Скенафрид қалысы: Уэльстегі қираған қамал. Нормандар салған, 1066 жылғы шапқындардан қорғаған. «Үш қамал» құрамында маңызды рөл атқарды. Тарихы мен орналасқан жері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстің Монмутширдегі Скенфрит ауылындағы қираған қамал
Ruined castle in the village of Skenfrith in Monmouthshire, Wales
Скенфрит қамалы (Castell Ynysgynwraidd) – Уэльстің Монмутширдегі Скенфрит ауылындағы қираған қамал. Бұл бекініс 1066 жылы Англияға жасалған шапқыш шабуылдан кейін, Уэльстен Херефордқа дейінгі жолды қорғау үшін нормандықтармен салынды. Бұл қамалдың құрылысын Уильям Фиц Осберн, Херефорд графы тапсырыс берген болуы мүмкін, ол ағаш қорғаныстары бар жер жұмыстарынан тұрады. 1135 жылы ірі уэльстік көтеріліс болды, жауап ретінде король Стефен Скенфрит қамалын және оның Grosmont және White Castle сияқты туысқан бекіністерін біріктіріп, «Үш қамал» деп аталатын иелік құрды, ол бірнеше ғасыр бойы аймақты уэльстік шабуылдан қорғауда маңызды рөл атқарды. 12 ғасырдың соңында Скенфрит тастан қайта салынды. 1201 жылы король Джон қамалды күшті патшалық шенеунік Хьюберт де Бурге тапсырды. Келесі онжылдықтарда қамал бірнеше иелердің арасында, соның ішінде Хьюберт, қарсылас де Брауз отбасы және тәждің арасында ауысып отырды. Хьюберт ескі қамалды бұзып, дөңгелек мұнаралары мен дөңгелек қоршауы бар жаңа тікбұрышты бекініс салдырды. 1267 жылы ол Ланкастер графы Эдмундқа берілді және 1825 жылға дейін Ланкастер графтығының, кейіннен герцогтығының қолында болды. 1282 жылы I Эдуардтың Уэльсті бағындыруы Скенфрит қамалының әскери маңыздылығын азайтты, ал 16 ғасырда ол қолданыстан шығып, қирады. 1936 жылы қамал Ұлттық қорғау қорына берілді, қазір оны Cadw мұра агенттігі басқарады.
Skenfrith Castle (Castell Ynysgynwraidd) is a ruined castle in the village of Skenfrith in Monmouthshire, Wales. The fortification was established by the Normans in the wake of the invasion of England in 1066, to protect the route from Wales to Hereford. Possibly commissioned by William fitz Osbern, the Earl of Hereford, the castle comprised earthworks with timber defences. In 1135, a major Welsh revolt took place and in response King Stephen brought together Skenfrith Castle and its sister fortifications of Grosmont and White Castle to form a lordship known as the "Three Castles", which continued to play a role in defending the region from Welsh attack for several centuries. At the end of the 12th century, Skenfrith was rebuilt in stone. In 1201, King John gave the castle to a powerful royal official, Hubert de Burgh. During the course of the next few decades, it passed back and forth between several owners, including Hubert, the rival de Braose family, and the Crown. Hubert levelled the old castle and built a new rectangular fortification with round towers and a circular keep. In 1267 it was granted to Edmund, the Earl of Lancaster, and remained in the hands of the earldom, and later duchy, of Lancaster until 1825. Edward I's conquest of Wales in 1282 removed much of Skenfrith Castle's military utility, and by the 16th century it had fallen into disuse and ruin. The castle was placed into the care of the state by the National Trust in 1936, and is now managed by the Cadw heritage agency.
11-12 ғасырлар
Скенфрит қамалы 1066 жылы Англияны нормандықтар басып алғаннан кейін салынды. Басқыншылықтан кейін көп ұзамай нормандықтар Уэльс шебіне еніп, Жеңімпаз Уильям Уильям фиц Осбернды Херефорд графы етіп тағайындады; граф Уильям өз жаңа жерлеріне Монмут және Чепстоу қалаларын қосып алды. Нормандықтар қамалдарды уэльстіктерді әскери тұрғыдан бағындыру, жаңа елді мекендер құру және аймақтарға билік ету үшін кеңінен пайдаланды. Скенфрит қамалы осы кезеңде Монноу өзенінің аңғарында салынған үш қамалдың бірі болды, бұл қамалдарды, мүмкін, граф Уильямның өзі Уэльстен Херефордқа созылған жолды қорғау үшін салған. Алғашқы қамал осы жерде топырақ пен ағаштан тұрғызылды. Оған жауап ретінде, тәж қамалдың шабуылға қарсы тұруына дайындық жасады, 1186 жылы қорғанысын нығайтуға 43 фунт стерлинг жұмсалды, ал 1190 жылы одан да көп жұмыс жасалды, оның нәтижесінде тас қамал мен қоршау қабырғасы салынды деген болжам бар.
Skenfrith Castle was built in the wake of the Norman Conquest of England in 1066. Shortly after the invasion, the Normans pushed up into the Welsh Marches, where William the Conqueror made William fitz Osbern the Earl of Hereford; Earl William added to his new lands by then capturing the towns of Monmouth and Chepstow. The Normans used castles extensively to militarily subdue the Welsh, establish new settlements and exert their claims of lordship over the territories. Skenfrith Castle was one of a triangle of fortifications built in the Monnow valley around this time, possibly by Earl William himself, to protect the route from Wales to Hereford. The first castle on the site was built from earth and timber. In response, the Crown readied the castle to face an attack, and in 1186, £43 was spent developing the defences followed by more work in 1190, probably establishing a stone keep and curtain wall.
13-17 ғасырлар
1201 жылы король Джон Үш қаланы Хубер де Бурге берді. Хуберт – шағын жер иесі болған, ол әлі ханзада кезінде Джонның үй шаруашылығының камерарийі қызметін атқарды, ал Джон таққа отырғаннан кейін патшаның ықпалды чиновнигіне айналды. Хуберт жаңа қамалдарды жаңартуға кірісті, бастапқыда Гросмонттан, бірақ Франциядағы шайқаста тұтқынға алынды. Бостандыққа шыққаннан кейін Хуберт қайтадан билікке оралып, патшалық сот судьясы болды және Кент графы атанды, содан кейін 1219 жылы король Генрих III билік құрған кезде Үш қаланы қайта алды. Валерунд 1244 жылы қамал ішінде жаңа шіркеу салдырды және мұнараның шатырын жөндеді. Уэльс қаупі сақталды, және 1262 жылы ханзада Лливелин ап Груффидтың 1262 жылы Абергавенниге жасаған шабуылына жауап ретінде қамал дайындыққа келтірілді; оның констеблі Гилберт Талбот басшылығымен Скенфритке «әрбір адаммен және қандай құнмен болса да» гарнизон орналастыруға бұйрық берілді. Скенфритте одан әрі көп жұмыс істелмеді, бірақ король Генрих VI тұсында мұнара мен қақпалар жөнделді. Король Эдуард I-нің 1282 жылы Уэльсті жаулап алуы қамалдың әскери маңыздылығын азайтты, бірақ ол әкімшілік орталық ретінде қолданыла берді. 1538 жылға қарай Скенфрит қамалы пайдасыз қалды, содан кейін қирады; 1613 жылғы сипаттамада ол «бұзылып, шіріген» деп көрсетілген. Соңында оны заңгер Харольд Сэндс сатып алды, ол осы орынды сақтау жұмыстарын жүргізді; ол қаланы Ұлттық треске тапсырды. Скенфрит 1936 жылы мемлекеттік қамқорлыққа берілді және кең ауқымды жөндеу жұмыстары жүргізілді.
In 1201, King John gave the Three Castles to Hubert de Burgh. Hubert was a minor landowner who had become John's household chamberlain when he was still a prince, and went on to become an increasingly powerful royal official once John had inherited the throne. Hubert began to upgrade his new castles, starting with Grosmont, but was captured while fighting in France. Once released, Hubert regained his grip on power, becoming the royal justiciar and being made the Earl of Kent, before finally recovering the Three Castles in 1219 during the reign of King Henry III. Walerund built a new chapel at the castle in 1244, and repaired the keep's roof. The Welsh threat persisted, and in 1262 the castle was readied in response to Prince Llywelyn ap Gruffudd's attack on Abergavenny in 1262; commanded by its constable Gilbert Talbot, Skenfrith was ordered to be garrisoned "by every man, and at whatever cost". Little further work was carried out at Skenfrith, although repairs were carried out to the tower and gates under King Henry VI. King Edward I's conquest of Wales in 1282 had removed much of the castle's military utility, although it continued to be used as an administrative centre. By 1538, Skenfrith Castle had fallen into disuse and then into ruin; a 1613 description noted that it was "ruynous and decayed". It was eventually acquired by the lawyer Harold Sands, who carried out some conservation of the site; he went on to give the castle to the National Trust. Skenfrith was placed into the care of the state in 1936, and extensive repair work was carried out.
Сәулет
Скенфрит қамалы Монноу өзенінің жанында салынған. Қазіргі қамалды Хьюберт де Бург XIII ғасырдың басында салған, ол кезде XI ғасырдағы Норман қамалының топырақ жұмыстары тегістеліп, қазіргі орнына 4 метрге дейін жайылған; сол кезде XII ғасырдағы тас бекіністер мен ғимараттар да бұзылған. Хьюберт қамалы көпбұрышты, оның төрт қабырғасы шамамен 80 метр, 60 метр, 60 метр және 40 метр (260 фут, 200 фут, 200 фут және 130 фут) ұзындығында, және ол Ескі Қызыл құмтастан салынған. Қазір ор толынып, шөппен жабылған. Қамалдағы шығыс жақтағы су қақпасы Монноу өзеніне түсетін. Қамалдағы оңтүстік-батыс бөлігінде екі қабатты залдар тізбегі созылып жатқан, қазір тек оның іргетастары ғана сақталған. Бастапқыда залдар тізбегі солтүстік жағындағы ұзын бөлмеден және оңтүстікке қарайғы кішкентай бөлмеден тұрған, бірақ солтүстік бөлігі кейіннен бөлінген. Бұл тізбектің оңтүстік жағында қамал үшін су резервуары орналасқан. Қамалдағы ортада орналасқан үш қабатты дөңгелек мұнараның биіктігі белгілі, ал оңтүстік-батыс жағында шығып тұратын баспалдақ мұнарасы бар. Мұнараның негізіндегі тұғырға топырақ үйілген, бұл қабырғаның негізін қорғау үшін жасалған, нәтижесінде моттаға ұқсас болған. Бастапқыда оның үстінде қорғаныс ағаш қоршаулар мен бірінші қабаттағы кіреберіске дейін жететін сыртқы ағаш баспалдақ болған, ал қазіргі жердегі кіреберіс кейіннен қабырғадан жасалған. Сілкіп салу арқылы жер асты бөлмесіне кіріп, оны қойма ретінде пайдаланған. Бірінші қабаттағы бөлме алқап болса, екінші қабаттағы бөлме терезелермен, үлкен ошақпен және жеке дәретханамен жабдықталған, ол лордқа тұруға арналған жай болған.
Skenfrith Castle was constructed alongside the River Monnow. The current castle was created by Hubert de Burgh in the early 13th century, when the earthworks of the 11th century Norman castle were flattened and spread out over the current site to a depth of 12 feet (4 m); the 12th century stone fortifications and buildings were demolished at the same time. Hubert's castle forms a polygon, with four walls approximately 80 metres, 60 metres, 60 metres and 40 metres (260 ft, 200 ft, 200 ft and 130 ft) long respectively, and was built from Old Red Sandstone. The moat is now filled in and grassed over. A watergate on the eastern side of the castle led down to the Monnow. A two storey hall range stretched across the south western inside of the castle, of which only the foundations now survive. Originally the hall range comprised a long room on the northern end, and a smaller chamber to the south, although the northern section was subsequently subdivided. The south end of the range held a water reservoir for the castle. The three story circular keep in the middle of the castle is high and , across with a protruding staircase tower on its south western side. Earth was piled up around the plinth at the base of the keep, probably to defend the base of the walls, with the result closely resembling a motte. Originally it would have been topped with defensive wooden hoarding, with an external wooden staircase reaching up to the entrance on the first floor: the current, ground floor entrance was cut out of its walls at a later date. The basement was accessed by a trapdoor and used as a storeroom. The first floor chamber would have been an antechamber, while the second floor chamber was fitted with windows, a large fireplace and a private latrine, and would have provided living accommodation for the lord.