Азиялық жалпақ денелі бақасы: таралуы, қауіптері және Мадагаскар әсері
Duttaphrynus melanostictus
Азияның кең таралған бақасы – Duttaphrynus melanostictus туралы ақпарат. Өмір сүру ортасы, көбею шарттары, және адамдармен байланысы жайлы біліңіз. әлемі
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қоссаұрындардың бір түрі
Species of amphibian
Duttaphrynus melanostictus түрін көбінесе Азиялық кең таралған бақа, Азиялық қара тікенді бақа, Азиялық бақа, қара көзді бақа, жалпы Сунда бақасы және Ява бақасы деп атайды. Бұл, Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азияда кеңінен таралған, бірнеше нақты бақа түрлерінің жиынтығы болуы мүмкін.
Duttaphrynus melanostictus is commonly called Asian common toad, Asian black spined toad, Asian toad, black spectacled toad, common Sunda toad, and Javanese toad. It is probably a complex of more than one true toad species that is widely distributed in South and Southeast Asia.
Экология және мінез-құлық
Азиялық қарапайым жабындар тыныш және баяу ағатын өзендерде, уақытша және тұрақты тоғандарда, сондай-ақ көлдерде көбейеді. Ересек жабындар құрлықта тіршілік етеді және тас, жапырақ сынықтары, ағаш кесінділері сияқты жер жамылғыштарының астында кездесе алады, сонымен қатар адамдар қоныстанған жерлермен байланысты болады. Дернәсілдер тыныш және ақырын қозғалатын су қоймаларында табылған. Бір туысқан топтарында өскен дернәсілдер, аралас топтарда өскендерге қарағанда жылдам метаморфозға ұшырайды. Дернәсілдердің өз туыстарын тани білуі дәлелденген. Саудалық малатионның 96 сағаттық LC50 көрсеткіші дернәсілдер үшін 7,5 мг/л құрайды, ал қауіпсіз деңгейден төменгі концентрацияда әсер ету жүзу қабілетін нашарлатады.
Asian common toads breed in still and slow flowing rivers and temporary and permanent ponds and pools. Adults are terrestrial and may be found under ground cover such as rocks, leaf litter, and logs, and are also associated with human habitations. The larvae are found in still and slow moving waterbodies. Tadpoles grown in sibling groups metamorphosed faster than those that were kept in mixed groups. Tadpoles have been shown to be able to recognize kin. The 96h LC50 of commercial grade malathion for the tadpoles is 7.5 mg/L and sublethal levels of exposure can impair swimming.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Азиялық жалпы жабайы жабайылар солтүстік Пәкістаннан бастап Непал, Бангладеш, Үндістан, оның ішінде Андаман және Никобар аралдары, Шри-Ланка, Мьянма, Таиланд, Лаос, Вьетнам, Камбоджа, Оңтүстік Қытай, Тайвань, Гонконг және Макаоға дейін, содан кейін Малайзия, Сингапур және Индонезияның Суматра, Ява, Борнео, Анамбас және Натуна аралдарында кеңінен таралған. Олар теңіз деңгейінен жоғары биіктіктерде кездеседі және көбінесе бұзылған жазық жерлерде тіршілік етеді, жоғары жағалаулар мен өзендердің жағалауларынан бастап, адамдар көп шоғырланған ауыл шаруашылығы және қалалық аймақтарға дейін. Жабық орманды жерлерде сирек кездеседі. Шығыс жағалауда табылғаннан бері, Азия жабайысы Мадагаскардан жойылмаса және қайтадан басып кіруін болдырмау үшін күшті карантиндік шаралар қабылданбаса, Австралиядағы қамыр жабайысы сияқты салдарға әкелуі мүмкін деген үлкен қорқыныш пайда болды. Мадагаскардың тума жыртқыштары, Австралиядағыдай, юра кезеңінен бері буфонидтерден оқшауланғандықтан, D. melanostictus-тың тума варанидтері мен жылан жыртқыштарында кездесетін жабайы жабайының уытына төзімділіктері жоқ деп саналады. Бір зерттеуде D. melanostictus-пен қоректенетін малагасийлік түрлердің ондаған түрлерінде Na+/K+ АТФаза генінің (натрий-калий сорғысы) тізбегі талданды. 77 түрдің 76-сы жабайы жабайының уытына төзімділік танытпады, бұл осы жат жабайылардың Мадагаскардың тума жануарлар дүниесіне елеулі әсер етуі және аймақтағы биологиялық әртүрлілік дағдарысын ушықтыруы мүмкін екенін көрсетеді. Дегенмен, Австралияның бір түрі – көк тілді кесіртке, Tiliqua scincoides – Мадагаскар жануарларының кейбіреуінде буфотенинге төзімділік болуы мүмкін екенін көрсетеді, өйткені Bryophyllum туысына жататын өсімдіктерде шамамен бірдей жүрек гликозидтері өндіріледі.
Asian common toads occur widely from northern Pakistan through Nepal, Bangladesh, India including the Andaman and Nicobar Islands, Sri Lanka, Myanmar, Thailand, Laos, Vietnam, Cambodia, southern China, Taiwan, Hong Kong and Macau to Malaysia, Singapore, and the Indonesian islands of Sumatra, Java, Borneo, Anambas and Natuna Islands. They have been recorded from sea level up to altitude, and live mostly in disturbed lowland habitats, from upper beaches and riverbanks to human dominated agricultural and urban areas. They are uncommon in closed forests. Since its discovery on the east coast, a grave fear has developed that if the Asian toad is not eradicated from Madagascar and stronger quarantines are not developed to prevent reinvasion, it could have comparable impacts to those of cane toads in Australia. Because – like Australia's – Madagascar's native predators have been isolated from bufonids since the Jurassic, they are thought to lack resistance to toad toxins as found in natural varanid and snake predators of D. melanostictus in its native range. One study analyzed the sequences of the Na+/K+ ATPase gene (sodium potassium pump) in dozens of Malagasy species that may be feeding on D. melanostictus. It was found that all but one out of 77 species failed to show evidence of resistance to the toad toxin, which strongly suggests that these alien toads can significantly impact the native Malagasy animal life and contribute to the worsening biodiversity crisis in the region. Nevertheless, evidence from one Australian species, the bluetongue lizard, Tiliqua scincoides, produces the possibility that some Malagasy animals do possess resistance to bufotenin because almost identical cardiac glycosides are produced by native plants of the genus Bryophyllum.
Валацея және Батыс Папуа
D. melanostictus 1958 жылы Индонезияның Бали аралына, 1974 жылы Сулавеси аралына, содан кейін Амбон, Ломбок, Сумба, Сумбава, Тимор және Индонезияның Жаңа Гвинеясына, Вогелькоп түбегіндегі Манокуариге енгізілді. Қазір бұл түр Папуа провинциясының қашықтағы шығыс бөлігіндегі Сентаниде кең таралған. Жергілікті жылан мен варандардың жабық жануарлардың уына төзімділігі болмағандықтан, адамдардың көмегімен Азиялық жалпы жабық жануардың кездейсоқ таралуы осы түрлердің санының күрт азаюына әкелуі мүмкін.
D. melanostictus was introduced to the Indonesian island of Bali in 1958, Sulawesi in 1974, then subsequently to Ambon, Lombok, Sumba, Sumbawa, Timor and Indonesian New Guinea at Manokwari on the Vogelkop Peninsula. The species is now common at Sentani in far eastern Papua Province. The absence of resistance to toad toxins in native snake and varanid predators means that these species could suffer severe declines from the inadvertent spread of the Asian common toad via human traffic,
Австралиядағы қаламаған түр
2000 жылдан бері Австралияда Азиялық кәдімгі жабық жабайы кем дегенде төрт рет анықталды. Азиялық қарақұйрық Австралияның "ең қаламаған 10 түрінің" бірі деп сипатталған және "қамыс бақасынан да зиянды болуы мүмкін". Ол "жергілікті түрлермен бәсекелесуі, шетелдік паразиттер мен патогендерді тарату мүмкіндігі және уыттылығы" салдарынан ауыр экологиялық проблемалар тудыруы мүмкін. Қамыс бақалары сияқты, Азиялық қарақұйрық та жыртқыштарды қорғау үшін арқасындағы бездерінен уыт бөліп шығарады. Бұл улар, күмәнсіз, жылан, гуанна және квалл сияқты жергілікті жыртқыштарға күшті әсер етеді.
The Asian common toad has been detected in Australia at least four times since 2000. The Asian common toad has been described as one of Australia's "10 most unwanted" species, and "potentially more damaging than the cane toad". It may cause serious ecological problems due to "competition with native species, its potential to spread exotic parasites and pathogens and its toxicity". Like cane toads, the Asian common toad secretes toxins from glands in their backs to deter predators. These toxins would beyond reasonable doubt severely affect native predators, such as snakes, goannas and quolls.