Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Моцвана саясаткері, жазушы және адам құқықтары жөніндегі белсенді (1959 жылы туған)
Motswana politician, writer, and human rights activist (born 1959)
Юнити Доу (Дисвай; 23 сәуір 1959 жылы туған) – моцваналық заңгер, адам құқықтары жөніндегі белсенді, парламенттің арнайы сайланған мүшесі және жазушы. Бұрын Ботсвананың Жоғарғы сотында судья және Ботсвананың әртүрлі министрліктерінде қызмет еткен. Бечуаналэнд протекторатында тігінші мен фермердің отбасында дүниеге келген Доу, балаларының білім алуын қадағалаған. Модернизациядан бұрын ол дәстүрлі ауылда өсті. 1983 жылы Ботсвана және Свазиленд университетін заң мамандығы бойынша бітірген, бірақ оқуын Свазилендте және Шотландияның Эдинбург университетінде аяқтады, себебі сол кезде Ботсванада заң мектебі болмаған. Бітіргеннен кейін Доу Ботсванадағы алғашқы әйелдер заң фирмасын ашты және 1997 жылы елдің Жоғарғы сотына судья болып тағайындалған алғашқы әйел атанды. Заңгерлік мансабында Доу Ботсванадағы үш маңызды іске қатысты. 1990 жылы ол «Unity Dow v Attorney General» тарихи сот ісінде талапкер болды, ол елдің ұлттық заңдарындағы гендерлік дискриминацияны жойды, бұрынғыда некедегі аналары арқылы балаларға ұлттық статус беруге рұқсат етілмеген. Бұл іс Доуға халықаралық деңгейде танымал болды және Африка бойынша ұлттық заңдардағы гендерлік теңсіздікті жоюға бағытталған өзгерістердің толқынын тудырды. 2006 жылы «Рой Сесана және басқалар Ботсвана үкіметіне қарсы» ісінде төрағалық еткен Доу үкіметтің Басарава халықтарына атамекендерінде өмір сүруге және аң аулауға тыйым салу әрекетіне қарсы шешім шығарды, оларды Орталық Калахари қорығының сыртына көшіруге мәжбүр етті. Ол үкіметтің негізгі қызметтерді қалпына келтіруге, Басарава халқына жерге оралуға және аң аулауға рұқсат алуға, сондай-ақ ерікті түрде қайтып келмегендерге күшпен көшіру салдарынан келген зиянды өтеуге міндеттеді деп шешті. 2014 жылы Доу LEGABIBO (Ботсвана лесбиянкалары, гейлері және бисексуалдары) ұйымын азаматтық және ұлттық тіркеу департаментіне тіркеу ісінде құқықтық кеңесші болды және ұйымды тіркеуге рұқсат беру туралы үкімет шешіміне қол жеткізді. Доу алғаш рет 2014 жылы Ұлттық Ассамблеяға сайланды, оны президент Ян Хама парламенттің арнайы сайланған мүшесі ретінде ұсынды. Алғашқыда Білім беру министрінің орынбасары болып тағайындалды, ал 2015 жылы Білім беру және дағдыларды дамыту министрі болды. Кейіннен ол Негізгі білім беру министрі, Инфрақұрылым және тұрғын үй даму министрі, Халықаралық істер және ынтымақтастық министрі қызметтерін атқарды, 2020 жылы парламент депутатының қарапайым мүшесіне айналды. Ол көптеген халықаралық комиссиялар мен комитеттерде жұмыс істеп, Кения, Палестина, Руанда және Сьерра-Леонедегі адам құқықтарына қатысты заңдардың қолданылуын бағалады. 2000 жылы Доу романдар жариялай бастады, олар көбінесе әлеуметтік және құқықтық мәселелерге, сондай-ақ гендерлік және билік құрылымдарына олардың әсеріне назар аударды. Оның туындылары зорлық-зомбылық, басқыншылық және адам құқықтарын бұзу арқылы пайдалану және әлеуметтік тәжірибелерді зерттейді. Ол гуманитарлық қызметі үшін көптеген марапаттар мен наградалар алды, соның ішінде 2010 жылы Францияның Құрмет легионы орденімен марапатталды.
Unity Dow ( Diswai; born 23 April 1959) is a Motswana lawyer, human rights activist, specially elected member of parliament, and a writer. She formerly served as a judge on the High Court of Botswana and in various Botswana government ministries. Born in the Bechuanaland Protectorate to a seamstress and a farmer, who insisted on their children obtaining an education, Dow grew up in a traditional rural village before modernisation. She earned a law degree in 1983 from the University of Botswana and Swaziland, though her studies were completed in Swaziland and University of Edinburgh, Scotland, as Botswana had no law school at the time. After her graduation, Dow opened the first all woman law firm in Botswana and in 1997 became the first woman to be appointed as a judge to the country's High Court. During her time in law, Dow was involved in three historic cases in Botswana. In 1990, she was the plaintiff in the landmark legal case, Unity Dow v Attorney General, which ended the gender discrimination in the nation's nationality laws that had previously not allowed children to derive nationality from their married mothers. The case gained Dow international attention and sparked a wave of changes eliminating gender disparity in nationality laws across Africa. In 2006, as the presiding judge in the case of Roy Sesana and Others v. the Government of Botswana, Dow ruled against the government's actions to prohibit the Basarwa indigenous people from living and hunting on their ancestral lands, forcing them to resettle outside the Central Kalahari Game Reserve. She ruled that the government had to restore basic services, allow the Basarwa to return to the land and obtain hunting permits, and pay damages to those who had been forcibly relocated if they chose not to return. In 2014, Dow served as legal counsel for LEGABIBO (Lesbians, Gays & Bisexuals of Botswana) in their case to register their organisation with the Department of Civil and National Registration and successfully received a ruling for the government to allow the organisation to be registered. Dow was first elected to the National Assembly in 2014, when she was nominated by President Ian Khama as a special elected member of parliament. She was first appointed as an Assistant Minister of Education and in 2015 became the Minister of Education and Skills Development. Subsequently she served as Minister of Basic Education, Minister of Infrastructure and Housing Development, and Minister of International Affairs and Cooperation, before becoming a backbencher in 2020. She has served on numerous international commissions and committees, evaluating the application of laws affecting the human rights of people in Kenya, Palestine, Rwanda and Sierra Leone. In 2000, Dow began publishing novels, typically focusing on social and legal issues and their impact on gender and power structures. The works examine social practices and exploitation through abuse, violence, and suppression of human rights. She has received numerous accolades and honours for her humanitarian work, including the Legion of Honour in 2010.
Ерте өмір және білім
Юнити Дисвай 1959 жылдың 23 сәуірінде Ботсвананың (сол кезде Бечуаналенд протектораты) Кгатленг ауданындағы Мочудиде Фири мен Маэфшане Дисвайдың (Мосей мен Эллен Дисвай деп те белгілі) отбасында дүниеге келді. Олар Мосуарва тайпасының ұрпақтары және БаКгатла тайпасының мүшелері еді. Ол өскен ауылда асфальтталған жолдар, электр қуаты және ағын су болмады. Телефон да болған жоқ, ал ол жасөспірім шағына дейін тоңазытқышты, жиырмаға толғанға дейін теледидарды көрген емес. Оның анасы тігінші болған, сецвана тілінде оқи да жаза білген, бірақ ағылшын тілін білмеген. Әкесі шағын шаруашылықпен айналысып, ағылшын тілінде сөйлеп, оқитын. Әкесі мектепте оқып жүргенде Форт-Хэр университетіне стипендия жеңіп алған, бірақ стипендия басшының ұлына берілді. Ата-анасы үшін білім маңызды міндетке айналды, жеті баласының алтауы университет бітірді. Олардың батыс үлгісіндегі курстары сол кездегі Ботсвананың ауылдық жерлері үшін ерекше еді. Дисвай бастауыш және орта білімін Мочудиде алды. Орта мектепті бітіргеннен кейін Ботсвана және Свазиленд университетінде заң мамандығын оқыды. Ботсванада заң мектебі болмағандықтан, британдық көмек бағдарламасы бойынша ол Свазилендтегі университетке қатысып, Эдинбург университетінде (Шотландия) екі жыл оқыды. 1983 жылы Ботсвана және Свазиленд университетінен заң бакалавры дәрежесін алды.
Unity Diswai was born on 23 April 1959, in Mochudi, Kgatleng District, Botswana (which at the time was the Bechuanaland Protectorate), to parents Phiri and Maefshane Diswai (also known as Moses and Ellen Diswai), descendants of the Mosarwa indigenous people and members of the BaKgatla tribe. The rural village in which she grew up had no paved roads, electricity nor running water. There were no telephones and she had not seen a refrigerator until she was a teenager, nor a television until she was twenty. Her mother was a seamstress, who was able to read and write in SeTswana, but not English. Her father, who worked a small farm, spoke and read English. When her father was at school, he won a scholarship to attend the University of Fort Hare, but the scholarship was given to the chief's son instead. For both her parents, education became a priority and six of their seven children completed their university studies. Their Western courses were unusual for rural Botswana at the time. Diswai completed her primary and secondary education in Mochudi. After high school, she studied law at the University of Botswana and Swaziland. Because there was no law school in Botswana at the time, under a British aid program she attended university in Swaziland and completed two years of study in Scotland, at the University of Edinburgh, before she earned her Bachelor of Laws in 1983 from the University of Botswana and Swaziland.
Карьерасының алғашқы жылдары (1983-1991)
Дисвай 1983 жылы адвокаттық біліктілікті алып, Габоронеде қылмыстық прокурор ретінде Бас прокурордың кеңсесінде жұмыс істей бастады. 1984 жылдың 7 наурызында ол АҚШ азаматы Питер Нейтан Доуге тұрмысқа шықты. Олар үш баласымен Мочудиде тұрды. 1986 жылы Доу жеке практика ашып, қылмыстық құқық саласында маманданды, соның нәтижесінде Dow Malakaila фирмасын құрды – елдегі әйелдерден тұратын алғашқы заң фирмасы. Сол жылы ол Ботсванадағы әйелдердің алғашқы тобының – Emang Basadi (Әйелдер үшін тұрыңыз) құрылтайшыларының бірі болды. 1988 жылы фирманың атауы Dow Lesetedi and Company деп өзгертілді. Сол жылы ол Оңтүстік Африкадағы Әйелдер және Заң (WLSA) ұйымын құрды, оның мақсаты сот арқылы әйелдер мен балалардың құқықтарын қорғау болды. 1988 жылдан 1991 жылға дейін Доу WLSA үшін зерттеу жұмыстарын жүргізіп, көрші елдердің алтысындағы әйелдердің адам құқықтарына қатысты аймақтық зерттеуді аяқтауға көмектесті. 1990 жылы ол әйелдердің құқықтары туралы білім беруді кеңейту мақсатында Metlhaetsile әйелдер ақпараттық орталығын құруға көмектесті. 1990 жылы Доу Ботсвананың Жоғарғы сотына Ботсвананың ұлттық заңына шағымдану үшін сотқа жүгінді. 1984 жылғы Азаматтық кодекске сәйкес, ұлттықты анасы арқылы тек заңды емес балалар ғана ала алатын еді. Питермен туған үш баласының екеуі олардың некесінен кейін дүниеге келгендіктен, олар батсваналықтар деп есептелмеді. Питердің 1992 жылы тұруға рұқсаты бітіп қалғанда, оның отбасы көшіп кетуге немесе бөлінуге мәжбүр болуы мүмкін деген қорқынышпен Доу "Unity Dow v Attorney General" ісін бастады, онда Азаматтық кодекс кемсітушілік екенін және оның адамгершілікке жатпайтын жазадан қашу құқығын бұзатынын айтты. Сот Доудың пайдасына шешім шығарды, заңның оның кімге үйленетінін таңдау еркіндігіне әсер ететінін, күйеуі мен балаларының тұруға рұқсаты жаңартылмаса, оны отбасынан айыруы мүмкін екенін және кемсітушілік екенін растады.
Diswai qualified as an attorney in 1983 and began working in the chambers of the Attorney General as a criminal prosecutor in Gaborone. She married a United States national, Peter Nathan Dow, on 7th March 1984. The couple made their home in Mochudi, with their three children. In 1986, Dow entered private practice specialising in criminal law, opening the firm Dow Malakaila, the first all woman law firm in the country. That year, she became one of the founding members of the first women's group in Botswana Emang Basadi (Stand Up for Women). In 1988, the firm's name was later changed to Dow Lesetedi and Company. That year, she co founded the organisation Women and Law in Southern Africa (WLSA) to advocate for women and children's rights through litigation. From 1988 to 1991, Dow conducted research for WLSA, helping to complete a regional study on human rights for women in six neighboring countries. In 1990, she helped establish the Metlhaetsile Women's Information Centre to promote education on women's rights under the law. In 1990, Dow filed suit in the High Court of Botswana to challenge the Nationality law of Botswana. Under the 1984 Citizenship Act, only illegitimate children could derive nationality through their mother. As two of her three children with Peter were born after their marriage, they were not considered Batswana. Fearful that there was a possibility that when Peter's residency permit expired in 1992, her family might be forced to move or split up, Dow initiated Unity Dow v Attorney General, alleging that the Citizenship Law was discriminatory and contravened her right to avoid demeaning and inhumane punishment. The court found in favour of Dow concurring that the law impacted her free choice of whom to marry, could force her to be separated from her family if her husband and children's residency permits were not renewed, and was discriminatory.
Ортаңғы мансабы (1991-2009)
Доу 1991 жылы заңгерлік тәжірибасынан екі жылға демалыс алды. Осы уақыт ішінде ол Габоронедегі Баобоб бастауыш мектебі мен СПИД-ке қарсы күрес трастын құрды. 1992 жылдан 1994 жылға дейін WLSA координаторы болып жұмыс істеді, ал оның ісі бойынша апелляциялық шағым қаралып жатқанда. Апелляция кезінде, Attorney General v Unity Dow ісінде мемлекет әйелдерге қарсы дискриминация Конституциялық ережелермен қорғалады деп мәлімдеді. Бас прокурор Доуның заңды тұлға екенін жоққа шығарып, оның жеке басына ешқандай зиян келмегенін айтты. Апелляциялық сот, төраға судья Остин Амиссах басшылығымен, жыныстық дискриминация Конституцияға қайшы екенін және дәстүрлі әдет-ғұрыптар Конституцияның заң алдында теңдікке қатысты ережелерін немесе Ботсвана қол қойған халықаралық келісімдердегі міндеттемелерді жоя алмайды деген шешімге келді. Соттағы заңды тұрғыдан қалу мәселесі бойынша, оның заңнан зиян көруі мүмкін екенін дәлелдеуі жеткілікті екені, ал зиян келгенін дәлелдеуі міндетті емес екені және отбасынан айырылу оны қадір-қасиетсіз және адамдық емес жағдайға түсіруі мүмкін екені анықталды. Үш дауысқа екі дауыспен Апелляциялық сот Төменгі сот шешімін аз өзгерістермен бекітті, Азаматтық кодекстің 4 және 5-баптары конституцияға қайшы деп жариялады. Осы тарихи шешімнің нәтижесінде 1995 жылы Азаматтық кодекске түзетулер енгізіліп, Ботсванада ұлттық азаматтық алудағы гендерлік теңсіздік жойылды. Бұл шешім Африкадағы әйелдер ұйымдарына ұлттық заңдарын өзгертуді және гендерлік теңсіздікті жоюды талап етуге негіз болды, нәтижесінде Африка елдерінің жартысына жуығы 2010 жылға дейін ұлттық заңнаманы өзгертті. 1994 жылдан 1998 жылға дейін Доу Метлхаетсиле әйелдер ақпараттық орталығының директоры болды және сол жылдары 1995 жылы «Азаматтық ісі» атты кітабын жариялады, онда оның ісі бойынша сот процесі туралы толық мәлімет берілген. 1996 жылы ол балаларға жәрдемақы төлеу ісімен айналысты, нәтижесінде қолдау туралы заңдарға түзетулер енгізілді, ал 1997 жылы ол әйелдерге қатысты зорлық-зомбылық синдромы туралы іс ұсынды, бұл әйелдер үшін маңызды мәселе деп санайды. Сол жылы Доу Ботсвананың Жоғарғы сотының судьясы болып тағайындалды және 1998 жылдың қаңтарында сотқа қызмет ете бастады. Оның тағайындалуы Жоғарғы сотта судья болып тағайындалған әйелдің алғашқы реті болды. 2004 жылы Доу Сиерра-Леонедегі халықаралық әйелдердің адам құқықтарын іске асыруды қарау үшін Біріккен Ұлттар Ұйымының миссиясына қатысты. Миссия құрамында Ганалық Шарлотта Абака, әйелдерге қарсы дискриминацияны жою жөніндегі комитеттің бұрынғы төрағасы; Түркияның Анкара қаласында орналасқан Таяу Шығыс техникалық университетінің гендерлік және әйелдер зерттеу бағдарламасын құрған Ферйде Акар; Ганалық заңгер және Аккрадағы Гендерлік зерттеулер мен адам құқықтарын құжаттау орталығының негізін қалаушы Доркас Кокер Аппиа; және Оңтүстік Африкалық, Пенсильвания мемлекеттік университетінің заң профессоры Тиянжана Малуа болды. Доу 2004 жылы Халықаралық заңгерлер комиссиясының комиссары болып сайланды және 2009 жылы осы лауазымға қайта сайланды. 2006 жылы ол Халықаралық заңгерлер комиссиясының атқару комитетіне алты қайта сайланған комиссармен және үш жаңа мүшемен, соның ішінде өзі, серб Воин Димитриевич және палестиналық Раджи Суранимен сайланды. Доу Марупинг Диботело және Мфафи Пхумафимен бірге 2002 жылы Басарава халқы (кейде Калахари бұшмандары деп аталады) Жоғарғы сотқа Ботсвана үкіметіне қарсы Рой Сесана және басқалар ісін қозғады. Бұл іс олардың Орталық Калахари қорығындағы атамекендік жерлерінен күштеп шығарылуына қатысты. Сесана мен Кеива Сетлхобогва Ботсвана үкіметі қорықта сумен жабдықтауды тоқтатқанда, мектеп оқушыларына денсаулық сақтау және көлік қызметтерін ұсынбағанда, жетім балалар мен кедейлерге азық-түлік таратуды тоқтатқанда және Басарава халқын олардың қоныстарынан күштеп шығаруға тырысқанда 241 басқа да талапкер атынан іс қозғады. Олар өздерінің талабына жануарлар дүниесі және ұлттық парктері департаментінің рұқсатсыз қорыққа кіруге немесе оларға арнайы аңшылық лицензияларын беруден бас тартуын қосты. Төрт жылдық сот отырысынан кейін 2006 жылы Доу қызметтерді тоқтату және Басарава халқын күштеп көшіру олардың Конституциялық қорғалған өмір сүру құқығын бұзу болып табылады деген шешімге келді. Ол қызметтерді қалпына келтіруді және көшірілгендерге, қайта оралуға ниеті жоқтарға өтемақы төлеуді бұйырды. Аң аулау лицензиясы мәселесі бойынша үш судья да олардың заңсыз түрде ұсталғанына келісті, өйткені департамент рұқсат беруге міндетті болмаса да, дәстүрлі түрде рұқсаттар беріп келген, ал рационды тоқтатумен бірге рұқсаттарды ұстап тұру Басарава халқының өзін қамтамасыз ету қабілетіне әсер етті. Қорыққа кіруге рұқсат алу мәселесі бойынша Доу Басарава халқының еркін қозғалу құқығын жүзеге асыруына кедері келтіретінін анықтады. Заң профессоры Клемент Нгонг'оланың сөзіне сәйкес, бұл іс Ботсванадағы табиғи халықтың атамекендік жерлеріне құқығын мойындаған алғашқы шешім болды. 2007 жылы Доу Халықаралық құқықтық көмек консорциумының Руанданың сот жүйесін бағалау және елдің қақтығыстардан шығу және сот жүйесін жаңарту жолдарын анықтау бойынша арнайы миссиясына қатысты, соның ішінде 1994 жылғы геноцидке қатысқан күдіктілерге әділ сот процесін қамтамасыз ету. Оның төрағалық еткен соңғы істердің бірі алкогольдік сусындарға үкіметтік салықты арттыруға қатысты. Доу 30 пайыздық өсімді күшін жойды және ақыры іс тоқтатылды. Ол 2009 жылдың сәуір айында Вашингтон және Ли университетінің құқық мектебінде (Вирджиния штаты, Лексингтон қаласы) және Огайо штатындағы Цинциннати университетінде оқыту үшін судьялық қызметтен кетті, содан кейін Нью-Йорк қаласындағы Колумбия құқық мектебінде қонақ профессор болып жұмыс істеді.
Dow had taken a two year sabbatical from her law practice in 1991 for the case and during that time, she co founded the Baobob Primary School in Gaborone and the AIDS Action Trust. She served as a coordinator for WLSA from 1992 to 1994, while the appeal of her case was pending. During the appeal, Attorney General v Unity Dow, the state argued that discrimination against women was protected by the constitutional provisions to preserve the traditional customs of Botswana, which was a patrilineal society. The Attorney General also denied that Dow had standing, claiming she personally had suffered no actual harm. The Court of Appeal, led by Judge President Austin Amissah, concluded that sex discrimination contravened the Constitution and that customary tradition could not override the constitutional provisions for equal protection under the law, or the obligations Botswana had under the international agreements to which it was a signatory. On the issue of standing, the court found that she only had to prove that there was a possibility that she would be harmed by the law, not that she had been, and separation from her family would be degrading and inhumane. In a three to two majority decision, the Court of Appeal affirmed the High Court ruling with slight modifications, declaring Sections 4 and 5 of the Citizenship Act were unconstitutional. As a result of the landmark ruling, in 1995 the Citizenship Act was amended to remove gender disparity in the acquisition of nationality in Botswana. The ruling became the basis for women's groups throughout Africa to press for change in their nationality laws and eliminate gender disparities, resulting in nearly half of Africa's countries amending legislation on nationality by 2010. From 1994 to 1998, Dow served as the director of the Metlhaetsile Women's Information Centre and during that time published The Citizenship Case in 1995, detailing the legal proceedings of her case. In 1996, she worked on a case involving child maintenance that resulted in an amendment to the laws for support, and in 1997 she presented a case on battered woman syndrome, considering these to be significant issues for women. That year, Dow was appointed as a judge to the High Court of Botswana, and began serving the court in January 1998. Her appointment marked the first time a woman had been appointed to serve as a judge on the High Court. In 2004, Dow served as part of a United Nations mission to review the domestic application in Sierra Leone of international women's human rights with Ghanaian Charlotte Abaka, former chair of the Committee on the Elimination of Discrimination against Women; Feride Acar, founding chair of the Middle East Technical University's gender and women's studies programme, in Ankara, Turkey; Dorcas Coker Appiah, Ghanaian lawyer and co founder of the Gender Studies and Human Rights Documentation Centre in Accra; and South African, Tiyanjana Maluwa, a law professor at Pennsylvania State University. Dow was elected as a commissioner of the International Commission of Jurists in 2004 and re elected to the post in 2009. In 2006, she was elected to serve on the executive committee of the International Commission of Jurists with six returning commissioners and three new members, including herself, Vojin Dimitrijević of Serbia and Raji Sourani of Palestine. Dow was the presiding judge, along with Maruping Dibotelo and Mphaphi Phumaphi, for the Roy Sesana and Others v. the Government of Botswana case brought to the High Court in 2002 by the Basarwa people (sometimes referred to as Kalahari bushmen) concerning their removal from their ancestral lands in the Central Kalahari Game Reserve. Sesana and Keiwa Setlhobogwa brought the case on behalf of 241 other litigants when the Government of Botswana terminated the water supply in the reserve, refused to provide health services and transport for school children, stopped food distribution to orphans and the poor, and attempted the forced removal of the Basarwa from their settlements. They amended their case to include the refusal of the Department of Wildlife and National Parks to permit them to enter the reserve without a permit or issue special game licences to them. After a four year hearing, in 2006, Dow concluded that termination of services and forced relocation of the Basarwa represented an infringement to their constitutionally protected right to life. She ordered that services be restored and that damages should be paid to those who had been relocated and had no wish to return. On the issue of game licences, all three justices concurred that they had been unlawfully withheld, as although the Department of Wildlife was not obligated to issue permits, they had traditionally done so; withholding them while at the same time stopping rations, impacted the Basarwa peoples' ability to sustain themselves. On the issue of permits to enter the reserve, Dow found that they hampered the Basarwa people in exerting their rights of free movement. The case, according to law professor Clement Ng'ong'ola was the first decision in Botswana to recognise the rights of indigenous people to their ancestral lands. In 2007, Dow served as a member of a special mission of the International Legal Assistance Consortium to assess the Rwandan judicial system and evaluate how the country could emerge from its past of conflict and rehabilitate its justice system to ensure that defendants in the 1994 genocide cases receive a fair trial. One of the last cases upon which she presided concerned a government tax increase on alcoholic beverages. Dow delayed implementation of the 30 per cent increase and the case was ultimately dropped. She retired from the bench in April 2009 to lecture at the Washington and Lee University School of Law in Lexington, Virginia and the University of Cincinnati in Ohio, prior to serving as a visiting professor at Columbia Law School in New York City.
Кейінгі мансабы (2010 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
2010 жылдың ақпан айында Доу Dow & Associates заң фирмасын құрды, ал сол айда Кения президенті оны Кенияның жаңа конституциясын іске асыруға көмектесетін Уақытша тәуелсіз конституциялық дауларды шешу сотының судьясы ретінде антқа шақырды. 2011 жылы ол Халықаралық заңгерлер комиссиясының Атқару комитетінің төрағасы болып сайланды. Сол жылы Доу Рики Кгоситау және тағы бір трансгендер белсендісімен бірге олардың сәйкес жынысына қатысты жеке куәлік алуға кедерігі келген мәселе бойынша жұмыс істей бастады. Ол кезде Ботсванада трансгендер адамдар ресми құжаттардағы жыныстық белгілерін өзгертуге заңдық мүмкіндік болмады. Белсенділер Азаматтық және Ұлттық тіркеу кеңсесіне құжаттарын өзгерту үшін жүгінгенде, оларға сот шешімі алу туралы кеңес берілді. Олар Доудан көмек сұрады, ол өз кезегінде Оңтүстік Африкалық сот ісі жөніндегі орталыққа заңдық көмек және қаржылық қолдау үшін жүгінді. Іс әділ қаралуын қамтамасыз ету және істің ұтылу мүмкіндігін болдырмау үшін ЛГБТ құқықтары бойынша прецедент құру және гендерлік белгіні өзгерту ісін кейінге қалдыру туралы шешім қабылданды. Осы мақсатта Доу адам құқықтары жөніндегі LEGABIBO (Ботсвана лесбиянкалары, гейлері және бисексуалдары) ұйымын Азаматтық және Ұлттық тіркеу департаментіне тіркеу үшін сотта өкілдік етті. Ұйымды тіркеуден департамент директоры және Еңбек және Ішкі істер министрі Эдвин Батшу бас тартты, себебі гомосексуалдық актілер елде заңсыз деп есептелді. Доу ұйымды тіркеуден бас тарту еркін қауымдасу құқығын бұзады деп мәлімдеді және бұл іс жыныстық актілерге қатысу құқығы емес, мүшелер ақпаратты жинап, бөлісе алатыны туралы екенін айтты. 2014 жылы Жоғарғы сот судьясы Терренс Ранноуэн ұйымды тіркеуден бас тарту және жиналуға рұқсат бермеу Конституцияның 3, 12 және 13-баптарын бұзады деп шешті, олар сөз бостандығы, қауымдасу бостандығы және жиналу бостандығы құқықтарын қамтамасыз етеді. 2012 жылдың 6 шілдесінде Доу Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі кеңесі тарапынан Израильдің Батыс жағалаудағы елді мекендерінің палестиналықтарға тигізетін әсерін зерттеу үшін үш тәуелсіз сарапшының бірі ретінде тағайындалды. Сол жылы ол саясатқа қатысып, Ботсвана Демократиялық партиясына қосылды. Ол 2014 жылғы жалпы сайлауда Мочуди Батыс округінен кандидат болды, бірақ Ұлттық Ассамблеядағы мандатты жеңе алмады. 2014 жылдың 28 қазанында Доу президент Ян Хама тарапынан тағы алты кандидатпен бірге парламенттің арнайы сайланған мүшесі ретінде ұсынылды. Кеннет Матамбо, Китсо Мокайла және Эрик Молалемен бірге ол дауыс беруде жеңіске жетіп, Үкіметте Білім министрінің көмекшісі болып тағайындалды. 2015 жылдың ақпан айында Хама оны Ботсвананың вице-президенті Могвееци Масисидің орнына Білім және дағдыларды дамыту министрі етіп тағайындады. Министрлікте жұмыс істеген кезінде Доу Сейшель аралдарындағы мұғалімдерді Ботсванада оқыту және Сейшель аралдарындағы мұғалімдердің жетіспеушілігіне көмектесу үшін Ботсвана мұғалімдерін шетелге жіберу бағдарламасын құрды. Ол 2016 жылдың қыркүйегіне дейін осы лауазымда болды, содан кейін кабинеттегі өзгерістер кезінде Негізгі білім министрі болып тағайындалды. 2018 жылдың наурыз айында Хама президенттік лауазымнан кеткеннен кейін, Доу жаңа президент Масиси тарапынан Білім министрлігінен Инфрақұрылым және тұрғын үй даму министрлігіне ауыстырылды. 2018 жылдың 20 маусымында кабинеттегі қайта құру кезінде ол Халықаралық істер және ынтымақтастық министрі болып тағайындалды, бұрын Халықаралық істерді басқарған Винсент Тина Серетсемен лауазымдарды ауыстырды. Масиси 2019 жылғы жалпы сайлауда президенттікке жеңіп, Доуды Ботсвананың 12-ші парламенті үшін Халықаралық істер және ынтымақтастық министрі ретінде қайта бекітті. 2020 жылдың қаңтарында Доу қыздары Чеше мен Наташамен бірге Кгатленг округіндегі Мочуди қаласында Доу академиясын ашты. Жеке мектепте бастауыш және орта білім беріледі. 2020 жылдың тамызында Доу министрлігінен кетіп, оның орнына кабинеттегі қайта құру кезінде Лемогонг Квапе тағайындалды. Доу бұл туралы былай деді: "Министр ретінде сіз көбінесе өз портфеліңіз туралы сөйлейсіз. Бірақ артқы қатарда отыру ұлттық мүддеге қатысты көптеген мәселелерді талқылауға мүмкіндік береді. Менің партиялық ұстанымым ғана шектеу қояды".
In February 2010, Dow founded the legal firm Dow & Associates and that same month was sworn in by the Kenyan President as one of the justices on the Interim Independent Constitutional Dispute Resolution Court to help implement Kenya's new constitution. In 2011, she was elected as chair of the Executive Committee of the Commissioner of the International Commission of Jurists. That year Dow began to work with Ricki Kgositau and another transgender activist regarding their inability to obtain identity cards with their appropriate gender. At the time in Botswana there was no legal means for transgender people to adjust their gender markers on official documents. When the activists approached the Civil and National Registration office to change their documents, they were advised to obtain a court order. They enlisted Dow to assist them, and she in turn contacted the Southern African Litigation Centre to help with legal aid and financial support. To assure that the matter would be given a fair hearing, and eliminate the possibility of losing the case, a decision was made to establish precedent for LGBT rights in a case with less risk of harm and delay the gender marker cases. To that end, Dow represented the human rights organisation LEGABIBO (Lesbians, Gays & Bisexuals of Botswana) in their case to register their organisation with the Department of Civil and National Registration. The organisation had been refused registration by both the director of the department and Edwin Batshu, the Minister of Labour and Home Affairs, on the grounds that homosexual acts were illegal in the county. Dow argued that refusing to register the organisation violated the right of free association and advised that the case was not about the right to engage in sexual acts, but whether the members could gather and share their information collectively. In 2014, Justice Terrence Rannowane of the High Court ruled that refusing to register the group and allow them to assemble was in violation of the Constitution, Sections 3, 12, and 13, which grant the right to freedom of expression, freedom of association, and freedom of assembly respectively. On 6 July 2012 Dow was appointed by the United Nations Human Rights Council as one of three independent experts to conduct a fact finding mission on how Israel's West Bank settlements affect Palestinians. That year, she decided to enter politics and joined the Botswana Democratic Party. She ran in the 2014 general election for the Mochudi West District, but lost her bid for a seat in the National Assembly. On 28 October 2014, Dow was nominated, along with six other candidates, by President Ian Khama of Botswana as a special elected member of parliament. Along with Kenneth Matambo, Kitso Mokaila, and Eric Molale, she won the ballot and was appointed as the Assistant Minister of Education in the Government. In February 2015, she was appointed as Minister of Education and Skills Development by Khama, succeeding Mokgweetsi Masisi, the sitting Vice President of Botswana. During her time in the Ministry, Dow established a programme to train teachers from Seychelles in Botswana and send Batswana teachers abroad to assist Seychelles with their teacher shortage. She served in that capacity until September 2016, when in a cabinet shuffle, she was appointed as Minister of Basic Education. After Khama stepped down as president in March 2018, Dow was shifted by incoming President Masisi from Education to the post of Minister of Infrastructure and Housing Development. On 20 June 2018, in a cabinet reshuffle, she was named Minister of International Affairs and Cooperation, swapping her seat in Infrastructure and Housing with Vincent Tina Seretse, who had held International Affairs previously. Masisi won the presidency in the 2019 general election and reconfirmed Dow as Minister of International Affairs and Cooperation for the 12th parliament of Botswana. Along with her daughters Cheshe and Natasha, Dow opened the Dow Academy in Mochudi, Kgatleng District in January 2020. The private school offers primary and secondary education. In August 2020, Dow relinquished her ministry and was replaced by Lemogang Kwape in a cabinet reshuffle. Dow said of the move, "As a minister you speak predominantly about your portfolio. But the backbench gives you the liberty to interrogate a wide variety of issues of national interest. The only limitation is my party position on a given subject".
Жазу
2000 жылы Доу көркем әдебиеттер шығара бастағанда, Ботсванадан тыс жерлерде оқырмандарға қол жеткізген бірнеше Ботсвана жазушылары болды. Бұған себептердің бірі – бацвана басшылығының британдықтардың өз аумағын Оңтүстік Африкамен біріктіруіне қарсылық білдіруі, бұл пан-африканизмге қарсы қорғаныспен қарсы тұруды және елдің инфрақұрылымы мен академиялық дамуына инвестициялардың жетіспеушілігін тудырды. Оның көркем және көркем емес шығармалары әлеуметтік және құқықтық мәселелерді және олардың гендерлік және билік құрылымдарына әсерін біріктіреді. Доудың әр еңбегінде билік қатынастарының тепе-теңдігіне әкелетін және әйелдерге қарсы зорлық-зомбылықты, балаларды жыныстық қорлауды, СПИД дағдарысын және гендерлік теңсіздікті қозғайтын әлеуметтік тәжірибелер қарастырылады. Оның кейіпкерлері ақылға қонымды әдетке қарсы тұру үшін ақыл-ойды қолданады, бірақ оқырманға дәстүрлі мәдениеттің маңыздылығын еске салады. Алғашқы романы "Фар мен Бейон" (2000) романында Доу СПИД эпидемиясы мен зорлық-зомбылықтың отбасыларға әсер етуіне, атап айтқанда патриархалды қоғамда өмір сүретін әйелдердің әкесіз отбасылармен қалай күресуіне, оның Ботсвананың ауылдық жерлерінде болған апатқа назар аударды. Ол мәдени тәжірибелердің, әдет-ғұрыптардың және институттардың қыздар мен әйелдерге еркекке бағдарланған құрылымдарды қолдану арқылы қойған шектеулерін зерттейді. Бұл әңгіменің тақырыбы: Сауатсыз ана, өзін-өзі қамтамасыз ету мүмкіндігі шектеулі, күйеуі мен екі ұлы СПИД-тен қайтыс болды, екіншісі оны тастап кетті, ал үшіншісі оны қорлады. Мара ұлдарының өлімін жасырын жаудың қолына тапсырып, жауды көріпкелге барып жауап сұрайды. Оның қызы Моссе (әйел дегенді білдіреді), Моса деп аталады, ал қалған ұлы Стэн, бауырларының неліктен қайтыс болғанын түсіндіру үшін күрәбашының рәсімдерін сенбесе де, олар белгіленген рәсімдермен бірге жүреді. Моза жүкті екенін білгенде, оның әкесі оны тастап кетеді. Отбасын сауықтыру үшін Моза ерлер мен әйелдерді бөліп, ерлердің рөлін көтеретін әлеуметтік үрдістерді бағалайды, әйелдерді өздерінің қателіктерін елемеуге үйретеді. Отбасы мен мәдениетке адал болып, ол қоғамда өнегелі әрекеттерді қабылдамауға үйреніп алады. Осылайша Доу қоғамдағы қателіктерге қоғамның көңіл бөлмеуінің және үндемеуінің идеологиялық шатасуға және күштілердің күшсіздерді пайдалануына қалай әкелетінін зерттейді. Дэйвтің екінші романы "Айыпсыздардың айқайлауы" (2001) да осыған ұқсас тақырыптар бар. Ол полиция сыбайлас жемқорлығы, салт-дәстүрлі кісі өлтіру, институционалдық құпиялық және қоғамдық үнсіздікке толы елде әйелдердің өкілеттілігін зерттейді. Дифэконың мәдени практикасын зерттей отырып, Доу байлар мен билік иелері сауатсыз ауыл тұрғындарын қалай пайдаланып, биліктің үндемеуін қалай сатып алатынын көрсетеді. Кітапта кішкентай қыз өз ауылының маңындағы бұтада өлтіріледі және бұл жағдай туралы ақпаратты полиция мен оның аймағындағы қуатты адамдар жасырады. Оның денелерін шауып тастауы романда қоғамның мұндай әрекеттерді мойындамауының символы ретінде жасырылады. Басты кейіпкер Амантел Бокаа өзінің ұлттық қызметін (Ботсванада Тирело Сечаба деп аталады) аяқтап жатыр. Ол тағайындалған клиниканың шкафында қанды киімдерді табады. Киімдер бұрынғы құрбандыққа тиесілі, бірақ ауыл тұрғындарына ұсынылған кезде бұл факт олардан жасырынғанын біледі. Ауыл тұрғындары Боқаға биліктің теріс көзқарасына ұшырамайтынына сенгендіктен, ол ауыл тұрғындары атынан полицияға сөйлеуге таңдалады. Әйел және бала болғандықтан ол күшсіз болып көрінеді, бірақ оған қарсылық пен сенімге күмән келтіруге үйреткен білім беруі оған үнсіздік кодексіне және әлеуметтік кедергілерге қарсы тұру үшін күш пен сенімділік береді. Доудың жұмысы тек қана билік қатынастарына ғана емес, сонымен қатар, ырымдық кісі өлтіру мен әйелдерді өлтірудің қорқынышына да назар аударады. Ол әйелдер осындай әрекеттерді тоқтату үшін саясатты өзгертудің қозғаушы күші болады деген сенімін білдірді. "Фар мен Бейон" алғаш рет Ботсванада шығарылды, кейіннен Австралияда жарияланды. "Айыпсыздардың айқайлауы" алғаш рет Австралияда басылып, 2003 жылы Оңтүстік Африкада қайта басылды. Оның үшінші романы "Жоңғарласу шындығы" сол жылы Австралияда жарық көрді, келесі жылы Оңтүстік Африкада жарық көрді. Доу тағы да сынға алынатын мәдени тәжірибелер мен әлеуметтік нормаларды оларға қарсы күрес стратегиясымен бірге бағалады. Бұрын ол Африка қоғамын және Батыс модернизмі мен жергілікті дәстүрлердің арасындағы мәселелерді зерткенімен, бұл жұмыста жергілікті мәдениеттегі жақсы және жаман әдеттермен келісудің тепе-теңдігіне назар аударады. Доу ауылда тұратын жас қыз Моней кейіпкерін пайдаланып, ауызша дәстүрлерді және балаларды моральдық нұсқаулармен қамтамасыз ету және әлеуметтік бақылау құралы ретінде халық ертегілері мен аңыздарды қолдануды зерттейді. Кітап монитор кесірткесін өлтірудің нәтижесінде қатты дауыл болады, альбинизммен достық құру бақытсыздыққа әкеледі немесе бұқаның зәр ішуге көмектеседі деген сенім сияқты мәселелерді сөздейді. Сонымен қатар, кітапта балаларды жұтып алатын еркек монстр және жас қыздарға жыныстық зорлық көрсетіп, оларды жемқорлайтын дін қызметкері туралы әңгімелер де бар. Осы әңгімелердегі тақырыптар "Жоңғарласу шындығын" Доудың алғашқы екі романымен байланыстырады және қыздар мен әйелдер білім және тәуелсіз ойлау арқылы өз күштерін дамыта алатынын көрсетеді. Доу әлеуметтік күрделілікті талдау үшін әртүрлі араласуларды қолданады, ешқандай қарапайым шешімдер жоқ екенін мойындайды. "Жоңғарласу шындығы" 2006 жылы жасөсперімдер санатындағы Перси Фитцпатрик жүлдесіне үміткер болды. Доудың 2007 жылғы "Көктер құлайды" кітабы дәстүрлі қоғамнан заманауи жаһандану әлеміне өту кезіндегі сәйкессіздік туралы әңгімелейді. Доудың пікірінше, қоғам үнемі өзгеріп тұрады, нәтижесінде әдет-ғұрыптар, гендер, сәйкессіздік, тіл, әлеуметтік құрылым және институттар өзгергіш. Доудың өмірлік тәжірибесін көрсететін бұл оқиға жолдардың жоқ болуынан үй ішіндегі сантехникаға дейін, ал алмаз байлығының білім беруге, денсаулық сақтауға және коммуналдық қызметтерге қол жеткізуге қалай мүмкіндік бергенін айтады. Кітап үш баласына арналған, олар туралы қабылдаулардың қалай өзгергенін көрсетеді, өйткені олар африкалықтар, бірақ олардың әкесі АҚШ азаматы болғандықтан олардың сәйкессіздігі күрделірек. Оқиғаның оқиғасы бойынша олар қоғамда шетелдік болып есептелген болар еді. Оқиға Ботсвананың жаңғыруынан бұрын туған Наледи туралы айтады және Доудың ұлттық заңға наразылық білдірген кезінде орын алады. Заңгер ретінде Наледи көмекке немесе құқықтық көмекке мұқтаж осал әйелдер мен балаларды қорғайды. Ол жасөсперім қыздағы зорлау құрбанының ісін қабылдап, ерлер басымдығымен құрылған құқықтық жүйенің іске аспағандығын ашады. Іс шешілмесе де, күдіктіге ЖИТС-ке тексеру тапсыру бұйрығы берілді, өйткені оның құрбаны қорғалмаған жыныстық қатынасқа ұшыраған, бұл қоғамдағы өзгерістерді көрсетеді. Еркек болу күдіктіге әйелдерді қорғауға бағытталған сақтандыру шаралары бар елде тексеруден қашуға мүмкіндік бермеді, бірақ құқықтық жүйе Наледиге көмектесе алмады. Доу 2010 жылы бұрынғы Германия президенті Хорст Кёлер құрастырған "Тағдыр Африкасы" кітабына үлес қосты, онда белгілі авторлардың еңбектері жинақталған. Оның эссесі колониализм және Африканың өз біліміне деген сенімсіздігіне арналған. Сонымен қатар, ол сол жылы Гарвард профессоры және СПИД зерттеушісі Макс Эссекспен бірлесіп "Сенбі күні жерлеу" кітабын жариялады. Кітап Доу мен Эссекс арасындағы әңгіме ретінде жазылған. Әр тарауда Доу ЖИТС/СПИД-тен зардап шеккен адам туралы шын оқиғаны айтады, одан кейін Эссекс тестілеу, антиретровирустік препараттар және Ботсвананың әлемдегі үшінші ең жоғары ЖИТС көрсеткішіне шешімдер туралы пікір білдіреді.
In 2000, when Dow began publishing fiction, few Batswana writers had produced works which reached an audience outside Botswana. One of the reasons for this was the staunch opposition of the Batswana leadership for the British to merge their territory with that of South Africa, which led to a defensive resistance to Pan Africanism and also a lack of investment in the nation's infrastructure and academic development. Both her non fiction and fiction works integrate social and legal issues and their impact on gender and power structures. Each of Dow's works examines social practices which lead to an imbalance of power relationships and fuel violence against women, child sexual abuse, the AIDS crisis, and gender inequality. Her characters use common sense to resist unreasonable custom but remind the reader of the importance of traditional culture. With her first novel, Far and Beyon′ (2000), Dow focused on a central theme of the AIDS epidemic and violence's effects on families, specifically how women living in a patriarchal society cope with fatherless families because of the devastation it led to in rural Botswana. It explores the limits cultural practices, customs, and institutions place upon girls and women by use of male oriented structures. In the story, Mara, an illiterate mother with limited ability to support herself, has already had one husband and two sons die from AIDS, another husband abandon her, and her third partner abuse her. Mara attributes her sons' deaths to a hidden enemy and seeks answers from a diviner. Though her daughter, Mosadi (meaning woman), known as Mosa, and remaining son, Stan, do not believe the diviner's rituals will explain why their brothers died, they go along with the ceremonies prescribed. When Mosa discovers she is pregnant and abandoned by the father of the child, she decides to have a secret abortion, rather than burden her mother further. In an effort to heal her family, Mosa evaluates social practices which separate men and women and elevate male roles, teaching women to ignore their transgressions. Remaining loyal to her family and culture, she learns to reject the acceptance of reprehensible behaviours in her community. In this way, Dow explores how societal indulgence of and silence about wrongs in society lead to ideological confusion and exploitation of the powerless by those who are more powerful. Similar themes carried into Dow's second novel, The Screaming of the Innocent (2001), which also examines women's empowerment in a country rife with police corruption, ritual murder, institutional secrecy, and societal silence. Exploring the cultural practice of dipheko, murdering someone to harvest their organs for their magical properties of luck and prosperity, Dow shows how the rich and powerful prey upon the illiterate rural population and buy the silence of authorities. In the book, a little girl is murdered in the bush near her village and information about the case has been suppressed by the police and powerful men of her area. Her dismemberment is hidden in the novel as a symbolic representation of the lack of acknowledgement of such practices in society at large. The protagonist, Amantle Bokaa, who is completing her national service (known in Botswana as Tirelo Sechaba), discovers bloody clothes in a closet of the clinic to which she has been assigned. The clothes belong to an earlier victim, but when presented to the villagers awaken awareness that the fact had been hidden from them. Bokaa, because the villagers believe she will not be viewed in the negative light the authorities hold them, is chosen to speak to the police on behalf of the villagers. Because she is female and a child, she would appear to be powerless, but her education, which taught her the skills to deal with opposition and question beliefs, gives her the power and confidence to challenge the code of silence and social barriers in her way. Dow's work not only draws a spotlight on power relationships, but upon the horrors of ritual murder and femicide. She makes clear her belief that women will be the drivers of changes in policy to end such practices. Far and Beyon′ was first issued in Botswana and subsequently published in Australia. The Screaming of the Innocent was first published in Australia and republished in South Africa in 2003. Her third novel, Juggling Truths, was published that year in Australia and released the following year in South Africa. Dow again evaluated reprehensible cultural practices and social norms with strategies for combating them. Though she previously explored African society and issues caused by opposing Western modernity and local traditionalism, the work focuses on the balancing act of coming to terms with wholesome and unwholesome practices within the local culture. Using the character of Monei, a young girl living in a rural village, Dow examines oral traditions and the use of folklore and legends as an means to instill moral guideposts and as a social control for children. The book questions such topics as the beliefs that killing a monitor lizard leads to torrential storms, that befriending someone with albinism will bring bad luck, or that drinking bull's urine will help one learn to whistle. It also includes tales of a male monster who swallows children and a priest who sexually preys on young girls. The themes in the story link Juggling Truths to Dow's first two novels and suggest that girls and women are able to develop their strength through education and independent thinking. Dow approaches her analysis of social complexity using a variety of interventions, recognising that there are no simple solutions. Juggling Truths was a nominee for the Percy FitzPatrick Prize in the young adults category in 2006. Dow's 2007 book The Heavens May Fall deals with identities in transition from traditional society to a modern globalised world. In Dow's eyes, society is constantly changing; as a result, custom, gender, identity, language, social construction, and institutions are fluid. A reflection of Dow's own life, the story tells of the transition from no paved roads to indoor plumbing and how diamond wealth provided access to education, health care, and utilities. The book is dedicated to her three children, reiterating how perceptions about them have transformed, as they are African, but also share a more complex identity because their father was a US national. In the time the story unfolds they would have been seen by society as foreign. The story tells of Naledi, born before Botswana's modernisation and takes place in the time of Dow's challenge to the nationality law. As a lawyer, Naledi represents vulnerable women and children who need arbitration or legal assistance. She takes a case of a teenaged rape victim and exposes the complicity of the male dominated legal system, which dismissed the case without a hearing. Though the case is unresolved, the accused was ordered to undergo an HIV test, because his victim had been exposed to unprotected sex, which underscores societal changes and fluidity. Maleness did not give the accused the privilege or power to avoid the test in a country where the legal system has safeguards to include protection for women, despite the fact that the legal system ultimately failed Naledi. Dow contributed to the book Schicksal Afrika (Fate of Africa) compiled by the former German President Horst Köhler in 2010, which collected works by well known authors. Her essay focused on colonialism and the distrust Africa has developed for its own wisdom. That year, she also published Saturday Is for Funerals with Max Essex, a Harvard professor and AIDS researcher. The book is written as a conversation between Dow and Essex. She begins each chapter, telling a true story of a person affected by HIV/AIDS, which is followed by Essex's commentary about testing, antiretroviral drugs, and solutions for Botswana's status as the country with the third highest HIV rate in the world. Though Helen Epstein, a molecular biologist and journalist who writes about HIV/AIDS, lamented that most of Essex's solutions required high technology, she found Dow's stories compelling and showed a willingness of Batswana society to frankly and compassionately tackle its problem with the disease. Fetson Kalua, a professor of English Studies at the University of South Africa, called Dow "the most influential writer of fiction in Botswana today".
Құрметтер мен марапаттар
Доу көптеген сыйлықтар мен наградалардың иегері болды, соның ішінде Кеньон колледжінің (Гамбиер, Огайо, 2001), Сент-Майкл колледжінің (Колчестер, Вермонт, 2007) және Эдинбург университетінің (Эдинбург, Шотландия, 2009) құрметті заң ғылымдарының докторы атағы. Ол адам құқықтары жөніндегі қызметі үшін Нью-Джерси штатының Нью-Брансуиктегі Ратгерс университетінің Уильям Бреннан атындағы адам құқықтары сыйлығымен (2003), Халықаралық әйелдер денсаулығы мәселелері жөніндегі халықаралық кеңестің Филис Н. Стерн атындағы ерекше лекциялық сыйлығымен (2008) және Американдық халықаралық құқық қоғамының Халықаралық құқықтағы әйелдер тобының Халықаралық құқықтағы көрнекті әйелдер сыйлығымен (2009) марапатталды. Сондай-ақ ол 2014 жылы Гарвард құқық мектебінің «Өзгерістерге шабытан әйелдер» көрмесіне үміткер болды. 2010 жылдың 14 шілдесінде Ботсванадағы Франция елшісі Женевье Янку оған Құрмет легионы орденін табыс етті. 2012 жылдың 11 қарашасында ол Дубай қаласындағы Таяу Шығыс үздік сыйлық институтының бейбітшілік және адам дамуы жобаларындағы еңбегі үшін «Жаһандық жетістіктер» сыйлығымен құрметтелді.
Dow has been the recipient of numerous awards and honours, including honorary doctorates of law from Kenyon College (Gambier, Ohio, 2001), Saint Michael's College (Colchester, Vermont, 2007), and the University of Edinburgh (Edinburgh, Scotland, 2009). She has been recognised for her human rights work with the William Brennan Human Rights Award (2003) of Rutgers University in New Brunswick, New Jersey; the Phyllis N. Stern Distinguished Lectureship Award (2008) of the International Council on Women's Health Issues; and the Prominent Women in International Law Award (2009) of the American Society of International Law's Women in International Law Interest Group. She was also a nominee for the Harvard Law School's Women Inspiring Change exhibit (2014). On 14 July 2010, she was awarded the Legion of Honour by the French Ambassador to Botswana, Geneviève Iancu. She was honoured with the Global Achievement Award of the Middle East Excellence Award Institute of Dubai for her work in peace and human development initiatives on 11 November 2012.
Академиялық
Доу, Дж. Ю. (2001). Глобалдық ақпарат жергіліктіге қалай әсер етеді: Ботсвана азаматтығының мәселесі. Әйелдер денсаулығын сақтау халықаралық журналы, 22(4), 319–331. https://doi.org/10.1080/07399330120965
Dow, J. U. (2001). How the global informs the local: The Botswana citizenship case. Health Care for Women International, 22(4), 319 331. https://doi. org/10.1080/07399330120965