Кіріспе
Фудзивара но Шунзеи (藤原 俊成) – Хэйан дәуірінің соңындағы жапон ақыны, сарай адамы және буддалық монах. Ол Фудзивара но Тосинари немесе Шакуа (釈阿) деп те белгілі болған, ал жас кезінде (1123–67) – Акихиро (顕広) есімдерімен танылған. Ол вака поэзиясының формасындағы жаңалықтарымен және «Сензай вакашү» («Мың жылдық жинақ») атты жетінші императорлық вака поэзия антологиясын құрастыруымен көзге түсті.
Ерте өмір
Фудзивара но Шунзеи 1114 жылы дүниеге келген. Ол мемлекет қайраткері Фудзивара но Мичинаганың ұрпағы және ықпалды ақсүйектік және поэзиямен аты шыққан Фудзивара кланының ұлы болды. Әкесі он жасында қайтыс болған соң, Акийоридің асырап алған ұлы ретінде Акихиро (顕広) деген есімді алды, бірақ 1167 жылы, 53 жасқа келгенде, туған үйіне қайтып, Тосинари деген есімді қабылдады. (Шунзеи – Тосинариды жазу үшін қолданылатын сол таңбалардың қытай-жапон оқу түрі.)
Мансап
Шунзей император сарайында Котай Гогу дайбу (皇太后宮大夫) лауазымына ие болды және аға үшінші дәрежеге ие болды (кеңесші емес 非参議). 1183 жылы отставкадағы император Го Ширакава оған "Сензай Вакашу" ("Мың жылдық жинақ") атты жетінші императорлық вака поэзиясы антологиясын құрастыруды тапсырды. Го Ширакава Шуньзейге сенім артқандығы маңызды, себебі императорлық антологиялар сарай поэзиясының шеңберіндегі ең маңызды оқиғалардың бірі болып саналды, олардың маңыздылығымен тең келтірілетін ешқандай оқиға болған жоқ; ақындар өз өлеңдері антологияға енгізілгені үшін тіпті өмірін де қауға беруге дайын болды.
Поэзия
Шунзейдің әкесі, атасы және көптеген туыстары әдебиет пен поэзиямен айналысқандықтан, ол өлең жазуға және шығаруға ерте жасынан бастады. Ол «Манъёшю» сияқты көне поэзия стиліне ұмтылып, тіпті «Манъёшю» бойынша алғашқы поэтикалық түсіндірмесін – «Манъёшю Дзидайко» – жазды, бірақ сонымен қатар жақында аударылған және импортталған Тан әулетінің қытай поэзиясынан да шабыт алды. Әдеби сын тұрғысынан алғанда, ол «Гэндзи әңгімесінің» ерте жақтасы болды, ал 30-40 жасынан кейін поэзия жиындары мен сайыстардағы сын мен бағаларымен танылды, онда ол өзінің сүйікті поэтикалық стилі – югенді (ностальгия мен өкініш сезімімен романтикалық көңіл күйді жеткізуге бағытталған он дәстүрлі поэзия стилінің бірі) көрсететін өлеңдерді бағалады. Оның стилі кейде «ескі тіл, жаңа көзқарас» деп қорытындыланды. Ол өлеңдердің «қандай да бір жолмен тартымдылық, құпия және тереңдік сезімін тудыруы керек» екенін жазды. Егер өлең жақсы болса, онда ол сөздерінен және олардың құрастырылуынан ерекшеленетін, бірақ олармен бірге жүретін бір түрлі атмосфераға ие болады. Мысал: Оның стилі тәртіпті, сезімтал және эмоционалды болды. Ақын Шинкей (1406–1475) оның поэзия жазуы туралы былай деп жазды: «Түн ортасында ол төсегінің жанында, май шамның алдында отыратын, оның жанғанын немесе жанбағанын анықтау қиын, иығына жыртылған сарайлық халатты жамылып, ескі сарайлық бас киімін құлағына дейін тартып, қол тіреуге сүйеніп, жылу үшін ағаштан жасалған отты құшақтап, үнсіз өлеңдерді оқитын. Түннің ортасында, барлығы ұйықтағанда, ол жылап отыратын».
His style was disciplined, determinedly sensitive and emotional. The poet Shinkei (1406–1475) wrote the following about his composition of poetry:
"Very late at night he would sit by his bed in front of an oil lamp so dim it was difficult to tell whether it was burning or not, and with a tattered court robe thrown over his shoulders and an old court cap pulled down to his ears, he would lean on an armrest, hugging a wooden brazier for warmth, while he recited verse to himself in an undertone. Deep into the night, when everyone else was asleep, he would sit there bent over, weeping softly."
Монах
Сунцзей 1176 жылы 62 жасында буддалық серт берді. Ол Шакуагаку (釈阿覚) немесе Шакуа (釈阿) дхармалық атын алды. Оның поэзия туралы негізгі сындық философиясының көп бөлігі, император одан Футеишо ("Көне заманғы поэтикалық стиль туралы жазбалар") антологиясын жинауды сұрағаннан кейін он жыл өткен соң (1197 жылы жазылып, 1201 жылы қайта жөнделген) жазылған жалғыз маңызды сын еңбегінен белгілі. Ол 1204 жылдың 22 желтоқсанында 90 жасында дүние салды.
Балалар
Шунзейдің ұлы Фудзивара но Тейка, оның ақындық беделін жалғастырды және әкесінен гөрі сарай саясатында табысқа жетті. Тейка жапон тарихындағы ең үздік төрт ақындардың бірі саналады. Шунзейдің немересі Фудзивара Тошинари но Мусуме (шамамен 1200 жыл; көбінесе "Шунзейдің қызы" деп аталады), оны тәрбиелеп, оқытқан Шунзей, Теика сияқты ақын ретінде де табысқа жетті (Шунзей қайтыс болғаннан кейін ол одан кеңес сұраған).