Бразилиядағы 8 қазан революциялық қозғалысы

Кіріспе

8 қазан революциялық қозғалысы (Movimento Revolucionário 8 de Outubro, MR8) – Бразилиядағы әскери диктатураға қарсы қарулы күреске қатысқан марксистік саяси ұйым. Ол 1964 жылы Рио-де-Жанейро штатының Нитерой қаласындағы студенттер арасында құрылды. Бастапқыда Рио-де-Жанейро қарсыластары (DI RJ) деп аталды. Кейіннен 1967 жылғы 8 қазанда Эрнесто "Че" Гевара Боливияда тұтқындалған күнін еске алу мақсатында қайта аталды. Бүгінде ол халықтық саяси қозғалыстарға қатысып, "Hora do Povo" газетін жариялайды. Сонымен қатар, ол 2009 жылы құрылған және 2019 жылы Бразилия Коммунистік партиясына қосылған "Азат Отан" партиясын құруға жауапты.

Тарих

Бразилия Коммунистік партиясынан студенттердің бөлінуі нәтижесінде құрылған DI RJ (кейіннен 1967 жылы MR 8 деп аталды) студенттік қозғалыстарда, сондай-ақ 1968 жылы алғашқы қарулы қарсылықта қатысты. 1969 жылдың басында Бразилия армиясы таратып жібергеннен кейін, әлі де бостандыққа шыққан қалғандары Владимир Пальмейра басшылығымен 1966 жылдан бері саяси демонстрацияларға қатысып келген Гуанабара Коммунистік Диссиденттерінің (DI GB) мүшелерімен бірігіп, «жаңа» MR 8 құрды. Елшінің ұрлануына қатысқан топтың бірнеше мүшесі бас беруден бас тартып, тұтқындалуға қарсылық көрсеткені үшін қаза болды. Соған қарамастан, келесі жылдары Рио-де-Жанейрода MR 8 банк тонаулары сияқты қарулы операцияларын жалғастырды. 1971 жылы Халықтық революциялық авангарды (VPR) толық ыдырағаннан кейін, VPR-ды басқарған бұрынғы капитан Карлос Ламарка MR 8-ге қосылды. Оның сол кездегі серігі Иара Иавелберг бұрыннан MR 8-дің белсенді мүшесі болған. Бірақ Карлос Ламарка Сальвадорда Иара қаза болғаннан кейін Баияның ауылдық аймағында қаза тапты. 1972 жылы көптеген жауынгерлер Чилиге жер аударылды, ал кейіннен топ басқа бағытқа қайта құрылды. Қарулы күш қолдануға басымдық беруден бас тартып, бейбіт саяси әрекеттерге көшті, және MR8 Орест Керсияны жетекшісі етіп МДБ ішінде жұмыс істеуге кірісті. Топ «Hora do Povo» журналын шығара бастады. Карлос Ламарка мен Иара Иавелбергтен басқа, Фернандо Габеира, Франклин Мартинс, Сид Бенджамин, Клаудио Торрес да Силва, Вера Сильвия Магалхаес (Элбрикті ұрлауға қатысқандардың барлығы), Сезар Бенджамин, Стюарт Анхель Джонс, Даниэль Ааро Рейс Фильхо, Хосе Роберто Шпигнер, Мигель Феррейра да Коста, Жоао Лопес Салгадо, Ренальдо Сильвейра Пимента, Феликс Эскобар Собриньо, Марилен Виллас Боас Пинто, Лукас Грегорио, Марсия Феррейра да Коста, Франклин де Маттос, Альфредо Изер, Жоао Маноэль Фернандес және тағы да басқалар MR 8-де жұмыс істеді, олардың көптегені әскери диктатураға қарсы күресте қаза тапты. Ұлттық шындық комиссиясының мәліметтері бойынша, 1946-1988 жылдар аралығында әскери режимге қарсы 434 адам өлтірілді немесе «жоғалып кетті», олардың көп бөлігі 1964-1988 жылдар аралығында болды. MR 8 бүгінге дейін белсенді, түрлі саяси және әлеуметтік қозғалыстармен жұмыс істейді, мысалы, МДБ және бұрынғы PSDB ішіндегі ағым ретінде, сондай-ақ кәсіподақтар мен студенттік қозғалыстармен, олардың бірнеше мүшелері UNE-нің түрлі басшылық органдарына кірді. Оның жастар бөлімі – 8 қазан революциялық жастары. Оның көптеген мүшелері 2009 жылы «Еркін Отан» партиясын құрды.

Resulting from a split by college students from the Brazilian Communist Party, the DI RJ (later renamed MR 8 in 1967) acted within student's movements, as well as in early armed resistance, in 1968. Broken up by the Brazilian army in early 1969, the remaining survivors who were still free joined the members of the Communist Dissidence of Guanabara (DI GB), active since 1966 in political demonstrations under the leadership of Vladimir Palmeira, to form a "new" MR 8. On the trail of the ambassador's kidnapping, some members of the group were killed for not surrendering and resisting imminent arrest. Even so, in the following years, armed operations by MR 8 such as bank robberies followed in Rio de Janeiro. In 1971, after the near complete disintegration of the People's Revolutionary Vanguard (VPR), Carlos Lamarca, an ex capitain who lead the VPR, joined the MR 8. His then partner, Iara Iavelberg, was already a militant within MR 8. Carlos Lamarca, however, was killed in the countryside of Bahia, following the death of Iara in Salvador. Most of the militants exiled to Chile in 1972, and later on the group was restructured under a different orientation. The preference for armed action gave place to peaceful political action, and MR8 began acting within the MDB, having Orestes Quercia as their main leader. The group began publishing their journal Hora do Povo. Besides Carlos Lamarca and Iara Iavelberg, Fernando Gabeira, Franklin Martins, Cid Benjamin, Cláudio Torres da Silva, Vera Silvia Magalhães (all of those participants in the kidnapping of Elbrick), César Benjamin, Stuart Angel Jones, Daniel Aarão Reis Filho, José Roberto Spiegner, Miguel Ferreira da Costa, João Lopes Salgado, Reinaldo Silveira Pimenta, Félix Escobar Sobrinho, Marilene Villas Boas Pinto, Lucas Gregorio, Márcia Ferreira da Costa, Franklin de Mattos, Alfredo Iser, João Manoel Fernandes and others acted in MR 8, and many of them were killed in the fight against the military dictatorship. According to the National Truth Commission, between 1946 and 1988, 434 opponents of the military regime were either killed or "disappeared", the vast majority of them between 1964 and 1988. The MR 8 is still active today, working with several political and social movements, for example as a current within MDB and, formerly, PSDB, as well as with trade unions and student's movements, in which several of their militants were part of different directories of UNE. Its youth wing is 8 October Revolutionary Youth. A significant number of its members founded the Free Fatherland Party in 2009.