Кіріспе
Британдық жазушы Анжела Бразил (ағылшынша: Angela Brazil) (30 қараша 1868 – 13 наурыз 1947) – «заманауи мектеп оқушыларының әңгімелері» жанрындағы алғашқы британдық жазушылардың бірі. Ол өзінің кейіпкерлерінің көзқарасынан жазылған және көбінесе моральдық нұсқаулар емес, көңіл көтеру мақсатындағы туындыларымен танымал. XX ғасырдың бірінші жартысында ол қыздарға арналған 50-ге жуық кітап жариялады, олардың көп бөлігі – интернаттағы оқиғалар. Ол сонымен қатар журналдарда көптеген қысқа әңгімелерді де жариялаған. Оның кітаптары коммерциялық тұрғыдан сәтті болды, ересек болмаған қыздар арасында кеңінен таралды және оларға әсер етті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қыздар мектептері туралы әңгімелерге қызығушылық азайғанмен, оның кітаптары 1960 жылдарға дейін танымал болды. Олардың ең танымал кезеңінде кейбір беделді тұлғалар оларды құрылыс бұзушы және моральдық нормаларға кері әсер ететін деп санады, тіпті кейбір британдық қыздар мектептерінің директорлары оларды тыйым салған немесе өртеп жіберген. Оның әңгімелері соңғы онжылдықтарда көптеген жазушылардың шабыт көзіне айналып, оның көптеген мотивтері мен сюжеттік элементтері клишеге айналған немесе пародия тақырыбы болған, бірақ олар алғаш пайда болған кезде жаңашыл болды. Бразил қыздарға арналған көркем әдебиеттің мәнін өзгертуге зор үлес қосты. Ол белсенді, заманауи мәселелерге құлақ қойып, тәуелсіз ойлы жас әйелдің көзқарасын ұсынды; ол жасөспірім шақты өмірдің маңызды кезеңі ретінде таныды және қыздардың ортақ қызығушылықтары мен алаңдаушылықтары бар екенін, олармен бөлісіп, бірлесе әрекет ете алатынын мойындады.
Angela Brazil (pronounced "brazzle") (30 November 186813 March 1947) was one of the first British writers of "modern schoolgirls' stories", written from the characters' point of view and intended primarily as entertainment rather than moral instruction. In the first half of the 20th century she published nearly 50 books of girls' fiction, the vast majority being boarding school stories. She also published numerous short stories in magazines. Her books were commercially successful, widely read by pre adolescent girls, and influenced them. Though interest in girls' school stories waned after World War II, her books remained popular until the 1960s. They were seen as disruptive and a negative influence on moral standards by some figures in authority during the height of their popularity, and in some cases were banned, or indeed burned, by headmistresses in British girls' schools. While her stories have been much imitated in more recent decades, and many of her motifs and plot elements have since become clichés or the subject of parody, they were innovative when they first appeared. Brazil made a major contribution to changing the nature of fiction for girls. She presented a young female point of view which was active, aware of current issues and independent minded; she recognised adolescence as a time of transition, and accepted girls as having common interests and concerns which could be shared and acted upon.
Ерте өмір
Анджела Бразил 1868 жылдың 30 қарашасында Ланкашир, Престон қаласындағы, 1 West Cliff мекенжайындағы үйінде дүниеге келді. Ол фабрика директоры Кларенс Бразил мен Рио-де-Жанейродағы кеме компаниясының иесінің қызы, испан анасы бар Анжелика МакКиннелдің кіші баласы еді. Анджела төрт бауырдың ең кішісі болды, оның ішінде әпкесі Эми және екі інісі Кларенс пен Уолтер бар. Әкесі Кларенс қашық болды, балаларының ісіне көбінесе араласпады, және өзін отбасының материалдық жағдайына жауапты, балаларын діни дәстүр бойынша тәрбиелеуді қамтамасыз етуші деп санады. Ол ең алдымен анасы Анжеликаның ықпалында болды, ол Виктория дәуіріндегі ағылшын мектебінде оқығанда қиындықтарға тап болған және балаларын бостандықпен, шығармашылықпен және мейіріммен тәрбиелеуге бел буды, оларды әдебиетке, музыкаға және ботаникаға қызығуға ынталандырды, бұл Виктория дәуіріндегі ата-аналардың балаларға қатысты қашық тұрушылық тәсілінен өзгеше еді. Анджелаға әпкесі Эми кішкентай кезінен бастап зор қамқорлық көрсетті, және Эми Анджеланың өмірі бойында зор, тіпті үстемдік ететін ықпалына ие болды. Отбасы әкесінің жұмыс мүмкіндіктеріне байланысты Оңтүстік-Шығыс Ланкаширдің фабрикалық қалаларында көшіп-қонып жүрді. Олар Бьюриде тұруға дейін Манчестер мен Болтон қалаларында өмір сүрді.
Жазуды бастау
Бразилия 10 жасында жазуды бастады, балалық шақтағы жақын досы Лейла Лэнгдейлмен бірге журнал шығарды, ол сол кездегі балалар басылымы Little Folks үлгісінде жасалған. Екі қыздың "басылымында" жұмбақтар, қысқа әңгімелер және өлеңдер болды. Екеуі де өз журналдарында тізбектеп жазды; Бразилияның тізбегі "Принц Азиб" деп аталды. Кейін Бразилия Little Folks журналында жарияланды. Ол 30 жасынан бастап балалар үшін кәсіби түрде жазуға кірісті. Оның алғашқы мектептік әңгімесі анасының өмірінен алынған оқиғаларға негізделген "Филиппаның бақыты" болды. Ол 1906 жылға дейін жарияланбады, ал оның алғашқы жарық көрген балалар романы "Қайсар қыз" (1904) болды.
Ковентриге көшіп бару
Ол көп уақытын анасымен өткізді, анасы қайтыс болғаннан кейін үлкен әпкесі Эмимен және ағасы Уолтермен бірге болды. Оның отбасынан тыс екі жақын досы болды, біреуі мектеп кезінде, екіншісі 30 жасында пайда болды. Екеуі де достықтарын мектеп оқушылары болып оқығанда бастады. 1911 жылы ол ағасымен бірге Ковентридегі 1 The Quadrant мекенжайына көшті, ал 1915 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін әпкесі Эми оларға қосылды. Бразилия жергілікті жерде белгілі бір тұлғаға айналды. Ол Ковентридің жоғары қоғамында меймандос ретінде танымал болды және көптеген әйелдер қатысқан, ересектерге арналған кештер ұйымдастырды, онда балаларға арналған тамақ пен ойындар да болды. Оның өзінің балалары болмады, бірақ ол балаларға арналған көптеген кештер өткізді. Ол көп оқыды және ерте балалар әдебиетін жинады, қазір оның жинағы Ковентри кітапханасында сақтаулы. Ол жергілікті тарих пен ескіліктерге қызығушылық танытты, сондай-ақ қайырымдылық шараларына қатысты. Ол табиғатты қорғау ісіне ерте бастады, жер мен ескерткіштерді сақтауға мүдделі болды, Ковентри соборы мен YWCA үшін жұмыс істеді және Қалалық гильдияның негізін қалаушысы болды. Ол ешқашан үйленбеді.
Жазу және жариялау
Ол жазуға өте кеш кірісіп, Уэльс мифологиясына қызығушылығы артып, алдымен мифология мен табиғат туралы бірнеше журналдық мақалалар жазды, бұл, көптеген жағдайларда, Солтүал Уэльстің Лланбедр и Сенниндегі Ффиннон Бедр деп аталатын ежелгі коттеджде демалыс өткізгенімен байланысты (коттедждегі тақташада ол 1902-1927 жылдары онда тұрғаны көрсетілген). Оның алғашқы жарияланған туындысы – «Жаңалысқан брауни» атты төрт балалық пьесадан тұратын кітап болды. Уэльсте жазылып, 1899 жылы Эдинбургтен Т. В. Паттерсон баспасынан шыққан пьесаларда әжелер, алыптар және сиқырлы оқиғалар бейнеленген. Оның отбасы мен достары оны ересектерге арналған роман жазуға ынталандырды, бірақ ол балалар үшін жазуға ниеттенген еді. Әкесінің қайтысынан кейін сол жылы ол балаларға арналған алғашқы толыққанды әңгімесін, «Филиппаның бақыты» романын жазуға кірісті. Оның алғашқы жарияланған романы – «Құрыссыз қыз» (1905), бірақ бұл мектептік оқиға емес еді. Оқиға автобиографиялық сипатта болды, Бразилия басты кейіпкер Пегги ретінде, ал оның досы Лейла Лэнгдейл Лилиан рөлінде бейнеленді. Бұл Бразилия үшін ерте жетістік болды және АҚШ-та жақсы қабылданды, мүмкін, 19-ғасырдың ортасынан бері сол елде танымал болған «құрыссыз қыз» әңгімелерінің танымалдылығының арқасында. Оның мектептік әңгімелерінің ұзақ тізімі екінші романы «Филиппаның бақыты» (1906) жарық көргенге дейін басталған жоқ. Роман оның анасы Анжелика Бразилияның өміріне негізделген, ол Рио-де-Жанейрода өсіп, 10 жасында ағылшын пансиондық мектебіне оқуға түсті, ағылшын мәдениеті, мектептік өмір мен климаты оған жат сезім тудырды. «Филиппаның бақыты» бірден сәттілікке ие болды және Бразилия осындай жұмыстарды жасауға тапсырыс алды. Барлығында ол интернаттағы өмір туралы 49 роман және шамамен 70 әңгіме жариялады, олар журналдарда жарық көрді. Оның осы туындылардан шығаратын орташа көлемі – жылына екі роман мен бес әңгіме. Оның бесінші романы «Жақын достар: теңіз жағалауындағы оқиға» (1910) Нельсон баспасында жарық көрді, бірақ келесі кітаптарының барлығы «Блэки және ұлдары» баспасынан шықты. «Блэки және ұлдары» оның романдарының 3 миллион данасын сатты. Оның ең танымал мектептік романы «Мектептегі ең жақсы қыз» (1909) 153 000 данамен сатылды. 1920 жылға қарай мектептік әңгімелер қыздар үшін ең танымал жанрға айналды.
Стиль және тақырыптар
Анжела Бразилия қыздар үшін мектептегі ертегілерді оқушылардың көзқарасынан жазған және әдебиетте әдебиеттің моральдық қағидаларын үйретуден гөрі оқырмандарды қызықтыруға бағытталған алғашқы жазушы ретінде танымал. Ол әдемі, қарапайым адамдар туралы қызықты әңгімелер жазуды ойлады. Ол XX ғасырдың басында үлкен еркіндікке ие болған қыздарға арнап жазды және олардың көзқарасын білдіруді мақсат етті. Өзінің көптеген мұрагерлерінен айырмашылығы, Бразилия ешқашан белгілі бір мектепте орналасқан кітаптар сериясын жазған емес, бірақ оның 46 толық мектептегі әңгімелерінде үш жұп кітап бар: Бақытты мерзім және Монитрис Мерл; Рейчел және Сент-Кэтрин колледжімен мектепте; және Кішкентай жасыл мектеп және Жанның алтын мерзімі. Монтирес Мерлдің кейіпкерлері The Head Girl at The Gables, ал A Fortunate Term-тің The Girls of St. Cyprian's-пен аздап байланысы бар. Оның романдарының көпшілігі жаңа кейіпкерлерді, жаңа мектепті және жаңа сценарийді ұсынады, бірақ олар жиі формулалық, әсіресе оның мансабының кейінгі кезеңдерінде жазылған кітаптарда. Оның мектептерінде 20-дан 50-ге дейін оқушы оқиды, сондықтан олар үлкен отбасы сияқты қауымдастық құруға қабілетті, бірақ сонымен қатар өзінің дәстүрлері мен ережелері бар шағын мемлекет ретінде жұмыс істеуге жеткілікті. Мектептер әдетте көрікті жағдайларда орналасқан, орамдар, қазбалар бар, жартастар мен шұңқырларға салынған, ал оқыту стилі көбінесе прогрессивті, оның ішінде өзін-өзі білдірудегі тәжірибелер, жаттығудың жаңа түрлері және қыздар үшін әртүрлі әлеуметтік топтар мен іс-шаралар. Бұл оқиға 14-15 жас аралығындағы қыздарға арналған. Олар өте белсенді және белсенді болса да, олар Томбой көркем әдебиетінде болғандай, эксцентрикалық немесе әлеуметтік нормаларға тікелей қайшы келмейді. Олар - өмірінің қалыпты кезеңінде, түнде жатақхананың терезелерінен шығып, бір-біріне және мұғалімдеріне ойын-сауық ойнау, араларында тыңшыларды іздеу сияқты кішігірім оқиғалармен көрініс тапқан бейқамдықпен. Олар әдетте өздерінің мінез-құлық кодекстерін әзірлейді, мектепте ғана қолданылатын жаргон немесе құпия тілге ие. Әңгімелер оқушылар арасындағы қарым-қатынастарға, соның ішінде жұптар мен қыздар тобы арасындағы одақтарға, олардың арасындағы қызғанышқа және мектеп қауымдастығынан шеттетілген сезімді сезінетін кейіпкерлердің тәжірибесіне назар аударады. Бразилиядан бастап жазылған қыздар мектептегі көркем әдебиеттерден танымал болған оқиғалар, мысалы, құпия түнгі кездесулер, марапаттар мен сыйлықтар алу және семестр соңында концерттер сияқты іс-шаралар жиі кездеседі. Өзінің кітаптарынан басқа, ол балалар жылнамаларына және "Girl's Own Paper" журналына көптеген мектептегі әңгімелер жазды.
Алдыңғылар мен әсерлері
Бразилия мектеп-интернат өмірінің тарихын ойлап тапқан жоқ, бірақ оның өзгеруіне зор ықпал етті. Жас қыздарға арналған көркем әдебиеттердің қалыптасқан дәстүрі болды, онда мектеп өмірі олардың өсуі мен дамуының күймесі ретінде бейнеленді. Сара Филдингтің 1749 жылы жарық көрген «Гувернантка» немесе «Кішкентай әйелдер академиясы» әдетте мектеп-интернат туралы алғашқы туынды ретінде қарастырылады. Филдингтің романы – мінез-құлыққа қатысты нұсқаулармен толық, моральдық әңгіме болды, және романдағы тоғыз қыздың әрқайсысы өз оқиғасын жеке баяндайды. Дегенмен, ол мектеп-интернат әңгімелерінде кейін қайталаған кейбір элементтерді қалыптастырды. Мектеп жергілікті өмірден шалқап, байланыс аз, қыздар бірлестік пен ұжымдық жауапкершілік сезімімен бірге өмір сүруге тәрбиеленеді, ал кейіпкерлердің бірі ұйқысыз түнді бастан кешіреді – бұл кейінгі қыздар әдебиетіндегі жиі кездесетін мотив. Филдингтің тәсілі оның замандастары да, 19-ғасырға дейінгі басқа жазушылар да оны үлгі етіп алып, формула ретінде қолданды. Сьюзан Кулидждің «Кэти мектепте не істеді» (1873) және Фрэнсис Ходжсон Бернеттің «Сара Крю немесе Мисс Минчинде болған оқиғалар» (1887) (кейін «Кішкентай ханшайым» деп қайта жазылды) да қыздар мектебін оқиғаның ортасы ретінде пайдаланды. Бразилияның «Мисс Кейдің үшінші сыныбы» романындағы кейіпкер осы романдарды мектеп-интернатта күткен қатаң викториялық ортаның мысалы ретінде келтіреді. Алайда, Бразилияның 19-ғасырдағы қыздар әдебиетіндегі ең көп оқылған және ықпалды туындыларының бірі – Л.Т. Мид болды. Мид 1898 жылы «Қыздар әлемі» журналының оқырмандары тарапынан ең танымал жазушы деп танылды және кейінірек Бразилия дамытқан қыздар мектебі туралы әңгімелерінде жаңашылдықтарды қолданды.
Қыз балаларды жалпы білім беру жүйесіне ауыстыру
ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында орта таптағы қыздардың білім алуында өзгеріс болды. Бұрын қыздар жеке тәрбиешілермен оқытылып, нәтижесінде жас әйелдер өз құрбыларынан оқшауланған сезіммен өсті. Бразилиядағы интернаттар осы өзгерістің айқын көрінісі болды және жас әйелдердің мектеп оқушылары ретінде ортақ білім мен ұғымға ие қауымдастық құруына көмектесті, онда әрбір қыз өміріне қатысты ортақ алаңдаушылықтары мен мәселелерін бөлісіп, бірлесіп әрекет ете алды. Дамып келе жатқан орта таптар қыздарына жеке сабақтарды төлей алмады, сондықтан оларды нашар мектептерге жібергісі келмей, қыздарға арналған жеке мектептердің көбейіп бара жатқанын пайдаланды. 1878 жылға қарай ағылшын қалаларының көпшілігінде кем дегенде бір жеке мектеп болды.
Қыз балалардың жалпы білім беруіндегі өзгерістер
Бразилиядағы қыздарға арналған алғашқы әңгімелер де қыздардың сауаттылығының арту дәуірінде жарық көрді, бұл 1902 және 1907 жылдары қабылданған білім беру заңдарымен ынталандырылды. Осылайша, бұл шығармалар интернатқа бара алмайтын оқырмандарға да үлкен әсер ететін, жариялану үшін өте қолайлы кезеңде пайда болды. 1900 мен 1920 жылдар аралығында гимназияларда оқитын қыздардың саны 20 000-нан 185 000-ға дейін өсті. Осы кезеңде қыздарға арналған оқу бағдарламасы да көбірек босаңсыды. Сол уақытта қыздарға арналған интернаттар орта таптың ата-аналары арасында беделге ие болды. Бұл мектептерде академиялық сабақтардан басқа, лакросс, хоккей және фехтование сияқты түрлі іс-шаралар ұйымдастырылды. Қыздарға білім беру мен кәсіби салаларда көбірек мүмкіндіктер ашылған кең әлеуметтік өзгерістермен бірге, бұл қыздар үшін бұрынғыдан гөрі өмірден ләззат алу мен жаңа мүмкіндіктердің көбірек болуын көрсететін жалпы түсінікке алып келді.
Қыздар әдебиетіндегі нормалардың өзгеруі
ХХ ғасырдың басында қыздарға арналған көркем әдебиеттің көп бөлігі нұсқаулық сипатта болды және өзін-өзі құрбан етуді, моральдық құндылықтарды, қадір-қасиеттілікті және реттелген қоғамда тұрақты орынға қол жеткізуді насихаттауға бағытталған. Бразилияның көркем әдебиеті билікке ашық қарсы шыққан, көңілді, әзіл-қалжың жасаған, жастығын тойлаған, ересектер мен олардың мәселелерін екінші орынға қойған энергикалық кейіпкерлерді ұсынды. Бразилияның кітаптары қыздардың арасында танымал болғанымен, көптеген ересектер оларды жақтырмады, тіпті кейбір мектеп директорлары оларды бұзықшылыққа ұқсатып, жас санаға зиянды деп санап, тыйым салды. 1936 жылы Лондондағы Сент-Полс қыздар мектебінің директоры Этель Струдвик мектеп туралы жазылған повестьке жауап ретінде таңертеңгі дұға кезінде Бразилияның барлық кітаптарын жинап, өртеп жіберетінін мәлімдеді. Бразилияның өзінің көркем әдебиеті де дамып жатқан көзқарастарға, өзгеретін әлеуметтік нормаларға және оқырмандарының өзгеретін үміттеріне байланысты өзгерді. Оның 1914 жылға дейін, Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейін жазылған шығармалары Виктория дәуіріндегі қыздарға арналған көркем әдебиеттегідей кейіпкерлік мәселелерге көбірек бейімделген. Ал одан кейін жазылғандары осы тәсілге сын көзбен қарады, ал басты кейіпкерлер қыздарға қатысты көзқарастар мен мүмкіндіктердің өзгеруімен қатар, қоғамның кең аумағында белсенді болуға көбірек еркіндік алды.
Ұлдарға арналған көркем әдебиеттің дамуына параллель
1870-жылдардан 1930-жылдарға дейін ұлдар мектебі туралы әңгімелер танымал болды және 1970-жылдарға дейін оқырмандарды табуын жалғастырды. Белгілі жазушылардың қатарында Талбот Бейнс Рид және Чарльз Гамильтон болды, ол Франк Ричардс сияқты бірнеше псевдонимдермен жазды, ол Грейфриарс мектебінің табысты сериясының авторы болды. Кейін Энтони Бакерридж Дженнингс кітаптарын жазды. Ұлдар мен қыздар мектебі туралы әңгімелерде спорт, құрмет және достық сияқты ортақ тақырыптар кездеседі. Қыздар интернаттары туралы әңгімелердің пайда болуы сол кезеңдегі ұлдарға арналған әңгімелердің параллель дамуына жауап ретінде туды деген пікір бар, және шындығында, Томас Хьюздің «Том Браунның мектеп күндері» және Фрэнк Ричардстың Грейфриарс әңгімелері сияқты ұлдар туралы әңгімелердің кейбір элементтері қыздар туралы әңгімелердің авторлары, соның ішінде Бразил, тарапынан алынған сияқты көрінеді. Алайда, бұл әдебиетке артықша ықпал тағу болуы мүмкін, өйткені 18-шы ғасырдан бастап гендерге көбірек назар аударатын көркем әдебиетке қарай бірте-бірте даму болды, ал Бразилдің кітаптарындағы көптеген мотивтер 20-шы ғасырдың басындағы қыздар оқыған нақты мектептерден алынған. Бразилдің туындыларын оқыған ер адамдар да болды, бірақ олар көбінесе осы кітаптарды жасырын түрде және өзін кінәлі сезіне отырып оқыды. Олардың арасында бала кезінде оқиғаларды ұнатқан, кейін өмірде де мойындаған көрнекті тұлғалар бар еді. Бұл қыздар гимназиялары мен интернаттарының дамыған кезеңі болды, ол ұлдар интернаттарының тәжірибесіне сүйенсе де, достық пен қауіпсіздікті ынталандыруға бағытталған өзіндік мәдениетін қалыптастырды – ұлдар мектептеріндегі қатал еркектік мәдениетіне қызығушылық танытпаған көптеген ұлдарға жақын болған элементтер. Сондай-ақ, ұлдар қыздарға ғана арналған орта туралы әңгімелерді оқығанда, оларға құпия қызығушылық туған болуы мүмкін.
Ықпал
Анжела Бразилия қыздар мектептегі әңгіме жанрын құруға үлкен үлес қосканы жиі айтылады, ол романдарын жариялай бастағаннан кейін ондаған жылдар бойы қыздардың оқу әдеттеріне маңызды әсер етті, бірақ бұл пікірге күмәнді қаралатын жайттар бар. Оның тақырыптары мен идеялары жарияланғалы бері халықтың санасындағы ортақ бөлікке айналып, көптеген еліктеушілер мен ізбасарларын шабыттандырды. Дж.К. Роулингтің «Гарри Поттер» сериясы Бразилияның еңбегінің нәтижесінде қалыптасқан ағылшын жеке мектептеріндегі білім беру туралы көркем әдебиеттің көптеген элементтерін пайдаланады. 20 ғасырдың соңында қыздар мектептеріндегі оқиғалар көп жағынан клишеге айналып, ерекше бірақ батыл жаңа оқушы қыз, практикалық, бірақ әділ директор сияқты стандартты кейіпкерлер мен түнгі той, әдемі әзілдер, батырлықпен құтқару және семестр соңындағы концерт сияқты қайта-қайта келетін көріністер пайда болды. Осы типтегі оқиғалардың көптеген пародиалары жасалды. Дегенмен, Бразилия алғаш рет мектеп оқушылары туралы әңгімелер жазғанда, ол жас әйелдерге арналған көркем әдебиеттегі қалыптасқан нормаларды ғана қайталаған жоқ, оның тәсілі (осы кезеңдегі басқа қыз жазушылармен бірге) инновациялық болды және қыздардың өмірі туралы жаңа идеяларды қалыптастырды, олар кейін жазушылар тарапынан қарапайымдастырылып, жиі кездесетін тақырыптарға айналды. Анжела Бразилияның кітаптарын оқыған қыздар мектептеріндегі әңгімелердің танымал жазушыларының қатарында Элинор Брент Дайер «Шале мектебі» сериясымен және Энид Блайтон «Малори Тауэрс» мен «Сент-Кларс» туралы әңгімелерімен ерекшеленеді. Брент Дайердің «Шале мектебі» сериясының бірінші томы 1925 жылы жарық көрді, ол серияда тағы 57 кітап жариялады және бұл кітаптар 1990 жылдардың соңында жылына 150 000 дана сатылды. Дорита Фэрли Брюс, Элси Оксенхэм және 21 ғасырдан Тайн О'Коннеллді де атап өткен жөн. Бұл оқиғаларда көне мотивтер мен бейнелер болғанына қарамастан, олар әлі де танымал.
Лесбилік мазмұнның түсіндірмелері
Бразилияның әңгімелері лесбияндық тақырыптарды жасырын түрде жеткізу мақсатымен жазылған деген пікір бар. Оның қыздар арасындағы достық туралы әңгімелерінде оқушылардың арасындағы, сондай-ақ оқушылар мен ұстаздардың арасындағы сирек кездесетін сүйісулер, жасөспірімдердің қызғанышына қатысты элементтер бар. Бірақ романтикалық достықтар кең таралған заманда мұндай әрекеттер аса көңілге толмауы мүмкін. Бразилия өзінің жастық шағындағы мектеп өмірі туралы жазғанда, мұның қандай мағынасы бар екенін түсінбеген болуы мүмкін, себебі жасөспірім қыздар арасындағы жақын достықтар жиі кездеседі. Дегенмен, оның әңгімелеріндегі қарым-қатынастардың тоны өте сезімтал және эротикалық сипаттамаларға ие болуы мүмкін. Шындығында, Бразилия Лесбия есіміне ерекше мән берген сияқты, осы есіммен бірнеше маңызды кейіпкерлер суреттелген: мысалы, "Мектепке адал" романындағы Лесбия Феррарс және "Мектеп түстері үшін" романындағы Лесбия Каррингтон. Бұл екеуі де өзін-өзі идеалданған бейнелеуге жақын туындылар болып көрінеді.