Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Херингтің тең иннервация заңы стереоскопиялық жануарлардағы көздің сакадтық қозғалысының конъюгациясын түсіндіру үшін қолданылады. Заңға сәйкес, сакадтардың конъюгациясы туа біткен байланыстарға байланысты, онда әр көздің қозғалысына жауапты көз бұлшықеттері тең иннервацияланады. Сондай-ақ, заң көздің монокулярлық қозғалысының іс жүзінде конъюгаттық нұсқасы және дизъюнктивті (немесе вергенциялық) көз қозғалысының қосындысы екенін көрсетеді. Эвальд Херинг бұл заңды 19 ғасырда ұсынған, бірақ заңның негізгі принциптері одан да ертерек келеді. Аристотель осы құбылыс туралы пікір білдірген, ал Птолемей мұндай физиологиялық заңның пайдалы болу себебін түсіндірген. 11 ғасыр ғалымы Ибн әл-Хайтам «Оптика кітабында» көздердің бірге және тең қозғалатынын, көру осінің қызығушылық тудыратын нысанға жинақталынатынын айтқан. Херингтің тең иннервация заңы Иоганн Петер Мюллердің стимулы арқылы жақсы түсініледі, онда бақылаушы бір көзде қозғалған нүктені қайтадан қарастырады. Нүктені қайтадан қарастырудың ең оңай жолы – тек қана қате көзді қозғау. Бірақ Херинг заңы екі көздің де тең мөлшерде қозғалуы керек екенін болжайды, сондықтан нысанға қайтадан қарастыру үшін конъюнктивті және дизъюнктивті көз қозғалыстарының комбинациясы қажет. Ярбус эксперименттік жолмен бинокулярлық көз қозғалысының негізінен сакадтар мен вергенцияның комбинациясынан тұратынын көрсетті. Дегенмен, қазір Херинг заңынан елеулі ауытқулар да болатыны белгілі. Бұл теория Герман фон Гельмгольц ұсынған теорияға қайшы келеді, онда конъюгация үйренген, үйлестірілген жауап екені және көздің қозғалысы жеке бақыланады делінеді. Гельмгольцтің көзқарасы бүгінде көбінесе хамелеон сияқты тәуелсіз көз бақылауы ретінде пародияланады, бірақ Гельмгольц бұл теорияны ешқашан қорғамаған. Олардың келіспеушілігі бинокулярлық үйлестірілген көз қозғалысының туа біткен және үйренген аспектісіне байланысты болды. Гельмгольцтің аргументтері негізінен Листинг заңымен байланысты және бұлшық еттердің екі көзге әртүрлі әсер ететін көздің орналасуы бар деген факт ретінде қарапайымдастырылуы мүмкін. Осылайша, Херинг заңы бастапқы түрінде дұрыс бола алмайды, өйткені ол көздердің әртүрлі мөлшерде қозғалуына әкеледі, бұл екеуі де ешқашан болмайды деп келісті. Кейін Херинг өзінің заңын өзгертіп, көздер бірдей иннервация алғандай әрекет етеді деп мәлімдеді. Херинг заңының қаншалықты дұрыс екені, немесе жоқ екені бүгінгі күні де талқыланып отыр, өйткені вергенциялық көз қозғалысының нақты физиологиялық негіздері әлі анықталған жоқ.
Hering's law of equal innervation is used to explain the conjugacy of saccadic eye movement in stereoptic animals. The law proposes that conjugacy of saccades is due to innate connections in which the eye muscles responsible for each eye's movements are innervated equally. The law also states that apparent monocular eye movements are actually the summation of conjugate version and disjunctive (or vergence) eye movements. The law was put forward by Ewald Hering in the 19th century, though the underlying principles of the law date back considerably. Aristotle had commented upon this phenomenon and Ptolemy put forward a theory of why such a physiological law might be useful. The 11th century scholar Ibn al Haytham stated that eyes move together and equally so that the visual axes converge on an object of interest in his Book of Optics. Hering's law of equal innervation is best understood with Johannes Peter Müller's stimulus where an observer refoveates a point that moved in one eye only. The least effort way to refoveate is to move the misaligned eye only. Instead Hering's law predicts that because both eyes must move by equal amounts, a combination of conjunctive and disjunctive eye movements is required to refoveate the target point. Yarbus showed experimentally that binocular eyes movements are indeed composed mostly of combinations of saccades and vergence. However, it is now known that clear deviations from Hering's law also occur. This theory is in contrast to the theory proposed by Hermann von Helmholtz which states that conjugacy is a learned, coordinated response and that the movements of the eyes are individually controlled. Helmholtz's point of view is today often caricatured as a chameleon like, independent, control of the eyes although Helmholtz never defended that theory. Their disagreement concerned the innate vs. learned aspect of binocularly coordinated eye movements. Helmholtz's arguments were mainly related to Listing's law and can be simplified as the fact that there exist positions of the eyes where muscles will have different effects on the two eyes. Thus Hering's law, in its original formulation, simply cannot be correct as it would lead to situations where the eyes would move by different amounts, something on which both agreed never happens. Hering subsequently modified his law to state that the eyes behave as if they received equal innervation. The extent to which Hering's law is correct, or not, remains in debate today, as the exact physiological underpinnings of vergence eye movements remain to be found.