Санкт-Петербургтағы Мраморный сарайы: Екатерина II-нің Григорий Орловқа сыйлығы. 1768 ж. салынған неоклассикалық сарайдың тарихы, сәулеті мен мармар әшекейлері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мармаралық сарай (Мраморный дворец) – Ресейдің Санкт-Петербург қаласындағы алғашқы неоклассикалық сарайлардың бірі. Ол Марс алаңы мен Палас-Кей арасында, Жаңа Михаил сарайынан сәл шығысқа қарай орналасқан.
Building in Saint Petersburg, Russia
Marble Palace (Мраморный дворец) is one of the first Neoclassical palaces in Saint Petersburg, Russia. It is situated between the Field of Mars and Palace Quay, slightly to the east from New Michael Palace.
Дизайн және 1917 жылға дейінгі иелері
Сарай 1760 жылдары оның сүйіктісі және ең қуатты орыс дворяны Григорий Орловқа Ұлы Екатеринаның сыйлығы ретінде салынған. Құрылыс 1768 жылы Неаполь маңындағы Казертадағы салтанатты сарайды безендіруге көмектескен Антонио Ринальдидің жобалары бойынша басталды және 17 жылға созылды. Сарай өзінің атауын түрлі түсті мәрмәрлердің көптеген түрінен жасалған сәнді безендіруінен алған. Бірінші қабаттағы фин граниті піластрлардың жылтыратылған қызғылт карел мәрмәрінен және капительдер мен гирляндалардың ақ Урал мәрмәрінен айқын контраст жасады. Қабаттарды көкшіл сұр Урал мәрмәрінен жасалған панельдер бөліп тұрады, ал Таллин доломиті әсемдік үшін урналар жасауға қолданылды. Сарайды безендіру үшін барлығы 32 түрлі мәрмәр түсі қолданылды. Ғимараттың жоспары трапеция пішіндес. Оның төрт фасады қатаң түрде симметриялы болғанымен, әрқайсысының дизайны ерекше. Фасадтардың бірі 1937-1992 жылдар аралығында Лениннің Қазан революциясы кезінде пайдаланған бронеавтомобилінің қойылған ішкі ауласын жасырады. Бүгінде аулада Ресейдің Александр III-нің ең әйгілі мүсіншісі Паоло Трубецкойдың жасаған мықты атты мүсіні орналасқан; бұрын ол Мәскеу теміржол вокзалының алдындағы алаңды көркейтіп тұрған. Федот Шубин, Михаил Козловский, Стефано Торелли және басқа да орыс және шетелдік шеберлер интерьерді безендірді. 1797-1798 жылдары ғимарат Польшаның соңғы королі Станислав II Августқа жалға берілді. Содан кейін сарай Романов әулетінің Константинович тармағынан шыққан Ұлы князь Константин Павлович пен оның мұрагерлеріне тиесілі болды. 1843 жылы Ұлы князь Константин Николаевич ғимаратты қайта безендіруге шешім қабылдады, оны Константин сарайы деп атады және сәулетші ретінде Александр Брулловты шақырды. Қайта жаңартудан тек баспалдақ пен Мәрмәр зал ғана сақталды.
The palace was built as a gift from Empress Catherine the Great for Count Grigory Orlov, her favourite and the most powerful Russian nobleman of the 1760s. Construction started in 1768 to designs by Antonio Rinaldi, who previously had helped decorate the grand palace at Caserta near Naples, and lasted for 17 years. The palace takes its name from its opulent decoration in a wide variety of polychrome marbles. A rough grained Finnish granite on the ground floor is in subtle contrast to polished pink Karelian marble of the pilasters and white Urals marble of capitals and festoons. Panels of veined bluish gray Urals marble separate the floors, while Tallinn dolomite was employed for ornamental urns. In all, 32 disparate shades of marble were used to decorate the palace. The plan of the edifice is trapezoidal. Each of its four facades, though strictly symmetrical, has a different design. One of the facades conceals a recessed courtyard, where an armored car employed by Lenin during the October Revolution used to be mounted on display between 1937 and 1992. Nowadays, the court is dominated by a sturdy equestrian statue of Alexander III of Russia, the most famous work of sculptor Paolo Troubetzkoy; formerly it graced a square before the Moscow Railway Station. Fedot Shubin, Mikhail Kozlovsky, Stefano Torelli and other Russian and foreign craftsmen decorated the interior. In 1797–1798 the structure was leased to Stanisław II Augustus, the last king of Poland. Thereafter the palace belonged to Grand Duke Constantine Pavlovich and his heirs from the Konstantinovichi branch of the House of Romanov. In 1843, Grand Duke Constantine Nikolayevich decided to redecorate the edifice, renaming it Constantine Palace and engaging Alexander Brullov as the architect. Only the main staircase and the Marble Hall survived that refacing.
Кеңес дәуіріндегі қолданысы
Кеңес дәуірінде сарайда Еңбек министрлігі (1917–19), Материалдық мәдениет академиясы (1919–36) және ең бастысы, Мәскеудегі Орталық (яғни, Ұлттық) Ленин мұражайының негізгі жергілікті филиалы (1937–91) орналасты. Сонымен қатар, қаланың әртүрлі жерлеріндегі Лениннің тұрған немесе болған пәтерлерінде – Санкт-Петербургте ол тұрған кезеңдерінің естелік орындарында – Ленинградтағы кіші филиалдары да болды.
During the Soviet era, the palace successively housed the Ministry of Labour (1917–19), the Academy of Material Culture (1919–36), and, most notably, the main local branch of the Moscow based Central (i. e. National) Lenin Museum (1937–91) with sub branches across Leningrad in Lenin's memorial apartments all over the city the places where he lived or stayed during his various periods in what was then Saint Petersburg.
Қазіргі жағдайы: Ресей мұражайының филиалы
Қазіргі уақытта сарайда Ресей мемлекеттік мұражайының тұрақты көрмелері орналасқан.
Currently, the palace accommodates permanent exhibitions of the Russian State Museum.