Кіріспе
Луис Бунюэльдің фильмі – испандық кинорежиссер Луис Бунюэльдің 1964 жылғы драмалық фильмі. Фильмде Жана Моро париждік үй қызметшісі рөлінде ойнайды, ол өзінің денесі мен әдістерін пайдаланып, жұмысқа орналасқан провинциялық поместьеде кездесетін тәлкекке салушылық, сыбайлас жемқорлық және зорлық-зомбылықты бастан кешіреді. Бұл фильм жоғары сатирикалық және оның әдеттегі буржуазияға қарсы көзқарасын көрсетеді, бірақ Бунюэльдің ең реалистік фильмдерінің бірі болып табылады және көбінесе оның басқа туындыларында кездесетін керемет сюрреалистік бейнелер мен қиялдағы сюжеттік бұрылыстардан аулақ. Фильм Бунюэль мен Жан-Клод Каррьердің сценарий бойынша алғашқы ынтымақтастығы болды, олар Октав Мирбоның 1900 жылғы осы аттас романын кеңінен өңдеді. Бунюэль мен Каррьер кейін "Арудың күндізгі жарығы" (1967), "Галактика" (1969), "Буржуазияның жасырын тартымдылығы" (1972), "Азаттықтың көлеңкесі" (1974) және "Күңгірт құштарлық" (1977) фильмдерінде бірлесіп жұмыс істеді.
Diary of a Chambermaid (, ) is a 1964 drama film directed by Spanish born filmmaker Luis Buñuel and starring Jeanne Moreau as a Parisian chambermaid who uses her body and wiles to navigate the perversion, corruption, and violence she encounters at the provincial estate where she goes to work. Though highly satirical and reflective of his typical anti bourgeois sentiments, it is one of Buñuel's more realistic films, and generally avoids the outlandish surrealist imagery and far fetched plot twists found in many of his other works. The film was the first screenwriting collaboration between Buñuel and Jean Claude Carrière, who extensively reworked the 1900 novel of the same name by Octave Mirbeau. Buñuel and Carrière would go on to collaborate on Belle de Jour (1967), The Milky Way (1969), The Discreet Charm of the Bourgeoisie (1972), The Phantom of Liberty (1974) and That Obscure Object of Desire (1977).
Сюжет
1920 жылдардың аяғында Францияда Парижден келген стильді және тартымды жас үй қызметшісі Селестин провинциялық жерге келіп, үйге жұмыс істейтін үй қызметкерлеріне қосылады. Олардың қатарында аспазшы, Марианна есімді қорқынышты қызметші қыз және кешке досымен бірге ұлтшыл, антисемит листовкаларын жазуға кететін күйеу жігіт Джозеф бар. Селестинді негізінен қарт Мсье Рэбурға жұмысқа алды, ол оны Мари деп атауға тырысады, бұл оның барлық қызметші қыздарына қолданған аты, және ол оған оқыған кезде оның аяғына жанасуды және белгілі бір аяқ киім киіп жүргенін көруді ұнатады. Алайда, ол оған міндетті түрде қуанышты болып көрінеді, ал ол Селестинді қызынан, мадам Монтейльден, шам сындырып алғанда қорғайды. Монтейль ханым үй шаруасын басқарады және іс-әрекетімен өте тығыз айналысады. Ол күйеуімен оның диспаруниясы салдарынан физикалық жақын емес, бұл жергілікті діни қызметкердің көмектеспеген мәселесі, ал мессье Монтейль өзінің энергиясын қоршаған ормандарда ұсақ аң аулауға жұмсайды және жақын маңдағы кез-келген әйелді қуып жүреді, оның ішінде бұрынғы камера қызметшісі, бірақ Селестин оны қол ұзындығында ұстауға тырысады. Монтейль мырза сонымен қатар көршісі, зейнеткер капитан Могермен де қақтығысып жатыр, ол өзінің үй басқарушысы Розамен қарым-қатынасы туралы екіжүзділікпен аңыздарды таратқаны үшін Монтейльге кек алу үшін өзінің қоқыстарын Рэбурдың меншігіне лақтырады. Бір күні Рабур өзінің төсегінде өлі болып табылды, ол Селестинге жақында кигізген аяқ киімін ұстап тұрды. Сол уақытта Джозеф Клэрге тап болады, ол жасөспірімдікке дейінгі ауыл қызы, ол көбінесе орманда жалғыз, ормандағы ас үйдің айналасында жүреді және оны зорлап, өлтіреді. Оның денесі алты күннен кейін табылды, Селестин жұмысынан кеткеннен кейін Парижге пойызға отырмақ. Ол бірден Жозефті кісі өлтіруші деп күдіктенді және Клэрмен жақын қарым-қатынаста болғандықтан, жұмысын қайтарып, оны кінәлау үшін дәлелдер жинауға шешім қабылдады. Жүсіп - ақылға қонымды адам, Селестиннің бөлмесін аралап жүргенін байқап қалады. Ол оған қарсы шығады және олардың қарым-қатынастары әрқашан қарама-қарсы болған және ол оны Клэрді өлтірген деп ашық айыптайды, бірақ ол Селестинге деген сүйіспеншілігін жариялайды, өйткені ол олардың ішкі жағынан бірдей екенін сезінеді. Селестин Жозефті азғыруға тырысады, бірақ ол күту керек дейді, өйткені ол бір ретке ғана емес, одан да көп нәрсеге ие. Соттың кеңсесінен шығып кеткен соң, Селестин Могерге тап болады. Ол Розаны жұмыстан босатып жібергенін, оның 12 жыл жұмыс істегеннен кейін үй жұмысын тоқтатып, оны басқаратын болғанын және Селестинмен сөйлескен сайын қызғанышқа ұшырайтынын айтады. Кейін Могер оған үйленуді ұсынады, ал Селестин оған бұл туралы ойланатынын айтады. Жозефті азғыру үшін Селестин оны төсекте күтеді, бірақ ол қайтадан қарсы тұрады. Ол қызға үйленіп, Шербургте бірге жұмыс істейтін кафе сатып алуды жоспарлап отырғанын айтады, бұл алдағы революция бизнеске жақсы әсер ететінін көрсетеді. Ол айқышқа тұншығып, онымен бірге ұйықтасын деп, оған үйленетінін айтады, ал ол төсекке көтерілгенде, ол оған Клэрді өлтіргенін мойындауын айтады, бірақ ол оған үндемеуін айтады. Жозеф пен Селестин өзінің үйленетінін жариялайды, ал месье Монтейль Селестиннен Марианнаға көңіл бөледі. Селестин Джозефтің аяқ киімінің бірінің металл табанын алып тастайды. Джозеф пен оның досы оңшыл саяси митингке қатысуға жоспар құрып жатқанда, екі полиция қызметкері келіп, екеуін ұстайды, олар Клэрдің өлтірілген жерінен аяқ табанын тапты. Жозефты алып кетіп жатқанда, Клеар өлтірілген күні сол аяқ киімдерді кимегенін айтады. Клэрдің кекін өтеп алдым деп ойлап, Селестин Могерге үйленуге шешім қабылдайды. Ол оған күтіп, барлық нәрсені қалдыру туралы өсиетін өзгертеді, бірақ ол оған салқын қарайды. Ол Жозеф туралы сұрағанда, Маугер оған қарсы дәлелдердің жоқтығын ескере отырып, оны сотсыз босату керектігін айтады. Шербургте Жозеф өзінің кафесі жанынан өтіп бара жатқан ұлтшыл ерлердің шеруіне құшақтап көреді, оның тартымды жас әйелі солдаттарға толтыруға көмектесті.
Өндіріс
Фильм бастапқыда Буньюэльдің бұрынғы фильмдерінде – «Виридиана» (1961) және «Жоюшы періште» (1962) – ойнаған мексикалық актриса Сильвия Пинал үшін түсірілуге жоспарланған. Пинал француз тілін үйреніп, ақысыз жұмыс істеуге дайын болды, бірақ «Камера қызының күнделігі» фильмінің француз продюсерлері оның орнына Жанна Мороны таңдады. Фильмнің түсірілімі 1963 жылғы 21 қазанда басталды. Соңғы сахнада шерумен келе жатқан оңшылдар «Vive Chiappe!» деп ұрандайды, бұл Буньюэльдің 1930 жылғы «Алтын ғасыр» фильмінің көрсетілімін фашистердің ойран салған театрынан кейін тоқтатқан Париж полициясының бастығына сілтеме жасайды.
Шығару
1964 жылы фильм Венеция және Нью-Йорк кинофестивальдерінде көрсетілді. Ол алғаш рет 1989 жылдың 22 наурызында АҚШ-та үйде көруге шығарылды, ал 2000 жылы АҚШ кинотеатрларында қайта көрсетілді, 13 қазанда Нью-Йорктегі «Фильм Форумы» кинотеатрында жаңа 35 мм көшірмесінің көрсетілімімен басталды.