Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950 жылғы Малайя төтенше жағдайы кезіндегі британдықтардың мәжбүрлеп қоныстандыру жоспары
1950 British forced resettlement plan during the Malayan Emergency
Бриггс жоспары – британдық генерал сэр Гарольд Бриггс 1950 жылы Малайя төтенше жағдайы (1948–1960 жылдар) кезінде Операциялар директоры болып тағайындалғаннан кейін жасаған әскери жоспар. Бұл жоспар Малайя Ұлттық азаттық армиясын ауылдық халық арасындағы қолдау көздерінен айырып, жеңуді мақсат еткен. Осы мақсатқа жету үшін малай шаруаларын мәжбүрлеп қоныстандырудың ірі бағдарламасы іске асырылды, оның аясында шамамен 500 000 адам (Малайя халқының шамамен 10%) өз жерлерінен күштеп көшіріліп, эвфемизммен «жаңа ауылдар» деп аталатын концлагерлерге орналастырылды. Төтенше жағдай кезінде мұндай елді мекендердің саны 400-ден асты. Бұдан бөлек, 1949 жылы 10 000 малайзиялық қытай, коммунистік көзқарастас деп күдіктелгендер, Қытай Халық Республикасына депортацияланды. Бриггс жоспары британдықтардың оларды коммунистерді қолдайды деген сеніміне байланысты оранг-аслилерді де мәжбүрлеп көшіруді көздеген. Бриггс жоспарына қажетті көптеген амалдар қазір Женева конвенцияларының қосымша хаттамасының II-сінің 17-бабымен тыйым салынған, ол халықаралық емес қақтығыстарда азаматтық қауіпсіздік пен әскери қажеттіліктен тыс азаматтық тұрғындарды депортациялауға және интернациялауға тыйым салады.
The Briggs Plan was a military plan devised by British General Sir Harold Briggs shortly after his appointment in 1950 as Director of Operations during the Malayan Emergency (1948–1960). The plan aimed to defeat the Malayan National Liberation Army by cutting them off from their sources of support amongst the rural population. To achieve this a large programme of forced resettlement of Malayan peasantry was undertaken, under which about 500,000 people (roughly 10% of Malaya's population) were forcibly transferred from their land and moved to concentration camps euphemistically referred to as "new villages". During the Emergency, there were over 400 of these settlements. Furthermore, 10,000 Malaysian Chinese suspected of being communist sympathisers were deported to the People's Republic of China in 1949. The Orang Asli were also targeted for forced relocation by the Briggs Plan because the British believed that they were supporting the communists. Many of the practices necessary for the Briggs Plan are now prohibited under Article 17 of Additional Protocol II to the Geneva Conventions which forbids civilian deportations and internment of civilian populations beyond actual civilian security and military necessity in non international conflicts.
Тарих
Ұлыбританияның Малайзияның ауылдық аймақтарындағы билігі Екінші дүниежүзілік соғыс соңында Жапон империясының капитуляциясынан кейін тек шартты түрде ғана қайта орнатылды. Британдықтар шағын ауыл шаруашылығымен айналысатын, көбінесе жерлеріне заңды құқығы жоқ және отарлық әкімшіліктің қол жеткімеуіне түсетін, көбінесе қытай текті шамамен 500 000 "қоныс аударғандар" тобын ерекше мәселелі деп санады. Көптеген қытай халқы жапондық оккупанттардан құтылу үшін оқшауланған қауымдастықтарда тұруға мәжбүр болды. Малайзияның бірнеше қауымдастықтары Малайзия Коммунистік партиясының (МКП) тірегі болды; оның қарулы күші – Малайзия Ұлттық Азаттық Армиясы (MNLA); және азаматтық жабдықтау және барлау желісі – Мин Юэн. Көптеген ауылдық жұмысшылар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапонға қарсы қарсылық қозғалысын жетекшілік еткен МКП рөлі үшін коммунизмге көңіл білдірді. Коммунистерді қолдауға себеп болған басқа факторлар: Малайзияның Ұлыбританиядан тәуелсіздік алу ниеті, Қытайдағы коммунистердің жеңісі, Малайзияның кәсіби одақ қозғалысын басқарудағы коммунистердің рөлі және соғыстан кейінгі экономикалық теңсіздік пен кедейлік. Британдықтар халықты "жаңа ауылдарға" оқшаулап, шаруалардан партизандарға азық-түлік, ақпарат және жауынгерлердің маңызды ағынын тоқтатты. Жаңа елді мекендер тәулік бойы полициямен күзетіліп, көбісі тікенді сыммен және күзет мұнараларымен нығайтылды. Бұл партизандарға ерікті түрде көмектесуге ниеттенгендердің шығуына және партизандардың көндіру немесе қорқыту арқылы көмек алуына кедері келтірді. Бұл процесте 450 жаңа елді мекен құрылды, және бағдарламаға шамамен 470 509 адам, олардың 400 000-ы этникалық қытайлар қатысты. Сол кезде Малайзиялық Қытай қауымдастығы деп аталған Малайзия Қытай қауымдастығы бағдарламаны іске асыруда маңызды рөл атқарды. Британдықтар сондай-ақ қоныстанған азаматтардың қолдауын білім беру және денсаулық сақтау қызметтерін ұсыну арқылы жеңіп алуға тырысты. Кейбір жаңа ауылдар электр қуаты және су құбыры сияқты ыңғайлы жағдайлармен жабдықталған, периметрі қоршаумен қоршалған және азаматтардың қашуын болдырмау үшін қарулы күзетшілермен күзетілген, олардың көпшілігі МКП-да болған немесе көмек көрсетуге мәжбүр болған. Осындай жағдайлар жасалса, негізінен этникалық қытайлар тұратын қауымдастықтар "наразылық пен ашудың ошағынан адал Малайзия азаматтарының бекінісіне" айналады деп үміттенілді. Алайда, сыншылар жаңа ауылдардың біртекті табиғаты, аздаған көпұлтаралық ауылдардың сәтсіздікке ұшырауы немесе геттоларға айналуы осы мақсатқа қарсы жұмыс істеді, бірақ қауымдық құлшынысты күшейтіп, этникалық поляризацияны тудырды, әсіресе саясатта, өйткені сайлау округтері енді нәсілдік принциптер бойынша бөлінетін болды. Бұрын қытайлық ауылдық жұмысшылар мен шаруалар географиялық тұрғыдан шашыраңқы орналасқан еді, бірақ Бриггс жоспары енді елдің барлық аймандарынан қытайлық ауылдарды біріктіріп, жаңа ауылдарда шоғырландыратын болды. Бағдарламаға қытайлар мен малайлар тарапынан айқын наразылық болды. Малайзиялық қытайлар кейде коммунистік қолдаушыларды анықтау мақсатымен ұжымдық жазалауға, алдын ала ұстауға және депортацияға түсті, ал малайлар жаңа ауылдарға арналған инфрақұрылымға ашуланды, өйткені олардың өз елді мекендері дамымаған күйде қалды. Мысал ретінде, британдықтар коммунистік партизандарды қолдамауы үшін азаматтарды күрішпен қамтамасыз еткен Танжунг Малимдегі жағдайды келтіруге болады. Бұл шара нәтиже бермеген соң, Джеральд Темплер аймақтағы азаматтарға арналған күріш рационын екі есеге қысқартып, 22 сағаттық коменданттық сағат енгізді.
British authority in Malaya's rural areas had been only tenuously re established after the surrender of the Empire of Japan at the end of the Second World War. The British regarded a group of about 500,000 "squatters", largely of Chinese descent, who practised small scale agriculture, generally lacked legal title to their land, and were largely outside the reach of the colonial administration, as particularly problematic. Many of the Chinese people had been forced to live in isolated communities to avoid being slaughtered by the occupying Japanese. Several Malaysian communities formed the backbone of the Malayan Communist Party (MCP); its armed wing, the Malayan National Liberation Army (MNLA); and its civilian supplies and intelligence network, the Min Yuen. Many rural workers were sympathetic to communism for the role of the MCP in leading the anti Japanese resistance movement during World War II. Other factors which led to support for the communists included the desire for Malayan independence from Britain, the communist victory in China, the communist role in leading the Malayan trade union movement and postwar economic inequality and poverty. By isolating the population into the "new villages", the British stemmed the critical flow of food, information and recruits from the peasants to the guerillas. The new settlements were guarded around the clock by police, and many were partially fortified with barbed wire and sentry towers. That prevented those who were so inclined from sneaking out and voluntarily aiding the guerrillas, and it also prevented the guerrillas from sneaking in and extracting help by persuasion or intimidation. The process created 450 new settlements, and an estimated 470,509 people, 400,000 of them ethnically Chinese, were involved in the program. The Malaysian Chinese Association, then known as the Malayan Chinese Association, played a crucial role in implementing the programme. The British also tried to win the support of some of the settled civilians by providing them with education and health services. Some New Villages were equipped with amenities, such as electricity and piped water, and had a perimeter surrounded with fencing and armed guards to keep the civilians from escaping, many of whom had been in the MCP or had been forced to provide assistance. It was hoped that by providing the communities, which were mainly ethnic Chinese, with such facilities, they would be converted from "reservoirs of resentment into bastions of loyal Malayan citizenry". However, critics argue that the homogenous nature of New Villages, with the few multiracial ones eventually failing or turning into ghettoes, worked against that goal, but accentuated communalist fervour and causing ethnic polarisation, especially in politics, as electoral constituencies would now be delineated more along racial lines. Previously, the Chinese rural workers and peasants had been spread out geographically, but the Briggs Plan would now bring together rural Chinese from all over the country and concentrate them in the New Villages. There was significant resentment towards the programme both among the Chinese and Malays. The Malaysian Chinese were sometimes targeted for collective punishment, preventive detention and summary deportation, which were aimed at weeding out communist supporters, and the Malays were incensed at the infrastructure provided for the New Villages since their own settlements had remained undeveloped. One example collective punishment came from Tanjung Malim, where the British put the civilian population on rice rations to stop them from supporting the communist guerrillas. When that did not work, Gerald Templer halved the rice rations for civilians within the area and imposed a 22 hour curfew.
Ұқсас мысалдар
Осыған ұқсас "Төрт кесу" стратегиясы Пегу жотасындағы ауылдарға және Бирма коммунистік партиясының көтерілісшілеріне қарсы қолданылды.
A similar “Four Cuts” strategy was used against villages and insurgents of the Burmese Communist Party in the Pegu Range.