Джеймс Медоуз Рендел: Британдық инженер және өркендеуші
James Meadows Rendel (engineer)
Джеймс Рендел – британдық инженер, жолдар мен көпірлер салумен айналысқан. Томас Телфордпен жұмыстың алғашқы тәжірибесі, Девондағы жобалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық азаматтық инженер Джеймс Медоуз Рендел (James Meadows Rendel) (1799 жылдың желтоқсаны – 1856 жылдың 21 қарашасы) – британдық азаматтық инженер.
British civil engineer
James Meadows Rendel FRS (December 1799 – 21 November 1856) was a British civil engineer.
Ерте өмір және мансап
Рендел – геодезист Джеймс Рендел немесе Рендел мен оның әйелі Джейннің, сәулетші Джон Медоустың қызының (1791 жылы қайтыс болды) ұлы болды; ол 1799 жылы Девон графтығының Океэмптон қаласының жанында дүниеге келді. Ол Тейнмут қаласындағы бір туысының диірмен жұмысына қатысты, ал әкесі оған азаматтық инженерияның негіздерін үйретті. Жасы жеткенде ол Томас Телфордтың бақылаушысы ретінде Лондонға кетті, ол оны Ранкорндағы Мерси өзені арқылы салынатын аспалы көпірдің жобалау жұмыстарына алды. 1822 жылы Плимут қаласына қоныстанды және Девонның солтүстігінде жолдар салуға кірісті. Оның әлі күнге дейін сақталған шағын жобаларының бірі – 1826 жылы Кингсбридж сағасындағы Боукомб бұлағы арқылы салынған көпір. 1824 жылдың тамызында ол Морли графының тапсырысымен Лайрадағы Плимут портының ішіндегі Плим сағасы Кэтвотер арқылы көпір салуға жұмысқа орналасты. Токтан зардап шегуден сақтану үшін ол жасанды негіз жасады. Көпірдің құны 27 126 фунт стерлингке бағаланды және 1827 жылдың 14 шілдесінде ашылды. Джон Реннидің 1819 жылғы Темза өзені үстіндегі Саутварк көпірін есептемегенде, ол сол кездегі ең ірі темір құрылыс болды. 1836 жылы Рендел оның құрылысын сипаттаған еңбегі үшін Азаматтық инженерлер институтынан Телфорд медалін алды.
Rendel was the son of the surveyor James Rendel or Rendle and his wife Jane, daughter of the architect John Meadows (died 1791); he was born near Okehampton, Devon, in 1799. He was initiated into the operations of a millwright under an uncle at Teignmouth, while from his father he learnt some civil engineering. At an early age he went to London as a surveyor under Thomas Telford, by whom he was employed on the surveys for the proposed suspension bridge across the Mersey at Runcorn. About 1822 he settled at Plymouth, and commenced the construction of roads in the north of Devon. One of his smaller projects, still surviving, was an 1826 bridge over Bowcombe Creek on the Kingsbridge Estuary. In August 1824 he was employed by the Earl of Morley in making a bridge across the Catwater, an estuary of the Plym within the harbour of Plymouth at Laira. To guard against the undermining effects of the current, he formed an artificial bottom. The bridge, which cost £27,126, was opened on 14 July 1827. With the exception of John Rennie's 1819 Southwark Bridge over the Thames, it was the largest iron structure then existing, and in 1836 Rendel received a Telford Medal from the Institution of Civil Engineers for a paper describing its construction.
Плимут серіктестігі
Көп ұзамай ол Плимут қаласында Натаниел Бердмормен серіктестік құрды және оның тәжірибесі тез өсті. 1826 жылы ол Кингсбридж, Девон маңында Боукомб көпірін салды, ол кезде гидравликалық қуат алғаш рет айналмалы көпірлерді жасау машиналарына қолданылды. 1831 жылы ол өзендерді бумен жұмыс істейтін тізбекті паромдар арқылы кесіп өтудің жаңа жүйесін енгізді, ал 1832 жылы Дартмутта Дарт өзенін кесіп өтетін жүзуші көпір салды. 1832 және 1834 жылдар аралығында Тамар өзені арқылы Торпойнт және Салташ қалаларында ұқсас жүзуші көпірлер салынды, бұл Девон мен Корнуолл арасындағы байланысты едәуір жеңілдетті. Осы жетістіктері үшін 1838 жылы Ренделге екінші Тельфорд медалі табысталды. Торпойнт паромдары әлі де жұмыс істейді, бірақ жаңартылған. 1836 жылы Вулстон, Гэмпшир және Саутгемптон арасындағы Вулстон паром ретінде ұқсас жүзуші көпір іске қосылды. Осы кезеңде Рендел Англияның оңтүстік-батысындағы порттар мен өзендер туралы есеп берумен де айналысты, осылайша гидравликалық инженерия саласындағы шеберлігін арттырды, ол оның даңқының негізгі себебі болды. 1829 жылы ол Корнуоллдағы Пар-Докста кейіннен салынған портты жобалады; 1835 жылы ол Буд портын, докын және Буд каналын жасады, ал 1836 жылы Брикшем портын және Торкуэйдегі жартасты жобалады. 1836-1837 жылдары ол Ұлы Батыс темір жолының терминалы ретінде Плимут қаласындағы Миллбей доктарын жобалады, кейіннен оны Изамбард Кингдом Брунел салды. 1843-1844 жылдары ол Девонда каналдар салдырды және Колчестер мен Арундел кеме жүру жолын салумен айналысты; 1844 жылы ол Суссекстегі Ньюхейвен мен Литтлхэмптон порттарын жақсартуды жобалады. Сонымен қатар ол Әскери-теңіз министрлігі мен басқа да мемлекеттік органдардың, сондай-ақ жеке компаниялардың тапсырысы бойынша теңіз құрылыстарымен айналысты. 1835-1837 жылдары ол Монтроз аспалы көпірін құлағаннан кейін жөндеуге қатысты. Ол жерде ол жолдың каркасын нығайту принципін енгізді. Осындай көптеген құрылымдардың қирауына себеп болған тербелістің алдын алу жүйесі олардың қауіпсіздігі үшін маңызды екені тез мойындалды.
He soon entered into partnership at Plymouth with Nathaniel Beardmore, and his practice rapidly grew. In 1826 he erected Bowcombe Bridge, near Kingsbridge, Devon, when hydraulic power was first applied to the machinery for making swing bridges. In 1831 he introduced a new system of crossing rivers by means of chain ferries worked by steam, and in 1832 he constructed a floating bridge on this principle, crossing the Dart at Dartmouth. Between 1832 and 1834 similar floating bridges were erected at Torpoint and Saltash across the Tamar, which greatly facilitated the intercourse between Devon and Cornwall. For these achievements a second Telford medal was awarded to Rendel in 1838. The Torpoint Ferry still operates, albeit much updated. A similar floating bridge was implemented as the Woolston ferry between Woolston, Hampshire and Southampton in 1836. During this period Rendel was also engaged in reporting on harbours and rivers in the southwest of England, and thus acquired that mastery of hydraulic engineering on which his fame chiefly rests. In 1829 he designed the harbour which was afterwards executed at Par Docks in Cornwall; in 1835 he carried out works on the Bude harbour, dock, and Bude Canal, and in 1836 he designed Brixham harbour and the breakwater at Torquay. In 1836–37 he designed, as a terminus to the Great Western Railway, the Millbay Docks, Plymouth, afterwards executed by Isambard Kingdom Brunel. In 1843–44 he constructed canals in Devon, and was engaged on the Colchester and Arundel navigation; and in 1844 he designed harbour improvements for Newhaven and Littlehampton in Sussex. At the same time he was largely employed on marine works by the Admiralty and other government departments, as well as by public companies. The Exchequer Loan Commissioners engaged him in 1835–37 in the repair of the Montrose suspension bridge after its fall. There he introduced the principle of trussing the framing of the roadway. This system of preventing the undulation, by which so many structures of the kind have been destroyed, was quickly acknowledged to be essential to their safety.
Лондон тәжірибесі
1838 жылы Рендел Плимут қаласындағы Бердмормен серіктестігін тоқтатты және Лондонға көшті, бірақ негізгі жұмыстарын туған округі үшін атқаруын жалғастырды. 1841 жылы ол Плимут қаласындағы Миллбей пирсін салды – судың тереңдігіне байланысты қиынға соққан жұмыс. Осы жерде ол алғаш рет Холихед және Портленд порттарында қолданылған құрылыс әдісін енгізді. 1839 жылы ол Эксетер мен Плимут арасындағы Дартмур арқылы өтетін темір жол жобаларын дайындады. Ол кезде жеткілікті қаржы табылған жоқ, бірақ кейіннен И.К. Брунель балама жағалау жолын салды. 1843 жылы ол Бёркенхедтегі кемежайларға жоспар жасады және оларды парламенттік комиссиялар алдында жергілікті қарсы күштерге қарсы қорғады. Бәсеке ұзаққа созылды, ал үздіксіз еңбек Ренделдің өмірін қысқартты; оның жарияланған куәлігі сол кезеңдегі инженерлік тәжірибенің құнды тізімі болып табылады. 1844–53 жылдары ол Гримсбидегі кемежайларды салды; 1848–53 жылдары Лит кемежайларын кеңейтті; 1850–53 жылдары Мерсидегі Гарстон кемежайларын, сондай-ақ Шығыс және Батыс Үндістан және Лондон кемежайларын кеңейтті. Гримсби доктарының құрылысшысы ретінде ол W.G. Армстронгтың шлюз қақпаларын, шлюздерді, крандарды және т.б. жұмыс істеуге арналған гидравликалық машиналар жүйесін алғашқылардың бірі болып қолданды. Осы еңбегі үшін ол 1855 жылы Париж көрмесінде үлкен құрмет медалін алды. Әскери-теңіз министрлігі үшін ол 1845 жылы жоспарлады, содан кейін Холихедтегі пакеттік және баспаналық портын, ал 1847 жылы Портлендтегі баспаналық портын салды. Осы үлкен порттарды салу кезінде ол биік ағаш конструкцияларын пайдаланып, теміржол вагондарынан тік түсірілген тас блоктарын орналастырды және теңіз деңгейінен жоғары қабырғаларды рекордты жылдамдықпен тұрғызып, құрылыс кезінде теңіздің күшін азайтуға қол жеткізді. Бір апта ішінде 24 000 тонна (24 мың тонна) тас орнатылды. 1850 жылы ол Гернсидегі Сент-Питер портында жаңа порт салуға кірісті.
About 1838 Rendel dissolved his partnership with Beardmore at Plymouth, and settled in London, but still was chiefly employed on work for his native county. In 1841 he constructed the Millbay Pier, Plymouth – a work of considerable difficulty owing to the depth of water in which it was built. Here he first introduced the method of construction since employed in Holyhead and Portland harbours. In 1839 he was engaged in preparing schemes for a railway between Exeter and Plymouth, running over Dartmoor. At the time sufficient funds could not be raised, but an alternative coastal line was afterwards carried out by I. K. Brunel. In 1843 he made plans for docks at Birkenhead, which he defended before parliamentary committees against hostile local influence. The contest was long protracted, and the incessant labour served to shorten Rendel's life; his published evidence forms a valuable record of engineering practice of the period. In 1844–53 he constructed docks at Grimsby; in 1848–53 extensions of the docks at Leith; in 1850–53 docks at Garston on the Mersey, with extensions of the East and West India and the London docks. As constructor of the Grimsby docks he was one of the first to apply W. G. Armstrong's system of hydraulic machinery for working the lock gates, sluices, cranes, etc. For this work he received a grand medal of honour at the Paris Exhibition of 1855. For the Admiralty he planned in 1845, and afterwards constructed, the packet and refuge harbour at Holyhead, and in 1847 he constructed the harbour of refuge at Portland. In the making of these great harbours he contrived, by means of elevated timber staging, to let down masses of stone vertically from railway trucks, and, by building up the masonry with unexampled rapidity to a point above sea level, contrived to reduce to comparative insignificance the force of the sea during building operations. As many as 24,000 tons (24 kt) of stone were deposited in one week. In 1850 he commenced making a new harbour at St. Peter Port, Guernsey.
Өзендерді жақсарту
Рендел өзендерді жақсартумен шұғылданды. 1852 жылы сэр Уильям Кубитт және Ричард Джон Гриффитпен бірлесіп, Ирландиядағы артериялық дренаж жұмыстарын тексеріп, қазынаға есеп берді. 1855 жылы ол Инвернестегі Несс өзені арқылы аспалы көпірді аяқтады, ол Жоғарғы Шотландия жолдары мен көпірлері комиссарларының тапсырысы бойынша салынған еді. Оған шетелдерден де көмек сұрады. 1852–53 жылдары ол Генуя үшін доктар жобалады; 1853–55 жылдары Рио-де-Жанейро порты туралы баяндады; 1854 жылы ол Пруссия үкіметіне Жейд өзеніндегі Хеппенс портындағы теңіз базасы туралы есеп берді; ал 1854–55 жылдары Гамбург сенатының тапсырысымен Гамбургтен Куксхафенге дейінгі Эльба өзенін тексерді. Испания үшін ол Мадрид пен Овьедо арасындағы теміржол желісін және Эбро өзенін жақсарту жүйесін әзірледі. Англияда оның теміржол жұмыстары шектеулі болды, бірақ ол Биркенхед, Ланкашир және Чешир қосылыс теміржолын салды және Үндістанда Шығыс Үндістан және Мадрас теміржолдарының құрылысын басқарды. 1856 жылы ол жаңа Вестминстер көпірі туралы баяндады. Оның соңғы жұмысы Лондонның Сент-Джеймс паркіндегі әсем су арқылы салынған аспалы көпірдің жобасы болды. 1852 және 1853 жылдары Рендел 1824 жылы мүше болған Азаматтық инженерлер институтының президенті қызметін атқарды. Ол 1843 жылдың 23 ақпанында Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды және кеңеске мүшелікке өтті. Ол 1856 жылдың 21 қарашасында Лондонның Кенсингтон сарайының бақшасында қайтыс болды және Кенсал Грин зиратында жерленді.
Rendel was much occupied in the improvement of rivers. In 1852, in conjunction with Sir William Cubitt and Richard John Griffith, he examined and reported to the treasury upon the arterial drainage works in Ireland, and in 1855 he completed the suspension bridge across the Ness at Inverness for the Commissioners of Highland Roads and Bridges. His aid was also sought by foreign countries. In 1852–53 he designed docks for Genoa; in 1853–55 he reported on the harbour of Rio de Janeiro; in 1854 he reported to the Prussian government on a naval establishment at Heppens on the river Jade; and in 1854–55, by direction of the Hamburg senate, he inspected the Elbe from Hamburg to Cuxhaven. For the Spanish, he devised a system of railways between Madrid and Oviedo, as well as improvements of the river Ebro. In England his railway work was somewhat restricted, but he executed the Birkenhead, Lancashire and Cheshire Junction Railway and in India he directed the construction of the East Indian and the Madras railways. In 1856 he reported on the new Westminster Bridge. His last work was a design for the suspension bridge across the ornamental water in St. James's Park, London. In 1852 and 1853 Rendel served as president of the Institution of Civil Engineers, which he joined in 1824. He became a fellow of the Royal Society on 23 February 1843 and was elected a member of the council. He died at 10 Kensington Palace Gardens, London, on 21 November 1856 and is buried in Kensal Green Cemetery.