Томас Джеффри Пайк: Корольдік Әуе Күштерінің маршалының өмірбаяны

Кіріспе

Корольдік әуе күштері маршалы (1906–1983) – американдық өнеркәсіп өкілі.

Корольдік әуе күштері маршалы сэр Томас Джеффри Пайк (29 маусым 1906 – 1 маусым 1983) – Корольдік әуе күштерінің жоғары шенді офицері. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста түнгі истребитель эскадрильясының командирі, содан кейін әскери база командирі болып қызмет етті. 1960-шы жылдардың басында Әуе штабының бастығы болды және осы қызметінде Бруней көтерілісіне британдық жауап ретінде британдық әуе күштерін қолданды. Сонымен қатар, құнның өсуіне байланысты ол британдық Blue Streak баллистикалық зымыран жүйесін жоюды іске қосты, бірақ американдықтар өздерінің Skybolt баллистикалық зымыран жүйесін тоқтатқанда, Корольдік әуе күштерінде мұндай қабілеттің жоқ екенін анықтады. Кейіннен ол 1960-шы жылдардың ортасында Еуропадағы Одақтас Әскерлердің Жоғарғы Бас Штабының Бас қолбасшысының орынбасары болды.

Корольдік әуе күштері мансабы

Капитан Сидней Ройстон Пайк пен Сара Элизабет Пайк (құрметті аты – Хаддлстон) ұлы болып туған Пайк 1915-1923 жылдар аралығында Бедфорд мектебінде білім алды, ал 1924 жылдың 17 қаңтарында Корольдік әуе күштеріне ұшқыш курсант ретінде қабылданды. Корольдік әуе күштері колледжі Кранвеллді сәтті бітіргеннен кейін, 1925 жылдың 16 желтоқсанында ұшқыш офицер болып тағайындалды және бірден №56 эскадрильяға, RAF Биггин-Хилл әуежайына жіберілді, онда ол Gloster Grebe және содан кейін Armstrong Whitworth Siskin ұшақтарында ұшты. 1928 жылдың күзінде Орталық ұшу мектебінде нұсқаушылар курсын бітірді, сосын №5 ұшу оқу мектебінде, RAF Силендте нұсқаушы болды, ал 1929 жылдың мамырынан бастап Орталық ұшу мектебінде акробатикалық команда мүшесі болды. Пайк 1930 жылдың тамызынан бастап RAF Хенлоудағы әуе кемесінің жөндеу шеберханасында ұшақ инженерлік курсын өтті, содан кейін 1932 жылдың қазанында Таяу Шығыстағы RAF депосының инженерлік бөліміне қосылды. 1938 жылдың қаңтарында №10 ұшу оқу мектебіне, RAF Тернхиллге бас ұшқыштар нұсқаушысы болып тағайындалды, ал 1939 жылдың ақпанында Әуе министрлігіндегі Бейбітшілік ұйымдастыру департаментінің орынбасары болды (1942 жылдың сәуірінде тұрақты қызметке бекітілді). 1941 жылдың ақпанында №219 эскадрильяның командирі болып тағайындалды, бұл эскадрилья RAF Тангмерде Bristol Beaufighter ұшақтарымен ұшты. 1941 жылдың 30 мамырында түнде шабуылдаушылармен қақтығысқа түскені үшін, әуежайды көптеген жанғыш бомбалардың жарығымен жарықтандырғанда көрсеткен ерлігі үшін Ұшқыштар кресіне қосымша тағайындалды. Пайк 1941 жылдың қыркүйегінде №11 топтың түнгі күрес эскадрильяларына қолбасшылық етті, ал 1942 жылдың ақпанында RAF Солтүстік Вельдтегі станция командирі болды. 1943 жылдың мамырында Италияға одақтас әскерлерінің қонуы кезінде №1 мобильді операциялар пунктіне командир болып тағайындалды, осы қызметі үшін 1943 жылдың маусымында құрметті мақтау қағазымен марапатталды. 1945 жылдың маусымында офицерлердің жоғары оқу мектебінің коменданты болды. Соғыстан кейін RAF-те қызметін жалғастырып, 1946 жылдың қазанында Әуе министрлігінде Операциялық талаптар директоры болды, 1947 жылдың 1 шілдесінде әуе коммодоры шеніне көтерілді. 1949 жылы Империялық қорғаныс колледжін бітіргеннен кейін, 1950 жылдың қаңтарында №11 топтың әуе күштеріне қолбасшысы болып тағайындалды. 1951 жылдың шілдесінде Орталық Еуропадағы одақтас әуе күштерінің штабында штаб бастығы (операциялар) қызметін атқарды, 1953 жылдың маусымында әуе штабының көмекші бастығы (саясат) болды, ал 1953 жылдың 9 қарашасында әуе маршалы шеніне көтеріліп, әуе штабының орынбасары болды. 1955 жылдың 1 қаңтарында әуе маршалы шеніне бекітілді. 1955 жылғы туған күніне орай ванна орденінің командирі атанды, содан кейін 1956 жылдың тамызында RAF Истребительдік әуе күштерінің бас қолбасшысы болды. Пайк 1960 жылдың 1 қаңтарында Әуе штабының бастығы болды. Бұл қызметте ол Бруней көтерілісіне жауап ретінде британдық әуе күштерін қолданды. Сонымен қатар, өсетін шығындарға байланысты ол британдық Blue Streak баллистикалық зымыран жүйесін жою туралы шешім қабылдады, бірақ кейін американдықтар өздерінің Skybolt баллистикалық зымыран жүйесін тоқтатқанда RAF-тің мұндай қабілеті жоқ екенін анықтады. 1962 жылдың 6 сәуірінде Корольдік әуе күштерінің маршалына көтерілді. Пайк 1964 жылдың қаңтарынан 1967 жылдың наурызына дейін Еуропадағы одақтас державалардың жоғарғы штабының жоғарғы қолбасшысының орынбасары болды. Ол 1981 жылдың желтоқсанына дейін осы лауазымда болды. 1969 жылдан 1979 жылға дейін Корольдік әуе күштері қауымдастығының президенті болды, оның қызығушылықтары жергілікті тарихты зерттеу және Эссекстегі жергілікті жасөспірімдерге инженерлік шәкірттіктер ұйымдастыруды қамтыды. 1983 жылдың 1 маусымында Халтон әуежайында қайтыс болды және Солтүстік Вельдте өткен уақытына байланысты ол Санкт-Эндрю шіркеуінің әскери бөлімінде, Солтүстік Велд Бассетте жерленді.

Born the son of Captain Sydney Royston Pike and Sarah Elizabeth Pike (née Huddleston), Pike was educated at Bedford School between 1915 and 1923 before joining the Royal Air Force as a flight cadet on 17 January 1924. On successfully passing through the Royal Air Force College Cranwell, he was commissioned as a pilot officer on 16 December 1925 and immediately posted to No. 56 Squadron at RAF Biggin Hill where he flew Gloster Grebes and then Armstrong Whitworth Siskins. he attended the instructors' course at the Central Flying School in Autumn 1928 and then became an instructor first with No. 5 Flying Training School at RAF Sealand and then, from May 1929, at the Central Flying School, where he was a member of the aerobatic team. Pike attended the Long Aircraft Engineering Course at the Home Aircraft Depot at RAF Henlow from August 1930 and then joined the engineering staff at the RAF Depot in the Middle East in October 1932. He was posted to No. 10 Flying Training School at RAF Ternhill as Chief Flying Instructor in January 1938 and then became a staff officer in the Deputy Directorate of Peace Organisation within the Air Ministry in February 1939. (made permanent in April 1942). He was appointed Officer Commanding No. 219 Squadron flying Bristol Beaufighters from RAF Tangmere in February 1941 He was awarded a bar to the Distinguished Flying Cross on 30 May 1941 for engaging attackers at night when the aerodrome was illuminated by the glare from a large number of incendiary bombs. Pike was given command of the Night Fighters of No. 11 Group in September 1941 and then went on to be Station Commander at RAF North Weald in February 1942. he became Officer Commanding No. 1 Mobile Operations Room Unit during the Allied Landings in Italy in May 1943 for which role he was mentioned in dispatches in June 1943. he became Commandant of the Officers' Advanced Training School in June 1945. After the war he stayed in the RAF and became Director of Operational Requirements at the Air Ministry in October 1946 being promoted to air commodore on 1 July 1947. Then, after attending the Imperial Defence College in 1949, he was made Air Officer Commanding No. 11 Group in January 1950. He became Deputy Chief of Staff (Operations) at HQ Allied Air Forces Central Europe in July 1951, Assistant Chief of Air Staff (Policy) in June 1953 and Deputy Chief of the Air Staff with the acting rank of air marshal on 9 November 1953. He was confirmed in the rank of air marshal on 1 January 1955. Advanced to Knight Commander of the Order of the Bath in the 1955 Birthday Honours, he went on to be Air Officer Commanding in Chief at RAF Fighter Command in August 1956. Pike became Chief of the Air Staff on 1 January 1960. In that role he deployed British air power as part of the British response to the Brunei Revolt. Also, in the face of escalating costs, he implemented the cancellation of the British Blue Streak ballistic missile system but then found the RAF was without any such capability when the Americans cancelled their own Skybolt ballistic missile system. and promoted to Marshal of the Royal Air Force on 6 April 1962. Pike was then Deputy Supreme Commander Supreme Headquarters Allied Powers Europe from January 1964 until his retirement in March 1967. he continued in the post until December 1981. He was president of the Royal Air Forces Association from 1969 to 1979 and his interests included local history and arranging engineering apprenticeships for local teenagers in Essex. He died at RAF Halton on 1 June 1983 and, due to his time spent at North Weald, he was buried in the military section of St. Andrew's churchyard, North Weald Bassett.

Отбасы

1930 жылы Пайк Кэтлин Алтеа Элвеллге үйленді; олардың бір ұлы және екі қызы болды.