1969 жылғы Тур де Франс: Эдди Меркс жеңісі, командалық өзгерістер, үш жүлдеден бірге жеңіске жеткен жалғыз велошабандоз туралы ақпарат. Велоспорт жаңалықтары!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1969 жылғы "Тур де Франс" – велосипед спортының үлкен турларының бірі – "Тур де Франс" жарысының 56-шы шығарылымы. Жарыс 28 маусым мен 20 шілде аралығында өтті, жалпы ұзындығы 22 кезеңнен тұрды. Бұрынғыдай ұлттық командалар емес, коммерциялық демеушілікпен қолдау көрсетілген командалар қатысты. Жарысты Эдди Меркс жеңіп алды, ол бәсекелестерінен айқын басымдық танытты. Мысалы, 1967 жылы тоғыз велошабандоз жеңімпаздан 20 минут ішінде келді, 1968 жылы он тоғыз велошабандоз 20 минут ішінде болды, бірақ 1969 жылы 10-орын алған велошабандоз +52:56, 20-орын алған велошабандоз +1:17:36 көрсетті, және тек Роджер Пингеон ғана Меркстен 20 минут ішінде келді. 1969 жылғы жарыс – бір велошабанзодың жалпы есепте, ұпайлар есебінде және тау есебінде жеңіске жеткен жалғыз жағдай. Эдди Меркс жеңімпаз команданың құрамында болды, сонымен қатар комбинациялық есепте де жеңіске жетіп, белсенділік сыйлығын иеленді.
The 1969 Tour de France was the 56th edition of the Tour de France, one of cycling's Grand Tours. It took place between 28 June and 20 July, with 22 stages covering a distance of The participant teams were no longer national teams, but were once more commercially sponsored. The race was won by Eddy Merckx who absolutely dominated the rest of the field. As an example in 1967 nine riders finished within 20:00 of the winner, in 1968 nineteen riders were within 20:00 but in 1969 the 10th place rider was +52:56, the 20th place rider was +1:17:36 and only Roger Pingeon finished inside 20:00 of Merckx. The 1969 race is the only time that a single cyclist has won the general classification, the points classification and the mountains classification as well. Eddy Merckx rode on the winning team, , and also won the combination classification as well as the combativity award.
Жарыс туралы жалпы түсінік
Руди Алтиг прологты жеңіп алды, онда Меркс екінші орынды иеленді. Бірінші кезеңнің екінші бөлігіндегі командалық уақыт сынағында Меркстің командасы жеңіске жетті, бұл Меркске көшбасшылықты сыйлады. Екінші кезеңде топтан қашып кеткендер болды, олардың ішінде Меркстің командаласы Жюлиен Стивенс ең жоғары рейтингті велосипедші болды. Қашу кезінде қауіпті қарсыластар болған жоқ, сондықтан Меркс оларды қумайтын болды. Топ қашып кетті, Стивенс көшбасшылыққа шықты, ал Меркс екінші орында қалды. Төртінші кезеңде Рик Ван Лоой қашып кетті, себебі ол 35 жасында да 1969 жылғы UCI жол чемпионатында Бельгия құрамасына ілігіп қалуға лайық екенін көрсеткісі келді. Ван Лоой тез арада бірнеше минутқа көшбасшылыққа шықты. 40 шақырымнан аз уақыт қалғанда Стивенс көшбасшылықты қорғау үшін шабуыл жасады. Оның соңынан Ван Лоойдың командаласының бірі Рене Пиньен де ерді. Пиньен қуғын-сүргінді тоқтатуға тырысты, бұл топтағы басқа велосипедшілерді ашуландырды. Дегенмен, топ аралықты бір минуттан кеміткенімен, Стивенс көшбасшылықты сақтап қалды. Меркс 8-ші кезеңдегі қысқа уақыт сынағында жеңіске жетті, бірақ Алтигтен екі секунд ғана артық алды. 8B кезең – жартылай кезең болды, онда Андрес Гандариас пен Мишель Данчелли топтан екі минутқа жуық қашып, спринтке мүмкіндік жасады, бірақ Данчелли соңында қашып кетіп, төрт секундқа жеңіске жетті. Тоғызыншы кезеңде Роджер Пингеон мен Меркс қашып кетті, Пингеон спринтте жеңіске жетті. Алтиг сегіз минуттан астам уақыт жоғалтып, жарыстан шығып қалды. Екінші орынды бес минуттан астам уақыт артта қалған Пингеон иеленді. 10-шы кезеңде өткен жылғы екінші орын алған Герман Ван Спрингел жеңіске жетті. Ол Меркс тобынан екі минутқа алда аяқтады, ал жалпы есептегі өзгеріс шамалы болды. Меркс 11-ші кезеңде жеңіске жетті, ал 12-ші кезеңде бірінші топта аяқтады. 12-ші кезеңнен кейін Меркс жеті минуттан астам көшбасшылыққа ие болды. 15-ші кезеңдегі уақыт сынағында жеңіске жеткеннен кейін ол сегіз минуттан астам алда болды. Ол кезде оның жеңісіге көзі жеткендей болды, оған тек бәсекелестерімен бірге болуын қамтамасыз ету қажет еді. Алайда, 17-ші кезеңде Меркс тарихи қадам жасады. Бұл кезеңде Пейресурд, Аспен, Турмале және Аубиск тауларына көтерілуі керек еді. Faema командасы бастапқыдан-ақ топтың қарқынын бақылады. Мартин Ван Ден Босше Турмалетке көтерілгенде үлкен қарқынмен өрлеп, қалған негізгі топтың бөлінуіне себепкер болды. Саммитқа жақындағанда Меркс ұпайларды алу үшін шабуыл жасады, бірақ саммиттен өткеннен кейін ешкімнің өзімен бірге жоқ екенін түсінді және төмен түскенде қайта шабуыл жасады. Бірнеше минуттан кейін төбеден түскеннен кейін ол шамамен бір минуттық көшбасшылыққа ие болды, ол тек одан әрі өсті. Faema командасының спорт директоры Ломме Дриссенс Мерксті басқаларды күтіп отыруға және 105 шақырымдық қашықтық әлі қалғандықтан тамақтануға бірнеше минут уақыт беруге бұйырды. Меркс Дриссенспен тактикалық мәселелерде әрдайым келіспейтін және басқалардың өзіне жететіндей болу үшін күтіп отыру туралы ойланып, шешімін қайта қарастырды. Келесі уақыт тексеруден өткенде ол +3:00 айырмашылығы бар екенін түсінгенде, одан да күшті шабуыл жасауға шешім қабылдады және Аубиск саммитіне жеткен кезде ол +7:00 айырмашылығына ие болды. Ол оларды қайтаруға немесе олардың үнемі өсіп келе жатқан көшбасшылығын қысқартуға шамасы келмегендіктен, олардың қайтаруына мүмкіндік бермей, күшті күшпен жүрді. Мишель Данчелли Меркстен сегіз минутқа жуық артта қалған жеті велосипедшіден тұратын топта екінші орынды иеленді. Қалғандарының барлығы, соның ішінде қорғаныстағы чемпион да Меркстен 15 минутқа жуық немесе одан да көп қалыс қалды. Бұл кезең бұрыннан бері еңсерілмейтін көшбасшылықты екі есеге арттырды және велосипед тарихында бір велосипедшінің мүмкін емес көрінген және қайтадан көрінбейтін нәрсені жасаған шешуші сәті болды. Соңғы уақыт сынағында жеңіске жетіп, ол жеңіске жету мүмкіндігін 18 минутқа жеткізді. 20 шілдеде жарыс Парижге жеке уақыт сынағымен 37 шақырымдық екіге бөлінген кезеңмен аяқталды. Нүктелік жіктемеде жеңіске Меркс, комбинациялық жіктемеде жеңіске Меркс, Тау королі жарысында жеңіске Меркс жетті, сары жейде алғаш рет Меркске бұйырды, Меркс ең жауынгерлік велосипедші деп танылды және алты кезеңді жеңіп алды. Бұрын да, содан бері де бірде-бір велосипедші осы жарыстардың барлығын бір турда жеңіп алған емес. Эрик Леман француз тілінде сөйлейтін бельгиялық-британдық Майкл Райттан аздап басымдықпен спринт жарысында жеңіске жетті. 2019 жылғы Тур де Франс кезінде Эдди Меркс және осы Турдың 50 жылдығы Бельгиядағы Гранд Департта құрметке бөленді.
Rudi Altig won the prologue, where Merckx finished second. In the team time trial in the second part of the first stage, Merckx's team won, and this gave Merckx the lead. In the second stage, a group escaped, with Merckx's teammate Julien Stevens as highest ranked cyclist. There were no dangerous competitors in the escape, so Merckx did not chase them. The group stayed away, and Stevens took over the lead, with Merckx in second place. In the fourth stage, Rik Van Looy escaped, because he wanted to show that even at the age of 35, he should still be selected for the Belgian squad for the 1969 UCI Road World Championships. Van Looy quickly took several minutes, and became the virtual leader of the race. With less than 40 km to go, Stevens tried to defend his lead by attacking. He was followed by a group of cyclists, including René Pijnen, one of Van Looy's teammates. Pijnen was trying to stop the chase, and this angered the other cyclists in the group. The group nonetheless was able to reduce the margin to less than a minute, and Stevens conserved his lead. Merckx won the short time trial in stage 8, but only gained two seconds on Altig. Stage 8B was a half stage in which Andrés Gandarias and Michele Dancelli got away from the bunch by almost two minutes setting themselves up for a sprint but Dancelli pulled away near the end and won by four seconds. In the ninth stage, Roger Pingeon and Merckx were away, with Pingeon winning the sprint. Altig lost almost eight minutes, and was out of contention. The second place was now taken by Pingeon, more than five minutes behind. Stage 10 saw the previous year's runner up Herman Van Springel win the stage which included the climbs of the Col du Télégraphe and the Col du Galibier. He finished about two minutes ahead of the Merckx group with the GC only changing slightly. Merckx added some time in the eleventh stage, which he won, and the twelfth stage, where he finished in the first group. After the twelfth stage, Merckx was leading by more than seven minutes. After he won the time trial in stage fifteen, it was more than eight minutes. By then, his victory was all but assured, he just had to make sure that he stayed with his competitors. In the seventeenth stage however, Merckx did something historic. This stage would see the climbs of the Col de Peyresourde, Col d'Aspin, Col du Tourmalet and Col d'Aubisque and the Faema team controlled the pace of the bunch from the very start. Martin Van Den Bossche set a devastating pace while climbing the Tourmalet causing the surviving main field to break apart. Nearing the summit Merckx attacked to claim the points but as he cleared the summit he realized no one else was with him and he attacked again as the descent began. At the bottom of the hill several minutes later he had built a lead of about a minute and it only began to grow from there. Lomme Driessens, the Directeur Sportif for Faema, told Merckx to sit up and wait for the others while taking a few minutes to get some food in him as there was still 105 kilometers to go. Merckx didn't always agree with Driessens on tactics and had second thoughts about sitting up and waiting for everyone else to catch up. When he got his next time check and realized he now had a gap of +3:00 he decided to attack even harder and by the time he reached the summit of the Aubisque he had a gap of about +7:00. He rode consistently with undeniable power as the surviving reduced peloton just could not bring him back, or even cut into the lead he was continuously building over them. Michele Dancelli crossed the line in 2nd within a group of seven riders just shy of eight minutes behind Merckx. Everyone else including the defending champ was close to or well beyond fifteen minutes behind Merckx. This stage nearly doubled what was already almost certainly an insurmountable lead, and was a defining moment in cycling history when a rider did something that seemed impossible and would likely never be seen again. By winning the final time trial, he increased his winning margin to almost eighteen minutes. July 20 the race ended with a split stage that arrived in Paris with a 37 km individual time trial. The winner of the Points Classification was Merckx, the winner of the Combination Classification was Merckx, the winner of the King of the Mountains competition was Merckx, the Yellow Jersey was won for the first time by Merckx, Merckx was also named the Most Combative Rider and won six stages. Before or since no other rider has accomplished winning all of these competitions in the same tour. Eric Leman narrowly won the Sprints Competition ahead of the French speaking, Belgian British rider Michael Wright. During the 2019 Tour de France Eddy Merckx and the 50th anniversary of this Tour were honored at the Grand Depart in Belgium.