Жозеф Дюкрекс: Франция суретшісі және портрет шебері
Joseph Ducreux
Жозеф Дюкрекс (1735-1802) – француз суретшісі, король Людовик XVI сарайында жұмыс істеген, портреттер шебері. Француз революциясынан кейін де өнерін жалғастырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1735–1802)
French portrait painter (1735–1802)
Жозеф, Барон Дюкре (26 маусым 1735 – 24 шілде 1802) – француз аристократы, портретші, пастель суретшісі, миниатюра шебері және гравер. Франция королі Людовик XVI сарайында сәтті портреттер салған және француз революциясынан кейін қызметін жаңадан бастаған. Ол барон және королеваның бас суретшісі (премьер-петер де ла рейн) атағын алды, сондай-ақ король өлімге кезілгенге дейін Людовик XVI-ның соңғы портретін салған. Оның ресми емес портреттері физиогномияға деген құштарлығын көрсетеді және дәстүрлі портреттерден тыс бет-әлпеттерді кеңейтуге деген ынтасын танытады.
Joseph, Baron Ducreux (26 June 1735 – 24 July 1802) was a French noble, portrait painter, pastelist, miniaturist, and engraver, who was a successful portraitist at the court of Louis XVI of France, and resumed his career at the conclusion of the French Revolution. He was made a baron and premier peintre de la reine (First Painter to the Queen), and drew the last portrait ever made of Louis XVI before the king's execution. His less formal portraits reflect his fascination with physiognomy and show an interest in expanding the range of facial expressions beyond those of conventional portraiture.
Өмір және мансап
Нансиде туған Дюкре, әкесі де суретші болғандықтан, одан тәлім алған болуы мүмкін. 1760 жылы Парижге келген Дюкре, портрет салуға маманданған пастельші Морис Квентин де Ла Турдың жалғыз шәкірті болды. Жан Батист Грез Дюкренің майлы бояу техникасына зор әсер етті. 1769 жылы Дюкре, Мари Антуанетта Франция королі Людовик XVI-ға тұрмысқа шығар алдында, оның миниатюрасын салу үшін Венаға жіберілді. Дюкреге көрсеткен қызметтері үшін барондық титулы мен королеваның бас суретшісі (премьер-пе́нтр де ла рейн) атағы берілді. 1648 жылы құрылған Корольдік сурет және мүсін академиясының мүшесі болмаса да, Мари Антуанетта оған осы лауазымды берді. Академия қатаң иерархиялық құрылымға ие болды және бас суретші, қарапайым суретші және корольдік фабрикалардың инспекторы немесе бас инспекторы лауазымдары академия мүшелеріне арналған. Француз революциясы басталғанда Дюкре Лондонға сапар шекті. Онда ол Людовик XVI-ның өлім жазасына кесілгенге дейінгі соңғы портретын салған болатын. 1793 жылы Парижге оралғанда Жак Луи Давид Дюкренің серіктесі болды. Давид Дюкренің ресми мансабын жалғастыруына көмектесті. Дюкренің үйі суретшілер мен музыканттардың кездесу орнына айналды, олар одан портреттер тапсыратын. Осы музыканттардың бірі – оның досы Этьен Мехул болды, ол өзінің операларының бірінің басты кейіпкерін Дюкреге негізделген деп есептеледі. Дюкренің көп балалары болды. Оның үлкен ұлы Жюль – суретші және пілді әскер капитаны, ол Джемапп шайқасында қаза тапты; оның салған бірнеше картиналары бүгінге дейін сақталған. Басқа ұлдары жас кезінде қайтыс болды. Оның үлкен қызы Роза Аделаида Дюкре де суретші болды, сондай-ақ оның қызы Антуанетта Клеменс та суретшілікпен айналысты.
Born in Nancy, Ducreux may have trained with his father, who was also a painter. When Ducreux went to Paris in 1760, he trained as the only student of the pastelist Maurice Quentin de La Tour, who specialized in portraiture. Jean Baptiste Greuze was an important influence on Ducreux's oil technique. In 1769, Ducreux was sent to Vienna in order to paint a miniature of Marie Antoinette before she left the city in 1770 and married Louis XVI of France. Ducreux was made a baron and premier peintre de la reine (First Painter to the Queen) in rewards for his services. Ducreux was given this appointment by Marie Antoinette even though he was not a member of the Royal Academy of Painting and Sculpture, which had been founded in 1648. The academy was strictly hierarchical and the posts of first painter, ordinary painter and inspector or inspector general of royal factories were customarily reserved for members of the academy. At the outbreak of the French Revolution, Ducreux traveled to London. There he drew the last portrait ever made of Louis XVI before the king's execution. Jacques Louis David became one of Ducreux's associates when the latter returned to Paris in 1793. David helped Ducreux continue an official career. Ducreux's residence became an informal salon for artists and musicians, who commissioned portraits from him. One of these musicians was his friend Étienne Méhul, who is said to have based the main character of one of his operas on Ducreux. Ducreux had many children. His oldest son Jules was a painter and infantry captain who perished in the Battle of Jemappes; several of his paintings still exist. His other sons died young. His eldest daughter, Rose Adélaïde Ducreux, also became a painter, as did his daughter Antoinette Clémence.
Жұмыс
Дукре портрет салуға маманданған. Ол өзінің алғашқы портреттерін пастельмен орындады, соның ішінде сарапшылар Пьер Жан Мариет, Кайлус графы және Анже Лоран де ла Ливе де Июльдің портреттерін аяқтады. Бұл туындылар Де Ла Турдың туындыларынан көшірме болуы мүмкін. Дукре 1760 жылдан бастап өзінің туындыларын тізім түрінде каталогтағанмен, суреттеріне сирек қол қойған. Осылайша, оның көптеген туындылары басқа суретшілерге дұрыс емес жатқызылып келді. Дукренің басқа портреттеріне Пьер Чодерлос де Лаклос пен Австрияның Мария Терезасы, сондай-ақ жоғарыда аталған Людовик XVI мен Мария Антуанеттаның портреттері кіреді. 1780 және 1790 жылдары Дукре бірнеше танымал автопортреттер жасады, соның ішінде 1783 жылы ол өзін үлкен зеңдеудің ортасында суретке түсірген (Гетти орталығы, Лос-Анджелес). Тағы бір суретінде, «Суретшінің мазақшы ретіндегі портреті» (1793 ж., Лувр) суретші күліп, көрерменге нұсқайды. Осы автопортреттермен Дукре дәстүрлі портрет салу шектеулерінен арылуға тырысты. Оның физиогномияға деген қызығушылығы – адамның сыртқы келбеті, әсіресе бет пішіні мен сызықтары оның ішкі мінезін аша алады деген сенім – оған жылы және жекеленген туындыларын жасауға ықпал етті. Мысалы, оның «Discret» портреті (шамамен 1790 ж.) саусағын аузына тигізіп, үндемеуді сұрайтын, қорқынышпен толған бет-әлпеті бар адамды бейнелейді, бұл оның дискреттілік немесе сақтық талап ететіндей әсер қалдырады. Ерекше дене тілі мен сыртқы келбеті арқылы бұл портреттер Голландияның Алтын ғасырындағы суреттердегі жанды трониялармен және замандас австриялық мүсінші Франц Ксавер Мессершмидттің (1736–1783) «мінездік бас»тарымен паралельдік жасайды, оның кейбір бюсттерінде де шектен тыс эмоциялар бейнеленген автопортреттер болған.
Ducreux specialized in portrait painting. He completed his early portraits in pastel, including those of connoisseurs Pierre Jean Mariette, the Comte de Caylus and Ange Laurent de la Live de July. These works may have been copies after De La Tour. Although Ducreux cataloged his works in list form from 1760 onward, he rarely signed his paintings. Thus, many of his works remain erroneously attributed to other artists. Other portraits by Ducreux include those of Pierre Choderlos de Laclos and Maria Theresa of Austria, as well as those mentioned above of Louis XVI and Marie Antoinette. Ducreux also made several well known self portraits in the 1780s and 1790s, including one in 1783 in which he painted himself in the middle of a large yawn (the Getty Center, Los Angeles). In another, Portrait de l'artiste sous les traits d'un moqueur (c. 1793, Louvre), the artist guffaws and points at the viewer. With these self portraits Ducreux attempted to break free from the constraints of traditional portraiture. His interest in physiognomy—the belief that a person's outer appearance, especially the shape and lines of their face, could reveal their inner character—influenced him in creating his warm and individualistic works. For example, his portrait Le Discret (c. 1790) depicts a man with a timorous facial expression requesting silence by pressing his finger against his mouth, gesturing by which he appears to be demanding discretion or prudence. Through unusual body language and physical appearances, these portraits parallel the vivacious tronies of Dutch Golden Age painting and the "character heads" of contemporary Austrian sculptor Franz Xaver Messerschmidt (1736–1783), some of whose busts were self portraits with extreme expressions.
Интернет мемі
Дюкредің өзінің "Көркем суретшінің портреті" атты суреті 2000 жылдардың соңы мен 2010 жылдардың басында интернет-мемнің бір бөлігі ретінде кең танымал болды. Мемде рэп және поп әндерінің мәтіндері, интернетте жиі қолданылатын сөздер мен тіркестер, сондай-ақ осыған ұқсас мотивтер әдемі, қиын немесе көнеше ағылшын тіліне аударылып, сурет үстіне қойылып, сурет-макро жасалды.
A reproduction of Ducreux's self portrait Portrait de l'artiste sous les traits d'un moqueur became subject to internet popularity as part of an internet meme in the late 2000s and early 2010s. In the meme, rap and pop song lyrics, common internet phrases, and similar tropes are paraphrased in verbose, stilted, or faux archaic English and overlaid on top of the portrait to create an image macro.