Вирджинияның 2-ші полкі: Тәуелсіздік соғысындағы қатысуы

Кіріспе

2d Вирджиния полкі (кездердегі сілтемелерде ең көп қолданылатын жазу түрі) 1775 жылғы 17 шілдеде Вирджиния конвенциясымен Ұлттық мемлекеттің қорғанысы үшін кәсіби әскер күштері ретінде бекітілді. Оған 7 рота, 476 сарбаз және қалыпты полк офицерлері кірді. Каролина округының Уильям Вудфорд полковник болып тағайындалды, сонымен қатар лейтенант-полковник Чарльз Скотт және майор Александр Спотсвуд полктің алғашқы жетекші офицерлері болды. Вирджиния 16 әскери округке бөлінді, олар аталған топтағы ең ірі округтың атын алды; мысалы, Принс Уильям округіне Фэрфакс және Лудун округтері де кірді. Полковник Грегори Смит 1777-78 жылдары, полковник Брент 1779 жылы (Вэлли Фордж ?)

Қызметкерлер

1-ші рота капитаны Джордж Джонстон, 1775 жылдың 21 қыркүйегі. Принс Уильям ауданында құрылған.
2-ші рота капитаны Джордж Николас, капитан Томас Бресси Ко. Б, 1775 жылдың 28 қыркүйегі. Ханновер ауданында құрылған. Капитан Уильям Талияферро, 1778 жылдың желтоқсаны.
3-ші рота капитаны Ричард Паркер, 1775 жылдың 28 қыркүйегі. Вестморленд ауданында құрылған.
4-ші рота капитаны Уильям Талияферро, 1775 жылдың 29 қыркүйегі. Каролина ауданында құрылған.
5-ші рота капитаны Уильям Фонтейн, 1775 жылдың 21 қазаны. Амелия ауданында құрылған.
6-шы рота капитаны Ричард Киддер Мид, 1775 жылдың 24 қазаны. Саутгемптон ауданында құрылған.
7-ші рота капитаны Морган Александр, 1775 жылдың 27 қарашасы. Фредерик ауданында құрылған (Атқыштар).

1775 жылдың 1 желтоқсанында полкке әрқайсысы алтымыш адамнан тұратын үш рота қосылды. 8-ші рота капитаны Булер Клейборн, 1776 жылдың 31 қаңтары. Принс-Джордж ауданында және Петербургте құрылған. 9-шы рота капитаны Сэмюэл Хоуес, 1776 жылдың 19 ақпаны. Каролина ауданында құрылған. 10-шы рота капитаны Вуд Джонс, 1776 жылдың 8 наурызы. Амелия ауданында және Уильямсбургте құрылған.

Оңтүстік театр 17751776

1-ші Вирджиния полкінің полковнигі Патрик Генри Вирджиния күштерінің бас қолбасшысы болғанмен, Вирджиния қауіпсіздік комитетінің төрағасы Эдмунд Пендлтон мен полковник Вудфорд арасындағы хат алмасу, бұл Генридің жаулық басталар алдындағы еңбегін мойындау үшін жасалған саяси шешім екенін көрсетеді. Генри саясаткер болса, Вудфорд француз және үнді соғысында қызмет еткен және нағыз әскери тәжірибесі болған. Осы себепті Пендлтон Генриді Вильямсбургте қалдыруға, ал 2-ші Вирджиния полкін губернатор Данмордың 14-ші жаяу полкінен, теңізшілерден және босатылған құлдардан құралған шағын "армиясына" қарсы жіберуге шешім қабылдады. Бұл құлдар Эфиопия полкі деп аталды. 2-ші Вирджиния полкі, Калпепер минуттық жасағының бөлімдерімен бірге, Ұлы Көпір шайқасында (қазіргі Чесапик, Вирджиния) британдықтармен шайқасты, бұл шешуші жеңіс болды. Полковник Уильям Вудфорд, Ұлы Көпір шайқасында 2-ші Вирджиния полкінің көрсеткен қызметі туралы хат жазып, 1775 жылдың 15 желтоқсанында Пурдидің Вирджиния газетінде жариялады: «Бұл Бункер-Хилл шайқасы сияқты еді, бірақ кішкентайрақ; айырмашылығы, біз бекінісімізді ұстап тұрдық және тек бір адам қолынан жарақат алды». Кішкентай шайқастар Хэмптон мен Норфолк маңында жалғасты, соның ішінде сол кезде Вирджинияның ең ірі қаласы және сонымен бірге лоялисттердің бекінісі болған Норфолк өртке түсті. Бастапқыда бір жылдық мемлекеттік қызметке шақырылған 2-ші Вирджиния полкі 1776 жылдың 13 ақпанында Конгресс тарапынан Континенттік армияға қабылданып, Саффолк қаласында қайта ұйымдастырылды. Данмор өз күштерін Гьюнн аралына көшірді – бұл Раппаханок өзенінің Чесапик шығанағымен қосылатын шағын арал. Олар бірнеше ай бойы Корольдік теңіз күштері мен лоялист кемелерінің шағын флотилиясымен бірге сол жерде тұрды. 1776 жылдың шілдесіне қарай Вирджиния күштерін кеңейтіп, бірнеше жаяу әскер полктерін және генерал Эндрю Льюис басқаратын артиллерия полкін қосты. Вирджиния күштері, соның ішінде 2-ші Вирджиния полкі, аралға десант түсіруге дейін жағалаудағы батареядан Данмордың позициясын бомбалады. Вирджиниялықтар жағаға жеткенде, Данмордың күштері кемелеріне қайтып, кете барды. Олар 1776 жылдың шілде айының соңында Стаффорд округіне шабуыл жасап, содан кейін Нью-Йорк қаласына бет бұрды.

While Colonel Patrick Henry of the 1st Virginia Regiment was technically the commander in chief of Virginia's forces, correspondence between the President of Virginia's Committee of Safety Edmund Pendleton and Colonel Woodford indicates that this was a political decision in recognition of Henry's efforts prior to the outbreak of hostilities. While Henry was a politician, Woodford had served in the French and Indian War and had real military experience. For this reason, the Pendleton decided to keep Henry in Williamsburg, Virginia, while dispatching the 2d Virginia Regiment to meet Governor Dunmore's small "army" composed of detachments of the 14th Regiment of Foot, naval gunners, and freed slaves who had been formed into the Ethiopian Regiment. The 2d Virginia Regiment, along with elements of the Culpeper Minutemen, engaged the British at the Battle of Great Bridge (modern day Chesapeake Virginia), which was a decisive victory. Colonel William Woodford, reporting on the 2d Virginia Regiment's Service at the Battle of Great Bridge, wrote in a letter published in Purdie's Virginia Gazette, December 15, 1775: "This was a second Bunker's Hill affair, in miniature; with this difference, that we kept our post, and had only one man wounded in the hand." Minor fighting would continue in Hampton and Norfolk, including the burning of Norfolk, which at the time was not only Virginia's largest city, but also a Loyalist stronghold. Originally raised for one year's state service, the 2d Virginia was accepted by Congress for Continental service on February 13, 1776, and reorganized at Suffolk as part of the Continental Army. Dunmore would remove his force to Gywnn's Island, a small island where the Rappahannock River meets the Chesapeake Bay, where they would stay for several months along with a small flotilla of Royal Navy and loyalist ships. By July 1776, Virginia had expanded its forces to include several more infantry regiments and an artillery regiment under the command of General Andrew Lewis. The Virginia forces, including the 2d Virginia Regiment, would bombard Dunmore's position from a shore battery before launching an amphibious assault on the island. By the time the Virginians made it ashore, Dunmore's force withdrew to its ships and sailed away. They would raid Stafford County in late July 1776 before sailing for New York City.

Филадельфия науқаны, 1777 1778

1776 жылдың желтоқсанында 2-ші Вирджиния полкіне Нью-Джерсидегі Вашингтонның бас армиясына қосылуға бұйрық берілді. Полковник Вудфорд бригадир-генералға дейін көтерілді, ал Александр Спотсвуд 1777 жылдың 21 ақпанында 2-ші Вирджиния полкінің полковнигі болды. Полк Балтиморға, Мэриленд штатына аттанды, онда жабдықталды, содан кейін Мэриленд штатының шығыс жағалауына жергілікті адалдарды басу үшін жіберілді, киім алу үшін Филадельфияға бет бұрды және, ақырында, Грин дивизиясының Видон бригадасының құрамында бас армияға қосылды. 1777 жылдың тамызында Вашингтон өз армиясын Филадельфияны бағыттап, Мэриленд штатының Элк-Хед қаласына британдықтардың қонған жеріне қарсы аттандырды. Вирджинияның 2-ші полкінің жасағы Максвеллдің жеңіл корпусының құрамында шайқасты, бұл әр бригададан 100 адамнан тұратын уақытша құралым, лейтенант-полковник Ричард Паркердің басшылығымен 1777 жылдың 3 қыркүйегінде Куч көпірі шайқасына қатысты. Гриннің Вирджиния дивизиясы Брандивайн шайқасының соңында британдықтардың шабуылын тоқтатты, армияның қалған бөлігіне жақсы тәртіппен шегінуге мүмкіндік берді. Олар Германтаун шайқасындағы шатақтың ортасында болды, тіпті Мюленбург бригадасының 9-шы Вирджиния полкі соншалықты сәтті шайқасты, олар бір адамға дейін қоршалып, тұтқынға алынды. Стивен бригадасы Уэйн бригадасымен "достық отпен" ұятты жағдайға түсті, өйткені олар да шайқастың тұманында пенсильваниялықтар оларды британдықтар деп қате түсінді, себебі олардың келу бағытынан кейін кері шегінуге мәжбүр болды. Вирджинияның 2-ші полкі 1777 жылдың 17 қазанында Вирджиния газетінде жарияланғандай, тағы да өзін жақсы көрсетті: «Вирджинияның екінші полкінің батырлығы мен қайсарлығын ерекше атап өткім келеді; олар әлемдегі кез келген елге ар-ұяқ әкелер еді. Олардың ең жақсы мінез-құлқы бар екеніне барлығы сенеді». Полковник Спотсвуд Германтаун шайқасынан кейін Вирджинияға отбасына көмектесу үшін кетті, өйткені ол ағасы өлтірілді деп қате ойлады (іс жүзінде ол жараланып, тұтқынға алынды). Оның орнына даниялық офицер полковник Кристиан Фейбигер келді, ол полкпен өмірінің соңына дейін басшылық жасады. 2-ші Вирджиния полкі 1778 жылдың маусымында Монмут шайқасында күресу үшін Вали-Форджда қыстады. Филадельфия науқаны Вирджиния шебін қиратты, адамдар мен жабдықтарды азайтып жіберді. 1778 жылдың 14 қыркүйегінде 2-ші Вирджиния полкі 6-шы Вирджиния полкімен біріктіріліп, «жаңа» 2-ші Вирджиния полкі құрылды. Полковник Фейбигер өзінің басшылығын сақтап қалды, ал 6-шы Вирджиния полкінің лейтенант-полковнигі Симмс оның жаңа оң қолы болды. Осы біріктіруге қарамастан, полктерде жеткіліксіз күш болды және осы кезден бастап олар енді «полк» ретінде жұмыс істемейтін болды. Нью-Йорк қаласының маңындағы Хадсон таулы жерлері мен Солтүстік Нью-Джерсиде орналасқанда, артық саналатын офицерлерге жаңа міндеттер берілді (ресми түрде бұрынғы лауазымдарын сақтап), ал адамдар тобы әртүрлі капитанның басшылығымен міндеттерді орындады. Бас инспектор Стьюбен жазған есепте полкте тек 180 сарбаз болғаны көрсетілген, олар екі бөлім құрастыра алатын. Олар 5-ші және 11-ші Вирджиния полктерімен «батальон құру үшін» бірігуге және осы үш полк «жеңіл жаяу әскерге 61 адам» беруге келісті. Бұл жеңіл жаяу әскер «ротасы» Уэйннің жеңіл жаяу әскер корпусына қосылды және 1779 жылдың шілдесінде Стони-Пойнтты басып алуға қатысты. Полковник Фейбигер осы «қосалқы» офицерлердің бірі болды және осы шабуылда жеңіл жаяу әскердің құрамдас батальондарының біріне басшылық етуге тағайындалды. Бір айдан кейін капитан Кэтлетт пен полктің 50 адамы «Жылы ат Гарри» Лидің басшылығымен Паулус-Хук (қазіргі Джерси-Сити) қаласында болды және осы бекетті басып алудан бас тартуға көмектесті. Осы кезде полк тарихын анықтау өте қиын. Қызметке жарамды адамдардың санына байланысты, бұл «полктер» енді «полк» емес, бірақ олар әлі де осылай аталады. 1780 жылы «Отряд» сөзі қолданыла бастады, бұл «полктердің» 700 адамнан тұратын жиынтығын сипаттайды – полк немесе батальоннан үлкен, дивизиядан кіші. Полковник Фейбигер Оңтүстік армияға жабдықтарды жеткізу үшін Филадельфияға, содан кейін жауынгерлерді жинау үшін Вирджинияға жіберілді. Үш отряд Вирджиниядағы жаңадан келгендерден және Нью-Йорк қаласының сыртындағы Вирджиния континенталдық әскерінен құрылды. 2-ші Вирджиния отряды 2-ші Вирджиния полкінің түпнұсқа полковнигі, бригадир-генерал Уильям Вудфордтың басшылығымен әртүрлі полктерден құрылды, оның құрамында 2-ші Вирджиния полкінің бөлімдері және лейтенант-полковник Густавус Браун Уоллес, майор Чарльз Пелам, капитан Александр Паркер және Бенджамин Талиаферро болды. 3-ші Вирджиния отряды полковник Авраам Буфордтың басшылығымен құрылды және 7-ші Вирджинияның бөлімдерінен, сондай-ақ басқа бөлімдерден, оның ішінде 2-ші полктің екі ротасынан, капитан Александр Паркердің және капитан Томас Кэтлетттің роталарынан тұрды. Капитан Фрэнсис Коухерд пен Джон Стокстың да осы отрядта болғаны белгілі.

In December 1776, the 2d Virginia Regiment was ordered to join Washington's Main Army in New Jersey. Colonel Woodford was promoted to brigadier general and Alexander Spottswood became colonel of the 2d Virginia Regiment on February 21, 1777. The regiment marched to Baltimore, Maryland, where it was equipped and then dispatched to Maryland's Eastern Shore to suppress local Loyalists, before making their way to Philadelphia for clothing, and finally joined the Main Army as part of Weedon's Brigade in Greene's Division. In August 1777, Washington marched his army to counter the British landing at Head of Elk, Maryland, with the objective of Philadelphia. A detachment of the 2d Virginia Regiment fought as part of Maxwell's Light Corps, a provisional formation made up of drafts of 100 men from each brigade, under Lt. Colonel Richard Parker at the battle of Cooch's Bridge on September 3, 1777. Greene's Division of Virginians had held off the British advance at the closing of the Battle of Brandywine, allowing the rest of the army to withdraw in good order. They were in the thick of confusion at the Battle of Germantown, so thick in fact that the 9th Virginia Regiment of Mulenburgh's Brigade fought with such success that it found itself cut off and captured to a man. Stephen's Brigade was engaged in an embarrassing example of "friendly fire" with Wayne's Brigade as they too had to retreat after pressing so much further than the Pennsylvanians mistook them for the British in the fog of battle because of the direction they were coming from. The 2d Virginia Regiment again served with distinction, as reflected in the Virginia Gazette, October 17, 1777: "The heroism and gallantry of the second Virginia regiment I cannot help particularly mentioning; they would do honour to any country in the world. It is universally believed they behaved the best of any troops in the field." Colonel Spotswood resigned after the Battle of Germantown to return to Virginia to take care of the family as he mistakenly thought his brother had been killed (he had in fact been wounded and captured). He was replaced by Colonel Christian Febiger, a Danish born officer, who would command the regiment the rest of its existence. The 2d Virginia Regiment entered winter quarters at Valley Forge, emerging in June 1778 to fight at the Battle of Monmouth on June 28, 1778. The Philadelphia Campaign had left the Virginia Line in shambles, depleting both men and supplies. On September 14, 1778, the 2d Virginia Regiment is officially consolidated with the 6th Virginia Regiment to make a "new" 2d Virginia Regiment. Colonel Febiger retains his command and Lt. Colonel Simms of the 6th Virginia Regiment becomes his new second in command. Even with this new consolidation, the regiments were understrength, and from this point forward would never operate as a "regiment" again. While encamped around New York City in both the Hudson Highlands and Northern New Jersey, officers deemed supernumerary were given new assignments (while officially holding their prior titles) and parties of men would be assigned duties under various captains. A return written by Inspector General Steuben indicates that the regiment only had 180 rank and file, which could form two divisions. It was decided that it would brigade with the 5th and 11th Virginia Regiments to "compose a Battalion" and that these three regiments would "furnish 61 Men for the Light Infantry". This light infantry "company" would be attached to Wayne's Corps of Light Infantry and took part in the storming of Stony Point in July 1779. Colonel Febiger would be one of these "supernumerary" officers and was assigned to command one of the composite battalions of light infantry in this attack. A month later, Captain Catlett and 50 men of the regiment would be under "Light Horse Harry" Lee at Paulus Hook (present day Jersey City) and was credited with covering the retreat from capturing this post. At this point, regimental history becomes very confusing to track. Given the number of men fit for duty, these "regiments" are not really "regiments" at all any more, yet they are still named as such. In 1780, the word "Detachment" comes into use, describing a 700 man conglomeration of these "regiments" – larger than a regiment or battalion, smaller than a division. Colonel Febiger is sent to Philadelphia to arrange supplies for the Southern Army and then onto Virginia for recruiting. Three detachments are made out of recruits in Virginia and the remaining Virginia Continentals outside of New York City. The 2d Virginia Detachment is formed out of various regiments under the 2d Virginia Regiment's original colonel, Brigadier General William Woodford, including elements of the 2d Virginia Regiment and Lt. Colonel Gustavus Brown Wallace, Major Charles Pelham, Captains Alexander Parker and Benjamin Taliaferro can be placed with this detachment. The 3rd Virginia Detachment would be formed under Colonel Abraham Buford and was composed of elements of the 7th Virginia, as well as various pieces of other units, including two companies of the 2nd, Capt. Alexander Parker's and Capt. Thomas Catlett's. It is known that Captains Francis Cowherd and John Stokes were also with this detachment.

Оңтүстік театр 1780

1-ші және 2-ші Вирджиния жасақтары Чарлстоун, Оңтүстік Каролинаға жіберілді, онда олар 1780 жылғы 12 мамырда қаланың тапсырылуымен тұтқындалды. 3-ші Вирджиния жасағы жорықпен кешікті, сондай-ақ Чарльстонға жіберілді, бірақ Бьюфорд қалаға жақындаған кезде оның құлауын біліп, Хиллсбороға, Солтүстік Каролинаға жорық бастады. Британ легионының лейтенант-полковнигі Банастр Тарлтон Ваксоуста Буфордты қуып жетеді, оның тапсырылуын сұрады, ал ол бас тартқанда 3-ші Вирджиния жасағын қиратты. Капитан Стоукс бетіне бірнеше жарақат алды, ал капитан Кэтлетт қаза тапты. Капитан Александр Паркер америкалықтар кейіннен «қан қырғыны» деп атаған оқиғадан қашып, Вирджинияға қайтып келді. Кейбір қалып қойғандар Ричмондтан оңтүстікке қарай Честерфилд сотына оралды, онда полковник Кристиан Фебигер жаңа Вирджиния континенталды полктерін жинау жөніндегі жұмысты басқарды. Бұл адамдар өздерін жаңа Вирджиния полктерінде табады, оның ішінде полковник Джон Грин мен лейтенант-полковник Сэмюэл Хоуес (1775 жылы 2-ші Вирджиния полкінің бұрынғы капитаны) басшылығымен 1780 жылғы желтоқсанда 18 айлық мерзімге шақырылған екі полк, ақырында 1-ші және 2-ші Вирджиния полктері деп аталатын, сондай-ақ техникалық тұрғыдан полковник Фебигердің басқаруындағы, бірақ операциялық тұрғыдан лейтенант-полковник Томас Гаскинс басқаратын континенталды полк. «Жаңа» 1-ші және 2-ші Вирджиния полктері генерал Натанаэль Гриннің армиясымен Каролинада Гильфорд сотының шайқасында, Тоқсан алтының қоршауында, Хобкирк төбесінің шайқасында және Эуто Спрингс шайқасында шайқасты. Гаскинс батальоны 1781 жылы Вирджиния науқаны кезінде генерал Лафайеттің басқаруындағы континенталды жасаққа, кейіннен Вашингтонның бас армиясындағы негізгі күшке қосылды, бірақ үнемі резервте ұсталды және ешқандай шайқасқа қатыспады. Гаскинс батальонының сарбаздары 1781 жылғы желтоқсанда Томас Позидің басшылығымен қайта ұйымдастырылды, ол бұрынғы 2-ші Вирджиния полкінің офицері болды, және Оңтүстік Каролина мен Джорджияға жіберілген генерал Энтони Уэйннің жасағына қосылды. Олар 1782 жылғы көктемде Саваннадан тыс жердегі лоялистер мен үндістерге қарсы Огечи сағасы шайқасында шайқасты. Олар Чарльстонның эвакуациясы кезінде де болды. Кейбір сарбаздар Чарльстон мен Ваксоустан аман қалған және 1781 жылғы қаңтарда Каупенс шайқасында шайқасқан Вирджиния континенталдарының тобының құрамында болды. Бұл офицерлер мен сарбаздар 2-ші Вирджиния полкінде қызмет еткенімен, бұл полктердің ешқайсысы 1775 жылы құрылған түпкілікті полктің тарихымен ресми түрде байланыстырыла алмайды. Полк 1783 жылғы 15 қарашада ресми түрде таратылды.

The 1st and 2d Virginia Detachments were sent to Charlestown, South Carolina, where they were captured with the surrender of the town on May 12, 1780. The 3rd Virginia Detachment, delayed in marching, was also sent to Charleston, but as Buford approached the city, he learned of its fall and began a march to Hillsborough, NC. Lt. Colonel Banastre Tarleton of the British Legion caught up to Buford at Waxhaws, asked for his surrender, and when it was not given, cut the 3rd Virginia Detachment to pieces. Captain Stokes would receive several cuts to the face and Captain Catlett was killed. Captain Alexander Parker escaped what Americans later termed a "massacre" and made it back to Virginia. Some stragglers would make it back to Chesterfield Courthouse, south of Richmond, where Colonel Christian Febiger was now in charge of the recruiting effort to raise new Virginia Continental regiments. These men would find themselves in new Virginia regiments including two regiments of 18 month levies raised in December 1780 under Colonel John Green and Lt. Colonel Samuel Hawes (former captain of the 2d Virginia Regiment in 1775) which would eventually be named the 1st and 2d Virginia Regiments, as well as a Continental regiment technically commanded by Colonel Febiger, but operationally in the field commanded by Lt. Colonel Thomas Gaskins. The "new" 1st and 2d Virginia Regiments would fight with General Nathanael Greene's army in the Carolinas at the Battle of Guilford Court House, the siege of Ninety Six, Battle of Hobkirk's Hill, and Battle of Eutaw Springs. Gaskins' Battalion would be assigned to a Continental detachment under General Lafayette during the Virginia Campaign in 1781, and later the Main Army under Washington at Yorktown, but were consistently held in reserve and never saw actual fighting. The men of Gaskins' Battalion were reorganized in December 1781 under Thomas Posey, another former 2d Virginia Regiment officer, and join General Anthony Wayne's detachment sent south to South Carolina and Georgia. They would see fighting against Loyalists and Indians outside of Savannah at the Battle of Ogeechee Creek in the spring of 1782. They would also be present at the evacuation of Charleston. Some men also were part of a company of Virginia Continentals who survived Charleston and the Waxhaws which fought at the Battle of Cowpens in January 1781. While these officers and men had served in the 2d Virginia Regiment, none of these regiments can officially be tied to the lineage of the original regiment formed in 1775. The regiment was formally disbanded on November 15, 1783.