Кіріспе

1953 жылы Витторио Де Сика түсірген «Терминал станциясы» (, Америка Құрама Штаттарында «Американдық әйелдің салқыны» деп шығарылған) – Витторио Де Сиканың режиссерлік және продюсерлік жұмысымен жасалған 1953 жылғы романтикалық драма. Басты рөлдерде Дженнифер Джонс, Монтгомери Клифт және Ричард Беймер (алғашқы рөлінде «Дик Беймер» деп көрсетілген) ойнаған. Фильмде үйленген американдық әйел мен итальяндық зиялы арасындағы махаббат оқиғасы айтылады. Атауы фильм оқиғасы өтетін Римдегі Roma Termini теміржол станциясына сілтеме жасайды. Фильм 1953 жылғы Канн кинофестиваліне қатысты. «Терминал станциясы» – итальяндық режиссер Де Сиканың Голливудта түсірген алғашқы фильмі, ол американдық магнат Дэвид О. Селзникпен бірлесіп жасалған халықаралық туынды. Бұл ынтымақтастық олардың арасындағы үнемі туындайтын және өте күрделі шығармашылық дауларға толы болды, нәтижесінде бір фильмнің екі әртүрлі нұсқасы пайда болды: 89 минуттық итальяндық нұсқасы және «Американдық әйелдің салқыны» деген басқа атаумен 72 минуттық американдық қайта өңделген нұсқасы. Осы тәжірибеден кейін Де Сика ешқашан Голливуд продюсерімен жұмыс істемеді, бірақ ол болашақта американдық актерлермен ағылшын тілінде фильмдер түсіре берді.

Сюжет

Римдегі әпкесіне сапар барып тұрғанда, американдық үй шаруасымен айналысатын Мэри Форбс итальяндық ғалым Джованни Дориамен бір ай бойы махаббатқа беріледі.

Өндіріс

Фильм Чезаре Заваттинидің "Стационе Термини" әңгімесі негізінде түсірілген. Трумэн Капотеге барлық сценарийді жазғаны айтылған, бірақ ол кейіннен тек екі ғана сахнаны өзі жазғанын мәлімдеді. Фильм Де Сиканың жеке компаниясы мен голливудтық продюсер Дэвид О. Селзник арасындағы халықаралық бірлескен туынды болды, ол оны әйелі Дженнифер Джонсқа арналған рөл ретінде тапсырды. Фильмнің түсірілімі бастапқыда қиындықтарға толы болды. Карсон МакКуллерс бастапқыда сценарий жазуға таңдалған, бірақ Селзник оны жұмыстан шығарып, оның орнына Пол Галлико, Альберто Моравия және Капоте сияқты бірнеше жазушыларды шақырды. Түсірілім барысында Джонс бұрынғы күйеуі, актер Роберт Уокердің қайтысынан қатты күйзеліп, Швейцарияда оқып жатқан екі ұлын сағынып, көңілі ауды. Ол Селзникке екі жылға жуық тұрмысқа тұрған еді, және олардың арасында некелік қиындықтар туындады. Фильмнің 1953 жылғы итальяндық нұсқасы 89 минуттық болды, бірақ Селзник кейіннен оны 64 минутқа дейін қысқартты. Бұл толық метражды фильм ретінде танылуына жеткіліксіз болғандықтан, Селзник әнші Пэтти Пейджді жалдап, Джеймс Вонг Хоумен бірге саундтректе екі итальяндық әнді орындауын түсірді, содан кейін осы байланыссыз "увертюраны" фильмнің басына, титрлерден бұрын қосты, осылайша фильмнің техникалық ұзақтығы 72 минутқа жетті. Ол сондай-ақ Осуалд Моррис режиссерлік еткен Джонс пен Клифттың қосымша жақын кадрларын және монтаждық түсірілімдерін қосты. Селзник бұл нұсқаны Америка Құрама Штаттарында "Америкалық әйелдің салқыны" (ал Ұлыбританияда "Салқындық" деп) шығарды.

Қабылдау

Клифт фильмді жек көретінін және оны "ірі сәтсіздік" деп айыптағанын мәлімдеді. Екі нұсқасы The Criterion Collection арқылы бірге DVD-де жарық көрді. 1998 жылы фильмнің қайта түсірілімі "Америкалық әйелдің қатысы" деген атаумен теледидар үшін түсірілді.

Марапаттар

Канн халықаралық кинофестивалінің 1953 жылғы Гран-приіне үміткер (Витторио Де Сика). 1955 жылғы «Оскар» сыйлығының «Ақ-қара түсті ең жақсы костюм дизайны» номинациясы (Кристиан Диор).