АҚШ-тың екінші партиялық жүйесі (1828–1852)

Кіріспе

АҚШ-тың сайлау саясатындағы кезең (1828–1852)

Екінші партия жүйесі – Бірінші партия жүйесі аяқталғаннан кейін, шамамен 1828 жылдан 1852 жылға дейін АҚШ-та қызмет еткен саяси партия жүйесі. Бұл жүйе 1828 жылдан бастап сайлауға қатысушылардың санының күрт өсуімен, митингтермен, партиялық газеттермен және партияларға берілген жоғары жеке адалдықпен сипатталды. Саяси аренада екі ірі партия басымдық құрды: Эндрю Джексон басқарған Демократиялық партия және Генри Клей Ұлттық республикашылдар мен Джексонның басқа да қарсыластарынан құраған Уиг партиясы. Кіші партиялардың қатарында 1827–1834 жылдары маңызды жаңашылдықтарды ұсынған Антимасондық партия, 1840 жылы құлдыққа қарсы болған Бостандық партиясы және 1848 және 1852 жылдары құлдықтың таралуына қарсы болған Еркін топырақ партиясы болды. Екінші партия жүйесі Джексон дәуірінің саяси, әлеуметтік, экономикалық және мәдени ағымдарын көрсетіп, қалыптастырды, содан кейін Үшінші партия жүйесі оны ығыстырды. Фрэнк Тауэрс бұл жүйедегі маңызды идеологиялық айырмашылықты былай түсіндірді: «Демократтар халықтың егемендігін, халықтық демонстрациялар, конституциялық конвенциялар және көпшілік билігінің жалпы қағидасы арқылы қорғады, ал вигтер заң үстемдігін, жазбаша және өзгермейтін конституцияларды, сондай-ақ көпшіліктің тираниясына қарсы азшылықтың мүдделерін қорғауды жақтады».

Үлгілер

Тарихшы Ричард П. Маккормик осы терминді анықтауда ең жауапты. Ол былай деді:
Бұл ерекше партиялық жүйе болды. Ол штаттар бойынша әртүрлі кезеңде 15 жыл ішінде қалыптасты. Оны президенттікке үміткерлер жеңіске жету үшін өздерінің ұлттық коалицияларын құра отырып, партияны басқарған көшбасшылар жасады. Өңірлік факторлар дамуға күшті әсер етті, Адамс жақтастары Жаңа Англияда, ал Джексондықтар Оңтүстік-Батыста күшті болды. Алғаш рет екі партиялық саясат Оңтүстік және Батысқа (бұрын бір партиялық аймақтар) тарады. Әр аймақта екі партия шамалас болды – мұндай көрсеткен алғашқы және жалғыз партиялық жүйе. Өңірлік тепе-теңдік болғандықтан, ол аймақтық мәселелерге (мысалы, құлдырау) осал болды. Екі партия барлық штаттарда пайда болды және сайлау дауысына да, мемлекеттік лауазымдарға да таласты. Ең маңыздысы – 1832–1834 жылдары екі партиялық Оңтүстіктің кенеттен пайда болуы (көбінесе Ван Бюренге қарсы реакция ретінде). Антимасондық партия тек әлсіз екінші партиясы бар штаттарда ғана гүлденді. Әдістер әртүрлі болды, бірақ барлық жерде саяси конвенттер партиялық кеңестердің орнын басты. Партиялардың өз мүдделері болды, партия белсенділерінің лауазым іздеу мақсатына қатысты. Бұл жүйе жаңа, танымал үгіт-насихат стилін әкелді. Ұсынылған сайлауларда харизматикалық кандидаттар немесе нақты мәселелер болмаса да, сайлаушылардың қатысуы жоғары болды. Партия басшылары партияларды белгілі бір дәрежеде өздерінің бейнесінде құрды.

Басшылар

Демократиялық тараптағы ең танымал тұлғалар: Эндрю Джексон, Мартин Ван Бюрен, Джон К. Калхун, Джеймс К. Полк, Льюис Касс және Стивен Дуглас. Уигтер жағында Джон Куинси Адамс, Генри Клей, Дэниел Вебстер, Уильям Х. Сьюард және Тёрлоу Уид болды. Ван Бюреннің елдің саяси дамуына қосқан үлесі зор болғандықтан, ол президенттікке қол жеткізді. Нью-Йорктегі Республика партиясын бақылауға алғаннан кейін, ол өзінің қатысуы жоқ кезде штатты басқару үшін Олбани регенттігін құрды, ал ол Вашингтонда ұлттық мансабын іздеді. Регенттік – Албанидегі саяси білімді және өте зиялы адамдардан тұратын басқару органы болды. Ол елдегі алғашқы штаттық саяси машиналардың бірі болды және оның табысы патронажды, заң шығарушы жиынды және партияның ресми газетін тиімді пайдалануының нәтижесі болды. [Вашингтонда] ол «Оңтүстіктің плантаторлары мен Солтүстіктің қарапайым республикашылары» арасындағы одақ арқылы Республика партиясын қайта ұйымдастыруға ұмтылды. Бұрын партиялар төзімділікпен қабылданатын жамандықтар деп есептелген; Ван Бюрен партиялық жүйе – ұлттың істерін демократиялық түрде жүргізудің ең орынды және зиялы жолы деп мәлімдеді, бұл көзқарас ақырында ұлттық қолдауға ие болды.

Банктік соғыс

Джексон өзін реформатор деп есептеді, бірақ ол республикалық идеалдардың ескі қағидаларына берілгендігін көрсетті және ерекше топтарға артықшылықтар берген кез келген нәрсеге қатысты түрде қарсы болды. Джексон президент кезінде ешқашан дуэльге қатыспағанмен, бұрын саяси қарсыластарын атқан және саяси аренада өзінің жауларын жоюға мұрағатталған. Екінші партиялық жүйе негізінен Джексонның АҚШ-тың Екінші банкін жоюға деген қатыгез ниетінен туындады. Штаб-пәтері Филадельфияда орналасқан, елдің ірі қалаларында кеңселері бар, федералдық бекітілген банк белгілі бір дәрежеде орталық банк сияқты жұмыс істеді (бір ғасырдан кейін Федералдық резерв жүйесі сияқты). Жергілікті банкирлер мен саясаткерлер Николас Биддлдің бақылауынан наразылық білдірді. Джексон ешқандай банктерді ұнатпады (қағаз ақша Джексон үшін жағымсыз болды; ол тек алтын мен күміс ["ақша"] айналымда болуы керек деп сенді). Генри Клеймен болған қаһарлы күрестен кейін Джексон, ақыры Биддлдің банкін құлатты.

Қарақтар жүйесі

Джексон федералдық қамқорлық жүйесін жүйелі түрде қолданды, бұл «олжалар жүйесі» деп аталды. Джексон бұрынғы қолдаушыларын ғана емес, сонымен қатар жергілікті және штаттық саясаткерлер оның командасына қосылса, болашақта жұмыс орындарын да уәделеді. Сиреттің түсіндіруінше: Джексон президент болғанда, ол «республикалық сенімдегі басты қағида» деп жариялап, лауазымдарды кезекпен алмастыру теориясын іске қосты. Ол лауазымдарды ауыстырудың жемқорлықтың алдын алуға көмектеседі деп сенді. Дегенмен, Джексонның жақтастары мемлекеттік қызметті партиялық адалдығы үшін сыйлау және партияны күшейту үшін пайдалануды қалады. Іс жүзінде бұл мемлекеттік қызметкерлерді достарымен немесе партиялық адал жақтастарымен алмастыруды білдірді. Олжалар жүйесі Джексонмен бастау алған жоқ. Ол Томас Джефферсон кезінде, ол билікке келгеннен кейін федералдық лауазымдардағы федералистерді қызметтен шеттету арқылы пайда болды. Сонымен қатар, Джексон мемлекеттік қызметтің барлық бөлігін жаңартқан жоқ. Өзінің президенттік мерзімінің соңында Джексон бастапқы мемлекеттік қызметкерлердің 20 пайыздан азын ғана қызметтен босатты. Джексон олжалар жүйесін құрмаса да, оның дамуына ықпал етті және ол 1890 жылдары тоқтағанға дейін Екінші партия жүйесінің, сондай-ақ Үшінші партия жүйесінің маңызды ерекшелігіне айналды. Бір тарихшы былай дейді: «Джексон өз замандастарының көпшілігі ойлағаннан гөрі азырақ мемлекеттік қызметкерлерді қызметтен босатты және олжалар жүйесін ойлап тапқан жоқ. Бірақ ол бұрынғы президенттерге қарағанда Федералдық бюрократияда ауқымды өзгерістер жасады. Одан да маңыздысы, ол осы өзгерістерді жақсылыққа бастайтын қадам ретінде қорғады. Саяси қамқорлықтың жақсы үкіметке кедергі келтіретін фактор ретінде қарастырылатын қазіргі заманда Джексон мен оның жақтастары мемлекеттік лауазымдарды ауыстыруды әрдайым «реформа» деп сипаттағанын еске алу қажет. Осы тұрғыдан алғанда, олжалар жүйесі Джексонның достарына сыйлық беру және жауларын жазалау ғана емес, сонымен қатар Джексонның ұзақ жылдар бойы жемқорлыққа ұшыраған азшылық саяси топтарының өкілдерін мемлекеттік қызметтен шеттету құралы болды».

Jackson systematically used the federal patronage system, what was called the Spoils System. Jackson not only rewarded past supporters; he promised future jobs if local and state politicians joined his team. As Syrett explains: When Jackson became president, he implemented the theory of rotation in office, declaring it "a leading principle in the republican creed." He believed that rotation in office would prevent the development of a corrupt civil service. On the other hand, Jackson's supporters wanted to use the civil service to reward party loyalists to make the party stronger. In practice, this meant replacing civil servants with friends or party loyalists into those offices. The spoils system did not originate with Jackson. It originated under Thomas Jefferson when he removed Federalist office holders after taking office. Also, Jackson did not out the entire civil service. At the end of his term, Jackson had only dismissed less than twenty percent of the original civil service. While Jackson did not start the spoils system, he did encourage its growth and it became a central feature of the Second Party System, as well as the Third Party System, until it ended in the 1890s. As one historian explains:
"Although Jackson dismissed far fewer government employees than most of his contemporaries imagined and although he did not originate the spoils system, he made more sweeping changes in the Federal bureaucracy than had any of his predecessors. What is even more significant is that he defended these changes as a positive good. At present when the use of political patronage is generally considered an obstacle to good government, it is worth remembering that Jackson and his followers invariably described rotation in public office as a "reform." In this sense the spoils system was more than a way to reward Jackson's friends and punish his enemies; it was also a device for removing from public office the representatives of minority political groups that Jackson insisted had been made corrupt by their long tenure."

Вигтарды жаңғырту

Екі партияның да ортақ ата-бабасы болғандықтан, вигтер мен демократтар көптеген негізгі қағидалар бойынша келісімге келді – екеуі де АҚШ-тағы республикалық идеалдарға берілгендігін көрсетті. АҚШ-тың көп бөлігінде вигтер жоғары топтан, жақсы білімді, қалалық және кәсіпкерлікпен айналысқан адамдардан құралды; демократтар шекарада және қарапайым шаруалардың арасында күшті болды. Әсіресе ирланд және неміс католиктері демократтардың ынталы жақтастары болды, ал евангелист протестанттар мен ағылшын және шотланд-ирланд иммигранттары көбінесе вигтерді қолдады. Нортон түсіндіргендей, маңызды саяси айырмашылықтар болды: вигтер белсенді үкімет арқылы экономикалық өсуді жақтады, ал демократтар – шектеулі орталық үкіметті. Вигтер корпоративтік жарғыларды, ұлттық банк пен қағаз ақшаны қолдады, демократтар олардың барлығына да қарсы болды. Вигтер демократтарға қарағанда гуманитарлық реформаларды көбірек қолдады, оның ішінде мемлекеттік мектептер, өлім жазасын жою, түрмелер мен психиатриялық емдеу орындарының реформасы және тыйым салу. Жалпы айтқанда, вигтер демократтарға қарағанда көбірек оптимизмге толы және белсенді болды. Егер бұл жалпы игілікке қызмет етсе, олар белгілі бір топқа көмек көрсетуге қарсы емес еді. Олардың пікірінше, корпорацияларды құру барлық адамдарға, жұмысшылар мен фермерлерге бірдей экономикалық мүмкіндіктерді кеңейтеді. Демократтар шоғырланған экономикалық билікке және моральдық және экономикалық қысымға сенімсіздікпен қарап, Джефферсонның шектеулі үкімет принципіне берік тұрды. Осы арада экономиканы жаңғыртуды қолдаушылар, банкирлер, бизнесмендер, коммерциялық фермерлер, олардың көпшілігі бұрынғы ұлттық республикашылар, және Джексонның жою дағдарысына қатысты көзқарасына наразы болған оңтүстік плантаторлары жаңа Джексонға қарсы күшке бірікті; олар өздерін вигтер деп атады. 1776 жылғы вигтер король Георг III-нің тираниясына қарсы күрескен патриоттар болғандай, жаңа партия да өзін «Король Эндрюмен» күресіп жатқандай сезінді. Солтүстік-шығыстағы өте құпия масондық ұйымға қарсы моральдық науқан тұрақты саяси партияға, антимасондарға айналды, ол жақын арада вигтермен бірікті. Джексон федералдық қолдауды агрессивті түрде пайдалану арқылы, жергілікті көшбасшылармен уақтылы одақтасу арқылы және Банк пен оның агенттерін республикалық рухқа ең үлкен қауіп ретінде сипаттаған риторика арқылы қарсы тұрды. Ақырында оның жақтастары өздерін «демократтар» деп атады. Вигтер экономиканы жаңғырту үшін кең ауқымды бағдарлама ұсынды. Жаңа фабрикалардың құрылысын ынталандыру үшін импортталған өндірілген тауарларға жоғары тарифтер енгізуді ұсынды. Көптеген қалаларда бай адамдар вигтерді қолдады – Бостон мен Нью-Йоркте 100 000 доллардан астам кірісі бар адамдардың 85-90% вигтерге дауыс берді. Американың ауылдық аймақтарында вигтер базар қалалары мен сауда орталықтарында күшті болды, ал демократтар шекарада және оқшауланған аймақтарда күшті болды. Этникалық және діни қауымдар көбінесе бір бағытта дауыс берді, ирланд және неміс католиктері демократтарды, ал пьеттистік протестанттар вигтерді қолдады.

Both parties having a common ancestor, the Whigs and Democrats agreed on many basic principles—they were both strongly committed to the ideals of Republicanism in the United States. In most of the United States, the Whigs were more upscale, better educated, more urban, and more entrepreneurial; the Democrats were strongest on the frontier and in subsistence farming areas. Catholic immigrants, especially Irish and German, were heavily and enthusiastically Democratic, while evangelical Protestants and English and Scots Irish immigrants were typically Whigs. As Norton explains, there were major policy differences:
Whigs favored economic expansion through an activist government, Democrats through limited central government. Whigs supported corporate charters, a national bank, and paper currency; Democrats were opposed to all three. Whigs also favored more humanitarian reforms than did Democrats, including public schools, abolition of capital punishment, prison and asylum reform and temperance. Whigs were more optimistic than Democrats, generally speaking, and more enterprising. They did not object to helping a specific group if doing so would promote the general welfare. The chartering of corporations, they argued, expanded economic opportunity for everyone, laborers and farmers alike. Democrats, distrustful of concentrated economic power and of moral and economic coercion, held fast to the Jeffersonian principle of limited government. Meanwhile, economic modernizers, bankers, businessmen, commercial farmers, many of whom were already National Republicans, and Southern planters angry at Jackson's approach to the nullification crisis were mobilized into a new anti Jackson force; they called themselves Whigs. Just as the Whigs of 1776 were patriots who battled the tyranny of King George III, so too the new party saw itself battling "King Andrew". In the northeast, a moralistic crusade against the highly secretive Masonic order matured into a regular political party, the Anti Masons, which soon combined with the Whigs. Jackson fought back by aggressive use of federal patronage, by timely alliances with local leaders, and with a rhetoric that identified the Bank and its agents as the greatest threat to the republican spirit. Eventually his partisans called themselves "Democrats." The Whigs had an elaborate program for modernizing the economy. To stimulate the creation of new factories, they proposed a high tariff on imported manufactured goods. In most cities the rich men were solidly Whig—85 90% of the men worth over $100,000 in Boston and New York City voted Whig. In rural America, the Whigs were stronger in market towns and commercial areas, and the Democrats stronger on the frontier and in more isolated areas. Ethnic and religious communities usually went the same way, with Irish and German Catholics heavily Democratic, and pietistic Protestants more Whiggish.

Партиялық стратегиялар

Екі партия да ұлттық газеттер желісіне көп жүктеді. Кейбір редакторлар өз аймақтарындағы маңызды саяси тұлғалар болды, ал көпшілігі газеттерінде митингілер, жиналыстар, кандидаттар туралы пайдалы ақпаратты, сондай-ақ маңызды сөздер мен сайлауалды бағдарламалардың мәтінін жариялады.

Партияның күштері

Вигтер көптеген штаттарда партияның күшті ұйымын құрды; олар тек шекаралық аймақтарда ғана әлсіз болды. Олар Солтүстік-Шығыста, сондай-ақ кәсіпкерлер, саудагерлер, коммерциялық фермерлер және мамандар арасында ең күшті болды. Вигтер газеттерді тиімді пайдаланды және көп ұзамай сайлауға қатысатын сайлаушылардың 75-85% көлемін қамтитын тартымды науқандық тәсілдерді қабылдады. Авраам Линкольн Иллинойс штатында ерте көшбасшы ретінде көзге түсті, бірақ көбінесе одан да талантты саясаткер Стивен Дуглас одан озып кетті. Дуглас пен демократтар газет жұмысы бойынша вигтерден кейін қалғанмен, олар партиялық адалдыққа баса назар аудару арқылы бұл кемшілікті өтеді. Демократтардың кез келген съезіне, аудандық деңгейден бастап ұлттық деңгейге дейін қатысқандар, соңғы кандидатты ұнатса да, ұнатпаса да, оны қолдауға моральдық міндетті болды. Бұл қағида көптеген дау-жанжалдарға әкеп соқты, бірақ жалпы алғанда демократтар өздерінің қатардағы мүшелерін вигтерге қарағанда тиімдірек бақылап, ұйымдастырды. 1850-ші жылдардың басында құлдық мәселесі саяси аренада басымдыққа ие болды, ал вигтер осы мәселеге қатысты келісімге келе алмағандықтан, ыдырай бастады. Кейбір вигтер, Солтүстікке бейім републикалық партия мен Оңтүстікке бейім демократтардың баламасы ретінде, Одақты сақтай алатын жалғыз саяси партия екендерін мәлімдеді. 1856 жылы қалған вигтер Миллард Филлмордың «Біліспеймін» науқанын қолдады, ал 1860 жылы Джон Беллдің Конституциялық одақ тізімін қолдады. Бірақ 1861 жылы Азамат соғысы басталғаннан кейін вигтер партиясы өз өміршеңдігін жоғалтты.

Демократтар 1852 жылы басым болды

1850 жылдарға қарай Демократиялық партияның көптеген басшылары вигтердің көптеген идеяларын қабылдады, және зауыттар мен теміржолдардың экономикалық жаңғыруы қарқынды жүріп жатқанын ешкім жоққа шығара алмады. Ескі экономикалық мәселелер Калхун, Вебстер, Клей, Джексон және Полк сияқты ескі көшбасшылар кеткен кезде мәнсіз болды. Жаңа мәселелер, әсіресе құлдық, шетелшілдік және дін мәселелері алға шықты. 1848 жыл вигтер үшін соңғы мүмкіндік болды; демократтар екіге жарылса ғана жеңе алатыны баршаға белгілі болды. 1852 жылдан кейін "Еркін топырақ" қозғалысының басылуымен демократиялық үстемдік қамтамасыз етілгендей көрінді. Вигтер формальды түрде әрекет етті, бірақ партия қатарындағы жай ғана мүшелер де, басшылар да біртіндеп саяси аренадан шықты. Үшінші партиялық жүйе пайда болуға дайын тұрды.

Өмірбаян

Брэндс, Х. В. (2005) Эндрю Джексон: Өмірі мен заманы
Коул, Дональд Б. (1984). Мартин Ван Бюрен және американдық саяси жүйе
Фонер, Эрик. "Линкольн, заң және екінші партиялық жүйе", "The Fiery Trial: Abraham Lincoln and American Slavery" (2010) 2-тарау
Йохансен, Роберт В. Стивен А. Дуглас (1997). Лихи, Кристофер Дж. "Партиясыз президент: Джон Тайлердің өмірі" (LSU, 2020), маңызды ғылыми өмірбаян; үзінді, сондай-ақ онлайн шолу
Ремини, Роберт В. (1998). Эндрю Джексонның өмірі, оның 3 томдық өмірбаянының қысқартылған нұсқасы
Сиретт, Гарольд С. Эндрю Джексон: Американдық дәстүрге қосқан үлесі
Ван Дюсен, Глиндон Г. Генри Клейдің өмірі (1979) онлайн
Ван Дюсен, Глиндон Г. Тёрлоу Уид, Лобби шебері (1947) онлайн

Өңірлік, мемлекеттік, жергілікті зерттеулер

Формисано, Рональд П. (1971). Массалық саяси партиялардың пайда болуы: Мичиган, 1827–1861, әр штатты қамтиды. онлайн
Мюллер, Генри Р. Пенсильваниядағы виг партиясы.
Ратклифф, Дональд Дж. Ұзақ бөліністің саясаты: Огайодағы екінші партиялық жүйенің пайда болуы, 1818–1828 ж. (2000). 455 б.
Уолтон, Брайан Г. "Арканзастағы екінші партиялық жүйе, 1836–1848". Арканзас тарихи тоқсандығы 28.2 (1969): 120–155. онлайн
Уинкл, Кеннет Дж. "Линкольннің Спрингфилдтегі екінші партиялық жүйесі". Азамат соғысы тарихы (1998) 44(4): 267–284.

Негізгі дереккөздер

Блау, Джозеф Л., ред. Джексон демократиясының әлеуметтік теориялары: 1825–1850 жылдар аралығына қатысты мақалалар жинағы (1947), 386 беттік үзінділер.
Хамонд, Дж. Д. Нью-Йорк штатындағы саяси партиялар тарихы (2 томдық, Олбани, 1842).