Уолтер Хант (1796-1859) – американдық өнертапқыш, механик. Қауіпсіздік тозғысы, тігіш машина және көлік қоңырауының авторы. Өнертабыстары туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық механик және өнертапқыш (1796–1859)
American mechanic and inventor (1796–1859)
Уолтер Хант (29 шілде 1796 – 8 маусым 1859) – американдық инженер-механик. Еңбек жолында көптеген өнертапқыш ретінде танылды. Ол алғаш рет Нью-Йорк штатындағы зығыр және лен өндірісімен айналысатын механикалық жаңалықтарға қатысты. Нью-Йорк қаласына өнертабыстарын насихаттауға келгенде, ол бүкіл Америка Құрама Штаттарында қолданылған трамвай қоңырауын ойлап табуға кірісті. Бұл оны қауіпсіздік инесі және тігін машинасы сияқты басқа да пайдалы заттарды ойлап табуға әкелді. Ол қайталанатын мылтықтың және қаламсаптың алғашқы нұсқасын жасады. Оның жиырмаға жуық өнертабысы бүгінде ол патент алған түрінде қолданылуда. Көптеген пайдалы және жаңашыл туындыларына қарамастан, ол байымады, себебі патенттік құқықтарының көп бөлігін болашақ роялтисіз, арзан бағамен басқаларға сатты. Басқалар оның қауіпсіздік инесінен миллиондаған доллар тапты.
Walter Hunt (July 29, 1796 – June 8, 1859) was an American mechanical engineer. Through the course of his work he became known for being a prolific inventor. He first became involved with mechanical innovations in a linseed producing community in New York state that had flax mills. While in New York City to promote his inventions he got involved in inventing the streetcar gong that was used throughout the United States. This then led him to invent other useful items like the safety pin and sewing machine. He invented the precursor to the repeating rifle and fountain pen. About two dozen of his inventions are used today in basically the same form as he had patented them. In spite of his many useful innovative creations he never became wealthy since he sold off most of his patent rights to others at low prices with no future royalties. Others made millions of dollars from his safety pin device.
Ерте өмір және білім
Уолтер Хант 1796 жылдың 29 шілдесінде Нью-Йорк штатының Льюис округіндегі Мартинсбург қаласында дүниеге келген. Ол Шерман Хант пен Рейчел Ханттың тұңғыш баласы еді. Оның он екі бауырласы болған. Хант бала кезінде бір бөлмелі мектепте білім алды. Ол денелі, бойы ұзын, жіңішке және қызғылт бетті болған. 1814 жылы Полли Лукске үйленді, олардың төрт баласы болды. Хант колледжді бітіріп, 1817 жылы 21 жасында дипломдық шебер (masonry) дәрежесін алды.
Walter Hunt was born July 29, 1796, in the town of Martinsburg, in Lewis County in the state of New York. He was the first born child of Sherman Hunt and Rachel Hunt. He had twelve siblings. Hunt received his childhood education in a one room schoolhouse. Hunt was muscular, tall and slender with a ruddy complexion. He married Polly Loucks in 1814 and they had four children. Hunt went to college and earned a master's degree in masonry in 1817 at the age of 21.
Орта өмір сүру мерзімі
Хант 1826 жылы өзінің бір өнертабысына қаржы алу үшін Нью-Йорк қаласына сапар шекті. Сол жерде ол атпен жүргізілетін карета балаға шауып өткен оқиғаға куә болды. Осы жағдай оны металл қоңырау ойлап табуға ынталандырды. Қоңырауды соққымен іске қосып, жүргізуші аттың бауларын жібермей, аяғымен басқаруға болатын еді. Хант өзінің жаңа өнертабысына 1827 жылдың 30 шілдесінде патент алды. Ол көптеген әлеуетті сатып алушыларға өзінің идеясын ұсынды және ақыры аяқпен басқарылатын коуч дабылдық механизмін Кипп пен Браун атты пошта операторларына сата алды. Ханттың бұл жаңалығы көп ұзамай қаланың барлық атпен жүргізілетін қоғамдық көліктерінде қолданысқа енді.
Hunt traveled to New York City in 1826 to get money for one of his inventions. While there he witnessed an accident where a horse drawn carriage ran over a child. The accident event motivated him to come up with a metal bell that was operated with a hammer that could be controlled by one of driver's feet without letting go of the horse reins. Hunt patented his new innovation on July 30, 1827. He promoted his concept to many prospects and eventually was able to sell his foot operated coach alarm mechanism idea to the stagecoach operators Kipp and Brown. Hunt's innovation was soon adopted by most public horse drawn vehicles throughout the city.
Өнертабыстар
Хант өте көп өнертабыс жасаған адам болды. 1827-1830 жылдары жылжымайтын мүлік саласында тамақ асырып өтіну кезінде, ол өрт сөндіру машинасы, қатты көмірмен жағатын пештерді жетілдіру, алғашқы үй пышақ торы және мейрамханадағы бу үстел құрылғысын ойлап тапты. Сонымен қатар, ол Винчестердің қайта зарядталатын мылтығының алғашқы нұсқасын және 20-шы ғасырда қолданылған американдық қаламның негізін жасады. Одан басқа, Хант зығыр иіру станогы, жақсартылған май шам, жасанды тас, алғашқы айналмалы көше сыпыру машинасы, пошта сұрыптау машинасы, велосипедтер және мұз аралау машиналарын да ойлап тапты. Ол көптеген өнертабыстарының маңыздылығын оларды жасағанда түсінбеді және патенттік құқықтарының көп бөлігін басқаларға арзан бағаға сатты, нәтижесінде өзі көп пайда көре алмады. 20-шы ғасырда оның көптеген патенттелген құрылғылары күнделікті қолданыстағы кең таралған өнімдерге айналды.
Hunt was a prolific inventor. From 1827 to 1830, while earning a living in the real estate field, he invented a fire engine, an improvement for hard coal burning stoves, the first home knife sharpener, and a restaurant steam table apparatus. He also invented the precursor of the Winchester repeating rifle and the forerunner of the American fountain pen as used in the twentieth century. Additionally, Hunt invented a flax spinner, an improved oil lamp, artificial stone, the first rotary street sweeping machine, mail sorting machinery, velocipedes, and ice plows. He did not realize the significance of many of his inventions when he produced them and sold off most of his patent rights to others for low prices making little for himself in the long run. In the twentieth century many of his patented devices were widely used everyday common products.
Тігін машинасы
Ол алғашқы заманауи тігін машинасының авторы болды. Ол тігу үшін екі жіпті пайдаланатын құлып тігісін қолданатын механикалық құрылғыны бастапқыда патенттемеді. Оның ерекшелігі – ине ұшында көзі бар және екі жіпті қолдану болды, мұнда бір жіп екінші жіптің өрілген ілмегінен өтіп, екеуі де бірігіп тігіс түзеді. Бұл жаңалықтың мәні – инженер немесе өнертапқыш алғаш рет қолмен тігілген тігісті көшірмей, екі жіпті біріктіріп тігіс жасады. Ол сол кезде революциялық болған тігін техникасын пайдаланды. Иненің көзі ұшына жақын орналасқан және дірілдейтін қолмен жұмыс істеді. Матаның астында жіп арқылы ілмек пайда болды, одан екінші жіп оралған шатл алға-артқа жылжып, тігісті біріктірді. Хант жұмыс істеп тұрған моделін ешкімге көрсетпей-ақ аяқтады. 1834 жылы Хант патенттік құқықтың жартысын кәсіпкер және темірші Джордж А. Ароузсмитке сатты, бірақ ол оны сатуға шығармады. Оның орнына, Ханттың ағасы Адонирам Ханттың ағаш үлгісін темірден қайта жасады. Адонирам шебер механик болғандықтан, ағаштан жасалған түпнұсқа үлгіні дәл көшірді. Бұл жақсырақ жұмыс істеді, себебі матаның өтуіне кедергі келтіретін ағаш сынықтары болмады. Ароузсмит тігін машинасына патент алуға қызығушылық танытпады және бұл қадамды кейінірек жасауға шешім қабылдады. Ол патент алудан бас тарту себебін былай түсіндірді: 1) ол сол кезде басқа істермен айналысып жүрген; 2) патентті тіркеу үшін қажетті суреттер мен құжаттарды дайындауға кеткен шығын оның қаржылық мүмкіндігіне сай келмеді; және 3) жаңа тігін машинасының өндірісін іске қосу қиындықтары, себебі тігін машинасы бизнесін бастау үшін екі мың (1834 жылғы 2000 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) немесе үш мың (1834 жылғы 3000 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) доллар қажет болды. Егер ол 1835 жылдың желтоқсанында және 1836 жылдың қаңтарында көптеген ұлттық газеттерде жарияланған «Машинамен тігу» деген мақаланы оқыған болса, онда ол дереу патент алуға өтініш берген болар еді, себебі мақалада Рочестердегі механик киім тігуге арналған машина ойлап тапқандығы және ол болашақта саусақтар мен тығындардың орнын басатындығы жазылған. Хант сол кезде тігін машинасына патент алуға тырыспады, себебі ол бұл жағдай тігінші әйелдердің жұмыссыз қалуына себеп болады деп уайымдады. Тарихқа сүйенсек, оның әйелі мен қызы оған тігін машинасының саудасын жүргізуге қарсы болды. Ханттың қызы Каролина он екі тігінші әйел жұмыс істейтін корсет тігу шеберханасын басқарды және олардың, сондай-ақ басқа мыңдаған тігінші әйелдердің мүддесін қорғады. Хант 1834 жылғы тігін машинасына алғашқы өтінішін 1853 жылдың 2 сәуірінде тапсырды. Жоғарғы Соттың мәліметтері Ханттың өнертабысы Хоу машинасынан бұрын жасалғанын көрсетсе де, Патент бюросы Ханттың бұрыннан бар екенін анықтады, бірақ оған патент берілмеді. Себебі ол Хоудың өтінішіне дейін патентке қажетті құжаттарды толтырмаған және 1830-шы жылдардағы тәжірибелік жобалаудан бас тартқан. Хант өзінің өнертабысы үшін көпшіліктің құрметіне ие болды, алайда Хоудың ресми патенты құжаттарды рәсімдеу мерзіміне байланысты заңды күшінде болды. Исаак Сингер тігін машиналарына қатысты патенттік дауды реттеу үшін 1858 жылы Хантқа 50 000 доллар (1858 жылғы 50 000 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) төлеуді ұйымдастырды, бірақ Хант Сингер келісімді аяқтамас бұрын қайтыс болды.
He developed the first modern feasible operating sewing machine He never initially patented the mechanical device he created that used a lockstitch for sewing. It had a characteristic of an eye pointed needle and used two threads whereby one thread passed through a twisted loop in the other thread and then both interlocked. The uniqueness of this was that it was the initial time an engineer or technician inventor had not imitated a single stitch done by hand and used two interlocking threads at a seam. He used a technique for sewing which was revolutionary at the time. The eye opening was near the point of the needle and operated on a vibrating arm and a loop was formed under the cloth by this thread through which a shuttle, reeling off another thread, was forced back and forth making an interlocked stitch. Hunt completed his working model before he showed it to anyone. Hunt sold one half the patent rights in 1834 to businessman and blacksmith George A. Arrowsmith who never manufactured it to sell. He instead had Hunt's wooden version duplicated in iron by Adoniram, Hunt's brother. Adoniram was a skilled mechanic and duplicated the original wooden version. It performed better because no splinters of wood impeded the passage of the cloth. Arrowsmith had no interest patenting the sewing machine then and had decided to postpone that step for a later time. He gave as reasons for not procuring a patent that 1) he was busy with other businesses then; 2) the expense of getting the appropriate drawings and paperwork together to register a patent was more than he could afford and; 3) the difficulty of introducing the new sewing machine into public use, saying it would have cost two thousand (2000.0 in 1834 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) or three thousand (3000.0 in 1834 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) dollars to start the sewing machine business. Had he seen the newspaper article titled Sewing by Machinery of December 1835 and January 1836 that was in many nationwide newspapers he may have applied for a patent right away, because it said that a mechanic of Rochester had invented a machine for making clothes which would thereafter take the place of fingers and thimbles. Hunt did not seek a patent for his sewing machine at the time because he worried it would create unemployment with seamstresses. History records show that his wife and daughter advised him against marketing his sewing apparatus. Hunt's daughter Caroline operated a corset making shop with twelve seamstress ladies and was watching out for their interest and thousands of other seamstresses. Hunt submitted his initial application for his 1834 sewing machine on April 2, 1853. Records at the Supreme Court show Hunt's invention was made before Howe's machine and the Patent Office identified Hunt's preexistence but it did not issue a patent to him for this. The reason was because he had not filled out the proper paperwork for a patent before Howe's paperwork application and had abandoned the design experiment of the 1830s. Hunt acquired public acknowledgement for his invention, however Howe's official patent remained lawful because of the technicality of the timing of the paperwork. Isaac Singer arranged to give Hunt $50,000 (50000.0 in 1858 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) in installments for his sewing machine design in 1858 in order to clear up the patent confusion about sewing machines, but Hunt died before Singer was able to consummate the agreement.
Қауіпсіздік пернесі
Хант өзінің ең танымал өнертабысы – қауіпсіздік инесіне көп мән бермеді. Ол оның патентын 400 долларға (1849 жылғы 400 доллар шамамен соңғы жылдары <есептелген сомаға> тең) W R Grace and Company компаниясына сатты, 15 доллар қарызы бар суретшіге төлеу үшін (1849 жылғы 15 доллар шамамен соңғы жылдары <есептелген сомаға> тең). Оның өнертабысы бұрынғы киімдерді бір-біріне бекіту тәсілін жақсартты, себебі ол қорғаныш құлыппен ("D") және ұштығында серіппелі кернеуі бар оралған сымнан жасалған ("B") конструкциямен, сондай-ақ тігіс аяғында ("A") қорғаныш құлыпта ұстап тұру үшін жабдықталған болатын. Негізгі дизайны Хант бұл құрылғыны XIX ғасырда ойлап тапқан кездегідей, ХХ ғасырда да өзгермеді және қазір арзан бағада өндіріледі. W R Grace and Company компаниясы осы өнімнен миллиондаған доллар пайда тапты.
Hunt thought little of the safety pin, his best known invention. He sold his patent of it for $400 (400.0 in 1849 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) to W R Grace and Company, to pay a draftsman he owed $15 to (15.0 in 1849 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). His invention was an improvement on the current way clothing items were attached together before because of a protective clasp ("D") at the end and a coiled wire design ("B") with a spring tension on the pointed end leg ("A") to keep it in the protective clasp even if the pin device was moved around. The basic design is the same in the twentieth century as when Hunt came up with the device in the nineteenth century and is manufactured inexpensively now. W R Grace and Company made millions of dollars profit off the product.
Басқа өнертабыстар
Ханттың танымал өнертабыстарының бірі – қағаздан жасалған көйлек жағасы. Бұл жолы ол патенттелген дизайнын сатты және авторлық төлем алуға келісті, бірақ бұл өнім ол қайтыс болғаннан кейін ғана танымал болды. Хант өзінің өнертабыстарына патент алу үшін, бұрын Патент бюросында жұмыс істеген, сертификатталған патенттік адвокат Чарльз Графтон Пейджтің заңдық қызметтері мен патенттік зерттеулерін жиі пайдаланды. Оның өнертабыстары кең ауқымды салалар мен тақырыптарды қамтыды. Ханттың шамамен жиірме өнертабысы бүгінгі күнге дейін, жүз жылдан астам уақыт бұрын ол жасаған түрінде қолданылып келеді. Ханттың маңызды өнертабыстарының кейбіреуі төменде патенттік суреттерімен бірге көрсетілген.
One of Hunt's popular inventions was a paper shirt collar. This time he sold the patented design and negotiated for royalty payments, but the item only became popular after he died. Hunt often used the legal services and patent research work of Charles Grafton Page, a certified patent lawyer who had worked at the Patent Office before, when seeking a potential patent for one of his inventions. His inventions covered a wide variety of fields and subjects. About two dozen of Hunt's inventions are still used in the form in which he created them over one hundred years ago. Some of Hunt's important inventions are shown below with the patent drawings.
Кейінгі өмір және өлім
Хант өмірінде көптеген пайдалы, күнделікті қолданысқа жарамды өнертабыстар жасады, алайда олар оған тәуелсіз байлық әкелген жоқ. Ол 1859 жылдың 8 маусымында Нью-Йорктегі жұмыс орнында пневмониядан қайтыс болды. Оның қабірі Хоудың ірі бюст монументінен шамамен жүз фут қашықтықта, кішкентай қызыл гранитті тік бұрышты тақтамен белгіленген.
Hunt created numerous usable everyday inventions in his lifetime, however he never became independently wealthy from them. He died of pneumonia at his place of business in New York City on June 8, 1859. His grave is marked by a small red granite shaft about a hundred feet from Howe's massive bust monument.
Мұра
Хант 2006 жылы қауіпсіздік шпилькасын ойлап тапқаны үшін Ғалымдар даңқы залына енгізілді. Ханттың көптеген өнертабыстары бүгінде қолданыста және олар жүз жылдан астам бұрын патенттелген кездегідей жұмыс істейді. Қауіпсіздік шпилькасы мен тігін машинасынан басқа, олардың ішінде әр қимылдағанда бөтелкеден шығатын сұйықтықтың мөлшерін реттейтін құрылғы, бөтелке тығыны, белбеулер мен сүйекбауларды бекітуге арналған серіппелі құрылғы және шеге жасау машинасы бар.
Hunt was inducted into the Inventors Hall of Fame in 2006 for the safety pin invention. Many of Hunt's invention ideas are in actual use today and are basically the same device as when he patented them more than a hundred years ago. Some of those others besides the safety pin and sewing machine are a device which regulates the amount of liquid that comes from a bottle with each tilt, a bottle stopper, springy attachment for adjustments to belts and suspenders, and a nail making machine.