Ганс Росбауд (1895-1962) – австриялық дирижер, 20 ғасыр музыкасына ерекше үлес қосып, Франкфурт консерваториясында білім алған. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австрия дирижері (1895–1962)
Austrian conductor (1895–1962)
Ханс Росбауд (22 шілде 1895 – 29 желтоқсан 1962) – австриялық дирижер, ерекше ХХ ғасыр музыкасымен байланысты болған.
Hans Rosbaud (22 July 1895 – 29 December 1962) was an Austrian conductor, particularly associated with the music of the twentieth century.
Өмірбаян
Росбо Грац қаласында дүниеге келген. Бала кезінде ол ағасы Пол Росбодпен бірге, фортепиано сабақтарын беретін анасымен бірге өнер көрсеткен. Ханс Франкфурттағы Хох консерваториясында композициядан Бернхард Секлес, фортепианодан Альфред Хоэннің жетекшілігімен музыканы оқыды. Росбодтың алғашқы кәсіби қызметі 1921 жылы Майнц қаласында болды, ол қаланың жаңа Музыка мектебінің музыкалық директоры болды, оның міндеттеріне қалалық симфониялық концерттерді дирижерлік ету де кірді. 1928 жылы ол Франкфурт қаласында Гессишер Рундфунк симфониялық оркестрінің (кейін Hr Sinfonieorchester немесе Франкфурт радио симфониясы) бірінші бас дирижері болды. 1920-1930 жылдары ол Арнольд Шенберг пен Бела Бартоктың шығармаларының премьераларын ұсынды. Нацистік кезеңде жаңа музыканы ұсыну мүмкіндігі шектелді. 1937 жылы ол Мюнстер қаласының бас музыкалық директоры болды. 1941 жылы Росбод Страсбургте Филармониялық оркестрді басқарып, сол лауазымды иеленді. Соғыс жылдары Росбо әдейі көзге түспеуге тырысып, саяси мәлімдемелер жасаудан аулақ болды. Бұл себебі бар еді: оның ағасы Пол одақтастардың тыңшысы болды, оларға, басқа нәрселермен қатар, нацистердің атом бомбасын жасаудағы прогресі туралы ақпарат беруге көмектесті. 1945 жылы ол АҚШ оккупациялық билігі тарапынан Мюнхен филармониясының музыкалық директоры болып тағайындалды. 1948 жылы Росбодтың Мюнхен оркестрімен жасалған келісімшарты аяқталды, себебі қалалық билік оркестр репертуарын консервативтік бағытта жылжытқысы келді. Сол жылы Росбод Баден-Бадендегі Оңтүстік-Батыс Германия радио оркестрінің бірінші бас дирижері болды және өмірінің соңына дейін сонда қалды. 1954 жылы ол 8 күннің алдында Шенбергтің «Мосей және Арон» операсының тұңғыш қойылымын дирижерлік етті; бұл қойылым 1957 жылы Philips компаниясы үшін коммерциялық жазба ретінде шығарылды. Ол SWR симфониялық оркестрін қазіргі заманғы музыка фестивальдарына, мысалы, Донауэшингенге үнемі алып жүрді. 1962 жылдың 6-8 желтоқсанында ол Чикаго симфониялық оркестрімен алты апталық жұмысын аяқтады, ол Юджин Истоминмен Шуманның фортепиано концертін және Малердің Тоғызыншы симфониясын дирижерлік етті. Ол бір айдан кейін, 29 желтоқсанда Швейцарияның Лугано қаласында қайтыс болды.
Rosbaud was born in Graz. As children, he and his brother Paul Rosbaud performed with their mother, who taught piano. Hans continued studying music at the Hoch Conservatory in Frankfurt, under the tutelage of Bernhard Sekles in composition and Alfred Hoehn in piano. Rosbaud's first professional post was in Mainz, starting in 1921, as the music director of the city's new School of Music, which included conducting the municipal symphony concerts. He became the first chief conductor of the Hessischer Rundfunk Symphony Orchestra (later the Hr Sinfonieorchester or Frankfurt Radio Symphony) of Frankfurt in 1928. During the 1920s and 1930s, he presented premieres of works by Arnold Schoenberg and Béla Bartók. During the Nazi era, his freedom to present new music was restricted. In 1937, he became the general music director of the city of Münster. In 1941, Rosbaud took the same position in Strasbourg, heading the Orchestre philharmonique. During the war years Rosbaud deliberately kept a low profile, avoiding making any political statements. This was with good reason: his brother Paul was a spy for the Allies, helping them stay informed, amongst other things, about the Nazi progress towards developing an atomic bomb. In 1945 he was named music director of the Munich Philharmonic by United States occupation authorities. In 1948, Rosbaud's contract with the Munich orchestra was allowed to lapse because the city authorities wanted to move the orchestra's repertoire in a conservative direction. That year Rosbaud became the first chief conductor of the South West German Radio Orchestra in Baden Baden, where he remained for the rest of his life. In 1954, he conducted the first performance of Schoenberg's opera Moses und Aron at 8 days' notice; this performance was issued on a 1957 commercial recording for Philips. He regularly took the SWR Symphony Orchestra to festivals of contemporary music, such as at Donaueschingen. On 6–8 December 1962, he concluded a six week residency with the Chicago Symphony Orchestra, leading Schumann's Piano Concerto with Eugene Istomin and Mahler's Ninth Symphony. He died less than a month later in Lugano, Switzerland on 29 December.
Жақсылық
Gramophone жақында Росбодты "20 ғасырдың ортасындағы музыканың назарынан тыс қалған батырларының бірі, ол мұқият репетицияланған және сіңірілген орындаулар мен мүмкіндігінше кең ауқымды музыканың премьераларын ұсынды" деп атап өтті. Fanfare журналында Питер Рабиновиц оның жан-жақтылығына тоқталып, оның "Бернштейн, Шерхен және Стоковскийден басқа, дерлік барлық замандастарынан артық" деді. Росбод көбінесе Малер, Брукнер, Екінші Вена мектебімен жұмысы және әсіресе соғыстан кейінгі авангардқа берілгендігі үшін есімдеріне сақталды. Бірақ ол сонымен қатар әлемдік деңгейдегі Моцарт орындаушысы болды (оның 1950 жылдардағы Экс-ан-Прованстағы Моцарт опералары Глиндеборндағы Буштің жазбаларынан гөрі бүгінге дейін жақсы сақталған) және ол ертеректегі музыканы да қолдады (Глюктің "Орфео мен Эвридика" және Рамоның "Платея" операларын жазды). Көзге түсетіні, ол әр композитордың туындыларын өзіндік стильде орындауға қабілетті болды. Росбод жоғары мәдениетті, көп оқыған және зияткерлік қызығушылықтары әртүрлі адам болды. Музыкаға адал қызмет ету арқылы ол 20 ғасырдың көптеген көрнекті композиторларының құрметіне ие болды. Оның мұрасында Брукнер, Малер, Стравинский және Булездің музыкалық жазбалары бар. Жаңа музыканы ынталы түрде қолдаған ол Карл Амадей Хартманмен тығыз байланыста болды, Хартманның "Simplicius Simplicissimus" операсының және оның Екінші және Төртінші симфонияларының премьерасын өткізді. Росбод оркестрдің түрлі бөлімдерінен бес түрлі музыкалық аспапты меңгерген. Оның сүйікті әуесқойлықтары – әлемдік әдебиетті түпнұсқа тілдерінде (көне және қазіргі) оқу және ғылыми журналдарды зерттеу.
Gramophone recently remarked that Rosbaud "was one of the unsung heroes of mid 20th century music, who gave thoroughly rehearsed and assimilated performances and premieres of the widest possible range of music". In Fanfare, Peter J. Rabinowitz pointed to range of his sympathies, claiming it was "greater than that of just about any of his contemporaries except perhaps Bernstein, Scherchen, and Stokowski. Rosbaud is best remembered, probably, for his Mahler, his Bruckner, his work with the Second Vienna School and especially his commitment to the post war avant garde. But he was a world class Mozartian, too (his Aix en Provence Mozart operas from the 1950s hold up far better today than the better known Busch recordings from Glyndebourne)—and he championed earlier music as well (he recorded Gluck’s Orfeo ed Euridice and Rameau’s Platée). What’s more striking is that he was able to give his performances of each of these composers an entirely different signature." Rosbaud was a highly cultured man, widely read and varied in his intellectual interests. Putting himself at the service of music he chose to perform, he commanded the respect of numerous notable composers of the 20th century. Prominent in his legacy are recordings of the music of Bruckner, Mahler, Stravinsky and Boulez. A tireless advocate of new music, he was closely associated with Karl Amadeus Hartmann, conducting premiere performances of Hartmann's opera Simplicius Simplicissimus and his Second and Fourth Symphonies, amongst others. Rosbaud mastered five different musical instruments, from various sections of the orchestra. His favorite pastimes consisted of reading world literature in its original languages (ancient and modern), and studying scientific journals.