Ұлыбритания Әуе Күштерінің маршалы Джон Слесор өмірі мен қызметі
John Slessor
Жаңа мақала: RAF маршалы Джон Слесор (1897-1979) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы қатысуы, RAF бас штабының бастығы лауазымы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік әуе күштері маршалы (1897–1979)
Marshal of the Royal Air Force (1897 1979)
Корольдік әуе күштері маршалы сэр Джон Котсворт Слессор (3 маусым 1897 – 12 шілде 1979) Корольдік әуе күштерінде (RAF) жоғары дәрежелі қолбасшы болды және 1950 жылдан 1952 жылға дейін Әуе штабының бастығы қызметін атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік ұшу корпусының ұшқышы ретінде ол Таяу Шығыстағы No. 17 эскадрильясымен әрекетке түсіп, Әскери крест орденімен марапатталды, ал Батыс майданындағы No. 5 эскадрильясымен Бельгияның «Croix de Guerre» орденін алды. Соғыстар арасында ол Англиядағы No. 4 эскадрильясына және Вазиристандағы операциялары үшін Ардақты қызмет орденімен марапатталған No. 3 (Индия) қанатына қолбасшылық етті. 1936 жылы ол майданның сыртындағы және артындағы нысаналарға қарсы әуе күшін қолдануды қарастырған «Әуе күші және әскерлер» атты еңбегін жариялады. Слессор Екінші дүниежүзілік соғыста бірнеше операциялық командаларды басқарды. 1943 және 1944 жылдары Жағалау командасының әуе офицері ретінде ол неміс суденелеріне қарсы ұзақ қашықтықтағы бомбалаушыларды пайдалану арқылы Атлантика шайқасының бағытын өзгертуге үлкен үлес қосты. 1943 жылдың маусымында ол рыцарь атағына ие болды. Соғыстың соңғы кезеңдерінде ол Жерорта теңізі және Таяу Шығыстағы RAF бас қолбасшысы болды және Италия кампаниясы мен Югославияда операциялар жүргізген Жерорта теңізі одақтас әуе күштерінің бас қолбасшысы генерал-лейтенант Айра Эйкердің орынбасары болды. Слессор 1950 жылдардың басында RAF-тің ең жоғары лауазымында, Әуе штабының бастығы қызметін атқарды және стратегиялық бомбалау мен ядролық тиыстырудың жақтаушысы болып саналды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол тағы екі кітап, соның ішінде өмірбаян жариялады және Сомерсетте рәсімдік қызметтер атқарды.
Marshal of the Royal Air Force Sir John Cotesworth Slessor, (3 June 1897 – 12 July 1979) was a senior commander in the Royal Air Force (RAF), serving as Chief of the Air Staff from 1950 to 1952. As a pilot in the Royal Flying Corps during the First World War, he saw action with No. 17 Squadron in the Middle East, earning the Military Cross, and with No. 5 Squadron on the Western Front, where he was awarded the Belgian Croix de Guerre. Between the wars he commanded No. 4 Squadron in England, and No. 3 (Indian) Wing, earning the Distinguished Service Order for operations with the latter in Waziristan. In 1936, he published Air Power and Armies, which examined the use of air power against targets on and behind the battlefield. Slessor held several operational commands in the Second World War. As Air Officer Commanding Coastal Command in 1943 and 1944, he was credited with doing much to turn the tide of the Battle of the Atlantic through his use of long range bombers against German U boats. He was knighted in June 1943. In the closing stages of the war he became Commander in Chief RAF Mediterranean and Middle East and deputy to Lieutenant General Ira Eaker as Commander in Chief Mediterranean Allied Air Forces, conducting operations in the Italian Campaign and Yugoslavia. Slessor went on to serve in the RAF's most senior post, Chief of the Air Staff, in the early 1950s, and was considered a strong proponent of strategic bombing and the nuclear deterrent. In retirement he published two more books, including an autobiography, and held ceremonial appointments in Somerset.
Жастық шағы мен Бірінші дүниежүзілік соғыс
Майор Артур Керр Слессор мен Аделаида Слессордың (қызметтес аты Котесворт) ұлы, Слессор 1897 жылдың 3 маусымында Үндістанның Ранихет қаласында дүниеге келді және Хейлибериде білім алды. Полиомиелит салдарынан екі аяғы да жарақаттанған ол 1914 жылы әскерге қабылдаудан бас тартылды, ал 1915 жылдың 6 шілдесінде тек отбасылық байланыстардың арқасында Корольдік әуе корпусының екінші лейтенанты болып тағайындалды. 1915 жылдың 9 қыркүйегінде арнайы резервке ұшқыш офицері болып тағайындалды және 28 қыркүйекте екінші лейтенант шеніне бекітілді. Слессор No. 17 эскадрильясымен Мысыр мен Суданда соғысқа қатысты, онда ол 1916 жылдың 23 мамырында Берингия шайқасында жеңілгеннен кейін сұлтан Әли Динар мен 2000 адамының қашуын тоқтатуға көмектескені үшін мақталып, айрықша көзге түсті. Ол 25 қазанда жамбасына жара алып, Англияға қайтарылғанша хабарламаларда есімдері тізілді. Слессор 1916 жылдың 1 желтоқсанында капитан шеніне көтерілді. 1917 жылдың 1 қаңтарында Әскери крестпен марапатталған ол сәуір айында No. 5 эскадрильясымен Батыс майданында қайтадан соғысқа қатысты. Эскадрилья көп ұзамай Корольдік ұшақ фабрикасының BE.2 ұшақтарынан R.E.8 ұшақтарына ауысты. 1917 жылдың 1 шілдесінде лейтенант шеніне көтерілген Слессор 24 қыркүйекте Бельгияның Леопольд орденінің кавалері болып тағайындалды, ал 1918 жылдың 11 наурызында Бельгияның Соғыс крестімен марапатталды. 1918 жылдың 14 шілдесінде Упавондағы Орталық ұшқыштар мектебінде нұсқаушы болып тағайындалды.
The son of Major Arthur Kerr Slessor and Adelaide Slessor (née Cotesworth), Slessor was born in Ranikhet, India, on 3 June 1897, and educated at Haileybury. Lame in both legs as a result of polio, he was rejected for army service in 1914 and received a commission as a second lieutenant in the Royal Flying Corps on 6 July 1915 only with the help of family connections. He was appointed to the Special Reserve as a flying officer on 9 September 1915, and confirmed in his rank of second lieutenant on 28 September. Slessor saw action with No. 17 Squadron in Egypt and the Sudan, where he was credited with arresting the escape of Sultan Ali Dinar and 2,000 men on 23 May 1916, following the Sultan's defeat at Beringia. He was mentioned in despatches on 25 October before being wounded in the thigh and invalided back to England. Slessor was promoted to the temporary rank of captain on 1 December 1916. Awarded the Military Cross on 1 January 1917, he returned to combat in April as a flight commander with No. 5 Squadron on the Western Front. The squadron converted from Royal Aircraft Factory BE.2s to R. E.8s soon afterwards. Promoted to the substantive rank of lieutenant on 1 July 1917, Slessor was appointed a Chevalier of the Belgian Order of Leopold on 24 September, and awarded the Belgian Croix de Guerre on 11 March 1918. was posted to the Central Flying School at Upavon as an instructor on 14 July 1918.
Соғыс аралығы
1919 жылғы 21 тамызда ұшқыш лейтенант шенімен RAF-тен кеткен Слессор қайтадан қызметке өтініш берді және 1920 жылғы 24 ақпанда сол шендегі қысқа мерзімді қызмет комиссиясы ұсынылды. 1921 жылғы мамыр айында ол Үндістанның Солтүстік-Батыс шекарасында «Бристоль файтер» ұшақтарын пайдаланған №20 эскадрильяның командирі болды. 1923 жылғы ақпанда Әуе министрлігіндегі Оқу және штабтық жұмыстар дирекциясына қызметке орналасты. 1925 жылғы сәуірден 1928 жылғы қазанға дейін RAF Farnborough базасынан «Бристоль файтер» ұшақтарымен ұшқан №4 (Армиялық ынтымақтастық) эскадрильясын басқарды, содан кейін Әуе министрлігіндегі Операциялар және барлау дирекциясының әуе жоспарлау бөліміне қосылды. 1931 жылы Камберлидегі штаб колледжіне оқуға түсіп, 1932 жылғы қаңтарда онда RAF директорының штаб офицері болып тағайындалды. 1935 жылғы наурызда Кветтада №3 (Индия) қанатын басқарды және 1936 жылғы 25 қарашадан 1937 жылғы 16 қаңтар аралығында Вазиристан операциялары үшін «Еңбегі үшін» орденімен марапатталды. 1936 жылы Слессор майдандық және майдан артындағы нысаналарға қарсы әуе күшін қолдануды зерттеген «Әуе күші және армиялар» атты еңбегін жариялады. Бұл еңбегінде ол армиялық ынтымақтастықты, жаудың күшін нығайту мен жабдықтауын тоқтатуды және жаудың моральдық жағдайына қарсы қару ретінде әуе шабуылын қолдануды жақтады. Дегенмен, ол өзінің теориясының шектеулерін мойындады, былай деді: «Осы кітапта қарастырылған жағдайлар – бұл жау армиясын майданда жеңу басты мәселе болып табылатын құрлықтағы науқан жағдайлары. Теңіздегі үлкен теңіз күштеріне қарсы соғыста немесе сол кездегі империяға басты қауіп осы елге немесе оның иеліктеріне қарсы жау әуе күштерінің әрекеттері болғанда, империяның әуе күштерінің мақсаттары мен міндеттері осы кітапта сипатталғандай болмайды». 1937 жылғы 17 мамырда Үндістанға тағайындалғаннан кейін Слессор әуе тобының капитан міндетін атқарушы болып тағайындалды және Әуе министрлігіндегі жоспарлар директорының орынбасары болды. 1937 жылғы 1 шілдеде әуе тобының капитаны шеніне көтерілді. 1938 жылғы 18 ақпандағы депешада есімдері тізілген ол 1938 жылғы 22 желтоқсанда жоспарлар директоры лауазымына кірісті. 1939 жылғы 1 қаңтарда корольдің әуе жәрдемшісі болып тағайындалды.
Having left the RAF as a flight lieutenant on 21 August 1919, Slessor applied to rejoin and was offered a short service commission at the same rank on 24 February 1920. In May 1921, he became a flight commander with No. 20 Squadron, which operated Bristol Fighters on the North West Frontier of India. He joined the staff at the Directorate of Training and Staff Duties in the Air Ministry in February 1923. Slessor commanded No. 4 (Army Cooperation) Squadron, which flew Bristol Fighters out of RAF Farnborough, from April 1925 to October 1928, when he joined the air planning staff at the Directorate of Operations and Intelligence at the Air Ministry. He attended the Staff College, Camberley, in 1931, and was appointed RAF Directing Staff Officer there in January 1932. He became Officer Commanding No. 3 (Indian) Wing at Quetta in March 1935, and was awarded the Distinguished Service Order for operations in Waziristan between 25 November 1936 and 16 January 1937. In 1936, Slessor published Air Power and Armies, an examination of the use of air power against targets on and behind the battlefield. In this work he advocated army co operation, interdiction to cut off enemy reinforcements and supply, and the use of aerial bombardment as a weapon against enemy morale. He did, however, acknowledge the limitations of his theory, stating: the conditions envisaged throughout [this book] are those of a campaign on the land in which the primary problem at the time is the defeat of an enemy army in the field. in a war against a great Naval power at sea, or when the principle threat to the Empire at the time is the action of hostile air forces against this country or its possessions, the aim and objectives of the air forces of the Empire will not be the same as described in this book. On 17 May 1937, following his posting to India, Slessor was promoted acting group captain, and appointed deputy director of Plans at the Air Ministry. He was promoted to substantive group captain on 1 July 1937. Mentioned in despatches on 18 February 1938, he took over as Director of Plans on 22 December 1938. He was appointed Air Aide de Camp to the King on 1 January 1939.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылғы 1 қыркүйекте Слессор әуе коммодоры шеніне көтерілді, ал оның орнын команда капитаны Ральф Кокрейн басты. 1941 жылғы 10 қаңтарда ол уақытша әуе вице-маршалы болып тағайындалды (1942 жылғы сәуірде тұрақты шен алды) және 1941 жылғы мамырда No.5 (бомбалаушы) тобының әуе офицері болды. 1943 жылғы 5 ақпанда әуе маршалы шенімен Жағалау командасының Бас қолбасшысы болып тағайындалған Слессордың қарамағында алпыс эскадрилья болды, олардың екеуі B-24 Liberator ауыр бомбалаушыларымен жабдықталған. Ол теңіз күштерімен тығыз ынтымақтастықта, U-кемелеріне қарсы ұзын қашықтықты бомбалаушы күштерін тиімді пайдалану арқылы Атлант шайқасының бағытын одақтастардың пайдасына бұруға үлкен үлес қосты. 1943 жылғы туған күніне орай Бат орденінің Командор-қавалері атағымен марапатталды. 1944 жылғы қаңтарда Слессор Жерорта теңізі және Таяу Шығыс айманындағы RAF-тың Бас қолбасшысы болды, сондай-ақ Жерорта теңізіндегі одақтас әуе күштерінің Бас қолбасшысы генерал-лейтенант Айра Эйкердің орынбасары болды. Осы қызметінде ол Италия кампаниясында және Югославияда операциялар жүргізіп, соңғы аймақта Балқан әуе күштерін құрды. Слессор 1945 жылғы 5 сәуірде Әуе кеңесінің персонал жөніндегі мүшесі болып тағайындалды. Оның әуе маршалы шені 6 маусымда толыққанды болды. 1946 жылғы 6 қыркүйекте Грек Феникс орденінің Ұлы крестімен марапатталды. Соғыстағы қызметі үшін 1948 жылғы 27 тамызда Бельгияның Леопольд орденінің Командоры, ал 1953 жылғы 6 наурызда Норвегияның Святого Олафа орденінің Ұлы крестімен марапатталды.
Slessor was promoted air commodore on 1 September 1939, and was succeeded as Air Aide de Camp by Group Captain Ralph Cochrane. On 10 January 1941, he was raised to temporary air vice marshal (made permanent in April 1942) and became Air Officer Commanding (AOC) No.5 (Bomber) Group in May 1941. Appointed Commander in Chief Coastal Command with the acting rank of air marshal on 5 February 1943, Slessor had at his disposal sixty squadrons, two of which were equipped with B 24 Liberator heavy bombers. He was credited with doing much to turn the tide of the Battle of the Atlantic in the Allies' favour by employing his thinly stretched long range bomber force against the U boat threat, in close cooperation with naval forces. he was advanced to Knight Commander of the Order of the Bath in the 1943 Birthday Honours. Slessor became Commander in Chief RAF Mediterranean and Middle East in January 1944, and deputy to Lieutenant General Ira Eaker as Commander in Chief Mediterranean Allied Air Forces. In this role he conducted operations in the Italian Campaign and Yugoslavia, establishing the Balkan Air Force in the latter theatre. Slessor joined the Air Council as Air Member for Personnel on 5 April 1945. His rank of air marshal became substantive on 6 June. He was awarded the Grand Cross of the Greek Order of the Phoenix on 6 September 1946. His war service also earned him appointment as a Commander of the Belgian Order of Leopold on 27 August 1948, and a Knight Grand Cross of the Norwegian Order of St. Olav on 6 March 1953.
Соғыстан кейінгі мансап
Слесор 1946 жылдың 1 қаңтарында әуе маршалына көтерілді. Ол 1947 жылдың 1 қазанына дейін RAF-тің соғыстан демобилизациялануын қадағалауға жауапты, Персонал жөніндегі әуе мүшесі қызметін атқарды. Сол кездегі Әуе штабының бастығы, Корольдік әуе күштері маршалы сэр Артур Теддердің ұсынысымен Слесор Императорлық қорғаныс колледжінің коменданты ретінде генерал сэр Уильям Слимнің орнын басты. Слесор бұл лауазымды қабылдауға күдікпен қарады және Теддерден әуе штабының бастығы лауазымына келесі боларына кепілдік беруін сұрады, әсіресе Теддердің әуе штабының бас маршалы сэр Ральф Кокрейнды өзінің ізбасары етіп тағайындау ниетін ескергенде. Ол 1 шілдеде Корольдің Әуедегі жеке көмекшісі болды. 1950 жылдың 1 қаңтарында Теддерден кейін Әуе штабының бастығы болды және Кокрейнды өзінің Әуе штабының орынбасары етіп таңдады. Слесор 1950 жылдың 8 маусымында Корольдік әуе күштері маршалына көтерілді. 1951 жылдың соңында ол Австралия үкіметінің RAF офицерін іздеуге қатысты, ол Корольдік Австралия әуе күштерінің Әуе штабының бастығы лауазымын атқаруға лайық болсын. Ақырында ол әуе маршалы Дональд Хардманды Австралиялық лауазымға «көрнекті үміткер» деп таңдады, ол «бірнеше жыл бұрынғы қателіктерден» аулақ болуға тырысты, бұл әуе маршалы сэр Чарльз Бернетттің Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Ұлыбританиядан Австралияға жіберілгендегі Әуе штабының бастығы лауазымындағы даулы қызметіне сілтеме жасады. RAF басшысы ретінде Слесор стратегиялық реактивті бомбалаушылар – Vickers Valiant, Handley Page Victor және Avro Vulcan үштігін белгілеу үшін «V Force» терминін енгізді және осы үш модельді құру туралы шешімге үлес қосты. Ол ядролық қаруды ертедегі суық соғыс кезеңіндегі британдық стратегияда тиімді қорқыту құралы ретінде дамытуға маңызды рөл атқарды. 1952 жылы RAF бомбалаушылардың маңыздылығын ескере отырып, үкімет үлкен шығындарды қысқартуға тырысқан кезде, конвенциялық күштерді күрт қысқартуға болатынын дәлелдеді. Слесор Ұлыбританияның коммунистік шабуылға қарсы тұру үшін тактикалық ядролық қаруды қолданбастан мүмкіндігі жоқ деп сенді. Ол Атлантиканың екі жағында «Ұлы қорқыту» (осы тақырыпта ол зейнетке шыққаннан кейін жазған кітабы) идеологының бірі болды. Слесордың Әуе штабының бастығы лауазымындағы кезеңі Корея соғысымен басылды. Ол 1953 жылдың маусымында королева Елизавета II-нің тағына отыру салтанатына қатысты. Зейнетке шыққаннан кейін ол екі кітап жариялады: өзінің өмірбаяны «The Central Blue» (1956) және «The Great Deterrent» (1957). Ол 1963 жылдың 23 мамырынан 1969 жылдың 5 мамырына дейін №3 (Девон графтығы) Теңіз штабы, Корольдік көмекші әуе күштерінің құрметті әуе комиссары болды. Оның әйелі, леди Гермиона 1963 жылдың 2 шілдесінде Иерусалимдегі Сент-Джон госпитальдық орденінің қызмет ететін әпкесі болып тағайындалды. 1965 жылдың 24 наурызында Слесор келесі жылға Сомерсет шерифі болып тағайындалды. 1969 жылдың сәуір айында Сомерсеттің орынбасар лейтенанты болып тағайындалды. Слесор сонымен қатар Blackburn Aircraft компаниясының директоры және бірнеше мектептің қамқоршысы болды.
Slessor was promoted air chief marshal on 1 January 1946. He continued to serve as Air Member for Personnel, responsible for overseeing the demobilisation of the wartime RAF, until 1 October 1947. At the urging of the then Chief of the Air Staff, Marshal of the Royal Air Force Sir Arthur Tedder, Slessor succeeded General Sir William Slim as Commandant of the Imperial Defence College. Slessor had been dubious about accepting the position, and sought assurances from Tedder that he would be next in line for the post of Chief of the Air Staff, particularly in light of Tedder's preference for Air Chief Marshal Sir Ralph Cochrane to succeed him. and became Principal Air Aide de Camp to the King on 1 July. In the event, he took over from Tedder as Chief of the Air Staff on 1 January 1950, and chose Cochrane as his Vice Chief of the Air Staff. Slessor was promoted Marshal of the Royal Air Force on 8 June 1950. In late 1951, he reluctantly became involved in the Australian Government's quest for a suitable RAF officer to serve as Chief of the Air Staff of the Royal Australian Air Force. He eventually selected Air Marshal Donald Hardman as the "outstanding candidate" for the Australian post, trying to avoid what he called "the follies of some years ago", referring to Air Chief Marshal Sir Charles Burnett's controversial tenure as Chief of the Air Staff in Australia on secondment from Britain in the early years of the Second World War. As leader of the RAF, Slessor coined the term "V Force" to denote its planned trio of strategic jet bombers—the Vickers Valiant, Handley Page Victor, and Avro Vulcan—and contributed to the decision to build all three designs. He played a key role in promoting nuclear weapons as an effective instrument of deterrence in early Cold War British strategy. In 1952, the RAF argued that, because bombers were such an important deterrent, conventional forces could be drastically reduced at a time when the Government was seeking significant public expenditure savings. Slessor believed it unlikely that the United Kingdom would be able to meet a communist offensive without resorting to the use of tactical nuclear weapons. He became one of the key propagandists of the "Great Deterrent" (which he employed as the title of a book he wrote after he retired) on both sides of the Atlantic. Slessor's term as Chief of the Air Staff was dominated by the Korean War. He attended the coronation of Queen Elizabeth II in June 1953. In retirement he published two books: his autobiography, The Central Blue (1956), and The Great Deterrent (1957). He served as Honorary Air Commodore of No. 3 (County of Devon) Maritime Headquarters Unit, Royal Auxiliary Air Force, from 23 May 1963 to 5 May 1969. His wife, Lady Hermione, was appointed a Serving Sister of the Most Venerable Order of the Hospital of St. John of Jerusalem on 2 July 1963. On 24 March 1965, Slessor was appointed Sheriff of Somerset for the following year. He was commissioned a Deputy Lieutenant of Somerset in April 1969. Slessor was also a director of Blackburn Aircraft and governor of several schools.