Бейли против Drexel Furniture Co. ісі: Бала еңбегі салығының конституциялық еместігі
Bailey v. Drexel Furniture Co.
Bailey v. Drexel Furniture: АҚШ Жоғарғы Соты бала еңбегін пайдаланған компанияларға салық салу заңын конституциясыз деп тапты. Бала еңбегі, салық заңнамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бейли Дрексел жиһаз компаниясына қарсы, 259 U. S. 20 (1922), – АҚШ Жоғарғы Сотының бала еңбегіне салық салу туралы 1919 жылғы заңды конституцияға қайшы деп шешкен ісі. Сот Конгрестің бала еңбегін пайдаланатын жұмыс берушілерді жазалауға жасаған дұрыс емес әрекеті деп таныды. Сот заңмен белгіленген салықтың іс жүзінде жасырын айып екенін көрсетті. Кейіннен Сот Бейли ісінің негізіндегі қағидалардан бас тартты. Мысалы, қараңыз: АҚШ-тың Каригерге қарсы ісі, 345 U. S. 22 (1953), басқа себептермен күшін жойылды, Марчетти АҚШ-қа қарсы ісі, 390 U. S. 39 (1968).
Bailey v. Drexel Furniture Co., 259 U. S. 20 (1922), was a United States Supreme Court case in which the Court ruled the 1919 Child Labor Tax Law unconstitutional as an improper attempt by Congress to penalize employers using child labor. The Court indicated that the tax imposed by the statute was actually a penalty in disguise. The Court later abandoned the philosophy underlying the Bailey case. For example, see United States v. Kahriger, 345 U. S. 22 (1953), overruled on other grounds, Marchetti v. United States, 390 U. S. 39 (1968).
Өмірбаян
1919 жылғы 24 ақпанда Конгресс Бала еңбегіне салық салу туралы заңды қабылдады, ол балаларды жұмысқа тартатын компанияның таза табысына 10 пайыз акциз салығын белгіледі. Заңда бала еңбегі деп "шахтада немесе карьерде он алты жасқа дейінгілер, ал фабрикада, консерва зауыдында, шеберханада, фабрикада немесе өндіріс орнында он төрт жасқа дейінгілердің жұмыс істеуі" түсіндірілді. Сонымен қатар, анықтамаға он төрт және он алты жас аралығындағы балаларды күніне сегіз сағаттан артық немесе аптасына алты күннен артық жұмыс істеуге, немесе сағат 7:00-ден 6:00-ға дейін жұмыс істеуге тарту да кірді. Дрексел – Солтүстік Каролина штатындағы жиһаз өндіретін компания. 1921 жылғы 21 қыркүйекте Ішкі кірістер бюросының (қазіргі Ішкі кірістер қызметі) өкілі 1919 салық жылында он төрт жасқа дейінгі баланы жұмысқа тартқандығы үшін 6 312,79 доллар акциз салығын есептеді. Дрексел наразылық білдіріп салықты төледі және қайтару талабымен сотқа жүгінді.
On February 24, 1919, Congress passed the Child Labor Tax Law which imposed an excise tax of 10 percent on the net profits of a company that employed children. The law defined child labor as "under the age of sixteen in any mine or quarry, and under the age of fourteen in any mill, cannery, workshop, factory, or manufacturing establishment." The definition also included the use of children between the ages of fourteen and sixteen who worked more than eight hours a day or more than six days a week, or who worked between the hours of 7:00 p. m. and 6:00 a. m. Drexel was a furniture manufacturing company in North Carolina. On September 21, 1921, a collector from the Bureau of Internal Revenue (now the Internal Revenue Service) assessed $6,312.79 in excise taxes for employing a child under fourteen during the 1919 tax year. Drexel paid the tax under protest and sued for a refund.
Процедуралық тарих
Дрекселдің басты аргументі салықтың өндірісті реттеуге жасалған конституцияға қайшы келетін әрекет екендігі болды. АҚШ тарапы салықтың жанама салық ретінде географиялық тұрғыдан біркелкі болған жағдайда, ешқандай талапқа сай болу қажеті жоқ екенін мәлімдеді. Бұдан өзге, үкімет бұл салықтың Конституцияның бірінші бабында қарастырылған кең салық салу өкілеттігіне сәйкес Конгресс таратқан акциздік салық екенін айтты. Ал төменгі сот компанияның пайдасына шешім шығарды.
Drexel's main argument was that the tax was an unconstitutional attempt to regulate manufacturing. The United States argued that, the statute, as an indirect tax, did not need to meet a standard as long as it was geographically uniform. In addition, the government contended that the tax was merely an excise tax levied by Congress under its broad power of taxation under Article One of the Constitution. The lower court ruled in favor of the company.
Ұстауы
Бас судья Тафттың соты балалар еңбегіне салынатын салықты конституциялық емес деп жариялады, себебі ол балаларды жұмысқа орналастыруға салық емес, жасырын қылмыстық жаза болып табылады. Сонымен қатар, Балалар еңбегіне салық салу туралы заң салық емес, кәсіпкерлік туралы ереже. Тафт заңда кәсіпкерлік үшін белгілі бір бағыт көрсетілгенін және олар осы бағыттан ауытқыған жағдайда төлем қабылданатынын айтты. Тафт: «Қылмыстық ниеттер жазалармен, салықтармен емес, байланысты». «Соттар белгіленген жас шегіндегі балаларды жұмысқа алуды тоқтату мақсатымен салық салынатынын көре алмауы керек». Тафт соттың ең жоғары заңға және соттың міндетіне адал болуы керектігін айтты, тіпті бұл ең жоғары пайдаға бағытталған заңнаманы қабылдамауды талап етсе де. Ол конституцияға қайшы заң шығару іздеген пайда азаматтар мен заң шығарушыларды конституцияны және қабылданған стандарттарды бұзудың қауіпті жолына жетелейтінін қосты. Сонымен қатар, Конгресс оныншы түзетуде штаттарға тиесілі бақылаудағы көптеген қоғамдық мүдделерді реттейтін пәнілерді қабылдап, оларды «салық» деп аталатын салық арқылы күштеңдіру арқылы бақылауға ала алады. Бұл Конгресске конституциялық шектеулерді бұзуға және штаттардың тәуелсіздігін жоюға мүмкіндік береді. Салық – үкіметтің кіріс көзі, ал жаза – белгілі бір әрекет үшін ереже және жазалау шарасы.
Chief Justice Taft's Court declared the tax on child labor was unconstitutional because it was a disguised criminal penalty, not a tax, on employment of children. In addition, the Child Labor Tax Law is a regulation on businesses instead of a tax. Taft argued the law describes a set course for businesses and when they deviate from that course, a payment is enacted. Taft said, "Scienters are associated with penalties, not with taxes." "[A] court must be blind not to see that the so called tax is imposed to stop the employment of children within the age limits prescribed." Taft said that the court must commit itself to the highest law of the land and the duty of the court, even though it requires them to refuse legislation designed to promote the highest good. He went on to say that the good sought in unconstitutional legislation leads citizens and legislators down a dangerous path of breaching the constitution and recognized standards. In addition, Congress could take control of many areas of public interest, which the States have control over reserved by the Tenth Amendment, by enacting regulating subjects and enforcing them by a so called "tax." This would break down the constitutional limitations on Congress and eliminate the sovereignty of States. A tax is a source of revenue for the government, while a penalty is a regulation and punishment for a certain behavior.
Салдары
Мүмкін бір сын – Дрекселдегі шешімнің 19-ғасырдың басынан бері акциздік салықтар жөніндегі Жоғарғы соттың позициясын өзгертіп, бұл шешімнің Жоғарғы соттың одан бұрынғы және кейінгі шешімдерімен үйлеспеуі мүмкін. Жалпы алғанда, сот федералдық үкіметтің салық салу құқығын қайрап-қайра қолдады. Басқа да істерде сот Конгрестің есірткі, марихуана және қару-жараққа акциздік салық салуын жақтады. Тіпті қару-жарақ ісінде де сот заңның салық салу емес, реттеу мақсатында қабылданғанын мойындады. Конгрестің салық кодексі арқылы реттеуге қабілеттілігіне қатысты көзқарастың өзгеруіне қарамастан, соттың Балалар еңбегі салығын оның ерекшеліктеріне байланысты жаза ретінде қарауы 2012 жылы Бас судья Джон Робертс жазған «Тәуелсіз бизнес ұлттық федерациясы v. Себелиус» ісіндегі көпшілік пікірде маңызды орын алды. Пікірде пациенттерді қорғау және қолжетімді күтім туралы заңның негізіндегі жеке міндеттеме, салық салудағы ең кішкентай бұзушылықтар үшін де ауыр салық жүктемесі, салық салу кезінде ғалымдық дәлелдерді ұсыну талабы және Еңбек департаментінің күшін пайдалану сияқты ерекшеліктердің ешқайсысын орындамайды. Бұл сотқа Балалар еңбегі салығын Конгрестің «Салықтарды, баждарды, алымдарды және акциздерді салу және жинау өкілеттігінен» тыс деп қарауға мүмкіндік берді, демек жеке міндеттеме осы өкілеттік шегінде қарастырылуы мүмкін. Бұрын, «Хаммер v. Дагенхарт» (247 U.S. 251) ісінде сот балалар еңбегімен өндірілген тауарларды штараралық сауда арқылы тасымалдауға тыйым салатын заңды конституцияға қайшы деп шешті. Сот Конгрестің балалар еңбегін реттеуге жасаған екі әрекетін де қабылдамағаннан кейін, Конгресс конституциялық түзету ұсынды, ол ұлттық үкіметке штаттардың ратификациялау мерзімі белгіленбеген балалар еңбегін реттеу және тыйым салу құқығын беретін еді. Ұсынылған түзету ешқашан ратификацияланбады, себебі штаттар қабылдаған балалар еңбегіне қатысты заңдар оны қажетсіз етті. Содан кейін, Әділетті еңбек стандарттары туралы заңтың 212-бабына қарсы сотқа шағымдану арқылы Бейли шешімі қайта қаралып, «қанаушылық балалар еңбегінен» жасалған тауарларды штараралық сауда арқылы тасымалдауға тыйым салынды.
One possible criticism is that the decision in Drexel was a reversal of the Supreme Court's position on excise taxes since the early 19th century and that this decision is out of line with Supreme Court rulings before and after. As a general rule, the court repeatedly favored the federal power to tax. In other cases, the court has upheld Congress's excise tax on narcotics, marijuana, and firearms. Even with the firearms case, the Court admitted the law was unmistakably a legislative purpose to regulate rather than tax. Despite this reversal of philosophy regarding Congress's ability to regulate through the tax code, the Court's definition of the Child Labor Tax as a penalty due to its characteristics featured prominently in the majority opinion in National Federation of Independent Business v. Sebelius, penned by Chief Justice John Roberts in 2012. The opinion holds that the individual mandate at the center of the Patient Protection and Affordable Care Act does not fulfill any of the characteristics (i. e., the heavy burden of tax for even slight infractions, the requirement of scienter in levying the tax, and the use of the Department of Labor to aid in enforcement) that allowed the Court to consider the Child Labor Tax as outside of Congress' "Power To lay and collect Taxes, Duties, Imposts and Excises", and therefore, the individual mandate may be considered within that power. Previously, in Hammer v. Dagenhart, 247 U. S. 251, the Court ruled a law prohibiting the transportation in interstate commerce of goods manufactured with child labor was unconstitutional. After the court rejected both attempts by Congress to regulate child labor, Congress proposed a constitutional amendment which would give the national government the power to regulate and prohibit child labor, without a deadline for ratification by the states. The proposed amendment was never ratified, as it was made unnecessary by state child labor laws, and a later reversal of the Bailey decision after a suit against Section 212 of the Fair Labor Standards Act, which prohibited the transportation of goods in interstate commerce made from "oppressive child labor."