғарғы Соты Metro Goldwyn Mayer ісінде басқа нәтижеге келді. Бұл жерде ортақ жоспар болды, өйткені айыпталушылар «құпия құқықтарды бұзу үшін оны қолдануды ынталандыру мақсатында құрылғыны таратты». Бұл талап қанағаттандырылды, өйткені веб-сайт әкімшілері бұзушылықты ынталандыру үшін нақты мәлімдемелер мен белсенді қадамдар жасады. Бұл ереженің кең таралған қолданылуы – тәртіпсіздікте қатысушылардың біреуінің пышағы бар екенін білген немесе білуі мүмкін болған, ал қалған қатысушылардың өзінде пышақ болмауына қарамастан, оны қолдануы мүмкін екенін білген жағдайда, адамды жарақаттағаны үшін қылмыстық жауапкершілік жүктеу. Англия мен Уэльсте және басқа да Достастық елдерінде бұл соттардың түсінігі 2016 жылдың ақпанына дейін сақталды, ол кезде Ұлыбританияның Жоғарғы Соты мен Құпия кеңесінің Сот комитеті R v Jogee ісінде бұл дұрыс емес деп бірлесіп шешті және қылмысқа көмектесу ниеті ғана жеткілікті екенін мәлімдеді.

Қасақана кету

Қатысушылардың бірі ортақ мақсаттан әдейі бас тартып, рұқсат етілмеген немесе келісілмеген нәрсені жасаса, сол қатысушы ғана оның салдары үшін жауапты болады. Дэвис пен DPP [1954] AC 378 ісінде көрсетілген жағдай бойынша, топ ұрыс үшін немесе қылмыс жасау үшін жиналады, және қатысушылардың біреуінің қаруы бар екенін біледі немесе білмейді. Егер адам қарудың бар екенін білсе, оның қолданылуы болжанады, ал басқа қатысушылар қаруды алып жүретін адамға оны тастап кетуді бұйырмаса, оның қолданылуы олардың ниетіне сәйкес келеді. Бірақ, егер адам қару туралы білмесе, онда бұл ортақ мақсаттан әдейі бас тарту болып саналады және бұл ортақ істі тоқтатады.

Ал ақыры өлімге ұшырайды .

Бірін-бірі өлтірудің ең қарапайым түрі – екі немесе одан көп адам өлтіруді жоспарлап, оны іске асыру. Егер барлық тараптар жоспарды орындауға қатысқан болса, кімнің кінәлі екеніне қарамастан, барлығы жауапты болады. Бірақ, егер кісі өлтіру жоспары болмаса және бір тарап, мысалы, тонау кезінде, ешкімді өлтірмей-ақ қалаған нәрсесін алуды көздегенімен, біреуін өлтірсе, қалғандары қажетті ниеттері болған жағдайда, кісі өлтіруге немесе қасақана зиян келтіруге кінәлі болуы мүмкін. R v Craig & Bentley (1953) ісінде Дерек Бентли полиция қызметкерін өлтіргені үшін асылып өлтірілді. Қылмысты Бентлидің досы және серіктесі Кристофер Крейг жасады, ол кезде 16 жаста болған. Бентли «бірлескен қылмыстық іс» қағидаты бойынша кісі өлтіруге қатысқан деп айыпталды. Сотта судья (Лорд Годдард) Бентлиді «Оған берсін» (Бентлидің Крейгке берген нұсқауы) сөзін түсіндіре отырып, Бентлидің «полиция констеблін өлтіруге психикалық көмек көрсеткенін» айтты және оны өлім жазасына кесті. 1998 жылы Бентли өлімнен кейін кешірім алды. R v Lovesey and Peterson (1969) ісінде 530 миллион фунт стерлингтік қолданбалы материалдар тіркелді. Бір топ зергерді басып алып, оның құнды заттарын ұрлау жоспары жасады. Ұрылықтан кейін зергер өлген күйде табылды. Барлығы кісі өлтіргені үшін айыпты деп танылды, өйткені өлім келісілген зорлық-зомбылықтың нәтижесі болды. Бұл оқиғаның зергердің өліміне себеп болғаны жауапкершіліктен босатпады. Көбінесе қылмыстық зиян келтіру, ұрлық, зорлау немесе басқа да қылмыс жасау жоспары болады, және өлтіру жоспары болуы міндетті емес. Қатысушыларды кісі өлтіруге айыптау үшін, біреуінің өлтіруі мүмкін екенін болжау мәселесі туындайды. R v Powell (Anthony) and English [1999] 1 AC 1 ісінде Лордтар палатасы, бірлескен кәсіпорында негізгі тарап қасақана өлтіру немесе ауыр дене жарақатын келтіру ниетімен әрекет етуі мүмкін екенін басқа қатысушылар түсінген болуы керек деді. Осылайша, Пауэлл мен Инглис ілімі бірлескен кәсіпорынның жауапкершілігін кісі өлтіру жоспарынан басқа қылмыс жасау жоспарына дейін кеңейтеді, онда кісі өлтіру мүмкіндігі қарастырылады (R v Bryce қараңыз, 2004). Бас прокурордың анықтамасында (No. 3 of 2004) (2005) EWCA Crim 1882, айыпталушы H адам өлтіргені үшін айыпталды. H, K және C-ді R-ді қорқытуға жіберді, олардың қасында зарядталған қару бар екенін және бұл қару R-дің үдемелі қорқынышын арттыру үшін атылуы мүмкін екенін білді. Апелляциялық сот H-тің жауапкершілігі бірлескен кәсіпорынның ауқымына байланысты екенін айтты. Дәлелдерге сүйенсек, H қарудың атылатынын және R-дің жарақаттануын болжамаған. Керісінше, К-нің қаруды ату арқылы өлтіру немесе R-ге ауыр жарақат келтіру әрекеті H-тің қарастырған әрекеттерінен түбегейлі өзгеше болды. Егер R-ге зиян келтіру үшін ортақ жоспар болған болса, нәтиже басқаша болар еді. Мұндай жағдайда, H адам өлтіруге жауапты болар еді, өйткені ол, қорқыту мақсатында болса да, қаруды атуға рұқсат берген: ол К-нің қару ату кезінде зиян келтіруі мүмкін екенін түсінген болар еді. Алайда, дәлелдерге сүйенсек, H R-ге зиян келтіру мүмкіндігін, тіпті қасақана зиян келтіру мүмкіндігін болжамаған, сондықтан ол ақталды. R v Gnango [2011] UKSC 59 ісінде Жоғарғы Сот D2 егер: 1) D1 мен D2 ерікті түрде бір-бірімен ұрысқа түсіп, әрқайсысы екіншісін өлтіруге немесе ауыр дене жарақатын келтіруге ниеттенсе және әрқайсысы екіншісінің өзара ниетте екенін алдын ала білген болса және 2) D1 ұрыс барысында V-ді қателесіп өлтірсе, V-ді өлтірген деп айыптайды. Бейкер бұл іс дұрыс шешілмегенін, өйткені ол жасырын ниетке негізделмегенін, бірлескен қылмысты жасаған жоқ, «өтірікші әрекетке қатысты адам өлтіру туралы ілімді қолданды және нақты құрбанның (Гнанго) болжамдық құрбанға қарағанда зиян келтіруге келіспегенін көрмей, кездейсоқ тарап / құрбан ережесін тым шектеді» деді. R v Jogee [2016] UKSC 8 ісінде Жоғарғы Сот қылмысқа қатысқан адамды кісі өлтіру сияқты нақты ниетті қылмыс үшін айыптау үшін тек алдын ала күту емес, ниеттілік дәлелденуі керек деп шешті. Сотта «әдетте болатын нәрсені алдын ала білу – бұл төрешілердің қажетті ниеттің бар екендігін анықтауға мүмкіндік беретін дәлел ғана. Бұл күшті дәлел болуы мүмкін, бірақ оны кісі өлтіру ісінде екінші тараптың психикалық элементі үшін сынақ ретінде қабылдау – бұл негізгі қағидадан ауытқу және заңның кеңейтілуіне әкеледі». Ол заңды былай қорытындылады: «Егер қылмыс нақты ниетті талап етсе, D2 D1-дің осы ниетпен әрекет етуіне көмектесу ниетімен әрекет етуі керек». (Бұл шағымды қараумен бірге, Ямайкадан келген шағымды да қарады, Ruddock v The Queen [2016] UKPC 7).

The simplest form of joint enterprise to murder is two or more planning to cause death and doing so. If all the parties participated in carrying out the plan, all are liable, regardless of who actually inflicted the fatal injury. However, when there is no plan to murder and one party kills while carrying out a plan to do something else, such as a planned robbery in which the participants hope to be able to get what they want without killing anyone, but one of them in fact kills, the other participants may still be guilty of murder or manslaughter if they had the necessary mens rea. In R v Craig & Bentley (1953), Derek Bentley was hanged for the murder of a police officer, committed in the course of a burglary attempt. The murder was committed by a friend and accomplice of Bentley's, Christopher Craig, then aged 16. Bentley was convicted as a party to the murder, by English law principle of common criminal purpose "joint enterprise". The judge in court (Lord Chief Justice Goddard) sentenced Bentley to death based on an interpretation of the phrase "Let him have it" (Bentley's alleged instruction to Craig), describing Bentley as "mentally aiding the murder of Police Constable Sidney Miles". In 1998, Bentley received a posthumous pardon. In R v Lovesey and Peterson (1969) 530 million. App. R. 461, a gang was executing a plan to overpower a jeweller and steal his more valuable stock. After the robbery, the jeweller was found dead. All were properly convicted of murder because the death was the outcome of the agreed use of violence. That this accidentally caused the jeweller's death did not prevent liability. The usual case will involve plans to commit criminal damage, burglary, rape or some other crime, and there will be no compelling inference that there must also have been a plan to kill. For the participants to be convicted of murder, the question becomes one of foresight that one of them might kill. In R v Powell (Anthony) and English [1999] 1 AC 1, the House of Lords said that the other participants must have realised that, in the course of the joint enterprise, the primary party might kill with intent to do so or with intent to cause grievous bodily harm: with the intent necessary for murder. Thus, the Powell and English doctrine extends joint enterprise liability from the paradigm case of a plan to murder to the case of a plan to commit another offence in the course of which the possibility of a murder is foreseen (see R v Bryce. 2004). In Attorney General's Reference (No. 3 of 2004) (2005) EWCA Crim 1882, the defendant, H, was charged with manslaughter. H had sent K and C to terrify R, knowing both that K and C would have a loaded firearm with them, and that this firearm might be fired near R to increase his fear. The Court of Appeal held that H's liability depended on the scope of the joint enterprise. On the assumed facts, there was no evidence that H foresaw that the gun would be fired and R might be injured. Rather, K's intentional act of firing the gun so as to kill or cause R grievous bodily harm was fundamentally different from the acts contemplated by H. The outcome would have been different if there had been a common design to cause some harm to R. In such a case, H would be liable for manslaughter because, albeit to frighten, he had authorised the firing of the gun: he would have realised that K might intentionally cause some harm when he fired the gun. However, on the assumed facts, H did not foresee the possibility of any harm to R, let alone intentional harm, so he was properly acquitted. In R v Gnango [2011] UKSC 59, the Supreme Court held that D2 is guilty of the offence of murdering V if (1) D1 and D2 voluntarily engage in fighting each other, each intending to kill or cause grievous bodily harm to the other and each foreseeing that the other has the reciprocal intention, and if (2) D1 mistakenly kills V in the course of the fight. Baker argues that the case was wrongly decided because it did not rest on oblique intention, invoked joint perpetration where there was none, invoked the "provocative act murder doctrine where it did not apply, and overly restricted the incidental party/victim rule without seeing that it did not apply because the actual victim as opposed to the putative victim (Gnango) did not consent to being harmed." In R v Jogee [2016] UKSC 8, the Supreme Court decided that intent, not mere foresight, must be proved to convict an accomplice of a crime of specific intent, such as murder. The court said "foresight of what might happen is ordinarily no more than evidence from which a jury can infer the presence of a requisite intention. It may be strong evidence, but its adoption as a test for the mental element for murder in the case of a secondary party is a serious and anomalous departure from the basic rule, which results in over extension of the law of murder." He summarised the law as: "If the crime requires a particular intent, D2 must intend to assist D1 to act with such intent." (This appeal was heard jointly with an appeal from Jamaica to the Judicial Committee of the Privy Council, with the same judges, Ruddock v The Queen [2016] UKPC 7.)

Өкініш

Бір мақсатпен топтың белсенді мүшесі болған адам, қылмыс жасамас бұрын топтан шығып, жауапкершіліктен құтылуы мүмкін. Дегенмен, ешқандай әрекетсіз ғана өкініш білдіру тарапты жауапкершілікке тартады. Тиімді болу үшін, шығып кеткен адам басқалардың жасаған әрекетті пайдалануына жол бермеу үшін белсенді түрде әрекет етуі керек. R v Becerra (1975) 62 Crim. App. R. 212 ісінде, екінші тараптың қылмыскерге хабарлаған қайтарылуы, егер ол оны жалғастырса, оны қайтарып алушы тараптың көмегісіз жасайтынын "нақты хабарлама" беруі керек деп шешілді. Егер кінәлі адам басты тұлғаға қылмыс жасауға кеңес берген немесе оны ынталандырған болса, кем дегенде басқа тараптарға өзінің бас тартуын хабарлауға міндетті. Егер қылмысқа қатысушы басты тұлғаға қылмысты жасау құралын берген болса, онда ол өзінің берген көмегін жоюға немесе кем дегенде оны жою үшін барлық мүмкін шараларды қабылдауға міндетті. Ерекше жағдайларда, тиімді бас тарту физикалық араласу немесе полицияны шақыру болуы мүмкін. R v Rook (1997) Cr. App. R. 327 ісінде, сот екі тарап та қылмыс орнында болған бірлескен кәсіпорындағыдай, айыптаушының, қылмысты жасамас бұрын көмек немесе ынталандыру берген екінші тараптың құрбанды өлтіруді немесе ауыр жарақат алуды ниеттенгенін дәлелдеуі міндетті емес екенін, егер ол оқиғаны нақты немесе маңызды тәуекел ретінде көріп, соған қарамастан көмек көрсеткенін дәлелдесе, міндетті емес деп шешті. Роук төртінші адамның әйелін өлтіру туралы келісімге келген үш адамнан тұратын топтың мүшесі ретінде айыпталды. Роук келесі күні келмеді, ал оның екі серігі өлтіруді жасады. Оның қорғанысы құрбанды өлтіруді ешқашан ниеттенбегендігі және егер ол пайда болмаса, басқалар жоспарды орындамайды деп сенгендігі болды. Ллойд Л. Дж. оған қарсы дәлелдерді былай сипаттады: Бұл оның көмек берген кезде қарастырылған жоспардан бас тарту туралы нақты хабарламаға тең келмейді.

One person who has been an active member of a group with a common purpose may escape liability by withdrawing before the others go on to commit the crime. Mere repentance without any action, however, leaves the party liable. To be effective, the withdrawing party must actively seek to prevent the others from relying on what has been done. In R v Becerra (1975) 62 Crim. App. R. 212 it was held that any communication of withdrawal by the secondary party to the perpetrator must be such as to serve "unequivocal notice" upon the other party to the common purpose that, if he proceeds upon it, he does so without the further aid and assistance of the withdrawing party. :
If an accomplice only advised or encouraged the principal to commit the crime, he must at least communicate his withdrawal to the other parties. Where an accomplice has supplied the principal with the means of committing the crime, the accomplice must arguably neutralise, or at least take all reasonable steps to neutralise, the aid he has given. In more serious cases, it may be that the only effective withdrawal is either physical intervention or calling in the police. In R v Rook (1997) Cr. App. R. 327, the court held that, as in the case of joint enterprise where both parties are present at the scene of the crime, it is not necessary for the prosecution to show that a secondary party who lends assistance or encouragement before the commission of the crime intended the victim to be killed, or to suffer serious injury, provided it was proved that he foresaw the event as a real or substantial risk and nonetheless lent his assistance. Rook was convicted as one of a gang of three men who met and agreed the details of a contract killing of the wife of a fourth man on the next day. Rook did not turn up the next day and the killing was done by his two fellows. His defence was that he never intended the victim to be killed and believed that, if he failed to appear, the others would not go through with the plan. Lloyd LJ. described the evidence against him in this way:

This did not amount to an unequivocal communication of his withdrawal from the scheme contemplated at the time he gave his assistance.

Гонконг құқығы

Чан Винг Сиу ісі, Гонконгтың Жоғарғы сотының қылмыстық шағымдауында, Privy Council, егер D1 және D2 қылмыс жасауға ниеттенсе (А қылмысы), ал ортақ іс-қимыл барысында D1 жоспардан тыс басқа қылмыс жасаса (В қылмысы), және D2 В қылмысы жасалатынын болжай алса (нақты ниет емес), онда D2 В қылмысына қатысқан ретінде кінәлі деп танылады. Бұл шешім қабылданған кезде Гонконг әлі британдық колониясы болып есептелді, ал Гонконгтың Негізгі заңына сәйкес, Chan Wing siu ісін қоса алғанда, көптеген сот шешімдері Гонконг заңнамасында сақталды. Ұлыбританияда Чан Винг Сиу ісі Жоги ісінде Жоғарғы сот пен Privy Council бірлесіп күшін жойды, себебі «көзқарас» пен «көмектесу немесе ынталандыру ниеті» заң тұрғысынан дұрыс емес теңестіру болып табылады, ал дұрыс бағыт – «көзқарас» В қылмысы бойынша ниеттің болуын болжауға мүмкіндік беретін дәлел ғана. Алайда, Гонконгтағы Соңғы апелляциялық сот Чан Камшинг ісінде Жоги ісін қабылдаудан бас тартты, өйткені «бірлескен қылмыстық кәсіпорын доктринасын жою қылмыстық серіктестік заңнамасында елеулі олқылықтарға әкелер еді» және «Жоги шешімінде енгізілген шартты ниет түсінігі тұжырымдық және практикалық қиындықтар тудырады» деп санайды. Сондықтан, Чан Винг Сиу принципі Гонконгта әлі де қолданыста. Secretary for Justice v Tong Wai Hung ісіндегі маңызды шешімде Соңғы апелляциялық сот заңсыз жиналыс және тәртіпсіздік үшін басты жауапкершілікті анықтау тәсілін нақтылады, сондай-ақ Чан Винг Сиу принципінің заңсыз жиналыс пен тәртіпсіздікке қолданылмайтынын мәлімдеді.

Дау

Бұл доктринаны қолдану заңгерлер қауымдастығындағы ғалымдар мен тәжірибешілер арасында алаңдаушылық тудырды және Ұлыбританиядағы Парламенттің Әділет комитеті тарапынан тергеу жүргізілді. 2010 жылы Ұлыбританияда JENGbA (Joint Enterprise: Not Guilty by Association) атты үгітшіл топ құрылды, ол заңды реформалауға тырысады және осы жолмен сотталғандарды қолдайды. JENGbA бұл қағиданы бұрыс қолдану адам құқықтарын бұзу құралы болып табылады деп мәлімдейді. 2014 жылдың 6 шілдесінде Джимми Макговерн жазған 90 минуттық теледрама «Common» BBC One арнасында көрсетілді. Ол бірлескен кәсіпорын немесе ортақ қылмысты мақсатпен жасалған кісі өлтірудің мәселелерін қарастырды. 2014 жылдың 7 шілдесінде BBC One арнасында бірлескен кәсіпорнына қатысты бірнеше істер туралы «Кінәлілік байланысы арқылы» атты деректі фильм көрсетілді. Осы істердің бірі – 2014 жылдың наурыз айында Олд Бейлиде Таки Кезихиді өлтіргені және Бурхан Кезихиді жарақаттағандығы үшін Джанель Грант Мюррей және Кэмерон Фергюсонмен бірге сотталған Алекс Генри ісі. Сотта 2013 жылдың тамыз айының сейсенбі күні Алекс Генридің екі сотталушысымен бірге Илинг Бродвейдә сауда жасап жүргені айтылды. Ол Фергюсонмен бірге сауда орталығынан шығып, Грант Мюррейдің барлық айыпталушыларға беймәлім төрт ересек ер адаммен бетпе-бет келгенін көрді. Камералық бақылаудан Грант Мюррейдің шарап бөтелкесін мойнынан ұстап тұрғаны және Бурхан Кезихидің белбеуін шешіп, оны тұмсық ретінде пайдаланғаны көрінді. 47 секундтық төбелес оқиғасын құрастыру үшін камералық бақылау жазбалары мен ұялы телефондағы бейнелер пайдаланылды. Осы төбелеске Алекс Генридің ішке жүгіріп кіргені және кері сауда орталығына қайтқаны көрінді. Сотта Кэмерон Фергюсон кісі өлтіру және дене ауырлығын келтіруде кінәлі деп танылды. Алекс Генри мен Жанхелл Грант Мюррей екеуі де 11–1 көпшілік дауыспен кінәлі деп танылды. Олардың төбелес оқиғасының орнында болуы пышақ соғуға ынталандыру болып бағаланды. Екеуіне де өмір бойына 19 жылдан кем емес мерзімге түрме жазасы берілді. 2015 жылдың 25 ақпанында Джонатан Фитчетті Prescot сауда орталығында өлтірген екі сотталған – Джерард Чайлдс пен Стивен Прайс апелляциялық сотқа шағымданып, апелляцияда жеңіске жетті. Жас жігіт Джонатан Фитчет сауда орталығында Чайлдспен жанжалдасып, оның досы Прайс қосылғаннан кейін қаза тапты. Екі айыпталушы да жәбірленушіні ұрып соққан, бірақ тәуелсіз медициналық сарапшы бір соққының ғана өлімге себеп болғанын және соққыны кім соққанын белгісіз екенін айтты. Ливерпуль аймақтық соты екеуін де ортақ мақсатпен кісі өлтірген деп айыптады. Апелляциялық сот ешқандай ауыр зиян келтіру ниеті болмағанын және «ортақ мақсат» туралы ешқандай дәлел болмағанын анықтады. Бірінші айыпталушының жазасы адам өлтіруден мансұққа дейін, ал екіншісінің жазасы төбелес жасауға дейін төмендетілді. Сот ортақ мақсат/бірлескен кәсіпорынның туындауы үшін ортақ жоспардың бар екенін растайтын нақты дәлелдер болуы керек екенін айтты. (Нақты актus reus-тың болмауы ескерілмеді.)

The use of this doctrine has caused concern among academics and practitioners in the legal community and has been the subject of an investigation by the House of Commons Justice Select Committee in the UK. In 2010, a campaign group was formed in the UK called JENGbA (Joint Enterprise: Not Guilty by Association), which seeks reform of the law and supports those convicted by this means. JENGbA asserts that the misapplication of the principle constitutes a form of human rights abuse. On 6 July 2014, Common, a 90 minute television drama written by Jimmy McGovern, was shown on BBC One. It examined the issues surrounding a case of joint enterprise or common unlawful purpose murder. On 7 July 2014, a documentary regarding a number of joint enterprise cases, Guilty by Association, was also shown on BBC One. One of these cases is that of Alex Henry, convicted in March 2014 at the Old Bailey alongside Janhelle Grant Murray and Cameron Ferguson, for the murder of Taqui Khezihi and the non fatal stabbing of Bourhane Khezihi. The court heard how Alex Henry was shopping in Ealing Broadway on a Tuesday afternoon in August 2013 with his two co defendants. He exited the shopping centre with Ferguson to see Grant Murray being confronted by a group of four older men who were unknown to all defendants. CCTV showed that Grant Murray was holding a wine bottle by the neck and Bourhane Khezihi had removed his belt to use as a knuckle duster. A combination of CCTV evidence and mobile phone video footage was used to piece together the 47 second affray in which Alex Henry can be seen running into the affray and running back to the shopping centre. At trial Cameron Ferguson pleaded guilty to murder and grievous bodily harm. Alex Henry and Janhelle Grant Murray were both found guilty by a majority verdict of 11–1. It was their presence at the scene of the spontaneous 47 second affray which was held to amount to encouragement of the stabbing. They both received a life sentence with a minimum prison term of 19 years. On 25 February 2015, an appeal by two convicted murderers, Gerard Childs and Stephen Price, of a Prescot retail park murder, of Jonathan Fitchett, to the Court of Appeal was successful. A young man, Jonathan Fitchett, had been killed at a retail park after an altercation with Childs, who was joined by his friend Price. Although both defendants had punched the victim, an expert medical witness said that just a single punch was fatal, and it was unknown who threw the fatal punch. The Liverpool Crown Court had convicted both of murder using the device of common purpose. The Appeal Court found that there had been no intent to cause really serious injury, and that there was no evidence of "common purpose". The first defendant's conviction was reduced to manslaughter, and the second was reduced to affray. The Court said that for common purpose/joint enterprise to arise, there must be satisfactory evidence of a joint plan. (The absence of precise actus reus was glossed over.)