Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1935 жылы режиссері Джозеф фон Штернбергтің американдық фильмі.
1935 American film directed by Josef von Sternberg
"The Devil Is a Woman" – Джозеф фон Штернбергтің режиссерлік жəне операторлық жұмысымен түсірілген 1935 жылғы американдық романтикалық фильм. Ол Пьер Луистің 1898 жылғы "La Femme et le pantin" романы негізінде жасалған. Фильмнің сценарийін Джон Дос Пассос жазған, ал басты рөлдерде Марлен Дитрих, Лайонел Атвилл, Сезар Ромеро, Эдвард Эверетт Хортон және Элисон Скипворт есімді актерлер ойнаған. Бұл фильм Paramount Pictures студиясы үшін Джозеф фон Штернберг пен Марлен Дитрихтің бірлескен жұмысының соңғы туындысы.
The Devil Is a Woman is a 1935 American romance film directed and photographed by Josef von Sternberg, adapted from the 1898 novel La Femme et le pantin by Pierre Louÿs. The film was based on a screenplay by John Dos Passos, and stars Marlene Dietrich, Lionel Atwill, Cesar Romero, Edward Everett Horton, and Alison Skipworth. The movie is the last of the six Sternberg Dietrich collaborations for Paramount Pictures.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
ХХ ғасырдың басындағы Испаниядағы карнавал кезінде Севилья бульварлары әзіл-қалжың киімдері мен маска киген адамдармен толы еді. "Қатыгез тәртіпсіздікке" таңырқан азаматтық гвардияның бір бөлімі, маска киген көңіл көтерушілердің арасымен баяу жылжыды. Ашулы көңіл көтеру үстемдік құрды. Жас буржуазиялық революционер Антонио Гальван, Парижден ата-анасын көру үшін жер аударылғаннан кейін, оны қуалайтын биліктен жасырынып, халықтың ішіне араласты. Ол парадтағы платформада отырған көз тартарлық Кончаға көз тіреп қалады. Ол Антониомен бірге қалың жұрттың арасына қашып, ол оны сол кешкі кездесуге шақыратын құпия хатпен сыйлады. Антонио көп жылдан бері көрмеген досы Дон Паскуалмен кездеседі, ол орта жастағы аристократ және бұрынғы азаматтық гвардия капитаны. Жаңа жігіт, әдемі Кончаның бейнесімен мас, егде жастағы мырзадан оның құпиясы туралы не білетінін сұрайды. Дон Паскуал, жас әйелмен болған тағдырлы қарым-қатынасының егжей-тегжейін, бірқатар естеліктер арқылы айтады – ол өзінің құлдығына мойынсұнған адамның мойындауы. Ол Конча оны мазақтап, қорлап, Дон Паскуалды қуыршақтей ойнатқанын айтады, ал ол қарсы тұруға шамасы келмеді. Оның қоғамдық беделі мен билігі ақыры құлап, ол ұятпен отставкаға шықты, содан кейін Конча жеңісіне риза болғаннан кейін оны соңғы рет тастап кетті. Дон Паскуал Кончаны бірнеше жылдан бері көрмегенін айтады және Антониоға оған деген барлық құштарлығы мүлдем сөніп қалғанын жеткізеді. Ол жас жігітті осы әйелмен кез келген қарым-қатынастан аулақ болуға шақырады, ал Антонио оның ескертуін орындауға уәде береді, бірақ Кончамен кездесуін жалғастырады. Ол оған жөн сілтеп, кетуге ниеттенген, бірақ оның орнына клубқа бірге барады. Олар онда болғанда, Дон Паскуалдан Кончаға оған деген мәңгілік махаббатын жариялайтын хат келеді. Ол Антониоға осы құпия мойындауды оқып береді, ол досының алдағанына ашуға булығады. Ол құштарлықпен Кончаны сүйеді, сол сәтте Дон Паскуал олардың жеке бөлмесіне кіреді. Антонио Дон Паскуалды Кончаның махаббатына ие болу үшін жалған айтқаны үшін айыптайды және оның ақымақтыққа салынып жатқанын айтады. Дон Паскуал Антонионы қолғаппен сабап, оны қорқақ деп айыптайды, ал Антонио досының қорлауын ұмытатынын айтқанда, олардың арасында дуэль ұйымдастырылады. Дон Паскуал тапаншамен ату шеберлігін көрсеткеннен кейін кетеді. Конча Антониоға дуэльден кейін Парижге онымен бірге кететініне уәде береді, ал Антонио қоштасу хаттарын жазады. Дуэльшілер келесі күні таңертең оңаша жерде кездеседі. Конча Дон Паскуалға, егер ол оны жақсы көрген болса, "мен сүйген жалғыз адамды" өлтіре алмайтынын айтады. Дуэльшілер өз орындарына келгенде, Дон Паскуал тапаншасын ауаға көтереді, бұл Антонионың назарына тек оқ атқаннан кейін ғана түседі. Дон Паскуал Антонионың оғынан ауыр жарақат алады. Заңсыз төбелес туралы хабар алған полиция Антонионы қамауға кіріседі. Дон Паскуал ауруханаға жеткізілді. Конча губернатор Пакитоға өзінің құмарлығын пайдаланып, Антонионы түрмеден босатуға көмектеседі, ол олардың Парижге қашуы үшін екі паспорт береді. Антониомен қайта кездеспес бұрын, ол Дон Паскуалды ауруханада Антонионы өмірінен айырмағаны үшін алғыс айту үшін барады. Ол оның іс-әрекеттері оған деген махаббатының дәлелі екенін айтады, бірақ оның алғысын қабылдамайды және оны кешіруден бас тартады, сондықтан ол кетеді. Олар француз шекарасына барады және кеденді қиындықсыз өтеді. Пойыз келгенде, Антонио құлшыныспен вагонына кіреді, бірақ Конча тоқтап, станция бастығына ол мінбейтінін хабарлайды. Антонио оған қозғалып келе жатқан пойыздың терезесінен шақырады, ол Испанияға оралғанға дейін Дон Паскуалмен қайта қосылуға шешім қабылдағанын жариялайды.
During Carnival in early twentieth century Spain, the boulevards of Seville are jammed with revelers wearing grotesque costumes and masks. A detachment of Civil Guards stagger among the masquerading merrymakers, bewildered by the "riotous disorder". A frenzied merriment prevails. Antonio Galvan, a young bourgeois revolutionary home from his exile in Paris to visit his parents, mixes with the crowds while evading the authorities pursuing him. He makes eye contact with the dazzling Concha, who is perched on a float in the parade. She flees into the crowd with Antonio in pursuit, and he is rewarded with a secret note inviting him to meet with her in person that evening. Antonio has a chance encounter with a friend he has not seen in years, Don Pasqual, a middle aged aristocrat and former Captain of the Civil Guard. The younger man, consumed with the image of the lovely Concha, asks the older gentleman what he knows of the mysterious girl. Don Pasqual solemnly relates, via a series of flashbacks, the details of a fateful relationship he had with the young temptress, his tale the confession of a man in thrall to the devastating girl. He says Concha subjected him to ridicule and humiliation, manipulating Don Pasqual in the manner of a puppet master, and he could not help but submit. His public prestige and authority were ultimately shattered, and he resigned his commission in disgrace, after which, satisfied with her conquest, Concha flung him aside for a final time. Don Pasqual says he has not seen Concha for several years, and assures Antonio that any desire he once felt for her is now utterly extinguished. He exhorts the young man to avoid any contact with the temptress, and Antonio vows to heed his warning, but he keeps his date with Concha. He intends to just tell her off and leave, but ends up going to a club with her. While they are there, a note is delivered to Concha from Don Pasqual that declares his undying love for her. She reads the confidential confession to Antonio, who is incensed that his friend misled him. He passionately kisses Concha at the same moment Don Pasqual bursts into their private room. Antonio accuses Don Pasqual of lying to avoid competition for Concha's affections and says he's acting like a fool. Don Pasqual slaps Antonio with a glove, calling him a coward when Antonio says he will forget the insult from his friend, and a duel is arranged. After demonstrating his expert marksmanship with a pistol, Don Pasqual departs. Concha pledges to accompany Antonio to Paris after the duel and Antonio writes farewell letters. The suitors meet at a secluded location the following morning. Concha tells Don Pasqual that, if he ever loved her, he could not kill "the only man I ever cared for." When the duelists step to their positions, Don Pasqual points his pistol in the air, something which is not noticed by Antonio until after he fires. Don Pasqual is gravely wounded by Antonio's bullet. The police, notified of the illegal combat, arrive and arrest the fugitive Antonio. Don Pasqual is taken to the hospital. Concha turns her charms on Governor Paquito to secure Antonio's release from prison, and he somewhat grudgingly issues two passports so Concha and Antonio can escape to Paris. Before reuniting with Antonio, she visits Don Pasqual at the hospital to thank him for sparing Antonio's life. He says his actions were proof of his love for her, but rejects her thanks and refuses to forgive her, so she leaves. She and Antonio make their way to the French border and pass through customs without incident. When their train arrives, Antonio eagerly enters their carriage, but Concha hesitates and then informs the station master that she is not boarding. The shocked Antonio calls to her from the window of the moving train, and she announces she has decided to rejoin Don Pasqual before reentering Spain.
Өндірістік жазбалар
Стернберг «Иблис – әйел» фильмін түсіруді бастағанда, Paramount компаниясының табысы төмендеп бара жатты. Оның соңғы фильмі, зәулім өндірілген «Қызыл императрица» көпшілікке ұнамады. «Иблис» 1935 жылдың 6 ақпанында аяқталды, наурыз айында премьерасы өткізілді, ал мамыр айында жалпы көрермендерге ұсынылды. Жаңа өндіріс менеджері Эрнст Любич (Бен Шульбергтің орнын басатын) Стернбергтің Paramount компаниясымен келісімшарты жаңартылмайтынын жариялады. Стернберг фильмге бастапқыда «Caprice Espagnol» деген атауды ұсынған, бұл атау орыс композиторы Римский-Корсаковтың «Capriccio Espagnol» атты оркестрлік сюитасына сілтеме жасайды, одан бірнеше бөлімдер фильмде қолданылады. Любич атауын «Иблис – әйел» деп өзгертті. Кейін Стернберг: «Мырза Любичтің шайтанның жынысын өзгерту туралы поэтикалық ниеті фильмді сатуға көмектесу мақсатымен болғанмен, ол осылай болған жоқ» деді. Фильмнен шамамен он жеті минуттық материал, соның ішінде Дитрихтің «Егер бұл азап болмаса (бұл махаббат емес)» әнін орындаған музыкалық номер алынып тасталды, нәтижесінде фильмнің ұзақтығы 79 минутқа дейін қысқартылды. Бір кезде жоғалған фильм деп есептелген бұл туындының көшірмесін Стернберг 1959 жылғы Венеция кинофестивалінде көрсету үшін ұсынды, ал «Иблис – әйел» 1961 жылы шектеулі таралымда қайта жарық көрді.
When Sternberg embarked upon filming The Devil Is a Woman, Paramount was experiencing falling profits. His latest film, the lavishly produced The Scarlet Empress, had proved unpopular with the public. Devil was completed on February 6, 1935, premiered without fanfare in March, and released to general audiences in May. Incoming production manager Ernst Lubitsch (who was replacing Ben Schulberg) announced that Sternberg's contract with Paramount would not be renewed. The original title proposed by Sternberg for the film was Caprice Espagnol, a reference to Russian composer Rimsky Korsakov's orchestral suite Capriccio Espagnol, of which several selections accompany the film. Lubitsch changed the title to The Devil Is a Woman. Sternberg later remarked: "Though Mr. Lubitsch’s poetic intention to suggest altering the sex of the devil was meant to aid in selling the picture, it did not do so." Approximately seventeen minutes of footage, including a musical number in which Dietrich sang "If It Isn't Pain (It Isn't Love)", was cut from the film, reducing the total running time to 79 minutes. Presumed for a time to be a lost film, a copy of the work was provided by Sternberg for a screening at the 1959 Venice Film Festival, and The Devil Is a Woman received a limited re release in 1961.
Қабылдау
1935 жылы 5 мамырда «Нью-Йорк Таймс» студияны өте жағымды пікірмен таң қалдырып, фильмді «Көк періштеден» бергі Дитрих Стернберг егіздігінің ең жақсы туындысы деп сипаттады. «Ібіліс әйел» – Стернбергтің өзінің жұлдызы және музасы Марлен Дитрихтің қатысуымен түсірілген жеті жартылай автобиографиялық фильмінің соңғысы. Кассада сәтсіздікке ұшыраған, көптеген заманауи сыншылардың пікірінше «кавиарлық эстетизм мен еркіндікке ұмтылу» себебімен сынға ұшыраған фильмнің, дәстүрлі романтикалық идеяны өте күрделі бейнелеуі көптеген көрермендерді шатастырды немесе жалықтырды.
On May 5, 1935, The New York Times surprised the studio with a remarkably positive review, describing the film "as the best product of the Dietrich Sternberg alliance since The Blue Angel." The Devil Is a Woman is the last of Sternberg's seven quasi autobiographical films featuring his star and muse, Marlene Dietrich. A box office failure, panned by most contemporary critics for its perceived "caviar aestheticism and loose morals", the film's highly sophisticated rendering of a conventional romantic conceit left most audiences confused or bored.
Цензура: Испания мен АҚШ Мемлекеттік департаменті
Фильмнің жарық көргеніне байланысты Испания елшілігі АҚШ үкіметіне наразылық білдірді, нәтижесінде Paramount компаниясы фильмді көрсетуден алып тастап, барлық қолжетімді түпнұсқаларын жойды. АҚШ Мемлекеттік департаменті де, испан және американдық сауда келісімдерін ескере отырып, Paramount Pictures компаниясына испан елшісінің қатысуымен Вашингтонда фильмнің "мастер-принтін" жеке өртеуді ұйымдастыруға қысым жасады. Бұл дипломатиялық әрекет Еуропада кеңінен жарияланды, бірақ "Жынды әйел" фильмінің сақталған түпнұсқалары ішкі және шетелдегі кинотеатрларда көрсетіле берді. 1935 жылдың қазан айында Испания Paramount компаниясынан фильмнің халықаралық таралымын тоқтатуды ресми түрде сұрады. Шағымның бір бөлігінде "азаматтық гвардияның қоғамдық кафеде арақ ішіп отырғаны" және ұлттық полицияны "қауіпті тойды тоқтатуда тиімсіз" болып көрінген клоундар ретінде бейнелейтін көрініс айтылды. Студия басшысы Адольф Цукор "фильмді тоқтатуға келісті" және 1935 жылдың қарашасында түпнұсқалар қайтарылып алынды. Стернбергтің фильмі көп жылдар бойы "фильм маудит" (күрсінген фильм) деп белгіленді. Кейіннен Франко Испаниясында фильмке тыйым салынды.
Upon its release, the Spanish Embassy issued protests to the US government that led Paramount to withdrawal the film from circulation and destroy available prints. The US Department of State also, with Spanish and American trade agreements in mind, pressured Paramount Pictures to stage a private burning of a "Master Print" of the film for the Spanish Ambassador in Washington D. C. This diplomatic action was widely reported in Europe, but surviving prints of The Devil Is a Woman continued to be screened at domestic and overseas theaters. In October 1935, Spain formally requested that Paramount cease international circulation of the film. A portion of the complaint cited a scene that showed "a Civil Guard drinking [alcohol] in a public cafe", and depicting the national police as buffoons, who appeared "ineffectual in curbing the riotous carnival". Studio head Adolph Zukor "agreed to suppress the film" and prints were recalled in November 1935. Sternberg's feature was marked as a film maudit (a cursed film) for many years. The movie was subsequently outlawed in Francoist Spain.
Марапаттар мен құрметтер
Фильм 1935 жылы Венеция кинофестивалінде «Ең үздік операторлық жұмыс» сыйлығын жеңіп алды.
The film won the Award for Best Cinematography at the Venice Film Festival in 1935.