1812 жылғы Ұлыбритания парламент сайлауы

Кіріспе

1812 жылғы Ұлыбритания және Ирландияның бірігуінен кейін өткен төртінші жалпы сайлау болды. Ұлыбританияның төртінші Парламенті 1812 жылдың 29 қыркүйегінде таратылды, бұл Спенсер Персевалдың қазасынан кейін Ливерпуль графы премьер-министр болып тағайындалғаннан кейін төрт ай өткен соң болды. Жаңа Парламент 1812 жылдың 24 қарашасында шақырылды, оның мерзімі сол күнден бастап ең көп жеті жылға дейін созылуы мүмкін еді. Алайда, монарх Парламентті мерзімі біткенге дейін тарату арқылы осы мерзімді қысқартуға құқылы болды және бұл әдетте солай жасалатын.

Саяси жағдай

1807 жылғы сайлаудан кейін Портленд герцогының (өзін әлі де виг екенін мәлімдеген) премьер-министрі болып тағайындалған Питт Тори үкіметі Наполеон соғыстарын жалғастырды. Оппозицияның негізгі күші Фоксит вигтері болды, оларды 1806 жылы Фокс қайтыс болғаннан кейін Эрл Грей басқарды (Виконт Ховик атағымен белгілі және 1806-1807 жылдары Халық палатасының депутаты). Алайда, Фордтың айтуынша: «Осы кезеңнің көп бөлігінде партияның жағдайы белгісіздік пен шатасуға толы болды». Грей Фокс сияқты беделді басшы болған жоқ. Грей тегін мұраға алғаннан кейін және 1807 жылы Лордтар палатасына өткеннен соң, Халық палатасындағы партия басшылығы өте әлсіз болды. Портлендтен бұрын виг премьер-министрі болған Уильям Гренвилл, 1-ші барон Гренвиллпен байланысты Гренвиллдер де оппозицияда болды, бірақ олар Фокситтерге қарағанда аз маңызды болды. Дегенмен, Гренвилл Лордтар палатасындағы оппозицияның алғашқы басшысы ретінде танылды. Грейдің әйелінің туысы Джордж Понсонби Грей мен Гренвилл виг депутаттарына вигтердің жетекшісі ретінде ұсынылды. Понсонби оппозициялық фракция жетекшісінен өзгеше, Халық палатасындағы оппозицияның ресми жетекшісі болып танылған алғашқы адам болды. Ол өзінің тиімсіз екенін көрсетті, бірақ оны отставкаға көндіруге ешкім батыл болмады. 1812 жылға дейін тағы бір бұрынғы премьер-министр Генри Аддингтон, 1-ші виконт Сидмутпен байланысты Тори фракциясы да билікте болмады. Оппозицияның ең шағын бөлігі – орта тапқа жататын реформаторлар, радикалдар болды. Олардың вигтермен философиялық айырмашылықтары болғанмен, көбінесе парламентте олармен бірге дауыс берді. 1809 жылы денсаулығы нашарлаған Портленд қызметтен кетті. Жаңа Тори премьер-министрі Спенсер Персевал болды. 1812 жылғы сәуірде ол Сидмутты үкіметке қабылдады. Бір айдан кейін, 1812 жылғы 11 мамырда Персевал қаза тапты. Премьер-министрлік Гренвиллді өз тармағына тарта алмаған Ливерпуль графына өтті. Бұл екі партиялық жүйенің дамуының келесі қадамы болды – дерлік барлық торилер үкіметті қолдады, ал барлық вигтер оған қарсы шықты. 1812 жылғы жалпы сайлау торилерді тағы бір мерзімге билікке қайтарды.

Following the 1807 election the Pittite Tory ministry, led as Prime Minister by the Duke of Portland (who still claimed to be a Whig), continued to prosecute the Napoleonic Wars. At the core of the opposition were the Foxite Whigs, led since the death of Fox in 1806 by Earl Grey (known by the courtesy title of Viscount Howick and a member of the House of Commons from 1806–07). However, as Foord observes: "the affairs of the party during most of this period were in a state of uncertainty and confusion". Grey was not the commanding leader Fox had been. After Grey inherited his peerage and went to the House of Lords in 1807, the party leadership in the House of Commons was extremely weak. The Grenvillites, associated with the Whig Prime Minister before Portland, William Grenville, 1st Baron Grenville, were also in opposition but were of less significance than the Foxites. Despite this Grenville was recognised as the first Leader of the Opposition in the House of Lords. A relative of Grey's wife, George Ponsonby, was proposed to Whig MPs by Grey and Grenville as the Whig leader in the House of Commons. Ponsonby was the first person recognised as the official Leader of the Opposition in the House of Commons, as opposed to the leader of an opposition faction. He proved to be incompetent but could not be persuaded to resign. Until 1812 the Tory faction associated with another former Prime Minister, Henry Addington, 1st Viscount Sidmouth, and were also out of office. The smallest component of the opposition were the Radicals, who were a largely middle class group of reformers. They had philosophical differences with the more aristocratic Whigs, but usually ended up voting with them in Parliament. In 1809 Portland, whose health was failing, resigned. The new Tory Prime Minister was Spencer Perceval. In April 1812 he brought Sidmouth into the cabinet. A month later, on 11 May 1812, Perceval was assassinated. The premiership passed to the Earl of Liverpool, who failed to attract Grenville. This was a further stage in the development of a two party system—just about all Tories supported the government and all Whigs opposed it. The general election of 1812 returned the Tories to power for another term.

Сайлау күндері

Бұл кезеңде бір ғана сайлау күні болған жоқ. Сайлау өткізу туралы жарлық (патшалық бұйрық) алғаннан кейін, жергілікті сайлау комиссары өзінің қарауындағы сайлау округі немесе округтері үшін сайлау кестесін белгіледі. Дауыс беруге талапкерлер бар сайлау округтерінде дауыс беру көп күнге созылуы мүмкін. 1812 жылғы сайлаудағы оқиғаның мысалы – Уэстмиттің ирландтық сайлау округі. Уокер сайлаудың 1812 жылдың 24 қазанында өткенін растайды. Стоукс Смит сайлау үш күнге созғанын, осы уақыт ішінде 950 сайлаушы дауыс беруге келгенін көрсетеді. Ұзаққа созылатын сайыстар да болуы мүмкін. 1812 жылғы Беркшир сайлауында дауыс беру 15 күнге созылды (онда 1992 сайлаушы дауыс берді). Жалпы сайлаудағы бірінші және соңғы дауыс беру арасындағы уақыт 1812 жылдың 5 қазанынан 10 қарашасына дейін болды.