Эрнест Лоусон: Канадтық-американ суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Ernest Lawson
Эрнест Лоусон (1873-1939) – канад-американ суретшісі, «The Eight» тобының мүшесі. Пейзаждар мен қалалық көріністерін сомдаған импрессионист. Суреттерінде реализм де бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық-американдық суретші (1873–1939)
Canadian American painter (1873–1939)
Эрнест Лоусон (22 наурыз 1873 – 18 желтоқсан 1939) – канадалық-американдық суретші, ол өзінің туындыларын Канадалық өнер клубында және американдық «The Eight» тобының мүшесі ретінде көрмеге шығарды. Бұл топ 1908 жылы консервативті және ықпалды Ұлттық дизайн академиясының талғамсыздығы мен шектеулі көрме саясатына наразылық білдіріп, бейресми біріккен суретшілер еді. Лоусон негізінен пейзаж суретшісі болғанымен, реалистік қалалық көріністердің де аз ғана бөлімін салған. Оның сурет салу стиліне Джон Генри Твахтман, Дж. Алден Уэйр және Альфред Сислидің өнері зор әсер еткен. Лоусон канадалық-американдық импрессионист саналғанымен, стиль жағынан импрессионизм мен реализмнің арасында орналасады.
Ernest Lawson (March 22, 1873 – December 18, 1939) was a Canadian American painter and exhibited his work at the Canadian Art Club and as a member of the American group The Eight, artists who formed a loose association in 1908 to protest the narrowness of taste and restrictive exhibition policies of the conservative, powerful National Academy of Design. Though Lawson was primarily a landscape painter, he also painted a small number of realistic urban scenes. His painting style is heavily influenced by the art of John Henry Twachtman, J. Alden Weir, and Alfred Sisley. Though considered a Canadian American Impressionist, Lawson falls stylistically between Impressionism and realism.
Жастық шақ
Эрнест Лоусон 1873 жылы Новая Шотландияның Галифакс қаласындағы көрнекті отбасында дүниеге келді. 1888 жылы АҚШ-қа келіп, Канзас-Ситиде қоныстанды. 1891 жылы Нью-Йоркке көшіп, Art Students League-де оқуға түсіп, Джон Твахтманның шәкірті болды, ол оны импрессионизммен таныстырды және оның қалыптасу кезеңінде маңызды ықпал етті. Кейіннен ол 1890 жылдары Коннектикут штатындағы Кос Кобтағы Твахтман мен Дж. Алден Уэйрдің жазғы суретшілер мектебінде оқуын жалғастырды. Бір сурет тарихшысы айтқандай: "Лоусон белгілі бір дәрежеде суретшілер орталығының өнімі болды". Лоусон 1893 жылы Францияға сапар шегіп, Жан Жозеф Бенжамин Констант пен Жан Поль Лоуренспен Академия Джулианда оқыды. Ол Францияның оңтүстігінде және Море-сюр-Луанда ашық ауада сурет салумен айналысты, онда ағылшын импрессионисі Альфред Сислимен танысты. 1894 жылы Лоусон Салонда екі картинасын көрмеге қойды. Сол жылы Лоусон Париж студиясын У. Сомерсет Моэмпен бөлісті, ол 1915 жылғы "Адамның құлдығында" романындағы "Фредерик Лоусон" кейіпкеріне шабыт көзі ретінде Лоусонды пайдаланған деп саналады. АҚШ-қа оралғаннан кейін ол бұрынғы суретшілігіндегі ұстазы, Элла Холманға үйленді.
Ernest Lawson was born in 1873 in Halifax, Nova Scotia to a prominent family, and arrived in the United States in 1888 and settled in Kansas City. In 1891, he went to live in New York and enrolled in classes at the Art Students League, studying under John Twachtman, who introduced him to Impressionism and was the central influence of his formative years. He later continued to study with Twachtman and with J. Alden Weir at their Cos Cob, Connecticut summer art school in the 1890s. "To some degree," one art historian has noted, "Lawson was a product of the art colony movement." Lawson visited France in 1893 and studied at the Académie Julian with Jean Joseph Benjamin Constant and Jean Paul Laurens. He practiced plein air painting in southern France and at Moret sur Loing, where he met the English Impressionist Alfred Sisley. In 1894, Lawson exhibited two paintings in the Salon. Lawson shared a Paris studio that year with W. Somerset Maugham, who is believed to have used Lawson as the inspiration for the character "Frederick Lawson" in his 1915 novel Of Human Bondage Back in the United States, he married his former art teacher, Ella Holman.
Мерзімділігі
1896 жылы Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін Лоусон жеке эстетикалық стилін дамыта бастады. Оны Роберт Анри, Уильям Глэкенс және 1903 жылдан бастап танысқан басқа да тәуелсіз суретшілер ынталандырды. Лоусон 1898 жылы Манхэттеннің жоғарғы бөлігіндегі Вашингтон Хайтсқа көшті. Келесі екі онжылдық бойындағы жұмысы Форт Трайон паркі, Гарлем өзені, Спайтен Дьювилл, далалар, көпірлер, кеме тоқтаған жерлердегі қайықтар, ағаштармен қапталған төбелер және дамып келе жатқан қаланың шетіндегі тасты беткейлер – мегаполистің әлі де адамдар тұрмаған бөлігінен алынған сюжеттерге арналды. Оның картиналары «адамсыз, жалғыз көріністер шеруін» құрайды, бірақ бояудың дербес сезімімен және сыңар түсті жарқырауымен толы. (Лоусонды зор құрметке ие болған өнер сыншысы Джеймс Гиббонс Хунекер досының шеберлігін «ұсақталған асыл тастар палитрасынан» туған деп сипаттады.) Басқа реалистер сияқты, ол жаңа, қызықты сюжеттерді іздеу үшін үнемі саяхаттап, түрлі жерлерге барды. Оның көркемдік ізденістері оны Испанияға, Нью-Гэмпширге, Нова-Шотландияға, Канзасқа, Колорадоға, Теннессиге, Нью-Мексикоға, Коннектикутқа және Флоридаға жеткізді. Лоусон 1907 жылы Пенсильвания Көркемсурет академиясында өзінің алғашқы жеке көрмесін ұйымдастырды және қысқы пейзаж үшін Академияның жылдық сыйлығын жеңіп алды, бұл тақырып оның ең танымал туындысы болды. Келесі жылы ол Роберт Анри, Уильям Глэкенс, Джон Слоан, Джордж Люкс, Эверетт Шинн, Артур Б. Дэвис және Морис Прендергаст кіретін «Сегіз» деп аталған наразылық топқа қосылды.
Upon his return to the United States in 1896, Lawson began developing his own aesthetic. He was further encouraged by Robert Henri, William Glackens, and the other independent artists with whom he began to associate around 1903. Lawson moved to Washington Heights in Upper Manhattan in 1898, and his work for the next two decades focused on subjects—Fort Tryon Park, the Harlem River, Spuyten Duyvil, the fields, bridges, docked boats, tree covered hills, and rocky inclines at the edge of a city on the move—from that still unpopulated part of the metropolis. His paintings form a "procession of lonely vistas devoid of people," but are filled with an almost tactile sense of paint and an understated chromatic brilliance. (Art critic James Gibbons Huneker, a great admirer of Lawson, referred to his friend's skill as originating in a "palette of crushed jewels.") Like other realists, he worked on site and traveled with some frequency in search of interesting new subjects; his search for the picturesque took him to Spain, New Hampshire, Nova Scotia, Kansas, Colorado, Tennessee, New Mexico, Connecticut, and Florida. Lawson had his first solo exhibition at the Pennsylvania Academy of the Fine Arts in 1907 and won a prize in the Academy's Annual for a winter landscape, the theme of which became his single most identifiable subject. The following year, he joined the rebellious group that would become known as "The Eight," whose members included Robert Henri, William Glackens, John Sloan, George Luks, Everett Shinn, Arthur B. Davies and Maurice Prendergast.
Сегізлік
Көп жағдайда Эрнест Лоусон күтпеген бунтар болды. Жұмсақ сөйлейтін, мейірімді және драмалық емес адам болған ол, өзін-өзі насихаттауға құштар емес еді және қазіргі қала өмірінің қиын жақтарын бейнелеуге бейім емес еді, бұл "Сегіздік" тобының ең маңызды бес мүшесінің (Генри, Глэкенс, Слоан, Люкс және Шинн) айрықша ерекшелігі болды. Ол Генри, Слоан және Люкс сияқты ұстаздардан айырмашылығы, шәкірттері болған жоқ, сондай-ақ Нью-Йорктегі өнер саясатында Артур Б. Дэвис сияқты жақсы қалыптаспаған еді. Оның адал жанкүйерлері болды – Манхэттендегі мейрамхана иесі Джеймс Мур (Уильям Глэкенстің танымал "Chez Mouquin" картинасындағы орталық тұлға) Лоусонның бағалы коллекциясына ие болды, бірақ ешкім оны радикал санамады. Егер айтатын болсақ, ол топтың сегізінші мүшесі Морис Прендергастпен тұрақты сабырлылығы мен тыныш кәсібилігінде ортақ нәрселері көп болды. Бірақ ол Генри және топтың басқа мүшелерімен бірге Нью-Йорктегі көрме жүйесінің, жабық жүйенің, оның арқасында баспасөз кеңінен жарияланып, бекітілген тәсілмен жұмыс істейтіндерге жомарт сатуға мүмкіндік бергенін, "жеке клуб" сияқты екенін және оны өзгерту қажет екенін білдірді. 1908 жылы Нью-Йорктегі беделді Макбет галереясында "Сегіздік" көрмесі осы мәселені шешті. "Сегіздік" көрмесі ұйымдастырушылар күткендей "сенсациялық оқиға" болды. Сатулар олардың үмітіне толыққанды сайкес болмаса да, суретшілер біраз уақыт бойы БАҚ назарында болды. Консервативті талғамдар қынжырлы болды, ал жас суретшілер қазіргі заманғы бейнелеу өнерінің таңғажайып ассортиментін көру үшін Макбет галереясына ағылды. Кейін бұл көрме Чикаго мен Бостонға сапар шекті, онда ол тағы да баспасөз жариялымына және американдық өнердің бағыты туралы қоғамдық пікірталасқа себеп болды. Лоусон және оның достары маңызды мәдени оқиғада және американдық өнерде стиль мен тақырыптың қажетті әртүрлілігі туралы пікірталас бастауда рөл атқарды. Дегенмен, кейбір адамдар Лоусонның мүлде шеттен келген бейнеде болғанына күмән келтірді. Сол жылы ол Ұлттық дизайн академиясының құрметті мүшесі болып сайланды, ал 1917 жылы толыққанды академик атанды. Ол 1911 жылдан 1915 жылға дейін Канадалық өнер клубының мүшесі ретінде көрмеге қатысты. Ол тұрақты түрде галереяларда өнер туындыларын көрсете білді, мансабы бойы көптеген жүлделерді жеңіп алды және әріптестері тарапынан жоғары бағаланды. Шын мәнінде, Уильям Мерит Чейз оны Американың ең ұлы пейзаж суретшісі деп есептеді, бұл мақтау оның беделін арттырды. Алайда, бұл оған ұзақ мерзімді байлық пен атақ әкелмеді. Лоусон өмірі бойы қаржылық қиындықтарға тап болды және қарттығында денсаулығы нашарлады. Лоусон 1913 жылғы тарихи Армори шоуына үш картинасын қосуға шақырылды. Сол кездегі көптеген американдық суретшілер сияқты, ол кубизм, фаувизм және футуризм ұсынған жаңа бағыттарға көшуге дайын емес еді, бірақ пост-импрессионизм туралы көбірек білуге құштар болды (оны алғаш рет Еуропада көрген), ал Армори шоудан кейін Нью-Йоркте пост-импрессионистердің туындыларын көру мүмкіндігі арта түсті. "Сезаннның суретімен танысу Лоусонды импрессионизмнің сыртқы жарыққа ұмтылуынан формадан алыстауына сендірді, ал кейінгі туындыларында ол қаттылықты қайтаруға тырысты. Ол Сезаннның құрылымдық әдістерін толыққанды игермесе де, Лоусон өнеріне форманың белгілі бір деңгейін енгізе алды және Твахтманнан мұра еткен түсті тұмандылық пен пастель сұлулығын жойып, Экс шеберіне ұқсастықтарды байқатты."
In many ways, Ernest Lawson was an unlikely rebel. A soft spoken, gracious, and undramatic man, he had no flair for self promotion and little inclination to paint the rougher aspects of modern city life, which was a hallmark of five of the most significant members of the Eight. (Henri, Glackens, Sloan, Luks, and Shinn were all founding members of what became known as the Ashcan school of American art.) Unlike Henri, Sloan, and Luks, who were teachers as well, he had no worshipful student following nor was he well placed in art political circles in New York, like Arthur B. Davies. He had his devoted fans—the Manhattan restaurateur James Moore (the central figure in William Glackens's famous painting, Chez Mouquin) owned a much loved collection of Lawsons—but no one thought of him as a radical in any way. If anything, he had more in common with the eighth member of the group, Maurice Prendergast, in his steady reserve and quiet professionalism. But he did share the concerns voiced by Henri and others of the group that the exhibition system in New York, a closed system that led to wider press coverage and lucrative sales for those who worked in an approved manner, was too much a "private club" enterprise and needed shaking up. The exhibition that the Eight staged at the prestigious Macbeth Galleries in New York in 1908 did just that. The exhibition of The Eight was the "succès de scandale" its organizers hoped for. If sales did not quite measure up to their expectations, the painters nonetheless became centers of media attention for some time. Conservative tastes were affronted, and young artists flocked to the Macbeth Galleries to see a startling range of modern representational art. The show later traveled to Chicago and Boston, where it occasioned more press coverage and public discussion of the direction American art should take. Lawson and his friends had played a role in an important cultural event and in initiating debate about a needed diversity of style and subject matter in American art. At the same time, though, it was possible for some people to wonder to what extent Lawson was an outsider at all. Later that year, he was named an associate member of the National Academy of Design, and he was made a full academician in 1917. He exhibited as a member of the Canadian Art Club from 1911 to 1915. He benefited from regular gallery representation, won many prizes throughout his career, and was highly regarded by his peers. In fact, William Merritt Chase considered him America's greatest landscape painter, an endorsement that carried a healthy cachet with it. None of this translated into wealth or fame in the long run, however. Lawson had financial problems all his life and suffered from poor health in his later years. Lawson was invited to contribute three paintings to the landmark Armory Show of 1913. Like many American artists at the time, he was not prepared to abandon representational art for the new paths suggested by Cubism, Fauvism, and Futurism, but he was open to learning more about Post Impressionism (which he had first been exposed to in Europe), and in New York the opportunities to see the Post Impressionists increased considerably after the Armory Show. "Acquaintance with Cézanne's painting convinced [Lawson] that Impressionism had lost contact with form in its insistence upon surface light, and in his later works he made an obvious attempt to recapture solidity. Although he never completely assimilated Cézanne's structural methods, Lawson managed to introduce a measure of form into his art and some resemblance to the Aix master as he dropped the coloristic haze and the pastel prettiness inherited from Twachtman."
Кейінгі жылдар
Оның туындыларын 1910-1920 жылдары көрнекті коллекционерлер – Джон Куинн, Дункан Филлипс, Альберт С. Барнс және Фердинанд Хауолд іздегенімен, солардың бірі Колумб өнер музейінің қазіргі заманғы коллекциясын дербес құрған болса да, Лоусон американдық өнер әлемінде жоғары беделге ие болған жоқ. Пресионизм, Альфред Стиглиц шеңберінің суретшілері (мысалы, Джорджия О’Киф, Джон Марин, Чарльз Демут) және басқа да авангардылық ағымдар мен тұлғалар орталық сахнаны иеленгенде бұл орын алды. Соңында ол Нью-Йорктен кетіп, Флоридаға сапар шекті, онда оның жақын достары және демеушілері Кэтрин мен Ройс Пауэллдермен танысты. Ол 1931 жылы Корал Гейблсте алғашқы рет олармен тұрды, содан кейін жиі қайтып, 1936 жылы Флоридаға тұрақты қоныстанды. Өмірінің соңғы жылдарында ол Нью-Джерси штатының Шорт-Хиллс қаласындағы почта ғимаратының қабырғалық суретін жасады (қазір сақталмаған), бірақ негізгі назарын Флорида пейзажын суреттеуге бөлді. Көңілі құлдырап, денсаулығы нашарлаған ол 1939 жылы Майами жағажайында, суға батып, құпия жағдайда қайтыс болды. Достары Лоусонның өлімі өзіне-өзі қол жұмсау салдары болуы мүмкін деп ойлады. Лоусонның туындылары бүгінде оның достары мен әріптестерінің туындыларымен салыстырғанда көп танымал емес, бірақ оның ең жақсы суреттерін Солтүстік Американың көптеген өнер музейлерінің коллекцияларында кездестіруге болады. Роберт Анри оның пейзаж суретшілері арасында «Винслоу Гомерден бері ең ірісі» екенін айтты. Дункан Филлипс оны «үлкен романтик» деп сипаттады. Жақсы жасалған пейзаждар ретіндегі сапаларынан өзге, Лоусонның туындылары бүгінде Манхэттеннің шаруашылық өмірінің аяқталуының куәсі ретінде қызықты екінші өмірге ие. Лоусонның 1903 жылы осы атпен суреттеген Әйін Сент-Джон соборы Колумбия университетінің кампусынан және Ел теміржолының шуынан алыс емес орманның ортасында салынуда. Оның көктемгі жапырақтары, шатқалы мен қайықтары бар Вашингтон Хайтс бүгінде өркендеген Доминикан ауданы, қалалық, адамдар мен ғимараттарға толы, Бродвей мюзиклы «In the Heights» тақырыбы. Лоусонның суреттері көрермендерге бірнеше онжылдық ішінде мүлдем жоғалған әлемді еске түсіреді.
Though his work was sought after by important collectors in the 1910s and 1920s, such as John Quinn, Duncan Phillips, Albert C. Barnes, and Ferdinand Howald, who single handedly built the modern collection of the Columbus Museum of Art, Lawson did not maintain a high profile in the American art world as Precisionism, the artists of the Alfred Stieglitz circle (e. g., Georgia O'Keeffe, John Marin, Charles Demuth), and other adventurous movements and individuals took center stage. Eventually, he left New York. Lawson visited Florida when he befriended Katherine and Royce Powell, his close friends and patrons who lived there. He first stayed with them in Coral Gables in 1931, and he returned there often, moving permanently to Florida in 1936. In his last years, he completed a post office mural in Short Hills, New Jersey (no longer extant), but he focused primarily on painting the Florida landscape. Depressed and in declining health, he drowned under mysterious circumstances in 1939, apparently while swimming on Miami Beach. Friends wondered if Lawson's death had been a suicide. Lawson's work is little known today compared to that of many of his friends and associates, but his best paintings can be found in the collections of many North American art museums. Robert Henri insisted that, among landscape artists, he was "the biggest we have had since Winslow Homer." Duncan Phillips referred to him as a "great romanticist." Aside from their qualities as well made landscapes, Lawson's works have an interesting secondary life today as a record of the twilight of pastoral Manhattan. The Cathedral of Saint John the Divine, in Lawson's 1903 painting of that title, is being erected in the midst of a woodland not far from the campus of Columbia University and the roar of the El. His Washington Heights of springtime foliage and glens and rowboats is today a thriving Dominican neighborhood, robustly urban, packed with people and buildings, subject of the Broadway musical In the Heights. Lawson's paintings remind viewers of a world that vanished entirely in the space of a few decades.