АҚШ Конституциясының 16-шы түзетуі: Салық салу құқығы

Кіріспе

1913 жылғы түзету

Америка Құрама Штаттары Конституциясының он алтыншы түзетуі (XVI түзету) Конгреске халық санына қарай штаттар арасында бөліп бермей-ақ, табыс салығын алуға рұқсат береді. Ол 1895 жылғы «Полок және фермерлердің несие және сенім компаниясы» ісіне жауап ретінде 1909 жылы Конгресс тарапынан қабылданды. Он алтыншы түзету 1913 жылдың 3 ақпанында қажетті штаттардың ратификациялауымен бекітілді және Жоғарғы Соттың «Полок» ісі бойынша шешімін күштен шығарды. 20 ғасырдың басына дейін федералды кірістердің көп бөлігі салықтар емес, тарифтерден түсетін. Бірақ Конгресс түрлі тауарларға акциздік салықтарды жиі таңды. 1861 жылғы «Табыс туралы» заң алғашқы федералды табыс салығын енгізді, бірақ ол 1872 жылы жойылды. 19 ғасырдың соңында популистік партия сияқты түрлі топтар федералды деңгейде прогрессивті табыс салығын орнатуды қолдады. Бұл топтар тарифтердің кедейлерге әділетсіз салық салып отырғанына сенді және табыс салығын пайдаланып, салық жүктемесін байларға ауыстыруды ұсынды. 1894 жылғы Уилсон-Горман тарифтік заңы табыс салығы туралы ережелерді қамтыды, бірақ салық «Полок және фермерлердің несие және сенім компаниясы» ісінде Жоғарғы Сот тарапынан жойылды. Өзінің шешімінде Жоғарғы Сот барлық федералды табыс салығы конституцияға қайшы емес деп шешті, бірақ жалдама ақысы, дивидендтер және пайыздық табысқа салынатын салықтар тікелей салықтар болып есептеліп, халық санына қарай штаттар арасында бөлінуі керек еді. «Полок» ісінен кейін бірнеше жыл бойы Конгресс басқа табыс салығын енгізуге тырыспады, себебі Жоғарғы Сот табыс салығын салуға жасалған кез келген әрекетті жояды деген алаңдаушылық болды. 1909 жылы Пейне-Олдрич тарифтік заңын талқылау кезінде Конгресс штаттарға он алтыншы түзетуді ұсынды. Консервативті республикашылдардың басшылары түзету ратификацияланбауы мүмкін деп күткенімен, демократтар, прогрессивті республикашылдар және басқа топтардың коалициясы қажетті штаттардың ратификациясын қамтамасыз етті. Түзету ратификацияланғаннан кейін Конгресс 1913 жылғы «Табыс туралы» заңмен федералды табыс салығын енгізді. Жоғарғы Сот 1916 жылғы «Брушабер және Юнион Пасифик Темір жолы компаниясы» ісінде бұл табыс салығын қолдады және федералды үкімет 1913 жылдан бері табыс салығын алуды жалғастырып келеді.

The Sixteenth Amendment (Amendment XVI) to the United States Constitution allows Congress to levy an income tax without apportioning it among the states on the basis of population. It was passed by Congress in 1909 in response to the 1895 Supreme Court case of Pollock v. Farmers' Loan & Trust Co. The Sixteenth Amendment was ratified by the requisite number of states on February 3, 1913, and effectively overruled the Supreme Court's ruling in Pollock. Prior to the early 20th century, most federal revenue came from tariffs rather than taxes, although Congress had often imposed excise taxes on various goods. The Revenue Act of 1861 had introduced the first federal income tax, but that tax was repealed in 1872. During the late nineteenth century, various groups, including the Populist Party, favored the establishment of a progressive income tax at the federal level. These groups believed that tariffs unfairly taxed the poor, and they favored using the income tax to shift the tax burden onto wealthier individuals. The 1894 Wilson–Gorman Tariff Act contained an income tax provision, but the tax was struck down by the Supreme Court in the case of Pollock v. Farmers' Loan & Trust Co. In its ruling, the Supreme Court did not hold that all federal income taxes were unconstitutional, but rather held that income taxes on rents, dividends, and interest were direct taxes and thus had to be apportioned among the states on the basis of population. For several years after Pollock, Congress did not attempt to implement another income tax, largely due to concerns that the Supreme Court would strike down any attempt to levy an income tax. In 1909, during the debate over the Payne–Aldrich Tariff Act, Congress proposed the Sixteenth Amendment to the states. Though conservative Republican leaders had initially expected that the amendment would not be ratified, a coalition of Democrats, progressive Republicans, and other groups ensured that the necessary number of states ratified the amendment. Shortly after the amendment was ratified, Congress imposed a federal income tax with the Revenue Act of 1913. The Supreme Court upheld that income tax in the 1916 case of Brushaber v. Union Pacific Railroad Co., and the federal government has continued to levy an income tax since 1913.

Мәтін

Конгресс кез келген көзден алынған табысқа салық салуға және жинауға құқылы, штаттар арасында бөлусіз, сондай-ақ халық санауына немесе тізіміне қарамастан.

Поллок ісіне дейінгі табыс салығы

1913 жылға дейін кедендік баждар (тарифтер) мен акциздер федералды кірістердің басты көзі болды. 1812 жылғы соғыс кезінде Қаржы министрі Александр Даллас табыс салығын енгізу туралы алғашқы ұсынысын жасады, бірақ ол іске аспады. Конгресс 1861 жылғы «Кірістер туралы заң» арқылы Азамат соғысын қаржыландыру үшін табыс салығын енгізді. Ол 800 доллардан жоғары жылдық табысқа үш проценттік салық белгіледі. Бұл заң келесі жылы 1862 жылғы «Кірістер туралы заңмен» алмастырылды, ол 600 доллардан жоғары табысқа үштен бес процентке дейінгі салық белгіледі және 1866 жылы табыс салығы тоқтатылатынын көрсетті. 1872 жылы мерзімі біткен Азамат соғысы кезеңіндегі табыс салығы өте тиімді және көбінесе өнеркәсіптік дамыған штаттардан түсті, Нью-Йорк, Пенсильвания және Массачусетс жиналған жалпы кірістің шамамен 60 пайызын құрады. Азамат соғысы табыс салығының тоқтатылғаннан кейінгі екі онжылдығында «жасыл бума» қозғалысы, Еңбек реформасы партиясы, Халық партиясы, Демократиялық партия және тағы да басқалары кезеңдік табыс салығын қажет етті. Халық партиясы 1892 жылғы бағдарламасында «кезеңдік табыс салығын талап етті». Уильям Дженнингс Брайан басқарған Демократиялық партия 1894 жылы қабылданған табыс салығы туралы заңды қолдады және 1908 жылғы бағдарламасында табыс салығын ұсынды. Табыс салығын жақтаушылар, әдетте, жоғары тарифтік ставкалары табыс теңсіздігін күшейтеді деп сенді және табыс салығын үкіметті қаржыландыру жүгін жұмысшы табының тұтынушыларынан және жоғары табыс табатын кәсіпкерлерге ауыстыру үшін пайдалануды қалады. «Поллок Фермерлердің несие және сенім компаниясына қарсы» ісіне дейін барлық табыс салығы тікелей салықтардан айырмашылығы, географиялық жағдайға қарамастан салынған жанама салықтар деп есептелді, ал тікелей салықтар халық санына пропорционалды түрде штаттар арасында бөлінуі керек болды.

Бала асырап алу

1909 жылдың 16 маусымында президент Уильям Говард Тафт Алпыс бірінші Конгресс алдында сөйлеген сөзінде корпорацияларға акциздік салық және бұрын қабылданған табыс салығын рұқсат ету үшін конституциялық түзету арқылы екі проценттік федералды табыс салығын енгізуді ұсынды. Бұл, кәсіпорынды жасанды тұлға ретінде жүргізу құқығына және акция иелерінің жалпы серіктестік жауапкершілігінен босатылуына байланысты болды. Конституцияға табыс салығын енгізу туралы түзетуді алғаш рет Небраска штатының сенаторы Норрис Браун ұсынды. Ол Сенатқа екі ұсыныс енгізді, Сенат қаулылары №25 және №39. Ақыры қабылданған түзету ұсынысы – Род-Айленд штатының сенаторы, Сенаттағы көпшілік көшбасшысы және Қаржы комитетінің төрағасы Нельсон В. Олдрич ұсынған Сенаттың бірлескен қаулысы №40 болды. Түзету 1909 жылғы Пейни-Олдрич тарифтік заңы туралы Конгресс талқылауының бөлігі ретінде ұсынылды. Олдрич түзетуді ұсыну арқылы тарифтік заңда жаңа салықтар енгізуге бағытталған прогрессивтік талаптарды уақытша басып тастауға үміттенеді. Олдрич және Конгресстегі басқа консервативті көшбасшылар түзетуді ратификациялауға қарсы болды, бірақ ратификация үшін штат заңнамалық органдарының үштен екі бөлігінің мақұлдауы қажет екенін ескере отырып, ратификацияның ықтималдығы төмен деп санайтын. 1909 жылдың 12 шілдесінде Конгресс он алтыншы түзетуді ұсынған қаулыны қабылдады және оны штат заңнамалық органдарына жіберді. Табыс салығына қолдау батыс және оңтүстік штаттарда күшті болды, ал қарсылық солтүстік-шығыс штаттарда басым болды. Табыс салығын қолдаушылар оның сол кездегі негізгі кіріс көзі болған тарифтерге қарағанда кіріс жинаудың тиімді әдісі екенін сенді. 1894 жылға дейін демократтар, прогрессивтер, популисттер және басқа да солшыл партиялар тарифтер кедейлерге пропорционалдық түрде әсер етеді, бағаларға араласады, болжамсыз және кіріс көзі шектеулі деп мәлімдеді. Оңтүстік және Батыс штаттары табыс салығын қолдауға бейім болды, өйткені олардың тұрғындары көбінесе аз қамтылған, көбінесе ауыл шаруашылығымен айналысатын және тауар бағаларының өзгеруіне сезімтал болды. 1897 мен 1913 жылдар аралығында өмір сүру құнының күрт өсуі табыс салығы идеясына қолдауды күшейтті, соның ішінде қалалық Солтүстік-шығыста да. Республикашылдардың қатары да көбейе бастады, әсіресе Теодор Рузвельт және "Тұрақсыз" республикашылар (кейіннен Прогрессивтік партияны құрды). Бұл республикашыларды Жапония, Ұлыбритания және Еуропа елдерінің күшейіп келе жатқан үлкен және күрделі әскери күштерінен қорқу, олардың империялық амбициялары және американдық сауда кемелерін қорғау қажеттілігі жетеледі. Сонымен қатар, бұл прогрессивті республикашылар орталық үкіметтердің ұлттық экономикада оң рөл атқара алатынына сенді. Үлкен үкімет пен үлкен армия, олардың пікірінше, оны қолдау үшін сәйкесінше үлкен және тұрақты кіріс көзіне мұқтаж. Он алтыншы түзетуге қарсылықты бай өнеркәсіпшілермен тығыз байланысы бар республикашылдар жетекшілік етті, бірақ олардың барлығы да тұрақты табыс салығы идеясына біркелкі қарсы болған жоқ. 1910 жылы Нью-Йорк штатының губернаторы Чарльз Эванс Хьюз, Жоғарғы Сот судьясы болуға дайын тұрғанда, табыс салығын түзетуге қарсы сөйледі. Хьюз федералды табыс салығы идеясын қолдады, бірақ ұсынылған түзетудегі "кез келген көзден алынған" деген сөздер федералды үкіметтің штаттық және муниципалды облигацияларға салық салу құқығына ие болатынын білдіреді деп сенді. Оның ойынша, бұл мемлекеттік билікті тым орталықтандырып, "штаттың кез келген мүлікті сақтауына мүмкіндік бермейді". 1909 мен 1913 жылдар аралығында он алтыншы түзетуді қабылдауға қолайлы бірнеше жағдай болды. Инфляция жоғары болды және көптеген адамдар бағаның өсуіне федералды тарифтерді кінәлады. Республикашыл партия Рузвельт пен Прогрессивтік партияға қосылған "Тұрақсыздықтардың" жоғалтуына байланысты бөлініп, әлсіреп қалды, бұл тіпті Солтүстік-шығыста да қарсылықты әлсіретті. 1912 жылы демократтар президенттікке және Конгрестің екі палатасына ие болды. Ел көбінесе солшыл көңіл-күймен болды, 1910 жылы АҚШ Палатасына Социалистік партияның өкілі сайланды және 1912 жылы партияның президенттікке үміткері халық дауысының алты пайызын жинады. 1912 жылғы президенттік сайлауда үш федералды табыс салығын жақтаушы қатысты. 1913 жылдың 25 ақпанында Мемлекеттік хатшы Филандер Нокс түзетуті штаттардың үштен екісі ратификациялағанын және осылайша Конституцияның бөлігіне айналғанын жариялады. 1913 жылғы кіріс туралы заң, тарифтерді айтарлықтай төмендетіп, федералды табыс салығын енгізді, он алтыншы түзету ратификацияланғаннан кейін қабылданды.

On June 16, 1909, President William Howard Taft, in an address to the Sixty first Congress, proposed a two percent federal income tax on corporations by way of an excise tax and a constitutional amendment to allow the previously enacted income tax. Upon the privilege of doing business as an artificial entity and of freedom from a general partnership liability enjoyed by those who own the stock. An income tax amendment to the Constitution was first proposed by Senator Norris Brown of Nebraska. He submitted two proposals, Senate Resolutions Nos. 25 and 39. The amendment proposal finally accepted was Senate Joint Resolution No. 40, introduced by Senator Nelson W. Aldrich of Rhode Island, the Senate majority leader and Finance Committee Chairman. The amendment was proposed as part of the congressional debate over the 1909 Payne–Aldrich Tariff Act; by proposing the amendment, Aldrich hoped to temporarily defuse progressive calls for the imposition of new taxes in the tariff act. Aldrich and other conservative leaders in Congress largely opposed the actual ratification of the amendment, but they believed that it had little chance of being ratified, as ratification required approval by three quarters of the state legislatures. On July 12, 1909, the resolution proposing the Sixteenth Amendment was passed by the Congress and was submitted to the state legislatures. Support for the income tax was strongest in the western and southern states, while opposition was strongest in the northeastern states. Supporters of the income tax believed that it would be a much better method of gathering revenue than tariffs, which were the primary source of revenue at the time. From well before 1894, Democrats, Progressives, Populists and other left oriented parties argued that tariffs disproportionately affected the poor, interfered with prices, were unpredictable, and were an intrinsically limited source of revenue. The South and the West tended to support income taxes because their residents were generally less prosperous, more agricultural and more sensitive to fluctuations in commodity prices. A sharp rise in the cost of living between 1897 and 1913 greatly increased support for the idea of income taxes, including in the urban Northeast. A growing number of Republicans also began supporting the idea, notably Theodore Roosevelt and the "Insurgent" Republicans (who would go on to form the Progressive Party). These Republicans were driven mainly by a fear of the increasingly large and sophisticated military forces of Japan, Britain and the European powers, their own imperial ambitions, and the perceived need to defend American merchant ships. Moreover, these progressive Republicans were convinced that central governments could play a positive role in national economies. A bigger government and a bigger military, they argued, required a correspondingly larger and steadier source of revenue to support it. Opposition to the Sixteenth Amendment was led by establishment Republicans because of their close ties to wealthy industrialists, although not even they were uniformly opposed to the general idea of a permanent income tax. In 1910, New York Governor Charles Evans Hughes, shortly before becoming a Supreme Court Justice, spoke out against the income tax amendment. Hughes supported the idea of a federal income tax, but believed the words "from whatever source derived" in the proposed amendment implied that the federal government would have the power to tax state and municipal bonds. He believed this would excessively centralize governmental power and "would make it impossible for the state to keep any property". Between 1909 and 1913, several conditions favored passage of the Sixteenth Amendment. Inflation was high and many blamed federal tariffs for the rising prices. The Republican Party was divided and weakened by the loss of Roosevelt and the Insurgents who joined the Progressive Party, a problem that blunted opposition even in the Northeast. In 1912, the Democrats won the presidency and control of both houses of Congress. The country was generally in a left leaning mood, with a member of the Socialist Party winning a seat in the U. S. House in 1910 and the party's presidential candidate polling six percent of the popular vote in 1912. Three advocates for a federal income tax ran in the presidential election of 1912. On February 25, 1913, Secretary of State Philander Knox proclaimed that the amendment had been ratified by three fourths of the states and so had become part of the Constitution. The Revenue Act of 1913, which greatly lowered tariffs and implemented a federal income tax, was enacted shortly after the Sixteenth Amendment was ratified.

Өзгертудің қажеттілігі

XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында көптеген құқық сарапшылары Жоғарғы Соттың кейбір табыс салығын тікелей салық деп тануда қателік жасады деп ойлады. Жоғарғы Сот бұрынғысынан Спрингер мен АҚШ арасындағы істе (1881) табыс салығы тікелей салықтар болып табылады деген пікірді қабылдамаған еді. Кейбір құқық ғалымдары Поллок ісінде Жоғарғы Сот дұрыс шешім қабылдады ма деген күмәнділігін сақтайды, ал басқалары тікелей салықтардың бастапқы мағынасына табыс салығы да кіргенін айтады.

Сот үкімдері

Федералдық соттардың Он алтыншы түзетуді түсіндіруі уақыт өте келе үлкен өзгерістерге ұшырады және түзетудің қолданылуына қатысты көптеген пікір қақтығыстары туды.

Брушабер ісі

Brushaber v. Union Pacific Railroad ісінде Жоғарғы Сот (1) Он алтыншы түзету Полок талабын, яғни белгілі бір табыс салығын (мысалы, Полок ісінде қарастырылған "жерден алынған табыс" сияқты) штаттар арасында халқына пропорционалды түрде бөлу қажеттігін жояды; (2) федералды табыс салығы заңы Бесінші түзетуде қарастырылған, заңмен белгіленген тәртіпсіздіксіз мүлікті алуға үкіметке тыйым салуды бұзбайды; (3) федералды табыс салығы заңы I-баптың 8-тарауының 1-тармағындағы, акциздердің, сондай-ақ тікелей емес салықтардың географиялық тұрақтылықпен салынуы талабын бұзбайды.

Кербау-Империя компаниясы ісі

Боуэрс Кербау Империя компаниясына қарсы істе Жоғарғы Сот, Пирс Батлер арқылы былай деп мәлімдеді: Бұл түзетудің мақсаты немесе салдары салық салу құқығына жаңа нысан енгізу емес еді. Конгресс бұрыннан-ақ барлық табысқа салық салуға құқылы болған. Бірақ, кейбір көздерден түсетін табысқа салынатын салықтар конституциялық талаптарға сәйкес бөлуге жататын "тікелей салықтар" деп танылған. Бұл түзету осы талаптан босатып, тікелей және тікелей емес салықтар арасындағы айырмашылықты жойды, соның салдарынан "кез келген көзден алынған" барлық табысты бірдей шарттарға келтірді. [Дереккөздер алынып тасталды] "Табыс" термині 1909 жылғы корпорациялық салықта (36 Stat. 112) қолданылған мағынасында, Солтүстік Американың он алтыншы түзетуінде және кейін қабылданған түрлі кіріс заңдарында қолданылды. [Дереккөздер алынып тасталды] Мұқият қарастырғаннан кейін, бұл сот табысты капиталдан, еңбектен немесе екеуінің комбинациясынан алынған пайда деп анықтады, соның ішінде капиталды сату немесе түрлендіру арқылы алынған кіріс те осыған жатады.

Гленшоу Гласс ісі

Комиссар мен Гленшоу әйнек компаниясы ісінде Жоғарғы Сот он алтыншы түзетуге қолданылатын "жалпы табыс" ұғымын қазіргі заманғы түсінікке жеткізіп, табыс салығы "нақты көрініс тапқан және салық төлеушілердің толық билігіндегі байлыққа қосылғандарға" салынатынын жариялады. Осы анықтама бойынша, жалақы, әлеуметтік төлемдер, сыйлықтар, акцияларды немесе өзге де мүлікті пайдамен сату, ұтыстар, сәтті табылған заттар, сот ісіндегі залапты өтеулер, qui tam іс-шаралары сияқты кез келген байлықтың артуы – Конгресс нақты ерекшелік жасамаса, табысқа жатады. Конгресс өмірді сақтандыру шартынан сақтандырылған адамның өліміне байланысты алынған төлемдер, сыйлықтар, өсиеттер, мұралар және белгілі бір стипендиялар сияқты жағдайларда ерекшеліктер жасаған.

Еңбек ақының табыс салығы және т.б.

Федералдық соттар он алтыншы түзетуге сәйкес "жалақы, еңбекақы, сыйақы сияқты табыстарға үлестірмей тікелей салық салуға" рұқсат етілгенін мәлімдеді.

Мерфи ісі

2006 жылдың 22 желтоқсанында Колумбия округінің апелляциялық сотының үш судьялық алқасы Мерфиге қарсы Ішкі кірістер қызметі және АҚШ жөніндегі 2006 жылдың тамызындағы бір ауыздан қабылданған шешімін күштен жойды. Сонымен қатар, сот үкіметтің Мерфидің Ішкі кірістер қызметіне қарсы талабын қараусыз қалдыру туралы өтінішін де қабылдады. Федералдық егемендік иммунитетіне сәйкес, салық төлеуші федералды үкіметті сотқа шақыруға құқылы, бірақ мемлекеттік мекемеге, лауазымды тұлғаға немесе қызметкерге (кейбір ерекшеліктерден басқа) шақыруға құқылы емес. Сот шешті:

Федералдық егемендік иммунитетіне ерекшелік – АҚШ Салық соты, онда салық төлеуші Ішкі кірістер комиссарын сотқа шақыруға құқылы. Алғашқы үш судьялық алқа істі қайта қарауға келісті. Өзінің алғашқы шешімінде, Сот бұл заңның Конституцияның XVI түзетуіне қайшы екенін, өйткені заң физикалық емес зиян үшін, психикалық ауыртпалық пен абыройдың жоғалуы үшін, салық төленбеген табыс орнына (мысалы, жоғалған жалақы немесе кіріс) алынбаған өтемақыны табыс ретінде салық салуға тырысқанын анықтады. 2006 жылғы тамыздағы шешім күштен жойылғандықтан, апелляциялық сот істі толық құрамында қараған жоқ. 2007 жылдың 3 шілдесінде Сот (алғашқы үш судьялық алқа арқылы) төмендегілерді шешті: (1) салық төлеушінің өтемақысы физикалық емес жарақат немесе ауру салдарынан алынған; (2) Ішкі кірістер кодексінің 61-бабына сәйкес жалпы табысқа физикалық емес жарақаттар үшін төленген өтемақы да кіреді, тіпті марапат «байлыққа қосымша» болмаса да; (3) физикалық емес жарақаттар үшін төленген сыйлыққа салынатын табыс салығы, «адам капиталын» қалпына келтіргеніне қарамастан, жанама салық болып табылады, сондықтан салық Конституцияның I бабының 9-тарауының 4-тармағында белгіленген талапты бұзбайды, яғни капиталдық салықтар немесе басқа да тікелей салықтар халық санына пропорционалды түрде штаттар арасында ғана салынуы керек; (4) физикалық емес жарақаттар үшін төленген сыйлыққа салынатын табыс салығы Конституцияның I бабының 8-тарауының 1-тармағында белгіленген талапты бұзбайды, яғни барлық баждар, алымдар және акциздер бүкіл АҚШ бойынша біркелкі болуы керек; (5) егемендік иммунитетінің доктринасына сәйкес, Ішкі кірістер қызметін өз атынан сотқа шақыруға болмайды. Сот мәлімдеді: «Конгресс нақтыда жоқ нәрсені табыс деп жасай алмайды, бірақ ол бір нәрсені табыс деп атап, оған салық сала алады, егер ол Конституциялық өкілеттігі шегінде әрекет етсе, оған XVI түзету ғана емес, сонымен қатар I баптың 8 және 9-тараулары да кіреді». Сот Мерфи ханымның талап еткен салықты қайтаруға құқығы жоқ екенін және ол алған жеке зиян өтемақы Конституцияның I бабының 8-тарауына сәйкес салық салуға қатысты Конгрестің өкілеттігіне жататындығын, тіпті бұл сыйлық «XVI түзету мағынасында табыс болмаса да» шешті. Жоғарыда аталған Penn Mutual ісіне де қараңыз. 2008 жылдың 21 сәуірінде АҚШ Жоғарғы соты апелляциялық соттың шешімін қайта қараудан бас тартты.

An exception to federal sovereign immunity is in the United States Tax Court, in which a taxpayer may sue the Commissioner of Internal Revenue. The original three judge panel then agreed to rehear the case itself. In its original decision, the Court had ruled that was unconstitutional under the Sixteenth Amendment to the extent that the statute purported to tax, as income, a recovery for a nonphysical personal injury for mental distress and loss of reputation not received in lieu of taxable income such as lost wages or earnings. Because the August 2006 opinion was vacated, the Court of Appeals did not hear the case en banc. On July 3, 2007, the Court (through the original three judge panel) ruled (1) that the taxpayer's compensation was received on account of a nonphysical injury or sickness; (2) that gross income under section 61 of the Internal Revenue Code does include compensatory damages for nonphysical injuries, even if the award is not an "accession to wealth", (3) that the income tax imposed on an award for nonphysical injuries is an indirect tax, regardless of whether the recovery is restoration of "human capital", and therefore the tax does not violate the constitutional requirement of Article I, Section 9, Clause 4, that capitations or other direct taxes must be laid among the states only in proportion to the population; (4) that the income tax imposed on an award for nonphysical injuries does not violate the constitutional requirement of Article I, Section 8, Clause 1, that all duties, imposts and excises be uniform throughout the United States; (5) that under the doctrine of sovereign immunity, the Internal Revenue Service may not be sued in its own name. The Court stated that "[a]lthough the 'Congress cannot make a thing income which is not so in fact', it can label a thing income and tax it, so long as it acts within its constitutional authority, which includes not only the Sixteenth Amendment but also Article I, Sections 8 and9." The court ruled that Ms. Murphy was not entitled to the tax refund she claimed, and that the personal injury award she received was "within the reach of the Congressional power to tax under Article I, Section8 of the Constitution" even if the award was "not income within the meaning of the Sixteenth Amendment". See also the Penn Mutual case cited above. On April 21, 2008, the U. S. Supreme Court declined to review the decision by the Court of Appeals.