Кіріспе

Кастильон ди Гарфагнана – Лукка провинциясындағы 1878 тұрғыны бар ортағасырлық қабырғалы қала және коммуна. Ол Серкио өзенінің саласы – Есаруло өзенінің үстіндегі төбеде орналасқан. Қала 1858 жылы «Fanfara popolare» деген атпен құрылған «Filarmonica Alpina» музыкалық тобымен әйгілі. Ол «Италияның ең әдемі ауылдары» тізіміне кіреді ("I Borghi più belli d'Italia").

Тарих

Қаланың тарихы римдік кастраға, яғни "Арыстан қамалы" деп аталған Каструм Леониске дейін жетеді, ол Апеннин таулары арқылы әскерлерге ең оңай жол ашатын Сан-Пелегрино асуына бағытталған аңғарды бақылау үшін салынған. Кейін қамал Ломбардтар мен франктардың билігінде дамыды. 1170 жылы Лукка Республикасы оны қоршап алды. Кастильон бағынды, бірақ жоғары салықтар қаланың Гарфагнананың басқа коммуналарымен бірігіп, Луккаға қарсы одақ құруына себеп болды. 1227 жылы Кастильон тағы да қоршауға алынып, луккалық әскерлерден одан әрі қиратылды. Саяси қақтығыстар келесі жылдары жалғасты, 1371 жылы бейбітшілік орнағанға дейін: Лукка Кастильонды толық бақылауға алды және тұрақты әкімші тағайындады. Қорғаныс құрылысы қала қабырғаларын кеңейту арқылы күшейтілді. 15 ғасырда Кастильон Гарфагнанадағы Эсте әулетіне бағынбаған, Лукка Республикасына адал болған сирек қауымдардың бірі болды. Эстелерге қарсы соғыстар кезінде бекініс қайта-қайта қоршауға алынды, әсіресе 1603 және 1613 жылдары. Содан кейін ұзақ бейбітшілік орнады, тек көршілес коммуналармен шекаралық даулар болды. Вена конгресі (1815) Кастильонды Лукканың ұлы герцогинясы Мария Луиза Бурбонға тапсырды, ол 1819 жылы оны Моденаның Франциск IV-іне берді.

Негізгі көрікті жерлер

Кастильонның ең танымал тартымдылығы – XIII ғасырда Спинетта Маласпана салған ортағасырлық көпір. Қала сонымен қатар жақсы сақталған XIII ғасырға жататын ортағасырлық қабырғаларымен, үлкен мұнараларымен (Ториони) және қамалымен (Рокка) әйгілі. Сан-Пьетро шіркеуі 723 жылы екі ломбард бауырлары Ауринанд пен Гудифрид салған, бірақ XII ғасырда Лука епископы Гвидо III оны қайта жаңартып салды. Сан-Микеле (XIV ғасыр) – қаланың тағы бір маңызды қасиетті ғимараты. Екі шіркеу де қоңырау шалу үшін қабырға мұнараларын пайдаланады. Сан-Пеллегрино шіркеуі (осы аттас ауылдық округте), Серкио өзенінің аңғарына қарай орналасып, оған жол көрсетеді, киелі Пеллегрино мен киелі Бьянконың дене қалдықтарында сақталған. Қаладан төмендегі аңғардың панорамалық көрінісі ашылады.