Сато Тетсутаро: Жапон теңіз күшінің адмиралы және әскери теорияшысы
Satō Tetsutarō
Сато Тетсутаро (1866-1942) – Япон императорлық теңіз күшінің адмиралы, әскери теорияшы. Теңіз академиясын бітірген, кемелерде қызмет еткен. Жапон тарихы.
Сато Тетсутаро (佐藤 鉄太郎) – жапондық әскери теоретик және Жапон Императорлық Әскери-теңіз күштерінің адмиралы.
Satō Tetsutarō (佐藤 鉄太郎) was a Japanese military theorist and an admiral in the Imperial Japanese Navy.
Ерте мансап
Дева провинциясының Цуруока аймағында (қазіргі Цуруока қаласы, Ямагата префектурасы) туған Сато 1887 жылы Жапон Императорлық Әскери-теңіз академиясының 14-шы сыныбын бітірді, 45 курсанттың ішінде 5-ші орын алды. Ол «Цукуба» жапондық корветі, «Наньява» жапондық крейсері және «Ямато» жапондық корветі кемелерінде мичман болып қызмет етті. Флагман болып тағайындалғаннан кейін, 1890 жылы «Чокай» жапондық канонерлік қайығына бас кеме жүргізуші болып тағайындалды. 1892 жылы лейтенант атағына көтерілгеннен кейін, ол «Акаги» жапондық канонерлік қайығында бас навигатор болып қызмет етті.
Born in the Tsuruoka domain, Dewa Province (present day Tsuruoka city, Yamagata prefecture), Satō graduated from the 14th class of the Imperial Japanese Naval Academy in 1887, ranked 5th of 45 cadets. He served as midshipman on the corvette Japanese corvette Tsukuba, cruiser Japanese cruiser Naniwa and corvette Japanese corvette Yamato. On being commissioned an ensign, he was assigned to the gunboat Japanese gunboat Chōkai, becoming chief navigator by 1890. After his promotion to lieutenant in 1892, he served as chief navigator aboard the gunboat Japanese gunboat Akagi.
Бірінші қытай-жапон соғысы
Бірінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Сато әлі де "Акаги" кемесіне бекітілген еді. 1894 жылдың 17 қыркүйегінде Ялу шайқасында кеме капитаны қаза болғаннан кейін ол кеме басқаруын өз қолына алды. Сатоның өзі де шайқаста жараланды. Соңынан ол "Нанива" кемесінде бас навигатор болып қызмет етті. Соғыс аяқталғаннан кейін Сатоның қабілеті мен батырлығы Әскери-теңіз министрлігінің Теңіз істері бөліміндегі Әмірші Ямамото Гоннохиое штабына тағайындалумен марапатталды. Сато 1899–1901 жылдары Ұлыбританияда, ал 1901–1902 жылдары АҚШ-та теңіз стратегиясын оқуға жіберілді. Жапонияға оралғаннан кейін Теңіз соғыс академиясында оқытушы болып жұмыс істегенде "Империяны қорғау туралы" еңбегін жариялады, онда ұлттық қауіпсіздік пен әскери күштің басты күші – Теңіз күштері екені жөнінде айтылды. Ол сондай-ақ "Мияко" крейсерінің бас офицері болып тағайындалды. 1902 жылы командир шеніне көтерілгеннен кейін "Ицукусима" және "Идзумо" жапон крейсерлерінде бас офицер болып қызмет етті.
At the time of the First Sino Japanese War, Sato was still assigned to Akagi. He took command of the vessel when its captain was killed during the Battle of the Yalu on 17 September 1894. Satō himself was wounded in the battle. Afterwards, he served as chief navigator on Naniwa. On the conclusion of the war, Satō's talents and heroism were awarded with an assignment to the staff of Admiral Yamamoto Gonnohyōe within the Navy Ministry's Naval Affairs Department. Satō was sent to study naval strategy in the United Kingdom from 1899–1901 and in the United States from 1901 1902. Upon his return to Japan, he published On the Defense of the Empire while an instructor at the Naval War College, which advocated the Navy as the main force of national security and military strength. He was also appointed executive officer of the cruiser Miyako. After his promotion to commander in 1902, he was executive officer on Japanese cruiser Itsukushima and Japanese cruiser Izumo.
Ресей-жапон соғысы
Ресей-Жапон соғысы кезінде Сато вице-адмирал Камимура Хиконжоның қол астындағы IJN 2-ші флотының штаб офицері болып қызмет етті, бұл ішінара оны Жапон императорлық армиясының саяси қуғын-қудалауынан қорғау мақсатында жасалды, олар оның теңіз күшінің маңыздырақ екендігі туралы диссертациясына ашуланып, наразылық білдірген еді. 2-ші флоттың флагманы "Идзумо" кемесінде Сато Ульсан шайқасына және Цусима шайқасына қатысты. Соғыстан кейін Сато "Асахи" жапондық броненосецінде аға офицер болып тағайындалды, содан кейін оған алғашқы командалық қызметі берілді: "Тацута" жапондық канонерлік кемесі; алайда, бір жыл ішінде ол қайтадан Теңіз соғыс академиясына жоғары деңгейлі студент ретінде оралды, және кейін 1906 жылдан 1908 жылға дейін оқытушы болып қызмет етті.
During the Russo Japanese War, Satō served as a staff officer of the IJN 2nd Fleet under Vice Admiral Kamimura Hikonojō, partly to protect him from political retaliation by the Imperial Japanese Army, who were incensed by his thesis that the navy was of more importance. While aboard the 2nd Fleet flagship Izumo, Sato took part in the Battle off Ulsan and the Battle of Tsushima. Following the war, Satō was executive officer on the battleship Japanese battleship Asahi, and was then given his first command: the gunboat Japanese gunboat Tatsuta; however, he returned within a year to the Naval War College as an advanced student, and later served as an instructor from 1906 to 1908.
Теңіз теоретигі
1907 жылы капитандыққа көтерілгеннен кейін Сато бірнеше қайта қарастырылған басылымдар жариялады және 1903 жылғы бастапқы диссертациясын кеңейтті, соның ішінде «Теңіз қорғанысының тарихы» (1907), «Империяның қорғанысының тарихы» (1908) және «Империяның қорғанысының қайта қарастырылған тарихы» (1912). Сато «Жапонияның Маханы» деп аталды, өйткені оның жазбалары Жапонияның қауіпсіздігінің кілті – жапон аралдарына жақын суларға гипотетикалық жаулардың (мысалы, АҚШ) күш көрсетуіне жол бермеу екенін баса көрсетті. Сатоның еңбектері, Әскери-теңіз министрлігінің саясатына қатысты құжаттары, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы Альфред Т. Махан және Ұлыбритания Корольдік Әскери-теңіз күштерінің вице-адмиралы Филип Говард Колумб жасаған теңіз жоспарларының элементтерін пайдалана отырып, Голландияның Шығыс Индиясына жапондық теңіз экспансиясының негізін құрады. Ол сондай-ақ жапон үкіметін, Жапонияның гипотетикалық қарсыласы АҚШ-қа қарағанда кем дегенде 70% капиталдық кемелер деңгейін сақтауға шақыра бастады. Сато 1912 жылы Әскери-теңіз академиясында оқып жүргенде контр-адмирал болып тағайындалды, сонымен қатар 1908 жылдан 1914 жылға дейін жапон крейсері «Соя» мен жапон крейсері «Асо» кемелерінің капитаны болып қызмет етті. 1915 жылы Жапония Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Сато 1915 жылы Әскери-теңіз Бас штабының вице-шефі болып тағайындалды және келесі жылы Әскери-теңіз академиясының президенті болып қызмет еткенде вице-адмирал шеніне көтерілді. 1920 жылы Әскери-теңіз академиясынан кеткен Сато 1922 жылы резервке жіберілгенге дейін Майзуру теңіз округінің қолбасшысы болды. 1928 жылдың қараша айында ол «Қасиетті қазына» орденімен (1-дәрежелі) марапатталды. 1934 жылы Пирлер палатасына мүше болып сайланған Сато Жапонияның Вашингтон теңіз келісіміне қатысуына қарсы болды (осылайша, 1942 жылы қайтыс болғанға дейін Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Флот фракциясының мүшесі болды).
After winning promotion to captain in 1907, Satō published several revised editions and expanded on his initial 1903 thesis including History of Naval Defense (1907), History of the Empire's Defense (1908), and the Revised History of the Empire's Defense (1912). Satō has been called "the Mahan of Japan", as his writings emphasized that the key to Japan's safety was denial of power projection by hypothetical enemies (such as the United States), into waters adjacent to the Japanese home islands. Satō's works, along with documents of the Navy Ministry regarding policy, would form the basis of the Japanese naval expansion into the Netherlands East Indies, using elements from naval plans developed by United States Navy Admiral Alfred T. Mahan and Royal Navy Vice Admiral Philip Howard Colomb. He also began urging the Japanese government to maintain at least a 70% capital ship level over the United States, Japan's hypothetical rival. Satō was promoted to rear admiral in 1912, while at the Navy War College, as well as serving at sea between 1908 until 1914 as captain of the Japanese cruiser Soya and Japanese cruiser Aso. The following year after Japan's entry into World War I, Satō was appointed Vice Chief of the Navy General Staff in 1915, and promoted to vice admiral the next year while serving as president of the Navy War College. Leaving the Navy War College in 1920, Satō commanded the Maizuru Naval District before being placed on the inactive list in 1922. In November 1928, he was awarded the Order of the Sacred Treasure (1st class). Named to the House of Peers in 1934, Satō was a major opponent to Japan's participation in the Washington Naval Treaty (and thus a member of the Fleet Faction following World War I until his death in 1942.)