Акустикалық гитаралар: түрлері, құрылысы, стандартты және баламалы қосымшалар. Көбінесе "халық гитарасы" деп те аталады. Музыка аспабы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкалық аспап
Musical instrument
a general range of acoustic, non electric guitars
Акустикалық, электрлі емес гитаралардың жалпы диапазоны. Болат ішектегі акустикалық гитара – романтикалық гитараның ішек ішектерімен тартылған түрінен пайда болған, бірақ жарқыраған, күшті дыбыс үшін болат ішектермен тартылған гитараның қазіргі заманғы түрі. Қазіргі классикалық гитара сияқты, ол көбінесе жай ғана акустикалық гитара деп немесе кейде халық гитарасы деп аталады. Ең көп таралған түрі көбінесе «жазық бетті» гитара деп аталады, оны арнайырақ «доғалы» гитарадан және басқа да түрлерінен ажырату үшін. Акустикалық гитараның стандартты құрамы E A D G B E (төменнен жоғарыға қарай), бірақ көптеген музыканттар, әсіресе саусақпен ойнаушылар, ашық G (D G D G B D), ашық D (D A D F A D), төмендетілген D (D A D G B E) немесе D A D G A D (әсіресе ирланд халық музыкасында) сияқты баламалы құрамдарды (скордатура) қолданады.
The steel string acoustic guitar is a modern form of guitar that descends from the gut strung Romantic guitar, but is strung with steel strings for a brighter, louder sound. Like the modern classical guitar, it is often referred to simply as an acoustic guitar, or sometimes as a folk guitar. The most common type is often called a flat top guitar, to distinguish it from the more specialized archtop guitar and other variations. The standard tuning for an acoustic guitar is E A D G B E (low to high), although many players, particularly fingerpickers, use alternate tunings (scordatura), such as open G (D G D G B D), open D (D A D F A D), drop D (D A D G B E), or D A D G A D (particularly in Irish traditional music).
Құрылыс
Болат сымды гитаралар құрылысы мен қолданылатын материалдар бойынша әртүрлі болады. Әртүрлі ағаштар мен қабырғаны бекіту әдістері аспаптың тембрін немесе дыбысын өзгертеді. Ғылыми дәлелдері көп болмаса да, көптеген музыканттар мен гитара жасаушылар сапалы гитараның дыбысы уақыт өте келе жақсарады деп есептейді. Олардың пікірінше, гемицеллюлоза мөлшерінің азаюы, целлюлозаның кристалдануы және лигниннің уақыт өте келе өзгеруі гитара ағашының резонанстық қасиеттерін жақсартады.
Steel string guitars vary in construction and materials. Different woods and approach to bracing affect the instrument's timbre or tone. While there is little scientific evidence, many players and luthiers believe a well made guitar's tone improves over time. They theorize that a decrease in the content of hemicellulose, crystallization of cellulose, and changes to lignin over time all result in its wood gaining better resonating properties.
Түрлері
Болат тілшелі акустикалық гитаралар көбінесе әртүрлі дене түрлерінде жасалады, олардың мөлшері, тереңдігі және пропорцияларымен ерекшеленеді. Жалпы алғанда, гитараның резонаторлық қуысы екі біріккен камерадан тұрады деп есептеуге болады: мойын жағындағы жоғарғы бөліктер (бұрыш – аспап денесінің дөңгелек бөлігі) және көпір жағындағы төменгі бөліктер. Бұл екі бөлік гитараның ең тар бөлігінде, яғни резонаторлық тесікке жақын жердегі белдемеде қосылады. Осы екі бөліктің пропорциясы мен жалпы мөлшері нақты дене стилінің тональдық тепе-теңдігі мен "туған дыбысын" анықтауға көмектеседі. Парлор, 00, қос 0 немесе концерттік дене стилі – классикалық гитарадан тікелей алынған негізгі дене стилі. Оның ең жұқа резонаторлық қуысы және ең кішкентай жалпы мөлшері бар, бұл оны ойнауға өте ыңғайлы етеді, бірақ үлкен стильдерге қарағанда дыбыс проекциясы нашар. Оның кіші мөлшері жас немесе денесі кішкентай музыканттарға қолайлы. Ол кішкентай бөлмелерге өте жарайды. Мартиннің 00 xxx сериясы және Тейлордың x12 сериясы – осыған қатысты кең таралған мысалдар. Гранд-аудиториялық гитара, кейде 000 немесе үш есе 0 деп аталады, концерттік гитараға өте ұқсас, бірақ сәл кеңірек және терең. 000 стильіндегі көптеген гитаралардың резонаторлық қуысының физикалық көлемін арттыру үшін жиектерінен тереңдетілмейтін дөңгелек арқасы бар, бұл ыңғайлылық пен ойнауға әсер етеді. Нәтижесінде 00 стиліне ұқсас, бірақ үлкен дыбыс және динамикалық диапазонмен, сондай-ақ төменгі жиіліктерге жақсы жауап беретін теңгерімді тон пайда болады, бұл дене стилін өте танымал етеді. Мысалы, Эрик Клэптонның Мартин гитарасы осы стильде жасалған. Мартиннің 000 xxx сериясы және Тейлордың x14 сериясы – гранд-аудиториялық стильдің жақсы белгілі мысалдары. Дредноут – үлкен денелі гитара, оның терең резонаторлық қуысы бар, бірақ көптеген стильдерге қарағанда жоғарғы бөліктері кішкентай және аз көрінеді. Оның мөлшері мен қуаты оның құрылған кезіндегі (20 ғасырдың басы) ең қауіпті әскери кеме класының атынан алынған. Бұл стильді Martin Guitars "классикалық" стильдегі гитараларға қарағанда тереңірек дыбыс беру үшін, резонансты баспен жасады. Оның денесінің тығыз пішіні мен терең дыбысының үйлесімі дерлік барлық ірі болат тілшелі гитара жасаушылардың назарына ілікті, бұл оны ең танымал дене стиліне айналдырды. Мартиннің "D" сериялы гитаралары, мысалы, жоғары бағаланған D 28, дредноуттың классикалық үлгілері болып табылады. Джамбо дене стилі гранд-аудиториялық гитарадан әрі үлкен, бірақ пропорциялары ұқсас, және әдетте дредноутқа ұқсас терең дыбыс беру үшін жасалған. Гибсон гитара дредноутпен бәсекелесу үшін осы дизайнды жасады. Болат тілшелі гитараның декісін жасау үшін ең көп қолданылатыны – Ситка шыршасы, содан кейін Альпі және Адирондак шыршалары келеді. Гитараның артқы және бүйір бөліктері әдетте бір түпкілікті ағаштан жасалады; бразилиялық палисандр, шығыс үнді палисандры және Гондурас махагони – дәстүрлі таңдау, бірақ клен оның кесілу жолына байланысты көрінетін бейнесі үшін бағаланады (мысалы, жалынды және тігізгіш үлгілер). Көбірек таралған дәстүрлі емес ағаш – сапель, ол махагониға ұқсас, бірақ түсі ашық және визуалды тартымды терең талшықты құрылымы бар. Жоғары сапалы дәстүрлі ағаштардың бағасының өсуіне байланысты көптеген өндірушілер ағаштардың балама түрлерін немесе стандартты түрлердің кең таралған нұсқаларын сынап көре бастады. Мысалы, кейбір өндірушілер қызыл шырша немесе махагони декісі бар модельдерді немесе Ситкадан басқа шырша түрлерін шығара бастады. Шырша ағашы да, бас ағашы сияқты, артқы және бүйір бөліктерінде жиі қолданылады. Бастапқы деңгейдегі модельдер, әсіресе Шығыс Азияда жасалған модельдер, көбінесе нато ағашын қолданады, ол махагониға ұқсас, бірақ сатып алуға арзан. Кейбірлері сондай-ақ пластик немесе графит сияқты ағаш емес материалдарды қолдана бастады. Көміртек талшығы және фенолды композиттік материалдар мойынды жасау үшін қажет болды, ал кейбір жоғары сапалы гитара жасаушылар толығымен көміртек талшығынан жасалған гитаралар шығарады.
Steel string acoustic guitars are commonly constructed in several body types, varying in size, depth, and proportion. In general, the guitar's soundbox can be thought of as composed of two mating chambers: the upper bouts (a bout being the rounded corner of an instrument body) on the neck end of the body, and lower bouts (on the bridge end). These meet at the waist, or the narrowest part of the body face near the soundhole. The proportion and overall size of these two parts helps determine the overall tonal balance and "native sound" of a particular body style – the larger the body, the louder the volume. The parlor, 00, double O, or grand concert body type is the major body style most directly derived from the classical guitar. It has the thinnest soundbox and the smallest overall size, making it very comfortable to play but lacking in volume projection relative to the larger types. Its smaller size makes it suitable for younger or smaller framed players. It is well suited to smaller rooms. Martin's 00 xxx series and Taylor's x12 series are common examples. The grand auditorium guitar, sometimes called the 000 or the triple O is very similar in design to the grand concert, but slightly wider and deeper. Many 000 style guitars also have a convex back to increase the physical volume of the soundbox without making it deeper at the edges, which would affect comfort and playability. The result is a very balanced tone, comparable to the 00 but with greater volume and dynamic range and slightly more low end response, making this body style very popular. Eric Clapton's signature Martin, for example, is of this style. Martin's 000 xxx series and Taylor's x14 series are well known examples of the grand auditorium style. The dreadnought is a large bodied guitar which incorporates a deeper soundbox, but a smaller and less pronounced upper bout than most styles. Its size and power gave rise to its name, taken from the most formidable class of warship at the time of its creation in the early 20th century. The style was designed by Martin Guitars to produce a deeper sound than "classic" style guitars, with very resonant bass. Its body's combination of compact profile with a deep sound has since been copied by virtually every major steel string luthier, making it the most popular body type. Martin's "D" series guitars, such as the highly prized D 28, are classic examples of the dreadnought. The jumbo body type is bigger again than a grand auditorium but similarly proportioned, and is generally designed to provide a deep tone similar to a dreadnought's. It was designed by Gibson to compete with the dreadnought, Foremost for making steel string guitar tops are Sitka spruce, the most common, and Alpine and Adirondack spruce. The back and sides of a particular guitar are typically made of the same wood; Brazilian rosewood, East Indian rosewood, and Honduras mahogany are traditional choices, however, maple has been prized for the figuring that can be seen when it is cut in a certain way (such as flame and quilt patterns). A common non traditional wood gaining popularity is sapele, which is tonally similar to mahogany but slightly lighter in color and possessing a deep grain structure that is visually appealing. Due to decreasing availability and rising prices of premium quality traditional tonewoods, many manufacturers have begun experimenting with alternative species of woods or more commonly available variations on the standard species. For example, some makers have begun producing models with red cedar or mahogany tops, or with spruce variants other than Sitka. Cedar is also common in the back and sides, as is basswood. Entry level models, especially those made in East Asia, often use nato wood, which is again tonally similar to mahogany but is cheap to acquire. Some have also begun using non wood materials, such as plastic or graphite. Carbon fiber and phenolic composite materials have become desirable for building necks, and some high end luthiers produce all carbon fiber guitars.
Музыка және орындаушылар
1960 жылға дейін жалпақ бетті, болат ішектелген гитарада ойналатын музыканың басым түрлері салыстырмалы түрде тұрақты болды және акустикалық блюз, кантри, блюграсс, фолк және рок жанрларының бірнеше түрін қамтыды. 1960 жылдардың басында Дэйви Грэм және Джон Фейи сияқты орындаушылар концерттік ортада жекелеген болат ішектелген гитарада ойнау концепциясын енгізді. Олар кантри-блюз саусақпен таңдау техникасын қолданып, еуропалық классикалық музыка құрылымына ұқсас түпнұсқа композициялар жасады. Фейидің замандасы Робби Башо үнді классикалық музыка элементтерін қосты, ал Лео Коттке Фейи стиліндегі тәсілді қолданып, жекелеген болат ішектелген гитараның алғашқы "хит" жазбасын жасады. Болат ішектелген гитаралар flatpicking әлемінде де маңызды, оны Кларенс Уайт, Тони Райс, Брайан Саттон, Док Уотсон және Дэвид Гриер сияқты музыканттар пайдаланды. Гитар жасаушылар осы музыканттар үшін акустикалық гитараны қайта жасаумен тәжірибе жүргізіп жатыр. Бұл жалпақ бетті, болат ішектелген гитаралар классикалық стильдегі саусақпен таңдау үшін, ал хордалық сүйемелдеуге (қозғауға) қарағанда көбірек жасалып, дыбыс беріледі. Кейбір гитар жасаушылар саусақпен ойнау стиліне көбірек назар аударып, осы стильге арналған ерекше гитаралар жасады. Көптеген басқа гитар жасаушылар C. F. Martin & Co компаниясының "Алтын дәуірінің" гитараларын қайта жасауға тырысады. Бұл Рой Нобл бастады, ол 1968 жылдан 1972 жылға дейін Кларенс Уайт ойнаған гитараны жасады, содан кейін Билл Коллингс, Марти Ланхам, Дана Буржуа, Рэнди Лукас, Линн Дуденбостел және Уэйн Хендерсон, қазіргі кезде винтаж Мартиндерден, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі модельдерден шабыттанған гитаралар құрастырушылар осы іске кірісті. Винтаж Мартиндердің бағасы экспоненциалды түрде өсіп келе жатқандықтан, жоғары деңгейдегі гитара әуесқойлары олардың нақты көшірмелерін талап етуде, ал гитар жасаушылар осы сұранысты қанағаттандыруға тырысуда.
Until the 1960s, the predominant forms of music played on the flat top, steel string guitar remained relatively stable and included acoustic blues, country, bluegrass, folk, and several genres of rock. The concept of playing solo steel string guitar in a concert setting was introduced in the early 1960s by such performers as Davey Graham and John Fahey, who used country blues fingerpicking techniques to compose original compositions with structures somewhat like European classical music. Fahey contemporary Robbie Basho added elements of Indian classical music and Leo Kottke used a Faheyesque approach to make the first solo steel string guitar "hit" record. Steel string guitars are also important in the world of flatpicking, as utilized by such artists as Clarence White, Tony Rice, Bryan Sutton, Doc Watson and David Grier. Luthiers have been experimenting with redesigning the acoustic guitar for these players. These flat top, steel string guitars are constructed and voiced more for classical like fingerpicking and less for chordal accompaniment (strumming). Some luthiers have increasingly focused their attention on the needs of fingerstylists and have developed unique guitars for this style of playing. Many other luthiers attempt to recreate the guitars of the "Golden Era" of C. F. Martin & Co. This was started by Roy Noble, who built the guitar played by Clarence White from 1968 to 1972, and was followed by Bill Collings, Marty Lanham, Dana Bourgeois, Randy Lucas, Lynn Dudenbostel and Wayne Henderson, a few of the luthiers building guitars today inspired by vintage Martins, the pre–World War II models in particular. As prices for vintage Martins continue to rise exponentially, upscale guitar enthusiasts have demanded faithful recreations and luthiers are working to fill that demand.