Кіріспе
Канадалық-мексикалық суретші Арнольд Белкин (9 желтоқсан 1930 жыл - 3 шілде 1992 жыл) – мексикалық мурализм дәстүрін көптеген мексикалық суретшілер одан бас тартып бара жатқан кезде жалғастырған канадалық-мексикалық суретші. Канаданың батысында туып өскен ол суретші ретінде білім алған, бірақ дәстүрлі канадалық өнерге қызығушылық танытпады. Оның орнына, 18 жасында Диего Ривераның журналдағы туындыларының суреттері оны Мексикаға көшіп баруға ықпал етті. Мексикада оқуын жалғастырып, білімін және мансабын негізінен қабырға суреттеріне (муралдарға) арнады, жаңа архитектуралық стильге бейімделу үшін "көшпелі мурал" деп аталатын жұмыс түрін жасады. Ол сонымен қатар бірнеше танымал картиналар сериясын жасау арқылы кенептегі жұмыстарда да табысқа жетті. Өмірінің көп бөлігін және мансабын Мексикада өткізді, бірақ 1960-шы жылдардың соңынан 1970-шы жылдардың ортасына дейін Нью-Йорк қаласында тұрды. Оның ең белгілі туындылары – Мехико қаласының Изтапалапа ауданындағы Автонома Метрополитана университеті үшін салған муралдары.
Arnold Belkin (December 9, 1930 – July 3, 1992) was a Canadian Mexican painter credited for continuing the Mexican muralism tradition at a time when many Mexican painters were shifting away from it. Born and raised in western Canada, he trained as an artist there but was not drawn to traditional Canadian art. Instead he was inspired by images of Diego Rivera's work in a magazine to move to Mexico when he was only eighteen. He studied further in Mexico, focusing his education and his career mostly on murals, creating a type of work he called a "portable mural" as a way to adapt it to new architectural style. He also had a successful career creating canvas works as well with several notable series of paintings. He spent most of his life and career in Mexico except for a stay in New York City in the late 1960s to mid 1970s. His best known works are the murals he created for the University Autónoma Metropolitana in the Iztapalapa borough of Mexico City.
Өмір
Белкин 1930 жылдың 9 желтоқсанында Альберта провинциясының Калгари қаласында Арнольд Льюис Белкен Гринберг деген атпен дүниеге келді. Оның әкесі – Ресейден келген еврей иммигранты, ол отбасы Белкин туылғаннан кейін көп ұзамай Ванкуверге көшкен соң, сол жердегі еврей қауымдастығында белгілі болды. Оның анасы – Англиядан келген еврей иммигранты. Ол өте ерте жасынан сурет салу мен бояумен айналысты. Оның ата-анасы социалист болған, бұл оның кейінгі туындыларына әсер етіп, әлеуметтік мәселелерге және әлсіздердің құқықтарына деген ықыласын арттырды. Оқу кезінде Белкин дәстүрлі канадалық сурет өнеріне қызығушылық танытпады, себебі ол көбінесе пейзаждарға бағытталған еді. 14 жасында ол "Time" журналынан Диего Ривераның және мексикалық монументалды сурет өнерінің туындыларын танысты. 1950 жылы ол Мексиканың түрлі аймақтарына, әсіресе Техуантепекқа сапар шекті. Осы сапардан ол аймақтың музыкасы, салты мен аңыздары туралы радио документалды фильмінің сценарийін жазды, оны Канада радио хабар тарату корпорациясы өндірді. Сол жылы ол Дэвид Альфаро Сикейроспен танысып, жеке және кәсіби қарым-қатынас орнатты. Бұл тәжірибе оның стиліне ғана емес, сонымен қатар мексикалық монументалды сурет өнеріндегі сапа деңгейін үйренуге көмектесті. Белкин 1992 жылдың 3 шілдесінде 61 жасында өкпе рагынан Мексика қаласында қайтыс болды. Ол Мехикодағы Panteón Judio зиратында салтанатты түрде жерленді.
Мансап
Белкиннің мансабы үш онжылдықтан астам уақытқа созылды, осы кезеңде ол 28 ірі қоғамдық сурет, түрлі кішірек суреттер жасады, Мексика мен шетелде тоқсанға жуық жеке және елуден астам ұжымдық көрмелер ұйымдастырды, сондай-ақ қырық мексикалық сахналық қойылымдар үшін декорациялар мен костюмдерді, басқа да әртүрлі шараларды жобалады.
Қабырға кескіндері
Ла Эсмеральдадан бітіргеннен кейін Белкин Хосе Л. Гутьерреске тиесілі Материалдар мен пластиктерді зерттеу шеберханасында (Taller de Ensayo de Materiales y Plasticos) жұмыс істей бастады. Осы топпен ол әртүрлі ұжымдық қабырғалық суреттерде, сондай-ақ өзінің алғашқы жеке қабырғалық суреті – 1950 жылы Ұлттық политехника институтында салынған, бірақ кейіннен қиратылған «Халық соғыс қаламайды!» («¡El pueblo no quiere la guerra!») фрескасымен айналысты. Оның қабырғалық суреттері алты: «Адам және ғарыш» («El hombre y el cosmos»), «Жаңа тәртіптің тууы» («Genesis de un nuevo orden», 1988), «Барлықбілімділік» («Omniciencia», 1984), «Біздің замандағы бейнелер» («Imagenes de nuestros días»), «Мүмкін болатын утопия» («Una utopia posible», 1983–1984), «Надандықтың өлімі» («Muerte de la ignorancia») және «Қоғамның өзгеруі» («Transformación de la sociedad», 1986), сондай-ақ бірнеше мүсіндер. 1980 жылдардың соңында ол еуропалықтардың Американы жаулап алуын жаңаша түсіндіруге қызығушылық танытты, нәтижесінде Попотла қалалық кітапханасында («Biblioteca Pública de Popotla») «Жаңа әлемді ашу және жаулап алу» («Descubrimiento y conquista del Nuevo Mundo», 1988–1989) және «1492» (1991) қабырғалық суреттері пайда болды. Бұл оның соңғы маңызды жұмысы болды. Осы батырлардың ішінде Сердан ағайындылары, Франсиско Вилла, Эмилиано Сапата, Франсиско И. Мадеро, Люсио Кабанас, Симон Боливар және Христофор Колумб есімдері болды. Ол басқа да тақырыптарды бейнеледі, мысалы, 1970 жылдары заманауи өмірдің автоматтандырылуын сынап, адамдарды роботтар ретінде көрсетті. Оның жұмысы бірнеше кезеңнен өтті. 1950 жылдардың басындағы оның алғашқы суреттері Мексикадағы халықтық дәстүрлерге, әсіресе 1952 жылғы «Қорқыныш» («Entierro») сияқты өліммен байланысты дәстүрлерге бағытталған. 1960 жылдары Мексикаға келген Рико Лебрунның ықпалымен оның туындылары монохромды болып, сұр, сепия, охр және қара түстерін баса көрсетті. Осы типтегі екі атақты жұмыс – 1960 жылғы «Қайта тірілу» («Resurrección») және 1961 жылғы «Алдағы уақыт және жер бетіндегі жандар» («Presagio y Seres terrestres»). 1960 жылдардың ортасында ол барлық пішіндері бұрмаланған абстрактілі өнермен тәжірибе жасады. Осы кезеңдегі жұмыстарға «Ішкі пейзаж» («Paisaje interior», 1964), «Адам бейнесі» («Imagen humana», 1965) және «Күндізгі түстер киімдерің, қалғаны – үнсіздік» («Los colores del día son los que te visten, el resto es silencio», 1966) жатады. 1960 жылдардың соңында оның жұмысында шеңберлер мен овалдармен оралынған бейнелер пайда болды, оларға «Күн тұтылуы» («El eclipse», 1968), «Прогрессия II» («Progresión II», 1969) және «Тіл жүйесі» («Language system», 1970) кіреді. 1968 жылы ол Еуропаға сапармен барды, онда оның жұмысы одан да динамикалық сипатқа ие болды, тіпті бұрынғы тұрақты жұмыстарын сынады. Еуропаның ескі шеберлері классикалық туындыларды жаңаша түсіндіруге арналған «Тарихи шайқастар» («Historic battles») сериясын жасауға шабыттандырды. 1970 жылдары майлы бояулармен және мүсіндермен жұмыс істей бастағаннан кейін оның туындылары күңгірт охр түсіне боялды. Ол жалғыздық, үмітсіздік, тасталу және қайғы-қасірет сияқты адамдық сезімдерге ерекше назар аударды.