Жаңа Зеландияның Туатапере және Оравиа тармақтары темір жолы
Tuatapere Branch
Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралындағы Туатапере теміржол тармағы туралы ақпарат. Тарихы, құрылысы, желінің жабылуы және Riverton тармағына қатысты деректер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орауя филиалымен қоса Туатапере филиалы Жаңа Зеландияның Саутленд аймағындағы тармақты темір жол желісі болды. Туатапере және Орауя тармақтары бір желі сияқты көрінсе де, операциялық тұрғыдан жеке желілер деп есептелді. Алғашқы бөлігі 1879 жылы Ривертонға дейін ашылды және үш он жылдықтан кейін Туатапереге жетті. Туатапереден Орауяға дейінгі созылма 1925 жылдан 1970 жылға дейін жұмыс істеді. 1976 жылы Туатапере филиалы Ривертонға дейін қысқартылып, 1978 жылға дейін Ривертон филиалы деп аталды, содан кейін Торнбериден әрі жабылды. Желінің қалған бөлігі қазір Ваирио филиалының бір бөлігі болып табылады.
The Tuatapere Branch, including the Orawia Branch, was a branch line railway in Southland, New Zealand. Although the Tuatapere and Orawia Branches look like a single line, operationally they were considered separate lines. The first section opened to Riverton in 1879 and reached Tuatapere three decades later. The extension from Tuatapere to Orawia operated from 1925 until 1970. In 1976 the Tuatapere Branch was truncated to Riverton, and was known as the Riverton Branch until 1978, when it closed beyond Thornbury. The remaining portion of the line is now part of the Wairio Branch.
Құрылыс
Инверкаргиллдің батысындағы аймақтарды зерттеу ниеті осы желінің салынуына себеп болды, дамытушылар мол минералдар мен ресурстарды тауып, аймақтағы тұрақты қоныстануды ынталандыруға үміттенеді. Желінің бірінші бөлігі Макаревадан Кингстон тармағы арқылы Торнбериге, содан кейін Ривертонға дейін, Вайрио тармағының қосылысынан салынды және 1879 жылдың 9 маусымында ашылды. Желі кезең-кезеңмен ашылды: Колак – 1881 жылдың 25 шілдесінде, Раундхилл – 1883 жылдың 24 қыркүйегінде, Орепуки – 1885 жылдың 5 мамырында, Вайхоака – 1903 жылдың 1 қазанында және Туатапере – 1909 жылдың 1 қазанында. Орауя елді мекеніне теміржол салуды қайдан бастау керектігі туралы пікір таластар болды. Екі басты ұсыныстың бірі – Туатапере желісін ұзарту, ал екіншісі – Вайрио тармағынан Вайкуродан жаңа тармақ салу. Нәтижесінде, Туатапере ұсынысы қабылданды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан құрылыс кейінге шегерілді. Дегенмен, 1919 жылдың қазанында жұмыс қайта басталды және Қоғамдық жұмыстар департаменті 1924 жылдың қыркүйек айының ортасына дейін пойыз қатынасын жүзеге асырды. Желі Жаңа Зеландия теміржол департаментіне (NZR) тапсырылды және 1925 жылдың 20 қазанында ресми түрде ашылды.
The desire to open up regions west of Invercargill prompted construction of this line, with developers hoping to discover plentiful minerals and resources, and encourage more substantial settlement in the area. The first section of the line was built from Makarewa on the Kingston Branch to Riverton via Thornbury, the Wairio Branch junction, and opened on 9 June 1879. The line was opened in stages: Colac on 25 July 1881, Roundhill on 24 September 1883, Orepuki on 5 May 1885, Waihoaka on 1 October 1903 and Tuatapere on 1 October 1909. There was some dispute over where to commence a railway to the settlement of Orawia. One of the two main proposals was to extend the Tuatapere line, and the other was to build a branch from Waikouro on the Wairio Branch. Ultimately, the Tuatapere proposal was accepted, and although construction was postponed due to World War I, work had recommenced by October 1919 and the Public Works Department was operating trains by mid September 1924. The line was handed over to the New Zealand Railways Department (NZR) and officially opened on 20 October 1925.
Операция
Желі Туатапереден екі бөлек тармақ ретінде салынды: Инверкаргиллден Туатапере тармағы және Орауя тармағы. Бу машиналарының кезінде, тармақтардағы қызметтердің көп бөлігі Туатапередегі деподан жүзеге асырылды. Пойыздар әдетте аралас болып, жолаушылар мен жүктерді тасымалдады. Күн сайын Туатапереден Инверкаргиллге және кері бағытта, сондай-ақ Инверкаргилден Туатапереге және кері бағытта бір-бір пойыздар жүрді. Орауяға дүйсенбі, сәрсенбі және жұма күндері Туатапереден қызмет көрсетілді. Желі бойында пайдалы ағаш өңдеу өнеркәсібі дамыды және ағаштарды темір жолға оңай тасымалдау үшін көптеген ормандық трамвайлар салынды. Туатапереде ағаш өңдеу тіс машинасы орнатылды, ол темір жолға көптеген жүктерді жеткізді. Желінің алғашқы жылдарында Орепукиден мұнай тақтасы жүк тасымалының маңызды көзі болды. Темір жол Ваiau өзенінің аңғары мен оның елді мекендерін дамытуға да көмектесті. Лонгвудтан шамамен 19 шақырымға дейін жүретін More & Sons пилорама трамвайының локомотиві Riverton мұражайының жанында қойылған. Трамвай 1902 жылдан 1960 жылға дейін жұмыс істеді. Орауя тармағындағы жолаушылар қызметі тіпті он жылға да созылмады. 1932 жылға қарай жолаушылар тасымалы тоқтатылды және жүк пойыздары аптасына екі рет қана жүрді. Жолаушылар желінің қалған бөлігімен 1950 жылдардың басына дейін саяхаттады, осы кезде күнделікті Инверкаргилл – Туатапере және кері бағыттарындағы жүк пойызы тоқтатылды. Бұл жағдайды дүйсенбіден жұмаға дейін Торнберидегі Ваирио тармағының қосылысынан Туатапереге жүретін жүк пойызымен толықтырды. 1956 жылы қалада цемент зауыты салынғанға дейін Орауя тармағының жабылуы мүмкін болды. Ол Орауя тармағының болуын қажет ететін жеткілікті көлікті қамтамасыз етті. 1960 жылдары көлік азайды және 1968 жылдың маусымында бу машиналары дизельдік электрмен ауыстырылғанда, Туатапере локомотив депосы жабылды және қызметтер аптасына үш рет – дүйсенбі, сәрсенбі және жұма күндері Инверкаргиллден жұмыс істеуге көшті. 1968 жылдың мамырында Орауядағы цемент зауыты жабылды және негізгі көлік көзінен айырылған Орауя тармағы 1970 жылдың 1 қазанында жабылды. 1970 жылдардың ортасына қарай Ривертоннан батысқа қарай жыл сайын 4500 тоннадан аспайтын жүк тасымалданды және желі 1976 жылдың 30 шілдесінде Ривертонға дейін қысқартылды. Ривертоннан орман шаруашылығының дамуы жеткілікті көлік көзін тудырады деп күтілді, бірақ бұл орындалмады және желі 1978 жылдың 15 қаңтарында Торнбериден жабылды. Торнбериден Ривертонға дейінгі бөлікті туризм және жекеменшік темір жол операциялары үшін ашық ұстауға бағытталған шағын наразылық ешқандай нәтиже бермеді. Макарева мен Торнбериден бөлінген бөліктер Ваирио тармағының құрамына кірді.
The line was run as two separate branches from Tuatapere: the Tuatapere Branch from Invercargill, and the Orawia Branch. During the days of steam motive power, most services on the branches were operated from a depot at Tuatapere. Trains were typically mixed, carrying both passengers and freight. One such train daily operated from Tuatapere to Invercargill and return, while another ran Invercargill to Tuatapere and return. Orawia was served by a service from Tuatapere on Mondays, Wednesdays and Fridays. Along the line, a lucrative logging industry was established and many bush tramways were built to provide easy cartage of logs to the railway line. A timber mill was established in Tuatapere to process the logs and it provided much traffic for the railway. In the early days of the line, oil shale was a prominent source of freight from Orepuki. The railway was also indispensable in helping to develop the Waiau River valley and its settlements. A locomotive from the More & Sons sawmill tramway, which ran about 12 mile (19 km) from Longwood, is on display beside Riverton museum. The tramway was open from 1902 to 1960. Passenger services on the Orawia Branch did not last even a decade. By 1932, passengers were no longer carried and goods trains ran only twice weekly. Passengers could travel on the rest of the line until the early 1950s, and around this time the daily Invercargill to Tuatapere and return goods train was withdrawn. This was partially offset by a Monday to Friday goods train from the Wairio Branch junction at Thornbury to Tuatapere. The Orawia Branch looked as if it could be closed at any time until a cement works was constructed in the town in 1956. It provided sufficient traffic to justify the Orawia Branch's existence. Traffic declined during the 1960s, and when steam motive power was replaced by DJ class diesel electrics in June 1968, Tuatapere locomotive depot closed and services changed to operate out of Invercargill thrice weekly, on Monday, Wednesday and Friday. In May 1968 the cement works in Orawia closed, and deprived of its main source of traffic, the Orawia Branch closed on 1 October 1970. By the mid 1970s, only 4,500 tonnes of traffic yearly were railed west of Riverton and the line was cut back to Riverton on 30 July 1976. There were expectations that forestry developments would create sufficient traffic from Riverton, but these failed to eventuate and the line from Thornbury was closed on 15 January 1978. A minor protest to keep the Thornbury to Riverton section open for tourism and potential private railway operations, was to no avail. The section from Makarewa and Thornbury became part of the Wairio Branch.
Бүгін
Кейбір ескерткіштер жабылудан кейін сақталды. Олардың ең маңыздысы – Ривертон қаласындағы Якоб өзенінің құйылысын кесіп өтетін тас жол мен фермалы көпір. Көпір мен құрылыс 2003 жылы бұзылып, бір фермасы жергілікті мұражайда сақталды. Туатапере маңындағы ағаш виадук әлі де бар. Туатапере станциясы мен ауласы жергілікті еврей қауымының пайдалануында, тауарлық қойма, станция ғимараты және су багі барлығы жақсы жағдайда, бірақ станция ғимаратының сырты жөндеуді қажет етеді және оны Отаго орталық теміржол жолындағы бір жерге көшіру туралы ұсыныстар бар. Орауия тармағының негізі көп бөлігінде анық көрінеді, соңында ескі цемент зауытының қираған қалдықтары жанында тауарлық қойма орналасқан. Туатапере тармағының негізі де көп жерде жақсы байқалады, ал Вакатапуда ескі аула аумағында тасталған рельстер мен ұйықтар бар, ал Руахинеде жүк тиеу платформасы, ал Лонгвуд пен Орепукиде бұрынғы станция ғимараттары сақталған.
Some notable relics remained after closure. The most significant of these was the causeway and truss bridge that crossed the mouth of the Jacob River estuary in Riverton. The bridge and formation was removed in 2003, with one truss preserved by a local museum. The wooden viaduct near Tuatapere still exists. Tuatapere station and yard area are used by the local Jewish community, with the goods shed, station building, and water tank all standing in relatively good condition, though the station building's exterior requires repairs and there are proposals to relocate it to a site on the Otago Central Rail Trail. The Orawia Branch's formation is distinct for much of its length, and at the terminus is the goods shed, with the ruins of the old cement works nearby. The formation of the Tuatapere Branch is also pretty clear in most places, and in Wakatapu some discarded rails and sleepers are at the old yard site, while a loading bank is at Ruahine and relocated station buildings still stand at Longwood and Orepuki.