Роб Уокер Рейсинг: Жеке команданың тарихы (1953-1970)

Кіріспе

Formula One командасы (1953–1970)

Rob Walker Racing Team – 1950-ші және 1960-шы жылдары Formula One-дағы жеке команда. 1953 жылы Джонни Уокердің мұрагері Роб Уокер (1917–2002) құрған бұл команда, өз машиналарын өндірмей тұрып, Formula One Grand Prix әлем чемпионатында жеңіс одісқан алғашқы және (FISA командасымен бірге) жалғыз қатысушы болып, F1 тарихындағы ең табысты жеке команда атанды.

Басталуы

1917 жылы туған 35 жастағы Роб Уокер 1953 жылы командасын құрды, алғашқы рет Lavant Cup Formula 2 жарысында қатысты, мұнда жүргізуші Тони Ролт Connaught көлігімен үшінші орынға ие болды. Келесі жарыста, Снеттертонда, Эрик Томпсон Роб Уокердің машинасымен жеңіске жетті. Ролт пен Томпсон арасында Роб Уокер Racing командасы британдық клубтық жарыстар сериясында сегіз жеңіс однады. Олардың халықаралық дебюті Руан Гран-приінде болды, бұл F1/F2 сыныптарының аралас жарысы, Стирлинг Мосс Купер Альта көлігімен F2 машиналарының ішінде 4-орынды иеленді. 1953 жылғы Британ Гран-приі Уокердің әлем чемпионатына қатысуының алғашқы жарысы болды, бірақ Ролттың Connaught көлігі толық қашықтықты аяқтауға үлкермеді. Уокер өзінің көліктерін шотландтық ұлттық түстерде (көк түс, ақ жолақпен, британдық жарыс жасыл түсінен өзгеше) жарысқа шығарды және келесі жылдары британдық клубтық жарыстарға қатыса берді. 1954 жылдан 1956 жылға дейін Уокер бірнеше рет жарысқа қатысты, тек 1956 жылы Брэндс-Хэтчте Тони Брукс Формула 2 жарысында жеңіске жетті. Уокер 1957 жылы F2 Cooper Climax көлігімен толыққанды жарысқа қайта оралды. Тони Брукс, маусым ішінде Джек Брэбхам және Ноэль Каннингэм Ридпен жүргізушілік міндеттерді бөлісіп, Лавант кубогын жеңіп алды, бірақ команда жарыстардың көп бөлігін аяқтауға қол жеткізбеді.

Халықаралықласу

1958 жылы Роб Уокер клубтық жарыстардан бас тартып, тек ірі халықаралық жарыстарға назар аударды. Екінші дүниежүзілік соғыстың ардагері Морис Тринтиньян толық уақытқа келісімшартқа отырды, ал Мосс пен Брукс Ванвалл міндеттемелерінен бос болғанда жарысқа қатысты. Команда үшін маусым жақсы басталды, Мосс пен Тринтиньян Аргентина және Монакода жеңіске жетті, бұл Cooper шассиінің алғашқы жеңісі болды. Бұл әлем чемпионатындағы жалғыз жеңіс болды, бірақ Тринтиньян сонымен қатар Пау және Оверньде жеңіске жетті, ал Мосс BARC 200, Caen Grand Prix және Kentish 100 жарыстарында жеңіске қол жеткізді. Мосс пен Тринтиньян 1959 жылы да командада қалды, британдық жүргізуші Глувер Трофиінде Гудвудта жеңіске жетті, бірақ Франция және Ұлыбритания Гран-прилері үшін ол Уокерді әкесінің British Racing Partnership командасына ауыстырды, онда ол ұпай жинамады. Мосс Германия Гран-присінде қайта оралды, бірақ жарыстан шығып қалды, Португалия, Италия және Халықаралық Алтын кубок жарыстарында жеңіске жетті. Тринтиньянның ең жақсы нәтижесі АҚШ Гран-приінде екінші орын болды. Уокер тек Моссқа назар аударуға шешім қабылдады және 1960 жылы Монакодан бастап Lotus командасына көшті, онда Мосс жеңіске жетті, бұл Lotus командасының Формула-1 жарысындағы алғашқы жеңісі болды. Мосс Оултон Парктегі чемпионат емес Халықаралық Алтын кубогында және Риверсайдтегі АҚШ Гран-приінде жеңіске жетті, бірақ бұрынғы жылдағыдай маусымды жалпы үшінші орында аяқтады. Маусым аяқталғаннан кейін, желтоқсан айында Уокер Мосты Оңтүстік Африканың екі жарысына алып барды, онда ол жеңіске жетті. 1961 жылы Формула-1 жаңа 1.5 литрлік қозғалтқыш регламентін қабылдады, ал Уокер өзінің шассиін жасау туралы оймен айналысты, бірақ маусымға Lotus 18 командасын сақтап қалды. Мосс Гудвудта 2.5 литрлік Intercontinental Formula және Венада, сондай-ақ Монако және Германия Гран-прилерінде жеңіске жетті. 1961 жылғы Ұлыбритания Гран-присінде Роб Уокер Рейсинг әлем чемпионатының Гран-приіне төрт дөңгелекті көлікпен қатысқан алғашқы команда болды, олар Фергюсон зерттеулері атынан Фергюсон P99 көлігімен қатысты. Кейіннен Мосс сол маусымдағы Оултон Парк халықаралық алтын кубогы жарысында сол көлікте жеңіске жетті; бүгінгі күнге дейін бұл Формула-1 жарысында төрт дөңгелекті көлікпен тіркелген жалғыз жеңіс болып табылады.

In 1958, Rob Walker abandoned club racing and concentrated only on the large international events. Pre WWII veteran Maurice Trintignant was signed full time, with Moss and Brooks racing when they were free from their Vanwall commitments. The season started well enough for the team, with Moss and Trintignant winning at Argentina and Monaco, the first wins for a Cooper chassis. Those would be the only World Championship victories, but Trintignant also triumphed at Pau and Auvergne, while Moss took the victory at the BARC 200, Caen Grand Prix and Kentish 100. Moss and Trintignant remained with the team for 1959, with the British driver winning at the Glover Trophy in Goodwood, but for the French and British GP races, he left Walker for his father's British Racing Partnership outfit, where he failed to score. Moss returned in the German Grand Prix, where he retired, but returned to winning form in Portugal, Italy and International Gold Cup. Trintignant's best score was second place at the US Grand Prix. Walker decided to concentrate solely on Moss and switched to a Lotus in 1960, starting from Monaco, which Moss won, the first time a Lotus won a Formula 1 race. Moss would triumph only at the non championship International Gold Cup in Oulton Park and the US GP at Riverside, but still managed to finish the season in third place overall, as had happened the previous year. After the end of the season, in December, Walker took Moss to two South African races, which he won. In 1961, F1 adopted the new 1.5 L engine regulations, and Walker flirted with the idea of building his own chassis, but retained the Lotus 18 for the season. Moss won the non championship races at Goodwood in the 2.5 L Intercontinental Formula and Vienna, as well as the Monaco and German Grands Prix. At the 1961 British Grand Prix, Rob Walker Racing became the first team ever to enter a four wheel drive car for a World Championship Grand Prix, when they entered the Ferguson P99 on behalf of Ferguson Research. Moss later won that season's Oulton Park International Gold Cup race in the same car; to date, this is the only win ever recorded by a four wheel drive car in a Formula One event.

Мосстан кейінгі дәуір

1962 жылғы маусым жақсы басталып, Тринигнант қайта оралғаннан кейін Пауда жеңіске жетті. Бірақ Мосс Гудвуд Гловер Трофи жарысында BRP құрамындағы Lotus-ты жүргізу кезінде апатқа ұшырап, мансабын аяқтағаннан кейін Уокердің жоспарлары күңкіреп қалды. Уокер британдық пилот үшін Ferrari-мен Әлем чемпионатына қатысуды жоспарлаған, алайда Тринигнантты сақтап қалуға мәжбүр болды. Француз пилоты жасы ұлғайғандықтан бәсекеге қабілетсіз болып, чемпионаттың бір де бір ұпайын алған жоқ. Жылдың бақытсыздықтары Мексика мен Оңтүстік Африкада да жалғасты, онда Уокер өзінің машиналарын жүргізу кезінде Рикардо Родригес және Гэри Хокинг қаза тапқандарын көрді. 1963 жылы Роб Уокер стратегиясын өзгертті, Джо Боньеді жұмысқа алды және Купер шассиіне қайта оралды (швед өткен жылы Уокер үшін Оултон Паркте жарысқан еді). Бірақ нәтижелер аз болды және механикалық бұзылулар жиі кездесті. Дегенмен, команда 1964 жылы жұмысын күшейтті, алдымен жаңа Купермен (онымен Бонье Снеттертонда екінші орын алды), содан кейін Брэбхам BRM-мен, Бонье және басқа қонақ пилоттар бірнеше Әлем чемпионаттарында жарысқа қатысты. Италия Гран-приінен бастап Уокер екі машинаны іске қосуға шешім қабылдады: BRM қозғалтқышы бар BT11 шассиі және Climax қозғалтқышы бар BT7 шассиі. 1965 жылы Джо Сифферт Боньемен серіктес болды, және швед пилот тәжірибелі болғанымен, швейцариялық пилот 5 чемпионат ұпайын жинауға қол жеткізді. Ұдайы механикалық ақауларға тап болғандықтан, Бонье Чемпиондар жарысында үшінші орын алды. 1966 жылы жаңа 3.0 л регламенттері күшіне енгеннен кейін Бонье Уокерді тастап, Ecurie Bonnier командасын қайта құрды, ал Сифферт Maserati қозғалтқышы бар Купер T81 машинасымен Уокермен бірге қалды. 1967 жылы машина бәсекеге қабілетсіз болды, ал 1968 жылы Уокер, енді кәсіпкер Джек Дурлахермен серіктес болып, Cosworth қозғалтқышы бар Lotus 49 сатып алды. Сол жылы Сифферт британдық Гран-приді жеңіске жеткізді, Lotus командасы жарыстан шығып қалғаннан кейін, Сифферт Крис Амонды жеңіп, Роб Уокердің соңғы жеңісін сыйлады. Сифферт 1969 жылдың соңында команданы тастап кетті, ал Rob Walker Racing Team 1970 жылы соңғы рет жарысқа қатысты, 40 жастағы Грэм Хилл үшін Lotus 72 машинасына кірді, ол өткен жылы Lotus-пен болған ауыр апаттан кейін зейнетке шығудан бас тартқан еді. Хиллдің ең жақсы нәтижесі Испания Гран-приінде 4-орын болды, бірақ ол жыл соңында Brabham командасына қосылды.

The 1962 season started well enough, with the returning Trintignant winning at Pau, but Walker's plans were shaken when Moss had an accident at the Goodwood Glover Trophy meeting driving a BRP entered Lotus, finishing his career. Walker had planned to enter a Ferrari for the British driver in the World Championship, but was forced to retain Trintignant, the elder French driver becoming increasingly uncompetitive, not scoring a single championship point. The year's misfortunes continued in Mexico and South Africa, where Walker saw drivers Ricardo Rodriguez and Gary Hocking die at the wheel of his cars. Rob Walker changed strategy for 1963, employing Jo Bonnier and returning to the Cooper chassis (the Swede had raced for Walker at Oulton Park the previous year), but once more results were sparse and mechanical failures frequent. Still, the team beefed up its operations for 1964, first with a new Cooper (with which Bonnier was second at Snetterton) and then with a Brabham BRM, with Bonnier and other guest drivers driving at several World Championship events. From the Italian GP, Walker had decided to run two cars, a BT11 chassis with BRM power, and a BT7 chassis with Climax power. In 1965, Jo Siffert partnered Bonnier, and although the more experienced Swede was fastest, it was the Swiss who managed to score 5 championship points. With constant mechanical failure plaguing him, Bonnier's best result was a third place at the non championship Race of Champions. With the new 3.0 L regulations starting in 1966, Bonnier left Walker to restart Ecurie Bonnier, and Siffert remained alone with Walker, with the Maserati engined Cooper T81. The car was uncompetitive in 1967, and in 1968 Walker, now partnered with entrepreneur Jack Durlacher, purchased a Cosworth powered Lotus 49. That year, Siffert won the British Grand Prix through attrition, after the works Lotuses retired, and Siffert overpowered Chris Amon to take what would be Rob Walker's final win. Siffert left the team at the end of 1969, after finishing the year in 9th place, and Rob Walker Racing Team competed for the last time in 1970, entering a Lotus 72 for driver Graham Hill, who was now 40 years old, and refused to retire after a major accident in the previous year with Lotus. Hill's best score was a 4th placement at the Spanish GP, but he left to join Brabham at the end of the year.

Жарыстан кету

Командада жұмысын жалғастырудың орнына, Роб Уокер 1971-73 жылғы маусымдарда Брук Бонд Оксо демеушілігін Суртиске берді және Майк Хейлвудтың мансабын басқаруға кірісті. Роб Уокер Racing Team командасының соңғы іздері 1974 жылы, ол 57 жасқа толғанда автоспортқа белсенді қатысуын тоқтатып, зейнетке шыққанда жойылды.

Журналистика

Роб Уокер автоспорт журналисі ретінде де белгілі бір деңгейде танылды, ол Road & Track журналы үшін Формула-1 жарыстарын жарыққа шығарды. 1967 жылы Италия Гран-приі туралы хабардан бастап, Уокер Road & Track журналы үшін жарыс есептерін, жылдық шолуларын және тарихи мақалаларын 1990 жылдардың соңына дейін жазды.

Уокердің өлімі мен мұрасы

Гран-при жарыстарының көрнекті қайраткерлерінің бірі саналатын Уокер 2002 жылы 84 жасында пневмониядан қайтыс болды.