Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ теңіз корпусы әйелдерінің резерві

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс АҚШ әскери ұйымы

АҚШ Теңіз жауынгерлері әйелдер резерві (резерв) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Теңіз жауынгерлері резервінің әйелдер бөлімшесі. Ол АҚШ Конгресімен бекітіліп, президент Франклин Д. Рузвельт 1942 жылдың 30 шілдесінде заңға қол қойды. Оның мақсаты офицерлер мен сарбаздарды жауынгерлік міндеттерден босату және соғыс аяқталғанға дейін, сондай-ақ одан кейін алты айға дейін АҚШ-тың жағалау станцияларында оларды әйелдермен алмастыру болды. Рут Чейни Стритер алғашқы директор болып тағайындалды. Резервтің басқа әйелдер әскери қызметтері сияқты ресми лақап аты болған жоқ. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жас әйелдер әскерге қызмет етуге ынта білдірді, ал Теңіз жауынгерлері корпусы тек ең үздіктерін ғана қалады. Резервке ерікті болып қосылғысы келетін әйелдерге қойылатын талаптар жоғары болды. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Резерв афроамерикандық немесе жапондық американдық әйелдерді қабылдамады, бірақ американдық үндістерді қабылдады. Офицер үміткерлері алдымен Массачусетс штатының Оңтүстік Хэдли қаласындағы Маунт Холиок колледжіндегі әйелдер офицерлеріне арналған Әскери-теңіз мектебінде оқыды. Саптағы әйелдердің бастапқы оқу орны Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданындағы Хантер колледжінің Әскери-теңіз мектебінде болды. Бірте-бірте Теңіз жауынгерлері корпусы өз оқу орталықтарының артықшылықтарын байқады. Сондықтан 1943 жылдың 1 шілдесінде барлық резервтік оқу Солтүстік Каролина штатындағы Лежун лагеріне көшірілді. Резерв мүшелері құрлықтағы және әуе станцияларында, бүкіл АҚШ бойынша қызмет етті. Гавайидің қосылған аумағы – мүшелерге тағайындалған жалғыз шетелдік қызмет орны болды. Олар кәсіби, жартылай кәсіби, кеңселік, білікті жұмыстар, қызмет көрсету және сату салаларында қызмет етті. Резервтің ең көп саны шамамен 19 000 адамды құрады. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталуға жақын келгенде, корпус мүшелерін демобилизациялауды бастады. 1945 жылдың желтоқсанына қарай Резервтің саны 12 300-ге дейін азайды, ал 1946 жылдың тамызында оның шамамен 300 мүшесі болды. Бастапқыда Теңіз жауынгерлері корпусының ер адамдары әйелдерге наразылық білдіріп, оларға дөрекі сөздер айтқан. Бірақ әйелдер өздерінің еңбектерімен және мінез-құлқымен осы қиындықтарды жеңіп шықты. Уақыт өте келе, олардың көптеген қарсыластары олардың жақтастарына айналды. Резервті басқарғаны үшін Теңіз жауынгерлері корпусы Рут Чейни Стритерге "Ерлік орденін" табыс етті. Құрылғанына бір жыл толған күні Резерв президент Франклин Д. Рузвельттен келесідей хабарлама алды: "Сіздер бұрын тек ерлерге ғана тән деп есептелген көптеген түрлі міндеттерді тез және тиімді түрде өздеріңізге алдыңыз және осылайша корпустың жақсы даярланған, соғысқа дайын көптеген сарбаздарын әрекет етуге босатыңыз". Бастапқыда АҚШ Теңіз жауынгерлері корпусының бастығы генерал Томас Холкомб Теңіз жауынгерлері корпусында әйелдердің қызмет етуіне қарсы болды. Алайда, 1943 жылдың соңына қарай ол өз пікірін өзгертті: "Көптеген теңізшілер сияқты, бұл мәселе алғаш көтерілгенде, мен әйелдер Теңіз жауынгерлері корпусында қандай да бір пайдалы мақсатқа қызмет ете алмайды деп ойладым. Бірақ содан бері мен ойымды өзгерттім".

United States Marine Corps Women's Reserve (Reserve) was the World War II women's branch of the United States Marine Corps Reserve. It was authorized by the U. S. Congress and signed into law by President Franklin D. Roosevelt on 30July 1942. Its purpose was to release officers and men for combat, and to replace them with women in U. S. shore stations for the duration of the war plus six months. Ruth Cheney Streeter was appointed the first director. The Reserve did not have an official nickname as did the other World WarII women's military services. Young women were keen on serving in the military during WWII, and the Marine Corps desired only the best. The standards set for women who wished to volunteer for the Reserve were demanding. However, the Reserve did not accept African American or Japanese American women during World WarII, but they did accept Native American women. The officer candidates first trained at the Navy's Midshipmen School for women officers at Mount Holyoke College in South Hadley, Massachusetts. The initial training site for the enlisted women was at the Naval Training School at Hunter College in the Bronx, New York City. In due course, the Marine Corps discovered the advantages of having its own training centers. So on 1July 1943, all Reserve training was shifted to Camp Lejeune, North Carolina. The members served at shore and air stations across the continental United States. The incorporated territory of Hawaii was the only overseas duty station where members were assigned. They served in occupations classified as professional, semi professional, clerical, skilled trades, services, and sales. The peak strength of the Reserve was about 19,000. With the end of World War II in sight, the corps began to demobilize the members. By December 1945, the Reserve was down to 12,300, and by August 1946 it had about 300 members. Early on, the male members of the Marine Corps subjected the women to a degree of resentment and crude language. The women overcame these indignities with their accomplishments in the workplace and the poise with which they performed. In time, most of their detractors became their supporters. For her stewardship of the Reserve, the Marine Corps presented Ruth Cheney Streeter with the Legion of Merit. On the occasion of the first anniversary of its establishment, the Reserve received a message from President Franklin D. Roosevelt in which he observed, "You have quickly and efficiently taken over scores of different kinds of duties that not long ago were considered strictly masculine assignments, and in doing so, you have freed a large number of well trained, battle ready men of the corps for action." Initially, General Thomas Holcomb, Commandant of the U. S. Marine Corps, had been opposed to having women serve in the Marine Corps. Before the end of 1943, however, he reversed himself, saying, "Like most Marines, when the matter first came up I didn't believe women could serve any useful purpose in the Marine Corps Since then I've changed my mind."

Өмірбаян

Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде, әйелдердің Әскери-теңіз күштерінде немесе Теңіз жаяу әскерінде (екеуі де Әскери-теңіз департаментінің қарауында) қызмет етуі Конгресс немесе әскери қызмет тармақтары тарапынан кең қолдау таппады. Дегенмен, кейбіреулер әйелдердің әскериде қажет болатынына сенді. Олардың ең танымаллары – Массачусетс штатының өкілі Эдит Нурс Роджерс және президенттің әйелі Элеонора Рузвельт, олар осының шындыққа айналуына жол ашты. Президент Франклин Д. Рузвельт 1942 жылдың 30 шілдесінде 689-шы заңға қол қойғанда, Әскери-теңіз күштері мен Теңіз жаяу әскері үшін Әскери-теңіз резервінің бөлімшесі ретінде Әйелдер резервін құрды. Заңның мақсаты – офицерлер мен сарбаздарды жауынгерлік міндеттерге жіберу, ал әйелдер оларды отандық майданның жағалау бекеттерінде алмастыру еді. Әйелдер енді резервте офицер немесе қатардағы әскери қызметкер ретінде, ерлермен бірдей дәрежелер мен атақтармен қызмет ете алатын болды. Резервке шақырылған еріктілер соғыс аяқталғанға дейін, сондай-ақ алты айға дейін қызмет ете алатын. Теңіз жаяу әскерлері резервті құруды 1943 жылдың 13 ақпанына дейін кейінге қалдырды. Шындығында, Теңіз жаяу әскерінің командирі генерал Томас Холкомб әйелдердің корпуста қызмет етуіне белгілі бір қарсылық көрсеткен. Алайда, 1943 жылдың соңында ол өз пікірін өзгертті де, былай деді: «Біздің Теңіз жаяу әскері станцияларында әйелдердің ерлерден нашар орындайтын жұмыс жоқ. Керісінше, кейбір жұмыстарды олар ерлерден де жақсы жасайды. Оның үстіне, олар нағыз теңіз жаяу әскерлері. Оларға ешқандай лақап ат керек емес».

Көшбасшылық

Рут Чейни Стритер Резервтің алғашқы директоры болып тағайындалды; майор шені берілді және 1943 жылдың 29 қаңтарында Әскери-теңіз күштерінің хатшысы алдында ант қабылдады. Бір жылдан кейін Стритер полковник атағына көтерілді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде теңіз жаяу әскерінде активті қызмет атқарған алғашқы әйел емес еді. Оған дейін бірнеше апта бұрын, Резервтің формасын жасауға көмектескен, киім-кешек сарапшысы әйел А. Ленцке капитан шені берілді. Ленц әйелдер армиясының қосымша корпусынан (WAAC) 30 күндік тапсырмамен келді және қызметте қалды. Ол Брин-Мор колледжінде екі жыл оқыды. Ол (Морристаун, Нью-Джерси) қаласындағы белгілі заңгер мен кәсіпкердің әйелі және төрт баланың анасы болды, соның ішінде үш ұлы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери қызметте болды, ал кіші қызы болды. Стритер 20 жыл бойы қоғамдық жұмыстармен айналысса да, ешқашан жалақы алатын жұмыс істеген емес. Ол он екі ерекше әйелдің ішінен таңдалды, олардың барлығын Барнард колледжінің деканы Вирджиния К. Гилдерслив ұсынған, ол бұрын Милдред МакАфиді еріктілердің төтенше жағдайлардағы қызметіне қабылданған әйелдер (WAVES) директоры қызметіне ұсынған болатын. Стритер Резервтің директоры болып тағайындалғанда 47 жаста болды. "Жауынгерді босату үшін ерікті болыңыз" басылымында полковник Мэри В. Стремлоу (қайтқан MCWR) оны сенімді, жігерлі, патриоттық және қағидалы адам деп сипаттады. 1940 жылы Стритер АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа тартылатынына сенді. Соғысқа қатысуға ниеттенген ол ұшқышқа оқып, коммерциялық ұшқыш куәлігін алды. Содан кейін ол кішкентай ұшақ сатып алып, 1941 жылдың жазында Азаматтық әуе патруліне қосылды. Стритер еске алғандай, оның ұшағы миссияларды орындау үшін пайдаланылды, бірақ ол "барлық жұмыстың ең қиын бөлігін" істеуге мәжбүр болғанына наразы болды. Кейін, Әйелдер әуе күштерінің ұшқыштары (WASP) құрылғанда, Стритер жасы он екі жылдан асып кетсе де, бес рет өтініш берді және бес рет қабылданбады. 1943 жылдың қаңтарында WAVES-те қызмет ету туралы сұрағанда, оған ұшу мүмкін емес екені, бірақ ол жердегі инструктор бола алады деп жауап берді. Стритер бұл ұсыныстан бас тартты, ал бір айдан кейін Резервтің директоры болды. Директор қызметін атқару кезінде ол барлық әйел жауынгерлерге ашық хат жолдады, онда: "Жауынгерді босату үшін ерікті болу оңай емес (Резервтің жауынгерлік ұраны). Жаңа және бейтаныс өмір салтын бастау үшін батылдық қажет. Сіздің рухыңыз сізбен жұмыс істейтіндердің барлығына үнемі шабыт береді" деді. Полковник Стритер 1945 жылдың 7 желтоқсанында Резервтегі қызметінен кетті. (Оның орнын подполковник Кэтрин А. Тауэл басқарды.) Бірнеше айдан кейін теңіз жаяу әскері Стритерге "Еңбегі үшін орден" табыс етті. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін әйел теңізшіге берілген ең жоғары награда болды. Теңіз жаяу әскері сонымен қатар Оңтүстік Каролина штатындағы Паррис аралында орналасқан Төртінші жаңа сарбаздық батальонының бас штабының ғимаратын оның құрметіне арнады. Стритер 1990 жылдың 9 қыркүйегінде, 95 жасқа толуына екі күн қалғанда қайтыс болды.

Ruth Cheney Streeter was named the first director of the Reserve; commissioned a major and sworn in by the Secretary of the Navy on 29January 1943. A year later, Streeter was promoted to colonel. She was not the first woman to see active duty in the Marine Corps during World WarII. Weeks earlier, Mrs. Anne A. Lentz, a civilian clothing expert who had helped design the Reserve uniforms, was commissioned a captain. Lentz came to the corps on a 30 day assignment from the Women's Army Auxiliary Corps (WAAC) and stayed on. and attended Bryn Mawr College for two years. She was the wife of a prominent (Morristown, NJ) lawyer and businessman, and the mother of four children, three sons in the military during World WarII, and one younger daughter. Although Streeter had 20 years' of active civic work, she had never held a paying job. She was selected from a field of twelve outstanding women, all recommended to the corps by Dean Virginia C. Gildersleeve of Barnard College, who had earlier recommended Mildred McAfee for the director of the Women Accepted for Volunteer Emergency Service (WAVES). Streeter was 47 years of age when selected to head the Reserve. In the Free a Marine to Fight publication, Colonel Mary V. Stremlow (Ret. MCWR) described her as confident, spirited, patriotic, and a principled person. In 1940, Streeter believed the United States would be drawn into World WarII. Intending to be part of the war effort, she learned to fly and earned a commercial pilot's license. She then purchased a small airplane, and in the summer of 1941 joined the Civil Air Patrol. Her plane was used to fly missions, Streeter recalled, but she was unhappy, relegated to doing "all the dirty work". Then, when the Women Airforce Service Pilots (WASP) was formed, though Streeter was twelve years over the age limit, she applied five times and was rejected five times. In January 1943, when she inquired about service with the WAVES, she was told that flying was out of the question, but that she could be a ground instructor. Streeter turned it down, and a month later became the director of the Reserve. During her tenure as the director, she sent an open letter to all women recruits, saying, "It is not easy to Free a Marine to Fight (a recruiting slogan of the Reserve). It takes couragethe courage to embark on a new and an alien way of life Your spirit is a source of constant inspiration to all who work with you." Colonel Streeter resigned her commission from the Reserve on 7December 1945. (She was replaced by Lieutenant Colonel Katherine A. Towle.) A few months later, the Marine Corps presented Streeter with the Legion of Merit. It was the highest award ever made to a woman marine as a result of World WarII service. The Marine Corps also dedicated the headquarters building of the Fourth Recruit Training Battalion at Parris Island, South Carolina, to her. Streeter died on 9September 1990, two days before her 95th birthday.

Жұмысқа қабылдау

Резервке мүше болуға ниеттенген әйелдер үшін талаптар қатаң болды. Офицерлік лауазымға үміткерлер мен қатардағы әйелдердің талаптары ұқсас болды: АҚШ азаматтығы; теңіз жауынгеріне үйленбеген; жалғыз немесе баласы 18 жасқа толмаған үйленген; бойы кемінде ; салмағы кемінде ; көру қабілеті жақсы және тістері сау. Қатардағы әйелдер үшін жас шектері 20-дан 35-ке дейін, ал үміткер кем дегенде екі жыл орта мектепті бітіруі керек болды. Офицерлік лауазымға үміткерлер үшін жас шектері 20-дан 49-ға дейін, олар жоғары білім алған немесе екі жылдық колледж және екі жылдық жұмыс тәжірибесі болуы керек еді. Кейіннен теңізшілердің әйелдеріне Резервке қосылуға рұқсат берілді, ал қатардағы әйелдер оқу-жаттығу лагерінен кейін үйленуге рұқсат алды. Келісім бойынша, Теңіз күштері мен Теңіз жауынгерлері корпусы Теңіз күштерінің сатып алу кеңселерін WAVES және Резерв үшін жұмылдыру орталықтары ретінде белгіледі. Бұл әйелдерді екі әскери қызметке жұмылдыруда бәсекелестікті болдырмауға көмектесті. Екі қызметке де өтініш білдірген әйелдер бір кеңсеге барып, тіркеліп, медициналық тексеруден өтетін. (Соңынан Резерв өз жұмылдыру қабілетін құрды.) Егер ер адамдардан тұратын теңіз жауынгерлерінің жұмылдырушылары әйелдерді Резервке дұрыс таңдай ала ма деген күмән туса, әйелдер жұмылдырушыларын іздеу туралы ұсыныс жасалды. WAVE офицеріне үміткер 19 адам ерікті түрде өтініш берді; олар сатып алу кеңселеріне ауыстырылып, тағайындалды. Олар WAVE формасында тұрып, Резервтің алғашқы мүшелерін жұмылдыра бастады. Пенсильвания штатының Немаколин қаласынан келген Люсиль Э. МакКларрен 1943 жылдың 13 ақпанында жұмылдырылған алғашқы қатардағы әйел сарбаз болды. Резервке қосылған алғашқы американдық үнді әйелі – Монтана штатының Харт-Бутте қаласының Минни Споттед Вольф; ол 1943 жылдың шілдесінде мұны істеді. Бастапқы жұмылдыру қарқынды болды, сондықтан кейбір жағдайларда әйелдер ант беріп, сатып алу кеңселерінде жұмыс істеді, олардың оқуын кейінге шегерді. Корпустың 40 әйелден тұратын взводтар құрып, оларды бірге Резервтік оқу-жаттығуларға жіберу схемасы тез арада қолға алынды. Бірінші взвод Филадельфиядан, Пенсильваниядан, содан кейін Вашингтоннан, Питтсбургтен, Пенсильваниядан, содан кейін Олбэниден, Буффалодан және Нью-Йорктің орталық бөлігінен; Джонстауннан және Фейетт округінен, Пенсильваниядан; Далластан және Хьюстоннан, Техас штатынан; Майамиден, Флоридадан; Сент-Полдан, Миннесотадан; Грин-Бейден, Висконсин штатынан; Алабама штатынан; және Жаңа Англияның солтүстік және оңтүстік бөліктерінен келді. Патриотизмнен басқа, полковник Стритер жас әйелдердің Резервке қосылу себептерін білуге қызығушылық танытты. Солтүстік Каролина штатындағы Лежун лагерінде жаңадан тіркелген 1000 адам арасында сауалнама жүргізілді. Сауалнама нәтижелері бойынша 750 тіркелген әйелдің әскери қызметке түсуіне оң себептер болған. Кейбіреулерінің қарулы күштерде туыстары немесе достары болды, ал кейбіреулері жаудан кек алмақ болды, ал басқалары өмірлеріне әкелетін тәжірибені қалады. Қалған 250 адам бір нәрседен қашып құтылуға тырысқанын мойындады: жаман отбасылық өмірден, ажырасып кеткен некеден, көңілсіздіктен немесе жеке көңіл күйінен. Стритер бұл нәтижелерге риза болғандай көрінді. Оның ең жоғарғы саны шамамен 19 000 офицер мен қатардағы әйелдерді құрады. Жұмылдырылған алғашқы алты офицерге Резервте тікелей лауазым берілді. Олар өздерінің қабілеттері мен азаматтық тәжірибесімен жұмысқа алынды, бұл жаңа бағдарламаның табысты болуының кілті деп есептелді. Тапсырмалар: қоғамдық байланыстар, бірінші лейтенант Э. Луиза Стюарт; оқыту, капитан Шарлотта Д. Гоуэр; жіктеу және егжей-тегжейлі ақпарат, капитан Корнелия Д.Т. Уильямс; Батыс жағалаудағы іс-шаралар, капитан Лилиан О'Мэлли Дейли (Бірінші дүниежүзілік соғыста теңізші болған); Жұмылдыру орталығы, капитан Кэтрин Тоул; және директордың көмекшісі, капитан Хелен С. О'Нилл. Бұл әйелдер әскери дайындықсыз немесе әскери корпуста ресми оқытылмастан бірден белсенді қызметке тағайындалды. Қатардағы әйелдердің тәжірибесін пайдалану үшін 1943 жылдың шілдесінен бастап оларға офицерлік лауазым берілді. Үміткерге өтініш беру үшін кемінде алты айлық қызмет өтілі болуы, командирінің ұсынысы және офицерлер мен офицерлерден тұратын комиссияның таңдауы қажет болды. 1943 жылдың қазан айынан кейін әйел офицерлердің көп бөлігі қатардан шықты; офицерлік даярлыққа тек арнайы дағдылары немесе ерекше басшылық қасиеттері бар азаматтық әйелдер ғана қабылданып, оқытылды.

The qualifications for women who wished to become members of the Reserve were stringent. The eligibility requirements for officer candidates and enlisted women were similar: United States citizenship; not married to a marine; either single or married but with no children under 18; height not less than ; weight not less than ; good vision and good teeth. For enlisted members, the age limits were from 20 to 35, and an applicant was required to have at least two years' of high school. For officer candidates, the age limits were from 20 to 49, and they had to either be a college graduate, or have a combination of two years' of college and two years' of work experience. Later, the wives of enlisted Marines were allowed to join, and enlisted women could marry after boot camp. By way of agreement, the Navy and the Marine Corps designated the Navy's procurement offices as recruiting centers for both the WAVES and the Reserve. This helped to avoid competition in the recruiting of women for either naval service. Women applicants for either service would go to one office to enlist and to receive physical examinations. (Later on, the Reserve established its own recruiting capability.) When reservations surfaced about whether male Marine recruiters could properly select female applicants for the Reserve, the call went out for women recruiters. Nineteen WAVE officer candidates volunteered; they were transferred and assigned to procurement offices. Still in WAVE uniforms, they began recruiting the first members of the Reserve. Lucile E. McClarren of Nemacolin, Pennsylvania, appears to have been the first enlisted woman recruited on 13 February 1943. The first Native American woman to enlist in the Reserve was Minnie Spotted Wolf of Heart Butte, Montana; she did so in July 1943. Early recruiting was brisk, so much so that in some cases women were sworn in and put to work in procurement offices, delaying their training until later. The Corps' recruiting scheme of forming platoons of about 40women each to be recruited from the same area and sending them as a unit to Reserve training together caught on quickly. The first platoon was from Philadelphia, Pennsylvania, then Washington, D. C., and Pittsburgh, Pennsylvania, followed by Albany, Buffalo, and Central New York; Johnstown and Fayette County, Pennsylvania; Dallas and Houston, Texas; Miami, Florida; Saint Paul, Minnesota; Green Bay, Wisconsin; the state of Alabama; and northern and southern New England. Aside from patriotism, Colonel Streeter was interested to learn the reasons why young women joined the Reserve. A survey of 1,000 new enlistees was conducted at Camp Lejeune, North Carolina, which asked this question. The results of this survey showed that 750 enlistees had had positive reasons for enlisting. Some had male relatives or friends in the armed forces, and some wanted revenge against the enemy, while others wanted the experience it would bring to their lives. The remaining 250 acknowledged they were trying to escape from something: a bad home life, a broken marriage, boredom, or some personal disappointment. Indications were that Streeter was not displeased with the findings. Its peak strength was about 19,000 officers and enlisted women. The first group of six officers recruited was given direct commissions in the Reserve. They were recruited for their abilities and civilian experiences, considered key to the success of the fledgling program. Assignments were: public relations, First Lieutenant E. Louise Stewart; training, Captain Charlotte D. Gower; classification and detail, Captain Cornelia D. T. Williams; West Coast activities, Captain Lillian O'Malley Daly (who had been a marine in WWl); Recruit Depot, Captain Katherine Towle; and Assistant to the Director, Captain Helen C. O'Neill. These women were assigned to active duty immediately, without any military training or formal indoctrination in the corps. To capitalize on the enlisted women's experience, commission status was open to them beginning in July 1943. To be eligible, the applicant had to have completed six months' of service, be recommended by her commanding officer, and be selected by a board of male and female officers. After October 1943, the majority of women officers came from the ranks; only civilian women with specialized skills or exceptional leadership qualities were accepted for officer training.

Маунт Холиоке колледжі

Резервтік офицерлерге үміткерлер Массачусетс штатының Оңтүстік Хэдли қаласындағы Маунт Холиок колледжінде оқыды, бұл Массачусетс штатының Нортгемптон қаласындағы Смит колледжіндегі әйелдерге арналған Әскери-теңіз мидсмендер мектебінің филиалы болды. 1943 жылдың 13 наурызында Маунт-Холиок колледжінің мидсмендер мектебіне офицерлік үміткерлердің 71 адамнан тұратын бірінші тобы келді. Офицерлік қызметке үміткерлер қатарлы жауынгерлер ретінде қабылданып, төрт аптадан кейін, сәтті болған жағдайда, офицерлік курсанттарға айналды. Талаптарға сай келмегендерге екі мүмкіндік берілді: қатарлы жауынгерлердің базалық дайындығына ауысу немесе босатуды күту. Сегіз апталық курсты аяқтаған, бірақ қызметке ұсынылмаған курсанттардан отставкаға кетуі сұралды. Кейіннен олар әскери қызметтен босатылып, қатарлы жауынгерлер қатарына қосылуға рұқсат алды. Офицерлік үміткерлерге арналған оқу бағдарламасы WAVES-тегі бағдарламамен бірдей болды, тек дене шынықтыру сабақтарында ғана айырмашылық болды. Бұл сабақтарды еркек теңіз жаяу әскерінің нұсқаушылары (офицерлік үміткерлер мен қатарлы жауынгерлерге нұсқау беруші және идеологиялық бағыт берушілер) оқытты, олар әйелдердің бұрын тек еркектерден құралған Теңіз жаяу әскеріне қосылуына ашық қарсы болды. Үміткерлер келесі теңіздік пәндерді оқыды: ұйымдастыру; басқару; персонал; тарих; стратегия; заң; сот; кемелер және ұшақтар. Оқудың екінші бөлігінде Теңіз жаяу әскерінің пәндері, оларды еркек теңіз жаяу әскерлері оқытты. Оларға мыналар кірді: басқару; әдеп; картаны оқу; ішкі күзет (ішкі тәртіпті сақтау, мүлікті қорғау және бөлімше ішіндегі ережелерді орындау); әскери ақпаратты қорғау; және дене шынықтыру. 1943 жылдың 4 мамырында бірінші курс студенттері Теңіз жаяу әскеріне офицерлер болып тағайындалды. Маунт Холиок колледжінде барлығы 214 әйел офицер оқуын аяқтады.

Хантер колледжі

Маунт-Холиоке колледжіндегі алғашқы офицерлер класы келгеннен кейін, резервтегі әйелдер Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданындағы Хантер колледжіндегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің оқу мектебіне бағытталды. 24 наурыз бен 26 наурыз аралығында 722 жаңа сарбаз оқуға келді. 26 наурызда WAVES құрамындағы 21 әйел взводы оқуын бастады және 1943 жылдың 25 сәуірінде бітірді. Оқу орны WAVES-тің оқуына арналғандықтан, оқу бағдарламасы Әскери-теңіз күштеріне бейімделген. Кейбір пәндер теңіз жаяу әскеріне қатысты емес, сондықтан түзетулер енгізілді және штатқа еркек теңіз жаяу әскерінің нұсқаушылары қосылды. Оқу сессияларына келесілер кірді: әскери қадамдар; дене шынықтыру; әдет-ғұрыптар; сыпайылық; тарих; ұйымдастыру; басқару; теңіз заңнамасы; карта оқу; әуе шабуылынан қорғану; ұшақтарды анықтау және әскери ақпаратты сақтау. Осы процесте еркек теңіз жаяу әскерлері әйелдердің корпустың құрамында болуына наразылықтарын жасырмады. Наурыз бен шілде аралығында Хантер колледжінде 3346 әйел оқыды, олардың 3280-і бітірді.

Лежун лагері

Бастапқыда, теңізшілер корпусы барлық резервтік оқу үшін қолданыстағы Әскери-теңіз күштерінің базаларын пайдалануды жоспарлаған, бірақ ол көп ұзамай өзінің оқу мектептерінің артықшылығын түсінді. Әскери-теңіз күштерімен бірлескен оқу-жаттығулар қанағаттанарлық болғанымен, ол күтілгендей теңізшілердің рухын қалыптастырмады. Нәтижесінде, теңізшілер корпусының штабы барлық резервтік оқуды Солтүстік Каролина штатындағы Лежун лагерінде біріктіруге шешім қабылдады. Теңізшілер корпусы офицерлік үміткерлерге арналған өз мектептерін ашты және 1943 жылдың шілдесінде полковник Джон М. Артурдың басшылығымен Лежун лагерінде дайындық бастады. Офицерлік үміткерлер мен сарбаздарды әскери-теңіз күштері базаларында оқытып, Лежун лагеріне көшірді. Екінші дүниежүзілік соғыстың қалған бөлігінде 15 000-нан астам әйел теңізшілер корпусына қабылданды. Жаңа лагерь атақты теңіз офицері Джон А. Лежун (1867–1942) есімімен аталып, 518 км² аумақты қамтыды. 1943 жылы штаб ғимараты мен теңізшілер корпусының уақытша және тұрақты қызметкерлеріне арналған базалар аяқталды. Лежунде офицерлік үміткерлер мен сарбаздарға арналған оқу бағдарламасы жауынгерлік қару туралы дәрістерден тыс, нақты қару-жарақ демонстрацияларына көшті. Резервтегілер қолға-қол соғыс, миномет, базука, от лақтырғыштар, түрлі қарулар мен десанттық кемелерді пайдалануды көрді. Алайда олар осы қаруларды пайдалануға арнайы дайындықтан өтпеді. Колледж кампустарынан Лежун оқу орталығына ауысу – өзгеріс болды, бірақ ол офицерлік үміткерлер мен сарбаздарды нағыз теңізшілер корпусының әскери ортасына енгізді. Маунт Холиок пен Хантердегі уақыттан бері өзгермеген нәрсе – жаттығу нұсқаушыларының әйелдерге деген жауыздық көзқарасы. Лежунде олар өз наразылықтарын жасырмады, көбінесе әйелдерді «BAMS» (Broad Assed Marines) деп атап, басқа да ұятты сөздер қолданды. Резервтің алғашқы күндері әйелдер ауызша және психологиялық зорлық-зомбылыққа ұшырады. Бұл резерв пен оның директорына әсер етті, нәтижесінде генерал Холкомб (Теңізшілер корпусының командирі) оны тоқтату үшін шаралар қабылдады. Уақыт өте келе, ашық дұшпандықтар басылып, көп ұзамай әйелдердің біліктілігі, өзіне сенімділігі, әдемі сыртқы түрі және мақтанышы көптеген сыншыларын жеңді. 1943 жылы теңізшілер корпусының әскери қызметкерлері жетіспеді, бірақ резерв мүшелері бос орындарды толтыруға дайын болды. Алайда корпус әйелдерді таңдап, оқытып, жіктеп, ең қысқа мерзімде үлесін қоса алатын жұмыстарға тағайындауға тиіс болды. Полковник Стритердің философиясы – оларға ауыр жүк көтеру мен жауынгерлік операциялардан басқа кез келген нәрсені жасауға мүмкіндік беру еді. 1945 жылдың 1 маусымында резервте 17 672 адам болды, оның ішінде 1 342-сі кәсіби немесе жартылай кәсіби мамандықтарда; 10 279-ы кеңседе; 741-і сатуда; 587-сі қызмет көрсетуде; 344-і білікті мамандықтарда; 1 305-і жартылай білікті; 14-і білікті емес; 35-і студенттер; ал алтауы есептен тыс. Теңізшілер корпусының жарнамалық материалдары резервте 200-ден астам жұмыс орны бар екенін көрсетті. Бұл дұрыс болса да, шындығында әйелдердің жартысынан көбі кеңседе жұмыс істеді. Резервтің алғашқы қызмет орындары мен станциялары Вашингтон, Нью-Йорк, Филадельфия, Чикаго, Сан-Диего және Вирджиния штатының Квантикосы сияқты жерлерді қамтыды. Теңізшілер корпусының авиациясы корпустың ең жылдам дамитын бөлімі болды. Офицерлер мен сарбаздар әйелдер теңізшілер корпусының әуе базаларында қызмет етті, соның ішінде Солтүстік Каролина штатындағы Черри Пойнт және Эдентон; Оңтүстік Каролина штатындағы Паррис аралы; Калифорния штатындағы Эль-Центро, Эль-Торо, Мохаве және Санта-Барбара. Кейбіреулер 441-ші заңның қабылдануы антиклимактикалық болды деп ойлады. Полковник Стритер резерв мүшелерін Гавайиге жіберудің «барлық қиындықтар мен шығындарға тұрарлық емес» екеніне сенді. Дегенмен, теңізшілер корпусы әйелдерді Гавайиге жіберді. Гавайидегі қызмет ерікті негізде болды. Көптеген мүшелер өтініш білдірді, бірақ олардың ішіндегі ең жақсылары ғана қабылданды. Өтініш берушілерге келесі талаптар қойылды: кем дегенде алты ай бойы белсенді қызметте болу; 18 айлық сапарға міндеттену; таза тіркеуге ие болу; керемет психикалық және физикалық денсаулықта болу; материкке демалысқа баруға келіспеу және олардың күтімін қажет ететін асыраушыларының жоқ екенін растау. Сонымен қатар, мүшелердің тұрақты мінезі, әйелдер сұралған орынның біреуін толтыруға жеткілікті біліктілігі және жақсы жұмыс істеуге ынтасы болуы керек еді. Сан-Диего, Калифорния, дайындық ортасы болды, онда қысқа, бірақ қарқынды физикалық дайындық курсы өтті. Әйелдердің алғашқы тобы 1945 жылдың 28 қаңтарында Гавайиге келді. Жыл ортасында Гавайиде шамамен 1 000 әйел қызмет етті. 1946 жылдың қаңтарына қарай олардың барлығы материкке оралды.

Originally, the Marine Corps planned to use existing Navy facilities for all of the Reserve training, but it soon realized the advantage of having its own training schools. Although joint training with the Navy proved satisfactory, it did not engender the Marine esprit decorps that was expected. Consequently, Marine Headquarters decided to consolidate all Reserve training at Camp Lejeune, North Carolina. The Marine Corps opened its own schools for officer candidates and recruit training at Camp Lejeune in July 1943, under the command of Colonel John M. Arthur. Officer candidates and recruits in training at Navy facilities were transferred to Camp Lejeune, where over 15,000 women became Marines during the remainder of World WarII. The new camp was named for John A. Lejeune (1867–1942), a distinguished Marine officer. The 200 square miles (518 km2) area was completed in 1943, with a headquarters building and facilities for transient and permanent Marine Corps personnel. At Lejeune, the curriculum for both officer candidates and enlisted recruits moved beyond classroom lectures on combat weapons to actual weapon demonstrations. Reserve personnel observed demonstrations in hand to hand combat, use of mortars, bazookas, flame throwers, an assortment of guns, and landing craft. However, they were not trained to use these weapons themselves. Leaving the college campuses for the Camp Lejeune training center was a change, but it introduced the officer candidates and recruits to the real Marine Corps military environment. What did not change from the time at Mount Holyoke and Hunter was the hostile behavior of the drill instructors towards the women. At Lejeune they did not try to hide their resentment, often referring to the women as BAMS (Broad Assed Marines) and using other crude references. In the early days of the Reserve, the women were subjected to considerable verbal and psychological abuse. This took a toll on the Reserve and its director, causing General Holcomb (Commandant of the Marine Corps) to take steps to end it. In time, the open hostilities subsided, and before long the women's competence, self assurance, sharp appearance, and pride won over most of their detractors. In 1943, Marine Corps manpower was in short supply, but members of the Reserve were available to pick up the slack. However, the corps had to select, train, classify, and assign the women to jobs where they could contribute and do so in the shortest amount of time. Colonel Streeter's philosophy was to let them try anything, except heavy lifting and combat. The Reserve strength on 1June 1945 was 17,672, of which 1,342 were engaged in occupations classified as professional or semi professional; 10,279 in clerical; 741 in sales; 587 in services; 344 in skilled trades; 1,305 as semi skilled; 14 as unskilled; 35 as students; and six unaccounted for. Marine Corps recruiting literature indicated there were over 200 types of jobs available in the Reserve. While this may have been correct, the fact was that well over half the women were assigned to and worked in clerical fields. The first duty posts and stations for the Reserve included places such as Washington, D. C.; New York; Philadelphia; Chicago; San Diego; and Quantico, Virginia. Marine aviation was the fastest growing unit of the Corps. Both officers and enlisted women served at Marine Corps Air Stations including Cherry Point and Edenton, North Carolina; Parris Island, South Carolina; El Centro, El Toro, Mojave, and Santa Barbara, California. Some thought the enactment of Public Law 441 was anticlimactic. Colonel Streeter believed that sending Reserve members to Hawaii "was not worth all the trouble and cost." Nevertheless, the Marine Corps did deploy women to Hawaii. Hawaiian duty was on a volunteer basis. Many members applied, but only the very best of them were accepted. The applicants were subject to the following requirements: had to have been on active duty for at least six months; commit to an 18 month tour; have a clean record; be in excellent mental and physical health; agree not to request leave to visit the mainland, and verify they had no dependents whose care might necessitate a trip back to the mainland. In addition, members were expected to have a stable personality, sufficient skill to fill one of the billets for which women had been requested, and motivation to do a good job. San Diego, California, became the staging area, where a short yet intense physical conditioning course was given. The first contingent of women arrived in Hawaii on 28January 1945. At mid year, there were about 1,000 women serving in Hawaii. By January 1946, they were all back on the mainland.

Өлімге әкелетін жазатайым оқиғалар

1943 жылдың ақпан айынан 1946 жылдың қыркүйегіне дейін 18 әйел-резервтік құрам мүшесі қаза тапты, олардың көпшілігі қызметтен тыс уақытта болған автомобиль апаттарында көз жұмды. Тек үш мүше ғана қызметтік міндеттерін орындап жатқанда қаза тапты. 1945 жылдың 1 қазанында Эль-Торо әуе станциясының төрт мүшесі Ирвин, Калифорния қаласының жанында пойызбен соқтығысқан автомобильде қайтыс болды. Корпорал Нэнси Энгуолл мен Анна Макдугалл (дәрежесі белгісіз) сол жерде қаза тапты, ал корпорал Вирджиния Рут Сполдинг және қарапайым сарбаз Ширли Килиан кейін Лонг-Бич теңіз ауруханасында көз жұмды. Екінші лейтенант Мэри Рита Палович пен әуе артиллериясынан оқытушы капрал Жермен С. Лавилл Черри-Пойнт әуе станциясында сабақ беріп жатқанда, тазалаушы бригада олардың ғимаратында кездейсоқ өрт шығарды. Алғашқыда Лавилл қашып үлкерді, бірақ басқалардың көмекке шақыруын естіген соң қайтадан өртке оралды. Палович пен Лавилл екеуі де өрттен қаза тапты. Лавилл өзінің батылдығы үшін қаза болғаннан кейін марапатталды.

Жұмыстан босату

Соғыс аяқталғаннан кейін демобилизация міндеті Резервтің екінші директоры, полковник Кэтрин А. Тоулге жүктелді. 1945 жылдың желтоқсанында Резервте шамамен 12 300 мүше болды, ал одан кейін әр ай сайын осы санды 2000-ға кеміту жоспарланған. Үш айдан соң Хамблет соғыс уақытындағы Резервтің үшінші және соңғы директоры болып тағайындалды. Келесі екі жыл бойы осы әйелдер теңіз жаяу әскерінде нақты мәртебесі анықталмаған күйде қызмет етті. Бірақ 1948 жылдың 30 шілдесінде «Әйелдердің қарулы күштердегі қызметі» заңы (Халық заңы 625) қабылданды, ол осы және басқа әйелдерге тұрақты теңіз жаяу әскерінде қызмет етуге мүмкіндік берді.

Тану

1944 жылдың 13 ақпанында Резервке президент Франклин Д. Рузвельт құттықтау жолдады:

АҚШ Теңіз корпусының бастығы генерал Томас Холкомб бастапқыда әйелдердің Теңіз корпусында қызмет етуіне қарсы болған. Алайда 1943 жылдың соңына қарай ол өз пікірін өзгертіп, былай деді: