Кіріспе

Санта Гертруди – американдық еттік мал тұқымы. Бұл таурин-индицинді гибрид тұқымы, зебу және еуропалық малдан шыққан. Ол 20-шы ғасырдың басында Техас штатында селекцияланды және 1940 жылы ресми мойындалды. Австралия, Бразилия және Оңтүстік Африка сияқты көптеген елдерге экспортталды, сондай-ақ Барзона және Droughtmaster сияқты бірқатар қазіргі заманғы тұқымдардың дамуына үлес қосты.

Тарих

Санта Гертрудис тұқымы Оңтүстік Техастағы Кинг ранчосында өсірілді. Атауы, 1851 жылы Кинг ранчосы құрылған испандық иеленген, аталмыш жердің есімінен шыққан. Ранчо бастапқыда Техас ұзын мүйізді малмен жабдықталған. 1880 жылдан бастап британдық Герефорд және Биф Шортхорн тұқымдарының бұқалары оларды жақсарту үшін қолданылды; бұқаларды қамтамасыз ету үшін жеке Шортхорн және Герефорд мал тобы ұсталды. 1910 жылы 1906 жылы Үндістаннан тікелей әкелінген Онгол бұқасынан тараған, жартылай зебуин бұқасы сатып алынып, Шортхорн тұқымдас сиырлармен будандастырылды. Нәтижелер үміттенгендей болды, және 1918 жылы ранчо шамамен 37% зебуин және 62% таурин тегі бар композиттік тұқымды жасау ниетімен, кемінде 75% зебуин тегі бар 52 тауринді бұқа сатып алды. 1923 және 1935 жылдар аралығында «Маймыл» атты бұқа тұқымның ерекшеліктерін бекіту үшін кеңінен пайдаланылды, ол 1940 жылы АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментімен ресми түрде мойындалды. Барлық Санта Гертрудис мал осы бұқадан тараған. 1931 жылы ранчо Оңтүстік Африкадан Африкандер тұқымынан он бір сиыр мен он алты бұқа әкелді, жаңа тұқымның терең қызыл түсін бекітуге көмектесу мақсатында. Бірақ бұл қажет емес деп табылғандықтан, мал сатылды; кейбіреулері Африкангус кросс-тұқымын құруға пайдаланылды, ал қалғандары Барзонаның дамуына үлес қосты. 1951 жылы тұқымдық қауымдастық құрылды және сол жылы алғашқы бұқалар сатылды. Санта Гертрудис көптеген елдерге экспортталды, және DAD IS деректері бойынша барлық бес континентте шамамен қырық елде тіркелген. 2021 жылы әлем бойынша олардың жалпы саны шамамен 72 000 деп есептелді. Ең ірі саны Оңтүстік Африкада, шамамен 25 000 бас, сондай-ақ Австралия, Бразилия, Марокко, Намибия, Парагвай және Оңтүстік Африкадан да көптеген мал тіркелді. АҚШ-та 1975 жылы 28 000 бас болды, 1990 жылы бұл көрсеткіш 15 200-ге дейін, ал 2000-2001 жылдары 8500-ге дейін төмендеді. 2013 жылы популяциясы 5000 басқа жетті, ал 2021 жылы жергілікті сақтау статусы «қауіп төңкерілісінде» деп белгіленді.

Сипаттамалары

Малдың түсі терең қызыл, тек астыңғы жағында ақ іздердің аздаған белгілері ғана бар; олар мүйізсіз немесе мүйізді болуы мүмкін. Олар шыдамды, құртқа және ісікке қарсы жақсы төзімді, сонымен қатар ыстыққа төзімді. Олардың индик мұрасының белгілері бұқалардың кішкентай мойын дөңесін, орташа үлкен құлақтарын және мойынның астындағы салбырап тұратын, терең бүктемелі терісін қамтиды. Түктері тегіс және қысқа.

Қолдану

Санта-Гертруди мал еті үшін өсіріледі. Ол Техас штатының жартылай шөлейтті ландшафты, субтропиктік климаты және көптеген қырыққабаттарға толы ортаға импортталған британдық сиыр тұқымдарынан гөрі жақсы бейімделу үшін селекцияланды. Австралия, Бразилия және Оңтүстік Африка сияқты ұқсас жағдайлары бар көптеген елдерге экспортталды. Ол қазіргі заманғы күрделі тұқымдардың қалыптасуына үлкен үлес қосты, соның ішінде Барзона (Абердин-Ангус, Африкандер және Херефорд шамамен тең пропорцияда); Бразос (Херефорд және Гелбвиемен); Драутмастер (Шортгорн, Девон, Херефорд, Қызыл Браман, Қызыл Пол және, мүмкін, Африкандермен); және Санта-Крус (Гелбвие және Қызыл Ангуспен).