Польшадан Австралияға: Ұшқыш-конструктор Генри Милицердің өмірі мен еңбектері
Henry Millicer
Генри Милисер: польский австралийский авиаконструктор и пилот. Родился в Варшаве, увлекся авиацией с детства, строил планеры и участвовал в соревнованиях.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри К. Милицер, AM (11 маусым 1915 – 28 тамыз 1996), туған аты Генрик Казимеж Милицер, – польшалық австралиялық ұшақ құрастырушы және ұшқыш.
Henry K. Millicer, AM (11 June 1915 – 28 August 1996) born Henryk Kazimierz Milicer, was a Polish Australian aircraft designer and pilot.
Ерте өмір және білім
Милицер Польшаның Варшава қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Казимеж Милицер – университет профессоры, ал оның әулеті барон Карл фон Милитцерден тараған. Генри – жарықтанған поляк патриоты болғандықтан, авиацияға ерте жасынан қызығушылық танытты. 1924 жылы ол әуе модельдеу сайысында жеңіске жетіп, сыйлық ретінде туған қаласы Варшаваның үстінен ұшу мүмкіндігіне ие болды. 14 жасында толық өлшемді жолданба жасап, 17 жасында жолданба ұшқышының куәлігін алды. Аэронавтикалық инженерия саласында білім алғаннан кейін, ол Ұлттық авиация зауыттарында (Państwowe Zakłady Lotnicze) Jerzy Dąbrowski басқарған PZL.37 Łoś бомбалаушы жобасы бойынша кіші инженер ретінде жұмыс істеді, содан кейін RWD компаниясында RWD 25 төмен қанатты, бекітілген дөңгелекті истребитель жобасында жұмыс істеді.
Millicer was born in Warsaw, Poland, the son of Kazimierz Milicer, a university professor whose family was descended from Baron Karl von Militzer. An ardent Polish patriot, Henry developed an early interest in aviation. In 1924 he won an aeromodelling competition with the prize being a flight over Warsaw, his home city. At age 14 he built a full size glider and at 17 qualified as a glider pilot. After receiving a degree in aeronautical engineering he worked as a junior designer in the National Aviation Works (Państwowe Zakłady Lotnicze) on the PZL.37 Łoś bomber project headed by Jerzy Dąbrowski and later for the RWD company on the RWD 25 low wing, fixed wheels fighter project.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Ол сондай-ақ Польша Әуе күштерінің резервінің құрамында болды және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда немістерге қарсы ұшқан, Польша Әуе күштерінің кресімен марапатталған. 1939 жылғы қыркүйекте Польшаның жеңіліске ұшырауынан кейін, президенттік құжаттарды кішкентай ұшақпен Румынияға жеткізу міндеті оған жүктелді, содан кейін ол Францияға және Англияға қашып, онда Корольдік Әуе күштеріндегі поляк бомбалаушы эскадрильясында қызмет етті. Оқу жаттығуы кезінде ауыр жарақат алғанға дейін ол 17 миссияны аяқтады. Қызметі үшін оған Польша әскери медалі табысталды және ол поляк, француз және британ ұшқыштары арасында аудармашы болып жұмыс істеді. 1941 жылы ол Варшавада туған поляк саясаткері Ежи Пациорковскидің қызы Крыстина Пациорковскаға үйленді.
He was also a member of the Polish Air Force reserve and flew against the Germans at the outbreak of the Second World War, winning the Polish Air Force Cross. At the defeat of Poland in September 1939, he was given the responsibility of ferrying the presidential papers in a small plane to Romania, then escaped to France and England where he flew in a Polish bomber squadron in the Royal Air Force. He completed seventeen missions before being seriously wounded in a training exercise. He was awarded the Polish Military Medal for his service and became an interpreter between Polish, French and British pilots. In 1941 he married Warsaw born Krystyna Paciorkowska, the daughter of the Polish politician Jerzy Paciorkowski.
Аэротехникалық инженерлік және академиялық мансап
1943 жылы ол Лондондағы Императорлық колледжде авиациялық инженерлік магистр дәрежесін алуға стипендия алды, 1945 жылы Airspeed Ltd. компаниясына, кейін Percival Aircraft Company компаниясына қосылды. Персиваль Провост ұшағының дизайны Миллисерге жатқызылады. 1950 жылы ол Австралияға көшіп, Үкіметтік ұшақ зауытында (GAF) бас аэродинамик болып жұмыс істеді, Jindivik және Malkara зымырандарын жасаумен айналысты. Гордон Беннетт (құрылымдар басшысы) және Джеймс Татти есімді екі әріптесімен бірге Лондон Корольдік Аэро клубының де Хавилленд Чипманк ұшағына жаңа ұшақ табу бойынша ұйымдастырған байқауына қатысты. Миллисер командасы 103 қатысушыны жеңіп, ақырында Victa Airtourer болып аталған дизайнмен байқаудың жеңімпазы атанды. Victa Aviation бірнеше жылдық өндірістен кейін құқықтарды Жаңа Зеландия компаниясына сатты. Миллисер сонымен қатар Aircruiser деп аталған, 4 орындық ұшақты жасады, оның прототипі Bankstown, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Victa зауытында салынды және алғаш рет 1966 жылы ұшты. Victa операциясы тоқтатылған кезде осы ұшақтың әскери оқу нұсқасы әзірленді, ол кейін Жаңа Зеландияда PAC CT/4 әскери оқу ұшағына айналдырылды. Оның өнертабыстарының ішінде айналмалы қақпаққа және сорғышпен жұмыс істейтін шөп шабу машинасына алынған патент бар (Сиднейде өткен 2000 жылғы Олимпиаданың ашылу салтанатында құрметпен еске алынды). Сонымен қатар, Виктория желкенділер клубы үшін «Жоғары ұшқыштарға арналған аэродинамика» атты еңбегін жариялады. Миллисер Корольдік Мельбурн технология институтында (RMIT) Аэронавтика пәнінің бас лекторы болды, мақсаты – осы факультетті Австралиядағы жетекші оқу орны ретінде дамыту болды.
In 1943 he obtained a scholarship to study for a master's degree in aeronautical engineering at Imperial College, London, joining Airspeed Ltd. in 1945 and later the Percival Aircraft Company. The Percival Provost design is attributed to Millicer. In 1950 he migrated to Australia and became chief aerodynamicist at the Government Aircraft Factories (GAF), working on the Jindivik and the Malkara missile. With two colleagues, Gordon Bennett (head of structures) and James Tutty, he entered a design competition sponsored by the Royal Aero Club of London for a replacement aircraft for the de Havilland Chipmunk. The Millicer team beat 103 contestants and won the competition with a design that ultimately became the Victa Airtourer. After several years of production Victa Aviation sold the rights to a New Zealand company. Millicer also had developed a slightly larger 4 place aircraft known as the Aircruiser, with one prototype built at the Bankstown, New South Wales, Victa factory and first flown in 1966. A military trainer version of this was under development at the time of the closure of the Victa operation which was subsequently converted in NZ into the PAC CT/4 military trainer. His other inventions include a patent for the vortex flap and a suction grass mower (honoured in the Sydney 2000 Olympics opening). He also published Aerodynamics for Soaring Pilots for the Gliding Club of Victoria. Millicer became the principal lecturer in Aeronautics at the Royal Melbourne Institute of Technology (RMIT) with a view to establishing this faculty as the leading school in Australia.
Кейінгі өмірі
Милисер 1980 жылы зейнеткерлікке шықты, бірақ RMIT-тегі факультетімен байланысын сақтап, 1984 жылы авиациялық инженерия саласындағы құрметті доктор дәрежесімен марапатталды. 1992 жылы ол Австралия орденінің мүшесі атанды. Ол ұшақтарды жобалау ісіне қатысып, "Millicer Aircraft Industries" компаниясын құрды, ол "Victa" үшін жобалаған "Aircruiser" ұшағының құқығын сатып алды. Сонымен қатар, ол авиациялық мамандық бойынша дипломдық жобаларға кеңесші ретінде жартылай уақыт жұмыс істеді. Милисер 81 жасында дүние салды. Оның күлі Ұлы мұхит жолының жанындағы Англис қаласындағы үйіне жақын жағалауға шашылды. Одан кейін Ричард Мачиж есімді ұлы, Джоанна Миллисер Хемпель және Хелен Миллисер есімді екі қызы, сондай-ақ сегіз немересі қалды.
Millicer retired in 1980 but remained associated with his faculty at RMIT and in 1984 his work was recognised with the award of an Honorary Doctorate in aeronautical engineering. In 1992 he was made a Member of the Order of Australia. He continued to be involved in the design of aircraft and formed Millicer Aircraft Industries which bought the rights to the Aircruiser that Millicer had designed for Victa. He continued to act as an advisor for aeronautical graduate projects on a part time basis. Millicer died at the age of 81. His ashes were scattered from the air over the coast near his home at Anglesea, off the Great Ocean Road. He is survived by a son, Richard Maciej, and two daughters, the author Joanna Millicer Hempel, and Helen Millicer, and eight grandchildren.