Кіріспе

Музыкалық композицияның стилі

Музыкалық стиль. Stile antico (сөзбе-сөз "көне стиль") – он алтыншы ғасырдан бастап қолданылған, тарихи саналы музыкалық композицияның стилін сипаттайтын термин. Ол stile moderno стиліне қарама-қарсы, ол қазіргі заманғы бағыттарды ұстанды. Prima pratica (итальянша, 'бірінші практика') – бұл барокконың ерте кезеңіндегі музыка, ол көбінесе Палестринаның немесе Джозеффо Зарлиноның стильдеріне, "заманауи" стильдерге қарағанда жақын. Ол seconda pratica музыкасымен салыстырылады. Бұл терминдер тиісінше stile antico және stile moderno терминдерімен мағынасы бірдей.

Тарих

Стиль антико жоғары барокко және алғашқы классикалық кезеңдер композиторларымен байланысты, олар бақыланатын диссонанстар мен модальдық эффекттерді пайдаланып, ашық түрде аспаптық текстуралардан және әсем әшекейлеуден аулақ болды, соның арқасында кеш Ренессанс кезеңінің композициялық стилін имитациялады. Стиль антико консервативті шіркеу музыкасы шеңберінде немесе композициялық жаттығу ретінде қолданылуы тиіс деп есептелді, мысалы, И.И. Фукс-тің «Gradus Ad Parnassum» (1725) еңбегінде, қатаң контрапункт бойынша классикалық оқулық. Осы стильмен байланысты көптеген музыкалық шығармалар Палестринаның музыкасын үлгі етіп алды. Prima pratica термині алғаш рет Джованни Артузи мен Клаудио Монтеверди арасындағы жаңа музыкалық стильге қатысты пікір келіспеушілігі кезінде қолданылды. 18 ғасыр композиторлары, мысалы Иоганн Себастьян Бах үшін стиль антико сол ғасырдың басында жазылған музыканы (мысалы, Антонио Лотти, Пьетро Торри) білдіретін болды, Бах кейінгі шығармаларында жиі еліктейтін стиль (1730 жылдардан бастап, 1750 жылы қайтыс болғанға дейін).

Монтеверди дәуірі

Барокко дәуірінің басында Клаудио Монтеверди және оның інісі Палестринаның ескі стилін көрсету үшін "prima pratica" және Монтевердидің музыкасын көрсету үшін "seconda pratica" терминдерін енгізді. Бастапқыда, "prima pratica" диссонанстарға қатысты жақындасу және олардан шығу әдісін ғана білдірді. Джованни Артузи өзінің "Seconda parte dell'Artusi" (1603) еңбегінде диссонанстардың жаңа стилі туралы жазды, атап айтқанда, диссонанстарды тиісті түрде дайындамау тәжірибесіне (Контрпунктке қараңыз) және төмендетілген нотадан кейін көтерілуге немесе көтерілген нотадан кейін төмендеуге сілтеме жасады. Өзінің тағы бір кітабында, "L'Artusi, overo Delle imperfettioni della moderna musica" (1600) ("Артузи, немесе қазіргі заманғы музыканың кемшіліктері") Артузи Монтевердиге тікелей шабуыл жасады, жаңа стильді жоққа шығару үшін оның "Cruda Amarilli" мадригалынан мысалдар келтірді.