Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гитарада ойнау техникасы
Playing technique on the guitar
Flatpicking (немесе просто picking) – бұл гитараның ішектерін бас бармақ пен бір немесе екі саусақтың арасында ұсталатын медиатор (сонымен қатар plectrum деп те аталады) арқылы тарту техникасы. Бұл техника саусақпен ойнаудан (fingerstyle) өзгеше, онда әрбір ішек жеке саусақпен тартылады, саусаққа кигізілген медиаторсыз немесе медиатормен. Медиаторды қолдану көптеген музыкалық дәстүрлерде кең таралған болса да, "flatpicking" термині көбінесе Американың оңтүстік-шығыс таулы аймақтарындағы Аппалачи музыкасымен, әсіресе блюграсс музыкасымен байланысты. Бұл музыкада струналы топтарда әртүрлі стильде ойнайтын музыканттар жиі кездеседі. Рок және джаз сияқты басқа жанрларда медиатор қолданатын музыканттарды әдетте flatpicker немесе тіпті медиатормен ойнайтын гитарист деп сипаттамайды. Себебі бұл дәстүрлерде медиаторды қолдану жиі кездеседі, сондықтан медиаторсыз ойнайтын гитаристтер ғана "саусақпен ойнау" (fingerpicking) немесе "саусақ стилі" (fingerstyle) деп аталады. Шамамен 1930 жылдардан бастап, американдық музыкада flatpicking дамыды, гитаристтер ескі американдық скрипка пьесаларын гитараға бейімдеген кезде, аспаптың ырғақты гитарамен сүйемелдеудің дәстүрлі рөлін, бас ішектердегі эпизодтармен кеңейтті. Рили Паккет сияқты алғашқы гитаристтер бас ноталарын күшейту үшін бас бармақтарын қолданғанмен, бұл стиль flatpicking-ке бейімделді. Блюграсс музыкасындағы мелодиялық стиль көбінесе жылдам және динамикалық болады, оған слайдтар, хаммер-ондар, пул-оффтар, күшті соққылар және жылдам кросспикинг тән. Блюграсс flatpicker-лері көбінесе иістің жоқ, жалпақ беті бар гитараларды және нейлонды емес, болат ішектерді таңдайды.
Flatpicking (or simply picking) is the technique of striking the strings of a guitar with a pick (also called a plectrum) held between the thumb and one or two fingers. It can be contrasted to fingerstyle guitar, which is playing with individual fingers, with or without wearing fingerpicks. While the use of a plectrum is common in many musical traditions, the exact term "flatpicking" is most commonly associated with Appalachian music of the American southeastern highlands, especially bluegrass music, where string bands often feature musicians playing a variety of styles, both fingerpicking and flatpicking. Musicians who use a flat pick in other genres such as rock and jazz are not commonly described as flatpickers or even plectrum guitarists. As the use of a pick in those traditions is commonplace, generally only guitarists who play without a pick are noted by the term "fingerpicking" or "fingerstyle". Probably starting around 1930, flatpicking in American music was developed when guitarists began arranging old time American fiddle tunes on the guitar, expanding the instrument's traditional role of rhythm guitar accompaniment with an occasional run on the bass strings. Although early guitarists such as Riley Puckett used a thumb pick to emphasize bass notes, this part of the style was adapted into flatpicking. The melodic style in bluegrass is often fast and dynamic, with slides, hammer ons, pull offs, powerful strumming and rapid crosspicking. Bluegrass flatpickers usually prefer guitars with a flat top rather than an arch top, and steel strings rather than nylon.
Ерте стильдер
Flatpick стиліндегі гитара көбінесе ритм-гитарадағы, әсіресе ерте кантри және Олд Тайм струнды музыкалық ансамбльдердегі техникалармен басталды. Райли Пакетт сияқты гитарашылар осы ерте flatpicking-ті ритм-гитараға жылдам, күрделі пассаждар қосып дамытты. 1920 жылдардың соңында Рой Харви және Джонни Крокетт сияқты гитарашылар жетекші гитара үшін flatpicking техникаларын қолдана бастады, көбінесе Ragtime, Jazz және Swing стильдерінің күшті ықпалымен. 1930 жылдары Delmore Brothers flatpicking гитараның дамуына үлкен үлес қосты, олар жылдам тарту және мелодияға негізделген сололармен танылды. Осы кезеңде тенор банжоларда ойналатын плектрлі банжо стильдері, әсіресе Ragtime және Dixieland Jazz-да танымал болды, бірақ олар көбінесе flatpicking деп аталынбайды. Эдди Пибоди сияқты музыканттар осы стильдің өкілдері болып табылады. Билл Монро Bluegrass Boys тобымен жазған алғашқы екі әнінде гитара ойнағандықтан және тіпті Muleskinner Blues әніне flatpick соло кіріспесін қосып, flatpicking Bluegrass музыкасының бастауында болды деуге болады.
Flatpick style guitar began largely with techniques in rhythm guitar, chiefly in early country, and Old Time string band music. Guitarists like Riley Puckett pioneered this early flatpicking by adding quick, complex runs to backup rhythm guitar. By the late 1920s, guitarists like Roy Harvey and Johnny Crockett began using flatpicking techniques for lead guitar, often with significant influence from Ragtime, Jazz and Swing styles. Through the 1930s, the Delmore Brothers would greatly pioneer the development of flatpicking guitar with rapid picking and melody based leads. Around this time, plectrum based banjo styles played on tenor banjos became popular especially in Ragtime and Dixieland Jazz, but they are not commonly known as flatpicking. This style can be typified by players such as Eddie Peabody. One could say flatpicking was part of Bluegrass music at its start, considering Bill Monroe played guitar on the first two songs he recorded with the Bluegrass Boys and even incorporated a flatpick lead intro on the Muleskinner Blues.
Соғыстан кейінгі кезең
1940 жылдардың ортасына қарай буги кантри музыкасына зор әсер етті, бұл Дельмор ағайындыларын акустикалық және электрлік флэшпик стильдерін пайдаланатын бугиге шабыттанған әндер шығаруға жетеледі. 1945 жылы Артур Смит өзінің хит-флэтпик гитаралық "Guitar Boogie" атты инструменталды әнін жазды, ол кантри және рок-н-ролл музыкасының көптеген гитаристеріне үлкен әсер етті. Дон Рено банжода ойнауымен көбірек танымал болғанымен, блюграсс музыкасындағы алғашқы флэшпик гитарисі және гитарада скрипка күйлерін орындаған бірінші музыкант ретінде есептеледі. Рено ертедегі блюграсс флатпикерлеріне ең терең ықпал етті және күрделі мелодиялық жетекші техникалармен қатар, ырғақтық қосымшаларға да көп ден қойды. Хэнк Сноу қазіргі заманғы кантри музыкасында акустикалық жетекші гитараны пайдалануды қадағалады, ал флэшпикинг тіпті Джонни Бонд, Хэнк Гарланд және Джо Мафис сияқты пионерлер арқылы роккабиллидің электрлі стиліне де енді. Билл Нейпир, Эдд Мейфилд және Билл Клифтон сияқты гитаристер де осы кезеңде блюграсс флэшпикинг стильдерінде танымал болды.
By the mid 1940s, the Boogie had become a heavy influence on Country music prompting the Delmore Brothers to release a number of boogie inspired songs featuring both acoustic and electric flatpicking styles. In 1945, Arthur Smith recorded his hit flatpick guitar instrumental "Guitar Boogie", which would influence many guitarists in Country and Rock and Roll music alike. Don Reno though more known for his Banjo playing, is often credited for being the first flatpick guitarist in Bluegrass music as well as the first to play fiddle tunes on the guitar. Reno had the most profound impact of the early bluegrass flatpickers and built heavily on both complex melodic lead techniques as well as rhythm backup. Hank Snow pioneered the usage of acoustic lead guitar in contemporary Country Music, and flatpicking even found its way into the electric stylings of rockabilly through pioneers like Johnny Bond, Hank Garland, and Joe Maphis. Guitarists like Bill Napier, Edd Mayfield, and Bill Clifton also became prominent in bluegrass flatpicking styles at this time.
1960 жылдар
Flatpicking әдістері мен стильдері 1960 жылдары Док Уотсон, Кларенс Уайт және Джордж Шуффлер сияқты гитаристердің еңбегі арқасында дамыды. Уотсон мен Уайт екеуі де акустикалық гитараны блюграсс және ескі кездің кантри музыкасында жетекші аспап ретінде беделді етті. Уайт гитарадағы flatpicking-ті блюграсс музыкасының алғашқы қатарына шығарды, ал Уотсон flatpicking-ті Американың әртүрлі аймандарында скрипка күйлерімен, блюз, кантри және госпел әндерін орындау арқылы халыққа таныстырды. Шуффлер Стэнли Бразерс тобы үшін гитарада ойнады және өзінің жетекші стильдеріне crosspicking-ті белсенді түрде енгізді. Flatpick ритм-гитарасы әдістері Джимми Мартин және Чарли Уоллер (америкалық музыкант) сияқты орындаушылар арқылы одан әрі жетілдірілді.
Flatpicking techniques and styles were built upon heavily in the 1960s by guitarists like Doc Watson, Clarence White, and George Shuffler. Watson and White both legitimized the acoustic guitar as a lead instrument in bluegrass and old time country music. White brought guitar flatpicking to the forefront of bluegrass, while Watson brought flatpicking to folk audiences as he played fiddle tunes, blues, country, and gospel songs throughout America. Shuffler played guitar for the Stanley Brothers and heavily incorporated crosspicking into his lead styles. Flatpick rhythm guitar techniques continued to be advanced through artists like Jimmy Martin and Charlie Waller (American musician).
1970-1980 жылдар
Док Уотсон, Кларенс Уайт және Дон Реноның еңбегіне сүйене отырып, Норман Блейк, Дэн Кэри, Джон Карлини, Марк О’Коннор, Расс Баренберг, Ларри Спаркс, Франсуа Вола және Тони Райс сияқты музыканттар flatpicking өнерін одан әрі жетілдірді. Райс, музыкалық құрметтейтін адамы Кларенс Уайттан кейін, блюграсс гитарасының ойналуына ең зор әсер еткен адам болып саналады. Райстың тембрі, ырғағы, фразировкасы және импровизациялық шеберлігі блюграсс гитарашыларының толық бір буынына үлгі болды. Райс ойнау кезінде қолданған маңызды элементтердің қатарында джаз стиліндегі аккордтарды алмастыру бар, бұл блюграсс-қа тән қарапайым мажор және минор аккордтардан өзгеше, сондай-ақ жетекші партияларында Дориан лады мен минор пентатоникалық "блюз" гаммасын пайдалану. Аппалачи тамыр музыкасында Дориан ладын қолданатын бірнеше әндер болғанымен, Райс осы гамманы мажор тональностьда жазылған әндерде импровизациялау үшін қолдану арқылы ерекше жаңалық жасады. Мысалы, ол G мажорлы әнде F мажорлы гаммада ойнағаны үшін кеңінен танымал (F мажорлы гамманы G-ден G-ге дейін орындағанда, ол G Дориан лады болады). Бұл тәсілді қолдану G аккордына төмендетілген 3-ші (Bb) және төмендетілген 7-ші (F) ноталарын енгізеді, бұл блюграсс-та кең таралған ерекше дыбыс тудырады.
Building on the contributions of Doc Watson, Clarence White, and Don Reno, artists such as Norman Blake, Dan Crary, John Carlini, Mark O'Connor, Russ Barenberg, Larry Sparks, François Vola and Tony Rice further developed the art of flatpicking. Rice likely had the most profound impact on bluegrass guitar playing of anyone since his musical hero, Clarence White. Rice's tone, rhythm, phrasing, and improvisational skills have influenced an entire generation of bluegrass guitarists. Important elements Rice has used in his playing are jazz type chord substitutions, different from the straight major and minor chords common to bluegrass, and the use of the Dorian mode and the minor pentatonic "blues" scale in his lead playing. While there have been several songs using the Dorian mode in Appalachian roots music, Rice made a different statement by using this scale to improvise during songs written in a major key. For instance, he is very well known for playing an F major scale during a song written in G major (the F major scale, when played from G to G, is a G Dorian mode). The use of this technique introduces the flat 3rd (Bb) and the flat 7th (F) over the G chord which has a unique sound popular in bluegrass.
1990-2000 жылдар
Соңғы жылдары Дэвид Гриер, Брайан Саттон, Беппе Гамбетта және Тим Стаффорд сияқты музыканттар гитараны жаңа мыңжылдыққа жеткізді. Сондай-ақ, қазіргі "жас дарындылар" Итан Джей Мейер, Коди Килби, Джон Чапман, Дэвид Роулингс, Крис Элдридж, Энди Фалько, Шон Уоткинс, Билли "Стрингс" Апостол, Молли Таттл және Джордан Тайс гитарада ойнаудың осы стилін зерттеуді жалғастыруда. Бұл музыканттар әлі де жаңа стандарттарды белгілеп, көбірек көрермендерге жетеді. Норман Блейк, Расс Баренберг және Дэн Крэри сияқты пионерлер де флэпикпен музыка жасай беруде. АҚШ-тың жылдық Ұлттық Flatpicking Чемпионаты Канзас штатының Винфилд қаласындағы Уолнат Вэлли фестивалінде өтеді.
In recent years, players such as David Grier, Bryan Sutton, Beppe Gambetta and Tim Stafford have carried the guitar into the next millennium. Also, current "young guns" like Ethan J Meier, Cody Kilby, John Chapman, David Rawlings, Chris Eldridge, Andy Falco, Sean Watkins, Billy "Strings" Apostol, Molly Tuttle and Jordan Tice continue to explore this style of guitar playing. These players are still defining new standards and reaching wider audiences. Pioneers like Norman Blake, Russ Barenberg, and Dan Crary continue to produce music featuring flatpicking as well. The annual US National Flatpicking Championship is held at the Walnut Valley Festival in Winfield, Kansas.